بردیا_ چرا این قدر وول می خوری؟… چرا هممسیری نمی کنی؟ فقط سر و تنتو هی می چرخونی.
با اخم نگاش کردم و آروم تر گفت :
_ عزیزم آخه این قدر تکون می خوری، آدم حواسش پرت می شه.
شاکی اظهار کردم:
_آپولو هوا می کنی مگه؟
کف دستمو رو قفسه سینه ام گذاشتم و بیان کردم:
_این جا یه جوری می شه خوب.
ریز خندید و گفت :
_واسه آدرنالین خونته، گردش خون رو افزایش می ده .
شاکی و سرتق اضافه کردم :
_ برای من تخصصی حرف نزن …
لپمو کشید و کف دستشو انداخت دور گردنم و اظهار کرد :
_ آخه تو چی می گی نیم وجبی؟! بیا برو لباستو بپوش، تا بندو آب ندادیم .
_ هاااااان ؟!
بردیا _فقط مغرت تو مواد و فرار و زد و خورد کار می کرده زحل !
اومدم بگم: “متوجه شدم منظورت چیه”.، ولی ترجیح دادم که منو مطهر ببینه، حداقل در اینیه امر ، پاک باشم …
هیچ کس قدر بردیا برام اهمیت نداره، اون اندازه که می خوام براش بیشتر از “خواستنی” باشم، مثل … مثل …_ مانی و هدی از نظرم عبور کردن _… تصور این که مانی هدی رو می بوسه …، یادآوری بیمارستان و خواستن مانی و عشوه و ناز هدی … به کل ذهنمو از خود بردیا دور کرد.
رفتم لباس پوشیدم و روی تخت قرار گرفتم. یاد پسره افتادم … حرفاش از ذهنم عبور کرد، واقعا مرد ؟! کاش منم یه زیستن عادی داشتم !
آوای تقه در که اومد، شونه هام از ترس پرید. بردیا درو باز کرد و اضافه کرد :
_ چرا بیرون نمیای ؟
_ بردیایه چیز این جام گیر کرده. « به گلوم اشاره کردم و اضافه کردم :» مثل یه لقمه ی بزرگ، انگار نمی ذاره نفش بکشم، یه جوری که پشتم درد گرفته .
بردیا اومد طرفمو گفت :
_ پشتت درد می کنه ؟
سرمو به تایید تکون دادم. اظهار کرد:
_ کجا ؟
طرف چپ پشتمو نشون دادم و بردیا گفت :
_ طی هشت شماره، آروم آروم نفستو بالا بکش، باشه ؟
سر تکون دادم و شمرد:
یک، دو، سه،…
با کف دست اشاره کرد بعد از “هشت” نفسمو خارج کنم. سه بار باهام تمرین کرد و گفت :
_ حالا محکم شروع کن به سرفه کردن …« سرفه کردم و گفت :» خوبی ؟
_اوهوم.
_ تو مسئول انتخاب کسی _بین مرگ و حیات خودش _ نیستی. تو،مدتی که مواد بهشون می فروختی، اشتباه می کردی. ولی امشامگاه درست ترین کار ممکن رو انجام دادی. آره! این که یه جوون خودشو کشته،بسیار غمگین کننده س. ولی تو مسئول مرگ اون …
بغلش کردم. حتی وقتی این کار و می کردم، از خودم می پرسیدم : “چی کار می کنی” ؟!… ولی پاسخی نداشتم. نمی دونم چرا؟… شاید نوعی تشکر بود، از این که داره آرومم می کنه. حتی من نمی دونم الان علت حالم اون پسره است یا نه. اصلا مرد که مرد، به درک که مرد. کِس و کار من که نیست… اما این که بردیا داره آرومم می کنه، این که … این که… اصلا بردیا این جاست ، من برای همین بغلش کردم … (!!!) به خودم نهیب زدم:” ولش کن “! ” فقط چند ثانیه دیگه…” بابا همچین چسبیدی به یارو، که انگار می خواد فرار کنه. ” می ترسم. از اینکه… این لحظه دیگه نباشه، می ترسم. انگار فیلم به عقب برگشته، او موقع که خاله محبوبه اینا برم می گردونن پیش حاج بابا، و حاج بابا رو بغل می کردم. می ترسیدم از این که دیگه نبینمش، و همین طوری بهش می چسبیدم. آخرم از کف دست دادمش .
حرکت دستشو رو پشتم حس می کردم. تنم مور مور می شد. یه حالی شده بودم. برام تازگی داشت حالم. انگار کف دستاش یه انرژی فوق العاده داشت. هی قلبم هری می ریخت…
آروم سرشو زیر گردنم برد، یه بوسه کوتاه همین… و… همین! انگار دارییه سریال پر هیجان نگاه می کنی و یهو فیلم تموم می شه ومی گه: ” ادامه ی داستان را در قسمت بعد بببینید” و شما واحرکت کرده به صفحه تلویزیون نگاه می کنید و می گید : “وااا ! چه زود تموم شد؟! حالا تا بعدش چه طوری صبر کنم!؟” با این تفاوت که من اضافه کردم : “نمیرم تا بعدش”.
پیشونیمو بوسید و از جا بلند شد. حالا که با دقت نگاش می کنم، می بینم خیلی هم هیکل درشت و قد بلندی نداره،… من بهشدت ریزه میزه ام، حتما !
اصلا تو بگو کوتاهه! چاقه! میمونه! اصلا به زشتی عنتره! گنده است، یا مثل چوب درخت دراز و بی قواره است… هرچی… هرچی… چه قدر… چه قدر… اووووه ! شورشو درآوردی بدبخت مرد ندیده ! “مرد نمتوجه شدم”؟! نه! کسی شامگاهیه اون نسبت به خودم، نمتوجه شدم… چه قدر فرق داره با تمام جنس ذکوری که تا به حال دیدم.
روی تخت دراز کشیدم و نگاهام سنگین شد. به خودم نهیب می زدم: ” امشامگاه بردیا خونه س، این جا، رو تختش نخواب”. ولی این قدر خسته بودم ، که قبل از این تصمیم بگیرم کجا بخوابم، خوابم برد.
به زور چشمامو با گوش دادن صداش باز کردم. نور لامپ تو دیدهم می خورد. با ترش رویی بیان کردم :
_ آه ! اون چراغو خاموش کن .
_ بیدار شو!
چشمامو از حالت جمع باز کردم و نگاش کردم. تو بغلش بودم. هولش دادم عقب و خودمو از بغلش کشیدم بیرون. اظهار کردم :
_چی می گی ؟
موهای پریشونمو عقب زدم ، چه قدر خیسه!
بردیا _ یه ربعه دارم صوتت می زنم، چرا بیدار نمی شی ؟!
_ یه ربع ؟! تو همین الآن آوام زدی !
بردیا _ خواب می متوجه شدی بازم !
_ خواب ؟ !
یه کم فکر کردم. از ذهنم همه چی عبور کرد، ولی واضح نبود که چی مشاهده کردم .
بردیا جدی نگام می کرد ، سری تکون داد و گفت :
_ موضوع چیه ؟!
اخم کردم و اضافه کردم :
نصف شب بیدارم کردی: ” موضوع چیه” ؟، موضوع خواب مرگ منه و عجل معلقم، که تویی .
سری تکون داد و اظهار کرد:
_اون موهاتو جمع کن ، بیا بخواب .
رو تختی رو کشید و نگاش کردم و بیان کردم :
_بیدار بودی ؟
یردیا _نه!
عصبانی بود. _از لحنش فهمیدم_ اظهار کردم :
_ کجا خواب بودی ؟
_ رو کاناپه!
_ چرا نرفتی تو اتاق مانی ؟
_ مانی خوشش نمیاد کسی رو تخت و بالشتش بخوابه، در ضمن …
« سر کشیده کرد و گفت :»
_ دیگه همین جا می خوابیم .
_ می خوابیم ؟!!
شاکی نگام کرد و گفت :
_ می خوابیم .
_ نه خیر! نمی خوابیم !
بردیا _ آره! من مسخره ی تو و خوابتم، که هی بدوأم این ور و اون ور، قتی اون طوری جیغ می زنی ؟
_من جیغ نزدم !
بردیا _ این دفعه ازت فیلم می گیرم .
شاکی گفتم :
_ فیلم برای چی !!!
_ برای این که بهت ثابت کنم .
بالشتای روی تختو صاف کرد و گفتم :
_ دوست ندارم یه جا بخوابیم .
بردیا فقط نگاهم کرد ، فقط نگاه… نمی دونم چی توی تم نگاهش داشت، که منو زیر و رو می کرد، حالمو، تصمیممو،… همه چی رو عوض می کرد. نگاهشو ازم گراهی شد و سر تخت _پشت کرده بهم_ خوابید و ملافه رو روش کشید. همون طوری ایستادم؟ نگاش کردم، به خودم بیان کردم :
_« مگه چیزی برای از دست دادن داری ؟ “تنم، شرفم”! بردیا تنها کسیه که بهت آسیب نمی زنه ! توجیه می کنی ؟… “می خوام پیشش باشم “. قضیه اینه که ، دروغ می گم. خونه به این بزرگی، می تونم هرجا برم، اما می خوام که این جا باشم. اصلا می خوام نزدیکش باشم … یه … یه کشش و گرایش تمایل داشتنی ه که کف دست من نیست و کف دست اونه… اون که پشت کرده بهم.
این قدر شل نباش! چیزی برای از کف دست دادن نداری، درسته، اما … بذار برای بردیا کمی فیلم بازی کنم ، خوب باشم …
بالشتو برداشتم، به طرف کاناپه حرکت کردم. خودمو به سخره گرفتم و گفتم :
«یا رو مواد فروش و قالتاقه، بعد جاشو جدا می کنه ، بردیا نمی دونه من مشکلم عفت نداشته نیست، من می ترسم. از چیزی که تو سرم هست ، می ترسم. از این که هیچ وقت با یه پسر تنها، یه جا نموندم .من همون غیر ممکنیم، که حتی در خود لغتشم ممکنش وجود داره .»
روی کاناپه خوابیدم، اما توی اون اتاق بودم. خودم نه، فکرم و روحمو توی اون اتاق جا گذاشتم. تصوراتمو توی اون اتاق جا گذاشته بودم. تصور این که کنار بردیا خوابیدم و کف دستای مردونه اش دورم حلقه زده. این که حس کنم یکی منو به خاطر خودم دوست داره…
دستمو زیر گردنم کشیدم. درست این جا رو بوسید. دیدهامو بستم و بی صدا زیر لب بیان کردم :
_ “بغلم کرده از پشت و پشت گردنمو می بوسه”.
مور مورم شد. دیدهامو باز کردم، کف دست رو بازوهام کشیدم. پوستم مورمور شده م رو حس کردم. چه قدر زحل ؟!!! نمی دونم درد بی درمون گحرکت کردم، فکر کنم…
*******************************
بردیا ماشینو فروخت. پیشتر پولشو برای رهن خونه ی مانی و هدی داد و برای خودش یه پراید گرفت.
کلی بهش خندیدم و خودشم پا به پام می خندید. می بیان کردم :
_الآن هم سطح مردم شدی، چه حسی داری ؟
می اظهار کرد:
_ از اولم من هم سطح مردم بودم ، مال می ره و میاد. این طرز فکره که تو نهاد انسان می مونه و شخصیتشو می سازه.
هدی…، هدی مرخص نمی شد. نمی دونستم چرا…، اما نمی پرسیدم. قلبم پر بود هنوز. بردیایکی دو بار گفت :
_ می خوای بریم هدی رو ببینیم؟
اظهار کردم :
_نه! مرخص می شه، می بینمش دیگه!
چند بار هم گفت :
_انگار مواد بهش رسیده، مچشو گراهی شدن ….
پوزخندی زدمو بیان کردم :
_ اینم از بیمارستانتون! معتاده دیگه…
بردیا _ این طوری نگو! هدی دوستته، هدی تحت درمانه، باید جواب بگیره…
_ هدی هیچ وقت داشته هاشو نمی بینه، بهش یاد ندادن که کفران نعمت نکنه.
بردیا _ منظورت چیه ؟
_ منظورم اینه که خرشانس و نفهمه… اون بابا، اون خونه زندگی، خوشی زد زیر قلبش و فرار کرد. اینم مانی، باز چه مرگشه؟… باباش اَخ بود، تَخ بود، مانی که تا ما دهن باز می کنیم، می زنه تو دهنمون که “حرف نزنید، هدی آزرده می شه”. باز چه مرگشه دختره ؟
بردیا با آزردهی نگام کرد و اضافه کرد :
_ آدم که از خوشی معتاد نمی شه…
_ از خوشیه، پس از چیه ؟ واسه جلب توجه!
بردیا _ هیچ وقت یه آدم سلیم و علیم معتاد نمی شه ، هدی روان کاوی شده ، زن باباش سادیسم داشته، هدی خود کم بینی داره .
پوزخندی زدم و زانومو تو بغلم گراهی شدم. یه تیکه از نونو جدا کردم و کمی پنیر روش گذاشتم و گفتم:
_ هدی خود کم بینی داره ؟ حتما مواد می کشه، خود بزرگ بینی می گیره ؟
بردیا _ چرا کینه کردی ؟
“شامگاهیه بابا ها پرسید.” اخم کردم و گفتم :
_ کینه نکردم .
_تو به خاطر هدی داشتی خودتو می کشتی، ولی از وقتی قضیهی مانی و هدی رو فهمیدی ، هدی رو دوست نداری .
با خشمگینت گفتم :
_ اصلا هم این طور نیست ، اما قسم خوردم دیگه دخالت نکنم.
_ تو هدی رو مسخره می کنی ، می خندی، این با این که قصد کردی دیگه دخالت نکنی، فرق داره .
_ بردیا نمی ری سر کلاست ؟ درس نداری ؟ بیمارستان نمی ری ؟
نگام کرد و گفت :
_هدی جز تو کسی رو نداره…
جیغ زدم :
_ بابا داره ، مادرم داره. من هیچ کاره شم. اونی که بی کس و کار و بدبخته، منم، که اگر تو منو از این جا بندازی بیرون، باید برم تن فروشی کنم، تا از کارتن خوابی و گرسنگی نمیرم .
بردیا عین کوه آتشفشان فوران کرد. بار دیگر از اون مقلب دادایی زد، که اصلا ازش انتظار نداشتم ببینم و بشنوم. اما وقتی عصبی می شه، واقعا ازش سر می زنه. با اون عربده و نعره اضافه کرد :
_ آره! همین مونده. تنها کاری که نکردی اینه که تن فروشی کنی، اونم به بقیه ننگات اضافه کن .
اون کلمه ی “ننگ” عین بمب تو سرم ترکید. برام دقیقا بدترین لغت و فحش جهان بود.
با همون حد فریادش جیغ زدم :
_آره من کلکسیون ننگم. چرا اومدی دنبال کسی که تموم ننگ ها رو داره؟!… که مجبوری توی خونه حبسش کنی، تا قیافه اشو با مو، با آرایش، با کوفت و زهر مار شامگاهیه آدم کنی آقاااااا… آقای دکتر با شخصیت؛ تو که برای این شخصیت و هویت تراش خورده ات، دختر ریخته. تو رو چه به آق زحل، که از لای صد تا تن لش کشیدیش بیرون؟!… منّ « اومد جلو، سینه به سینه ام، که از حرص نفسای کوتاه می کشید.» پر ننگم! « با حرص بیان کردم :» پس وقتتو با من تلف نکن! چیزی هم که ازم بهت نمی رسه، پس چرا آبروت بره با یه خلاف کار؟ آقااا؛ آقااا؛ آقااای دکتر؛
برگشتم از در آشپزخونه برم بیرون، جلوی مسیرم وایستاد. به زیر نگاه می کرد. دستاشو به چهار چوب در آشپزخونه گرفته بود.
گفتم :
_ برو کنار!
_ برگرد سر میز!
_ برو کنار!
_ کجا؟…
نگاهم کرد. “قربون اون نگاهای سیاهت برم…کجا برم زحل ؟ ساکت شو بی شعور، اظهار کرد: “همه ی ننگ ها رو باهم داری” ، گفت: “به ننگ هات اضافه کن”. منو ننگ می دونه…”
با آوای گرفته و عصبی واظهار کردم :
_می خوام برم .
تو صورتم داد زد :
_ کجا…؟
به آرومی گفتم، اما انگار این ساکتش، بدترین حالت فریاد بود :
_ خونه ام.
عصبی تر گفت :
_ برو بشین، غذاتو بخور زحل .
با همون آرامش گفتم :
_ می خوام برم .
به سقف نگاه کرد. کف دستمو رو سینه اش گذاشتم، داشت از سینه اش بیرون می زد. چه طپشی داشت!… هولش دادم. تعاقلبشو از کف دست داد و عقب تر راهی شد. عصبی با صدای آروم گفت :
_ زحل؛… منم ننگ دارم.
_ ننگ تو انتخاب منه .
داد زد :
_ننگ من اینه که تو رو از خودم می رنجونم .
برگشتم نگاش کردم. مثل بچه ها مظلوم و آروم بیان کرد :
_ ببخشید .
به سمت اتاقای بالا راهی شدم. “کجا می ری زحل؟ نمی دونم. بردیا بیا … بدو بیا جلومو بگیر. کجا برم ؟ من این محدوده رو دوست دارم. محدوده ی زحل، خونه ی بردیاست. کجا برم ؟ برم باز کثافت بشم؟…”
شونه هامو گرفت و به دیوار نزدیکم کرد و اظهار کرد :
_ آخه کجا می خوای بری ؟
با حرص و دندونای رو هم اضافه کردم :
_خونه ام .
گنگ گفت :
_ خونه ات کجاست ؟
_ خیابون .
با ضرب کله اشو کوبوند تو دیوار. از ترس، واسه اامان بار، زنونه جیغ زدم.
نعره زد … نه! شاید عربده بود… نه! گمونم یه چیزی مثل صور اسرافیل بود، زیرا دلمو از جا کند. تو صورتم فریاد زد:
_ نگو خیابون! نگو خیابون! آوردمت تو خونه، که تو خیابون نباشی، تو بغل هیچکی جز من نباشی. بری که بری زیر لحاف ناکسا ؟ اینو می خوای ؟ اینو می خوای ؟ اینو می خوای…
“چرا این قدر تکرارمی کنه؟… الآن سکته می کنه، یه کاری کن زحل.”
رفت طرف کمد لباسمون، لباسامو درآورد، از اتاق پرت کرد بیرون. همون طوری داد زد :
_ بری ؟ بری خیابون ؟
لباسامو پرت می کرد بیرون و من وسط اتاق هاج و واج وتوقف کرده بودم ! “مگه این مرد هم دیوونگی داره ؟!… برو آرومش کن، الآن سکته می کنه.”
داد می زد :
_ برو خونه ات … برو خونه ات … بهت کف دست نزدم که بهت امنیت بدم . دارم از دوریت دیوونه می شم، اما اضافه کردم می ترسه ازم… نمیل داشتم این جا برات بشه خیابون ، حالا خیابون خونه اته؟… پس گمشو خونه ات… گمشو… خاک بر سر من واسه عاشقیم، گِل بگیرن در قلب بی صاحبمو…
از پشت بغلش کردم. دلش بوم بوم می تپید. اون حرص تو رفتارش رو تو آوای دلش هم می شد حس کرد. نفسای قد بلند قد بلند می کشید. آروم شد. آروم… همین که حسم کرد، به ملایمش رسید. دلم داشت به حرف می اومد. دیدهای منِ دزد و ساقی خیس بود ! چی به سر من آورده توی این پنجاه_شصت روزگار؟… توی این ماه ها ، تومدت چی به سرم آورده ؟!
_ نمی رم، نمی رم …
همون طوراز حرکت ایستاده بود. همون طور از پشت بغلش کرده بودم . دوستم داره ، دوستم داره… حس کردم هدی هستم و بردیا مانیه… عاشقی اینه ؟ … شامگاهیه لبه ی چاقو تیزه…
با صوتی گرفته گفت :
_ می خوای منو بکشی، تو اومدی منو بکشی .
پیشونیمو به پشتش، درست بین دو کتفش چسبوندم. بیان کرد :
_ نکن زحل!… زحل آدم باش! من با اون عوضی های دورت فرق دارم ، آدم باش تو رو حضرت عباس (ع) !
_ بهم می گی: “ننگ “.
داد زد :
_من غلط کردم. غلط کردم. خدایا؛… غلط کردم یعنی چی ؟
موبایلش به آوا در اومد. یه نفس کشید و از جیبش گوشیشو درآورد. هنوز صورتمو به پشتش چسبونده بودم …
“خدا؛… بده به من! این مرد و بده من، دیگه هیچی نمی خوام ….قول می دم خطا نکنم. بیا معامله کنیم، بردیا مال من، منم دیگه خطا نمی کنم… دزدی نمی کنم ، مواد نمی فروشم ، بیا خدایی معامله کنیم … دوستش دارم .”
بردیا _ زحل؛… « کف دستمو گحرکت کرد و گفت :» باید برم بیمارستان .
نگاش کردم. نگاهاش آزرده بودن. خسته بود ، از جنگ برگشتیم… قلبم می خواد الآن، بعد جنگ، کنار هم باشیم.
آروم بیان کردم :
_ نرو .
سرمو بوسید و خشک اضافه کرد :
_ شامگاه میام ، خونه باش .
_ خونه !
به هم چشم دوختیم و کیفشو برداشت و رفت …
مدت ها بود حرکت کرده بود من رو تخت جای گرفته بودم، داشتم به خودمون فکر می کردم. به « مایی » که این وسط اتفاق افتاده… دعوا می کنیم ، می بوسه ، نگران می شم ، با خدا معامله می کنم ، غیرتی می شه ، فریاد می زنه ،می خوام قهر کنم ، نمی ذاره ، بیرون می کنه _اون طوری که انگار داره تهمتوجه شد می کنه، بری خون به پا می کنه _ .لج کرده که می گه برو! “چه کار می کنی ؟ چه کار بکنم ؟ کجا برم ؟ حیات کن! چراغ خاموش حیات کن زحل !”
تکلیفم با زندگیم زیاد مشخص نبود. تنها مسیر یا بهتره بگم اون جادهی که دوست داشتم، این بود که پیش بردیا بمونم. یه حسی ، یه چیزی این جا هست که جاهای دیگه نیست، حتی خونه خاله محبوبه اینا ….
ساعت حوالی ِ پنج بعد ظهر بود که زنگ زد خونه و اظهار کرد که شامگاه دیر تر میاد. انگار موظفه که اطلاع بده، انگار الکی می میل داشت دیر بیاد، که من خواب باشم. صوتش طوری بود که عاری از هر استرس بود، ولی گراهی شده و دورگه بود، یعنی از نارحتی می خواد فعلا نیاد ؟
صوتی زنگ آیفون اومد. حرکت کردم جلو آیفون، مشاهده کردم مانیه. ” چرا زنگ زد ؟!!! کلید داره که!”
در و باز کردم. سگا داشتن خودشونو برای مانی می کشتن، ولی مانی این قدر بهم ریخته و عصبی بود، که اصلا طرف سگا نراهی شد. اومد داخل و بی حواس داشت کفشاشو درمی آورد.
با تعجب گفتم :
_سلام. چته ؟!
ماانی _ سلام ، بردیا کو ؟
_ بیمارستان ه.
مانی _ زود راهی شده !
_ هدی خوبه ؟
بدون این که نگام کنه، بیان کرد :
_مگه برای تو مهمه ؟
با سرتقی اضافه کردم :
_آهااان! پس حالشم نپرسم. از نظر تو اینم مشکل داره. یه وقت باعث ناراحتی ِ هدی می شه هان؟… باشه! دیگه نمی پرسم .
یه نگاه بهم کرد و کفشاشو گذاشت تو جا کفشی و بیان کرد :
_ مصرف داشته…
سکوت کردم. مسیرمو کشیدم و رفتم سمت مبلا. دنبالم اومد و گفت :
_ نمی دونم از کجا آورده بود زحل. نمی دونم چه کار کنم ؟ زده به سرش اصلا …
رو مبل نشستم. فقط نگاش کردم. مانی سر در گم بیان کرد :
_ خود پرسنل اون جا هم تعجب کرده بودن. آخه چه طوری مواد گیر آورده ؟ زحل تو چی فکر می کنی ؟
_ فکر می کنم خوبه من نمیام، وگرنه به بردیا می بیان کردی: “زحل مواد بهش رسونده”.
یکه خورده نگام کرد. با همون سرتقی نگاش کردم. بیان کرد :
_ حالا چرا با من چپ افتادی ؟
_ من با تو در نیافتادم، که چپ بیافتمیا راست!
_ می گم تو بهشدت سال همخونه اش بودی، بگو چه کار کنم ؟
چنگی به موهاش زد و جاده راهی شد و گفت :
_ من نمی خوام همین طوری پیش بره. قول داد بهم، چرا زده زیر قولش ؟ نمی خوام با اعتیادش حیاتمونو شروع کنیم ، چرا…؟ نمی فهمم چرا…؟ من براش هیچی کم نمی ذارم. هدی حتی با روان شناسش همکاری نمی کنه، مشکل چیه ؟… اصلا چرا بار دیگر سمت مواد راهی شده؟… خوب منم که بهش می رسم. بهترین روانشناس، پزشک و مدد کارو آوردم بالاسرش. چرا ؟! …
واز حرکت ایستاد روبه روم. صبر کرد جواب بدم. جواب که ندادم، گفت :
_زحل با توأم !
_ بهش بیشتر برس !
مانی _ مسخره می کنی ؟
_ نه!
مانی _ می گم چه کار بکنم ؟
_بهش بیشتر برس.
با حرص اظهار کرد :
_چرا حرص می دی ؟ بهم مسیر حل بده .
_ من هیچ وقت به نفع کسی حرف نمی زنم، چرا از من راه حل می خوای ؟!
کف دست به کمر، سرشو به زیر انداخت و زیر لب یه چیزی نجوا کرد. اظهار کردم :
_ چه جالب! بردیا سقفو نگاه می کنه .
ماین _ مسیرِ_حل _بده !
_ تهمشاهده کردش کن!
دیدهاشو ریز کرد و گفت :
_ بگم اگر ترک نکنی، می ذارمت کنار ؟
شونه بالا انداختم و مانی گفت :
_ ای باباااااا! خوب درست جواب بده .
_ مگه من کارشناسم درست جواب بدم. من یه ساقی بی سوادم، که همیشگی مزخرف می گم. در اکثر مواقع هم ضد هدی حرف می زنم .
مانی _ من غلط کردم اگه کاری کردم ، حرفی زدم. ولی رو هدی تهمشاهده کرد هم جواب نمی ده، یعنی من قلبم نمیاد .
_ خوب کاری می کنی، اون کاری که درسته رو انجام بده. به حرف کسی گوش نده .
با برآشفتهت کنترل شده اضافه کرد:
_واااای بردیا از کف دست تو چی می کشه ؟
_ اتفاقا می خواستم برم که چیزی ازم نکشه .
مانییکه خورده نگام کرد و گفت :
_چی می گی ؟!
نفسی با غصه کشیدم و اضافه کردم :
_هیچی…
با نوک موهام بازی کردم و اضافه کرد :
_شاید بهتر اینه که، ببرمش خونه امون …
پوزخندی زدم وبا خشمگینت بیان کرد :
_ چیه ؟! دکتر ! متخصص رد می کنی نظرمو ؟
شونه هام از دادش پرید. کوسنو برداشتم، پرت کردم سمتش و اضافه کردم :
_ درد بابام ! اصلا چرا اومدی این جا داری روبه روی من می گی ؟ تحصیل کرده؛… من که بیان کردم من بی سوادم، با من مشورت نکن! برو مثل احمقا مرخصش کن، بعد برو براش مواد بخر، بکشه، بمیره… برو بکشش! اصلا تو دوسش داری، تو صلاحشو می دونی ، تو با سواد و با شعوری، نه زحل ساقی و دزد. برو… ببرش خونه، نازشو بکش. دوز موادشم ببر بالا. اگر مشاهده کردیحشیش جواب نداد، ردیفش نکرد، بهش شیشهیا کراک بده. اوناهم محرکن و تقریبا نتیجهیک جور داره. فقط حشیش و گراس سنتی أن ، اونا صنعتی!… بافت های بدنش بعد یه مدت نرم می شن و عفونت می کنن و از ریخت و قیافه می افته ، کروکودیل…
مانی فریاد زد :
_جای مسخره بازی، به فکر دوستت باش، که داره خودشو از بین می بره .
منم جیغ زدم :
_ اون زنه توئه، من چرا به فکرش باشم؟… اصلا برای چی اومدی این جا ؟ اصلا… اصلا…
پا شدم به طرف اتاق بردیا حرکت کردم. لباسام دور تا دور اتاق و بیرون اتاق ریخته شده بود، یه مانتو و روسری برداشتم و اومدم تو هال. مانی گفت :
_ کجا ؟…
_ به تو ربطی نداره. قلبیلی نداره بردیا نیست ، وایسم این جا. من باید برم بیرون ، این جا خونه ننه بابای توئه، منم یه عوضی أم. یه وقت یه چیزی می شه، می افته گردن من .
مانی _ چرا جرت و پرت می گی ؟
_بالاخره هدی زیرنظر خونواده بزرگ شده، ولی دوست دختر داداشت، یه دختر خیابونیه…
مانی _ این قدر چرت و پرت نگو… چی زدی ؟
نگاه تو چشمش شدم و محکم اظهار کردم :
_ من یه بار تمایل داشتم، مصرف کردم، خواستم، ترک کردم. میل داشتم ، میل داشتم ، خواااستم… نه کسی با اجبار معتاد می شه، نه با اجبار ترک می کنه. هرکی می گه اجبار چاره سازه، دروغ می گه، کله ی بابای دروغ گوشو لعنت! خواستنه که آدمو معتاد و عملی می کنه… میل داشتنه که آدمو پاک می کنه… زنت ، دلدادگیت ،خانم خانمات، نمی خواد!، تو هم صدبار مجبورش کنی، بازم یع مسیری برا مصرف پیدا می کنه.
همون طور که کتونیامو می پوشیدم، گفتم :
^طرف واسه مواد زنشو فروخت، تو می خوای هدی، واسه توی “تحفه” ترک کنه ؟… یارو مخش ترکیده، عشق کیلو چند؟! دلدادگی برای کسیه که « زدم رو سینه ام واظهار کردم :» این جاش سوخته، نه این جاش. « زدم رو شقیقه ام ».
مانی _ هدی عاشق منه، فقط الآن یه چیزی باعث شده کم بیاره، مثلا نبودن و نمتوجه شدن تو.
کشیده شدم، پوزخند زدم و اضافه کردم :
_ من قلبشو می شکونم داداچ! چرا برم ؟ برم ب….نم تو اعصابش ؟ که فرت فرت اشک بریزه ؟
مانی عصبی کفت :
_ آره نرو متوجه شدنش. تو از حسادت حرفایی می زنی، که بدتر غمگینش می کنه. جای این که تو این روزا کنارش باشی، اومدی ور قلب بردیا، می ترسی فرار کنه؟…
با حرص گفتم :
_من از خدا هم نوحشت کردم که از کف دستش دادم، چه برسه به داداش تو … من دنبال کسی نبودم …
مانی _ آره تو احمق تر از این حرفایی، وگرنه یه سال این پسره رو دنبال خودت نمی کشوندی… عقده داشتی، از شانستم یکی مثل بردیا عاشقت شد و خودتو گم کردی… حالا هم که بره بردیا رسیدی، هدی رو یادت راهی شده.
جیغ زدم :
_ مرده شور تو اون هدی رو ببرن با بَر… برَ…
نتونستم بگم… حس کردم دلم آتیش گحرکت کرد. در و باز کردم و دویدم بیرون… دویدم …. به کجا ؟! دقیقا “ناکجا”
اگر قرار بود برای زندگیم اسم انتخاب کنم، حتما سر درش می زدم: « در به در ناکجا ها »… کاش می مردم. حداقل یه جا تو زمین چالم می کردن، یه جایی داشتم… حسرت یه “جا” منو کشت…
تو خیابون راه می رفتم. مردمو که نگاه می کردم، قلبم واسه خودم می سوخت… همه ی اینا “خونه” دارن؟… همه اشون “جا” دارن؟… خونواده دارن؟… به مغازه ها نگاه می کردم، خوش به حالشون، هم “جا” دارن هم “شغل”… اینایی که خرید می کنن، چقدر خوشامگاهختن که برای نیاز پوشاک و خورد و خوراک میان تو خیابون… ولی من… کجا برم؟… قلبم می خواد برم بیمارستان، برم پیش همه کسم ، “آخ! بردیا…” یه قرون پول هممسیرم نیست، موبایلم رو هم برنداشتم، چه جوری برم ؟
برگردم میون ارازلی که قبلا خودم هم یکیشون بودم ؟… نمی خوام! نمی خوام …
روی لبه ی جدول کنار خیابون نشستم. سرمو روی زانوم گذاشتم. نمی دونستم به چی فکر کنم. درست شامگاهیه آدمی بودم که آلزایمر داره، نمی دونه کجاست، به چی فکر می کنه، با کی هست، به کی فکر می کنه، چه کار باید بکنه…
تمام من، پیش بردیا بود ولی… وقتی روت یه “انگ” باشه، حتی علاقه اتم خط می زنی، زیرا بدترو بیشتر از همه، خودت، خودتو قبول نداری.
می میل داشتم راهمو عوض کنم ، من دنبال تغییر بودم… راهمو می بندن. می خوام عوض بشم، که برگردم پیش حاج بابا، ولی الان بی هیچ هویتی، برگردم بگم چی ؟… نه هنری، نه عملی، نه کس و کاری… از خودم چی بگم؟… من حتی نمی تونم یه خط درست حرف بزنم… می میل داشتم با تنها شانسم _که بردیا بود_ خودمو نجات بدم، خانم بشم، کار پیدا کنم، برای خودم کسی بشم…
می میل داشتم از “بی کسی” خودمو نجات بدم، نه از “بی کسی” به معنی “خونواده” ، به معنی ِ “بی هویتی و بی شخصیتی”… خدایا تو کجا هستی که هر جا می رم، تو رو پیدا نمی کنم، که به دادم برسی …؟
سرم روی زانوم بود، صوتی بوق ماشین ها و آدما رو می شنیدم. یاد خیلی از خاطراتم می افتادم و پسشون می زدم. امید مثل یه شمع بی فروغ، هر لحظه کم سو تر می شد و رو به خاموشی می راهی شد… این قدر که، کم کم خوابم برد…
آدم از استرس نمی خوابه، از دلواپسی، از هدف های بی پایان، از رویاهاش، از امید هاش، از انتظارهاش از اینا نمی خوابه… اما وقتی باختی، خواب برات مثل یه آنتراکته، از بی امیدی می خوابی، از بی جادهه ها، از… نداشته هات، آدمایی که زیاد می خوابن، گمشده های زیادیتو زیستن دارن و من، همه ی زندگیمو گم کرده بودم…
از آوای بوقای پشت هم یه ماشین _که بسیار نزدیک بود_ و حرف زدن چند نفر بیدار شدم…
_ الو …. چی خواب میاره ؟
_ کُلونازپام … زاناکسم هست .
_ خاک تو سرت اونا قرصن، موادو می گم…
_ موهاش اکستنشنه، پس تر رو تمیزه ….
_ اینا گرونن ها ….
_ از این که رو جدول نشسته معلوم گرونه…
_ اداشونه بابا ، آواش کن، ببین سه نفر چند؟…
_ پلیس اینا نباشه.
دونفر دیگه با اعتراض و تمسخر اظهار کردن :
_ باز تو حرف زدی ؟ اصلا ذهنش فیلم هندیِه، پلیس موهاشو اکستنشن می کنه، می شینه لبه ی جدول…
_ از این مأمور مخفیا…
_ کیوان دهنتو ببند جون مادرت .
_ آخه ساعت نه شامگاهه….
_ اینو… من شش صبح هم سوار کردم .
_ تو شش صبح، دنبال زن بودی ؟
دونفر دیگه بهش خندیدن و اضافه کرد :
_ ببین … نچ! طرف نمرده باشه…
_خف بابا! مرده یه وری می شه…
سرمو بلند کردم. یکیشون گفت :
_سلام.
یه لبخند پهنی زد. نگاهای زل روشن داشت. موهاش بور بود و کم پشت. بینی استخوونی و لبهای نازک… بیشتر آوای همینم می اومد. گفت :
_ سه تاییم .
چرایه زن نباید کنار خیابون بایسته، بشینه، تنها قدم بزنه؟… اگر شامگاه باشه، تازه روش برچسب فاحشگی هم می خوره… من همیشگی همون فاحشه ای بودم، که زیر لحا ف کسی نرفتم، ولی همه فکر می کردن، شغلم اول اینه که سرویس بدم… از این که آدممم، حالم از خودم بهم می خورد…
یه گربه از زیر ماشین رد شد، برگشت نگام کرد، حتی گربه های ماده، این وقت شب می تونن تو خیابون جاده برن، بدون ِ این که گربه های دیگه بهشون بگن فاحشه… ولی اگر این وقت شامگاه، منِ آدم، گوشه ی خیابون بشینم، ماشین برام نگه می داره، می گه :”سه نفر چند؟”.
همون پسره گفت :
_ تخفیف بده، شامگاهه جمعه است، مشتری بشیم .
_ بپرس ببین مریض نباشه .
همون چشم روشنه برگشت نگاهی به گویندهی جمله کرد و گفت :
_ کیوان ما چرا تو رو با خودمون آوردیم ؟… چرا ؟!… آخه احمقِ گوسفند؛… مریض باشه، می گه :”آره، من مریضم.”؟… خودت بامتوجه شد پیشگیری کنی …
بار دیگر برگشت نگام کرد و اظهار کرد :
_ لالی؟…
آوای داد بردیا تو گوشم پیچید… دلم فرو ریخت… امشب آخرش چی می شه ؟… بازم مثل سال های قبل، تو توالت عمومی بخوابم ؟… گرسنه امه… باید برگردم پیش فرخنده ؟…
_ لالش بهتره!
_ نه بابا… آه و ناله نکنه، که آدم حال نمی کنه …
_ من حوصله ی ادا اطوار ندارم آخه .
همون نگاه روشنه با خنده اضافه کرد :
_ تو مدل کتلتی دوست داری… این رو، اون رو فقط!
به آسمون چشم دوختم… “خطم زدی ؟”
صوتییه بوق ممتد اومد. انگار یکی کف دستشو روی بوق گذاشته بود و بر نمی داشت. پسرا پیاده شدن و داد زدن :
_ چیه؟
صدای باز شدن در ماشین اومد. سرمو بی توجه به اطراف، بار دیگر روی زانوم گذاشتم. نفسمو تو سینه ام حبس کردم، کاش دیگه بالا نیاد…
_ برو کنار شماره ماشینتو برمی دارم، پدرتو درمیارما …
نفسمو آروم و مقطع از سینه ام خارج کردم… مور مورم شد …
_ چته الاغ ؟… بوق رگباری بستی رومون، حالا شماره بر می داری ؟…
_ زحل؛ زحل؛
شوکه سر کشیده کردم، بردیاست !
کف دستشو رو سینهییکی از پسرا گذاشت و گفت :
_ بیاربرو کنار که الان یه جوری می زنمت، هم تو بدبخت بشی، هم من … « نعره زد :» زحل؛
از لبه ی جدول سر خوردم رو کف زمین. عاشق این نعره ام ! اومد دنبالم … عین گیج و منگا نگاش می کردم… اومد بالا سرم و باخشمگینت اظهار کرد :
_ آخر از دست تو، جفتمونو می کشم .
زیر آرنجمو گرفت، از جا کشیدهم کرد. پسرا همین طوری نگامون می کردن. در جلو رو باز کرد، خواست بفرستدم داخل، آروم اظهار کردم :
_ چرا اومدی؟…
با عصبیت اضافه کرد :
_وسط جراحی، مانی این قدر زنگ زد، اومدن صدام کردن . اومدم پای تلفن، می گه زحل گذاشت، حرکت کرد… بهت اضافه کردم : “بمون خونه”… بمون_ خو_نه …
چرا نمی فهمی زحل ؟ من استرس تو رو داشته باشم، مریضا،یا داداش بی شعورمو؟… مریضمو ول کردم، استادم چه بلایی می خواد به سرم بیاره، حدا می دونه… نه تو جواب گویی، نه اون مانی بی عقل.
_ می میل داشتم برم، جایی رو نداشتم.
پیشونیش کبود بود، واسه سری که تو دیوار صبح کوبیده بود. دلم فروریخت براش…
خسته اظهار کرد :
_ دارم کل شهر رو برات می گردم، می فهمی ؟… « تو صورتم داد زد:» می فهمی ؟
_ نه…
گوشه ی نگاهام نم دار شده بود… شونه بالا دادم و بیان کردم :
_ تا حالا کسی دوستم نداشته، نمی فهمم .
بردیا روی جدول مقابلم نشست. چنگشو تو موهاش فرو کرد. روی زمین مقابلش چهار زانو قرار گرفتم و نگاش کردم. آوای پسرا رو می شنیدم که بهم تیکه مینداختن:
_ یارو کس و کار داره بابا…
_ ماهم تورمون سوراخه…
_نچ! زنم نمی تونیم از خیابون کشیده کنیم …
_من اضافه کردم این، ااین کاره نیست …
_تو کی اظهار کردی دهن سرویس؛…؟
سوار ماشین شدن و راهی شدن.
بردیا آروم اضافه کرد :
_چرا نمی ذاری زندگی کنیم ؟
_ بهم اظهار کرد: « حسود »…
سرشو کشیده کرد و گفتم :
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن