دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۴]
#پارت_116
-بهتره کارى نکنى تا آبروى من بره!
روى صنقلبى کنار پنجره ى کوچک هواپیما قرار گرفتم. احمدرضا کنارم نشست.
خم شد و کمربندم رو بست. لحظه اى حس کردم هواپیما تکونى خورد.
کف دست احمدرضا جای گرفت روى کف دستم. شوکه شدم و از زیر نگاه نگاهى بهش انداختم ولی بى توجه به من با سرانگشتش پشت کف دستم و نوازش کرد.
کلاً یادم حرکت کرد تو هواپیما هستم و حالم داشت بد مى شد. نمیدونم چقدر گذشته بود که آواش از کنار گوشم کشیده شد.
-بهت گفته بودم هواپیما ترس نداره؛ البته براى توئى که فقط گاو و گوسفند دیدى طبیعیه!
سر چرخوندم و متعجب نگاهش کردم ولی اون خیره و عمیق به دیده هام خیره شد. خونسرد نگاهش رو ازم گحرکت کرد.
نفسم رو آسوده بیرون دادم و تا لحظه ى قرار گرفتن هواپیما حرفى بینمون رد و بقلب نشد.
با صداى (مهماندار/خلبان/کاپیتان) فهمیدم که کیش هستیم.
با قرار گرفتن هواپیما کمربندم رو باز کردم و همجاده احمدرضا به سالن اصلى رفتیم.
بعد از تحویل گحرکت کردن چمدون ها ماشینى کراهی شد و آدرس جائى رو داد.
هوا شرجى بود ولی طبیعت و درخت هاى بلند خیابون ها باعث میشد تا با لذت به اطرافت نگاه کنى.
ماشین کنار در بزرگى نگهداشت. از ماشین پیاده شدیم. احمدرضا زنگ آیفون رو زد.
-بهتره اینجا طورى برخورد نکنى که شک کنن تو همسرم نیستى، فهمیدى؟
سرى تکون دادم. در باز شد.
احمدرضا هر دو چمدون رو دنبال خودش کشید و وارد حیاط شد.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۴]
#پارت_117
پشت سرش وارد حیاط شدم.
یه حیاط بزرگ پر از درخت های بلند و گلهای کاغذی، استخر سرپوشیدهایی، جاده سنگفرشی که به ساختمون مجللی وصل میشد.
در سالن بازشد.
با مشاهده کردن هامون و تبسم روی لبش احمدرضا حرکت کرد سمتش. بسیار گرم همدیگه بغل کردن.
هاموننگاهی به من و بهارک انداخت، اظهار کرد:
-این دختر چه تغییری کرده.
احمدرضا پوزخندی زد.
-آره، میشه یه نگاهی بهش انداخت.
هامون اخمی کرد.
-نه دیگه بیانصاف نباش تو قلب برو شده.
نگاهکی زد که باعث شد احمدرضا اخمی کنه و حرف عوض کرد.
-چی شد کیا هستن؟
-فعلاً بچههای خودمون هستن.
-خوبه.
وارد سالن شدن. از اینکه تو یک جمع غریبه حاضر شده بودم حس خوبی نداشتم و استرش گراهی شده بودم.
وارد سالن شدم.
یه سالن بزرگ و ال مانند، کف سالن پارکت بود و پلههای مارپیچی از وسط سالن به طبقه بالا که نیم دایره بود، طبقهی پایینی رو به طبقه بالا وصل میکرد.
تینا اومد سمتمون وگونهی احمدرضا رو بوسید.
با مشاهده کردن برزو بار دیگر ترس تو وجودم افتاد.
از نگاه خیره این مرد میترسیدم.
ترلان نگاهی به سر تا پام انداخت، اظهار کرد:
-این همون دختر دهاتیه؟
-آره.
-وای چه عوض شده، بسیار بهتر از قبل شده.
نگاهم و ازش گرفتم.
( دختره احمق چی فکر کرده، همه باید مثل خودشون دار و ندارشو بندازه بیرون تا قشنگ باشه.)
برزو اومد جلو بیان کرد:
-چطوری احمدرضا؟
-بد نیستم، ولی من نمیدونم آقای مشایخی برای چی باید برای یه قرارداد ساده زن و بچهی من و ببینه؟ مگه میخواد برای اونا قرارداد ببنده که همچین شرط مسخرهای گذاشته.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۴]
#پارت_118
برزو نگاهى بهم انداخت. از طرز نگاهش خوشم نیومد. پوزخندى زد گفت:
-براى تو که بد نمیشه، چند شامگاهى رو با خدمتکار دهاتیت سر میکنى!
-فکر مى کنى از قلب خوش اینو ورداشتم با خودم آوردم؟ ین قرارداد برام مهمه؛ انقدر مهمه که حاضر شم یک هفته با این تو یه اتاق باشم!
برزو سرى تکون داد. هامون حرف و عوض کرد.
-بیاین اتاقتون رو نشون بدم و یکى از چمدون ها رو برداشت.
همراه احمدرضا و هامون سمت پله هاى طبقه ى بالا رفتیم. هامون در اتاقى رو باز کرد و با کف دستش به اتاق اشاره کرد.
-اینم اتاق شما.
نگاهى به اتاق بزرگ و دلبازى که پنجره ى بزرگى رو به حیاط داشت انداختم.
هامون پایین رفت. احمدرضا نگاهى به اتاق انداخت.
-یه کف دست لباس راحتى بذار رو تخت تا دوش میگیرم.
-بله.
رفت سمت درى که گوشه ى سمت راست اتاق قرار داشت. بهارک خوابش برده بود.
آروم روى تخت گذاشتمش. چمدون احمدرضا رو باز کردم و لباس ها رو توى کمد دیوار چیدم.
یه ست اسپورت مشکى روى تخت با حوله اش گذاشتم و لوازم بهداشتى از عطر و ادکلن و بادى اسپلیش و بقیه رو روى میز دراور چیدم.
با صوتى در حموم سمت حموم راهی شدم.
-حوله ام رو بده.
حوله رو دستش دادم. اومدم چمدون خودم رو باز کردم که از حموم بیرون اومد.
لحظه اى نگاهم بهش افتاد. از دیدن بدن برهنه اش که فقط حوله اى دور کمرش بود با خجالت ازش رو گرفتم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۴]
#پارت_119
بى توجه سمت آینه راهی شد. دلم محکم به سینه ام مى زد و حس مى کردم گونه هام گل انداخته.
آخه چطور مى تونستم تا یک هفته تو یه اتاق باهاش باشم؟!
همونطور بدون هیچ کارى کنار چمدون نشسته بودم که با آواش هول کردم و تکونى خوردم.
-کارت تموم نشده یا نکنه دخیل بستى چمدون حاجتت رو بده؟
متعجب سر کشیده کردم. هنوز چیزى نپوشیده بود.
-پاشو چمدون و جمع کن یه لباس درست حسابى بپوش.
-بله آقا.
سریع لباسام رو تو کمد چیدم که رفت سمت کمد و نگاهى به لباسها انداخت. شومیز زرشکى رنگى رو گراهی شد سمتم.
-این و بپوش … تو که انتخاب لباس بلد نیستى!
شومیز و از کف دستش گراهی شدم. راهی شد سمت تخت. سریع صورتم رو سمت کمد کردم تا لباس هاش رو بپوشه.
-خانم قدیسه، میرم بیرون تا موقع پوشیدن لباساتون وسوسه نشم!
تمام حرفهاش با تمسخر بود. با بسته شدن در اتاق نفسم رو آسوده بیرون دادم.
روسریم رو از سرم درآوردم و کلیپس موهام رو باز کردم.
موجى از آبشار سیاه ریخت روى کمرم. بخاطر اینکه بار دیگر پیداش نشه لباسام رو برداشتم و سمت حموم حرکت کردم.
سریع مانتوم و با شومیز زرشکى رنگ که تا زیر باشنم بود و خیلى جذب نبود عوض کردم.
شلوار مشکى پوشیدم. موهام رو دوباره جمع کردم و روسرى روى سرم انداختم و با دقت گره اى زیر گردنم زدم.
صنقلب راحتى پام کردم.
نگاهى تو آینه انداختم. راضى از ظاهرم تبسمى زدم.
حتماً که نباید با تاپ شلوارک ظاهر مى شدم تا قابل پسند بقیه باشم!
با بیدار شدن بهارک لباساش رو عوض کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۶]
#پارت_120
باید چیزى بهش میدادم. گرسنه اش بود. شیشه شیرش رو برداشتم و از اتاق بیرون اومدم.
آواى بگو بخندشون کل سالن رو برداشته بود.
آروم از پله ها پایین اومدم. دور هم قرار گرفته بودن و برزو چیزى رو با آب و تاب تعریف مى کرد.
سمت آشپزخونه راهی شدم. در یخچال و باز کردم. پاکت شیر و برداشتم.
بهارک و روى صنقلبى گذاشتم.
-اینجا بشین؛ تکون نخورى.
پستونکش رو مکى زد. شیر و گذاشتم تا گرم بشه. شیر و بعد از اینکه سرد شد ریختم تو شیشه اش. از آشپزخونه بیرون اومدم.
هامون با دیدنم اشاره اى کرد گفت:
-بیا اینجا بشین.
و به مبلى نزدیک خودشون اشاره کرد. نگاهى به احمدرضا انداختم که تأیید کرد. بى میل روى مبلى که تقریباً نزدیکشون بود جای گرفتم.
شیشه رو دهن بهارک گذاشتم. هامون اظهار کرد:
-ببینم شماها امشامگاه قراره چى به ما بدین؟
ترلان و نینا نگاهى به هم انداختن اضافه کردن:
-توقع ندارین که ما براتون آشپزى کنیم؟ احمدرضا اینو براى چى آورده؟
-من پرستار دختر آقام، نه آشپز شما!
ترلان پوزخندى زد اظهار کرد:
-اوهوع، دختره دهاتى چه زبون باز کرده!
نگاهم رو بهش دوختم.
-فعلاً که همین دختر دهاتى یه قدم از شما جلوتره.
-الان مثلاً تو چى از من جلو هستى؟
قلبم محکم میزد از اینکه براى اولین بار داشتم در برابر کسى مى ایستادم.
میدونستم احمدرضا حسابم رو مى رسه. از روى مبل کشیده شدم.
-من اگر بخوام آشپزى کنم فقط براى آقا مى کنم نه شما.
و به سمت در سالن رفتم و بازش کردم. هواى آزاد که به صورتم خورد کمى حالم بهتر شد ولی تازه ترس افتاد تو وجودم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۶]
#پارت_121
توى آلاچیق زیر درخت بزرگ گل کاغذى نشستم.
تازه فهمیدم چیکار کردم و در برابر احمدرضا به دوستاش توهین کرده بودم ولی خودش شروع کرد نه من!
نمیدونستم چى قراره بشه و برخورد احمدرضا چیه! با استرس پامو تکون دادم. با دیدن احمدرضا فاتحه ام رو خوندم.
سریع از جام کشیده شدم.
با قدم هاى محکم اومد سمت آلاچیق. دلم از ترس مثل دل گنجشکى که توى قفس گیر کرده باشه میزد.
همین که بوى عطرش پیچید توى دماغم ته دلم خالى شد.
وارد آلاچیق شد. نیم نگاهى بهم انداخت و به بدنه ى آلاچیق تکیه داد.
بهارک و توى بغلم جابجا کردم. پوزخندى زد.
-مى بینم زبون باز کردى … نکنه تخم کفتر خوردى؟
از آلاچیق فاصله گحرکت کرد و اومد سمتم. قدمى جلو گذاشت که ترسیده قدمى به عقب گذاشتم.
یهو سرش و روى صورتم خم کرد. چشم هام و با ترس بستم. صوتش از فاصله ى کمى به گوشم نشست.
-اینبار و مى بخشمت چون حقیقت رو اضافه کردى. تو خدمتکار خونه ى منى نه خدمتکار جاى دیگه، پس کاریت ندارم.
متعجب دیده هام رو باز کردم. قد راست کرد و چرخید سمت خروجیه آلاچیق رفت.
نفسم رو آسوده بیرون دادم. از اینکه قرار نبود بار دیگر تنبیه بشم خرسند بودم.
با روشن شدن چراغ هاى پایه کوتاه حیاط ویلا صوتى بگو بخند قد بلندشون کشیده شد و در سالن باز شد.
اول نینا و ترلان بیرون اومدن و پشت سرشون اون سه تا. هر پنج تاشون آماده بودن.
سؤالى نگاهشون کردم که ترلان پوزخندى زد اظهار کرد:
-بمون و براى خودت غذا درست کن.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۶]
#پارت_122
سوار ماشین شدن و در اتوماتیک بالا راهی شد. تا لحظه اى که در حیاط بسته شد متعجب و ناباور به ماشین خیره شدم.
باورم نمى شد که آدم ها انقدر بد باشن.
مثلا منم همسفرشون بودم. بى بى همیشه مى بیان کرد “خوبى کن حتى به اونى که بهت بدى کرده”
اما این آدم ها سکوت آدمى رو براى خودشون یه مقلب دیگه تعبیر مى کنن.
وارد سالن شدم. باید چیزى براى بهارک درست مى کردم. نگاهى توى یخچال انداختم.
شیر و کمى نبات گذاشتم تا بپزه. تا موقعى که غذا آماده بشه چرخى توى سالن زدم.
شام بهارک و دادم و خودمم کمى خوردم. ظرف ها رو شستم و هم اه بهارک به اتاقى که براى ما بود رفتم.
کف اتاق پارکت بود. در کمد رو باز کردم و پتویى کف اتاق پهن کردم.
متکا رو گذاشتم و مثل تمام شب ها بهارک سرش رو روى سینه ام گذاشت. آروم پشتش رو نوازش کردم و همونطور خودمم خوابم برد.
فقط لحظه اى تو بیدارى و خواب در اتاق باز شد و دیگه چیزى نفهمیدم.
صبح طبق تمام روزگارهایى که صبح زود بیدار مى شدم بیدار شدم.
نگاهى به اطراف انداختم و با یادآورى اینکه کیش هستیم سریع از جام بلند شدم.
نگاهم به تخت افتاد که احمدرضا با بالا تنه ى برهنه بالشت تخت رو بغل کرده و خوابیده بود.
موهاى جو گندمیه کنار شقیقه اش تضاد جالبى با فیس صورتش ایجاد کرده بود.
کلافه سرى تکون دادم و …
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۶]
#پارت_123
سمت آینه حرکت کردم. روسریم بخاطر اینکه از دیشامگاه روى سرم بود چروک شده بود. آبى به کف دست و صورتم زدم و روسریم رو عوض کردم.
آروم از اتاق بیرون اومدم و پله ها رو با گام هاى بهآرامی طى کردم. سمت آشپزخونه راهی شدم. زیر چائى رو روشن کردم.
میز و چیدم. میل داشتم از آشپزخونه بیرون برم که با دیدن برزو تو چهارچوب در آشپزخونه ترسیده به بدنه ى سرد میز برخوردم.
لبخندى زد گفت:
-تو هم مثل من سحرخیزى؟
و وارد آشپزخونه شد. ترسیده بودم و نمی دونستم چه عکس العملى نشون بدم. اومد جلو و رو به روم ایستاد گفت:
-صورتت رو اصلاح کردى چقدر جذاب تر شدى. من عاشق دخترهاى کف دست نخورده ام. برام خواستنییت داره!
سرش و خم کرد.
-تو هم از همون کف دسته از دخترها هستى. مطمئن باش یه روزگار تمامت رو لمس مى کنم.
قدمى به عقب گذاشتم و با صداى لرزونى لب زدم:
-میشه برید عقب تر؟
-اى جونم جوجه هیجان زده شدى؟ دلت داره مى تپه … دوست دارم.
-بیان کردم برید اونور.
-اگه نرم؟
با صوتى هامون نفسم رو سنگین بیرون دادم.
-برزو اینجائى؟
برزو چرخید و اظهار کرد:
-آره، کارم داشتى؟
هامون نگاهى به برزو و بعد به من انداخت. حس کردم رنگم پرید.
سرم و پایین انداختم که هامون اظهار کرد:
-تو برو احمدرضا رو بیدار کن، باید جائى بریم دیر میشه.
از خدا تمایل داشته از کنار برزو رد شدم. لحظه ى آخر حس کردم کف دستش رو به سرانگشتام کشید.
سریع از آشپزخونه بیرون اومدم و با حس چندشى دستم رو به لباسم کشیدم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۷]
#پارت_124
سمت پله ها راهی شدم. وارد اتاق شدم. بهارک هنوز خواب بود. سمت تخت حرکت کردم.
بدون اینکه به بالا تنه ى برهنه اش نگاهى بندازم آروم صوتش کردم.
-آقا … آقا …
ولی هیچ تکونى نخورد. کمى تن صوتم و بالا بردم.
-آقــــــا …
ولی فایده نداشت. سرم و جلو بردم و کنار گوشش با صداى آرومى گفتم:
-آقا
یهو تکونى خورد. اومدم کمر راست کنم که نمیدونم چى شد پرت شدم روش.
از ترس و خجالت نگاه هام رو بستم. حس مى کردم یه جاى سفت و سخت افتادم.
صداى عصبیش باعث شد ترسیده دیده باز کنم.
-جات خوبه؟!
نگاهى به خودم انداختم که روى بالا تنه اش افتاده بودم. با خجالت لبم و گزیدم که داد زد:
-پاشوووو….
هول کردم. بازومو گحرکت کرد و یهو بلندم کرد. نگاهم رو به زمین دوختم.
-صبحانه آماده است.
-باشه، برو میام.
از خدا میل داشته از اتاق بیرون اومدم و سمت پله ها راهی شدم.
وارد آشپزخونه شدم. تنها هامون توى آشپزخونه بود. روى صنقلبى جای گرفته بود ولی انگار اینجا نبود چون متوجه اومدنم نشد.
مرد بدى نبود. توى فنجون چائى ریختم که عطر هل و دارچینش بلند شد.
روى میز کنارش گذاشتم. سر بلند کرد و نیم نگاهى بهم انداخت. نگاهم رو از نگاهش گراهی شدم.
-براتون چائى ریختم.
-ممنون.
احمدرضا وارد آشپزخونه شد و روى صنقلبى رو به روى هامون جای گرفت.
براى احمدرضا چائى ریختم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۷]
#پارت_125
با ورود نینا و ترلان چائى براى خودم ریختم و روى صنقلبى نشستم. هامون تبسمى زد که از دیدم پنهون نموند.
نینا با تاپ شلوارک کوتاه و موهایى که بالاى سرش جمع کرده بود روى صنقلبى ولو شد.
-چائى!
هامون خیلى جدى گفت:
-اونجا … براى خودت بریز.
برزو هم وارد آشپزخونه شد که هامون اظهار کرد:
-صبحونتون رو بخورید باید تا جائى بریم.
ترلان براى خودش و نینا هم چائى ریخت که هامون گفت:
-چه چائى خوش عطرى! یعنى تو هر روز صبح از این چائى ها میخورى؟
از این تعریف هامون لپ هام گل انداخت و تبسمى روى لبم نشست که احمدرضا با پوزخند اضافه کرد:
-آره، تنها کارى که خوب بلده آشپزى و خونه داریشه.
ترلان با کنایه بیان کرد:
-که اونم همه ى خدمتکارها بلدن!
هامون نگاهم کرد.
-یه فنجون دیگه از این چائى هاى خوش عطرت به ما میدى دیانه خانم؟
سریع از روى صنقلبى قد بلند شدم.
-بله.
-بدبخت چه ذوقى کرده ازش تعریف کردى!
نیم نگاهى به نینا انداختم و بى هیچ حرفى براى هامون چائى ریختم. برزو اضافه کرد:
-احمدرضا این دختره کچله که همیشه انقدر روسریشو سفت مى بنده؟
احمدرضا نیم نگاهى بهم انداخت.
-حتماً کچله … تو به این چیکار دارى؟
هامون کشیده شد.
-بریم آماده بشیم.
و از آشپزخونه بیرون حرکت کرد. برزو و احمدرضا هم راهی شدن. ظرفاى خودم و احمدرضا و هامون رو شستم. تبسمى زدم.
-شمام ظرفاى خودتون رو بشورید.
و از آشپزخونه بیرون اومدم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۷]
#پارت_126
بعد از راهی شدن احمدرضا و هامون صبحونه ى بهارک رو دادم و براى بازى به حیاط ویلا حرکت کردیم. در حال بازى با بهارک بودم که نینا و ترلان با مایو به حیاط اومدن.
لحظه اى با دیدن اون مایوهاى دو تیکه تعجب کردم. آواى موسیقى بلند شد و نینا و ترلان با خنده پریدن توى آب استخر.
آواى هر و کرشون کشیده شده بود که در حیاط باز شد و ماشین هامون وارد حیاط شد. فکر کردم الان میرن تو یا میگن صبر کنن ولی ترلان با خنده گفت:
-نمیاى آب بازى؟
برزو خندید اظهار کرد:
-الان میام یه مسابقه میذارم با هر دو تون.
و سمت خونه حرکت کرد. هامون چند تا پلاستیک کف دستش بود. با دیدنشون سلامى دادم که احمدرضا سرى تکون داد ولی هامون جواب سلامم رو داد.
-احمدرضا تا تو لباس عوض کنى منم سیخ هاى کباب رو آماده مى کنم.
-باشه.
احمدرضا سمت ساختمون رفت. هامون نگاهى بهم انداخت.
-تو نرفتى آب تنى؟
لحظه اى گونه هام گل انداخت. سرم و پایین انداختم.
-نه …
سرى تکون داد. احمدرضا و هامون شروع به درست کردن کباب ها کردن. برزو و دخترا با سر و صدا آب تنى مى کردن.
با بهارک در حال بازى بودم که ترلان از آب بیرون اومد و پشت سر احمدرضا ایستاد. کف دستاشو دور کمرش حلقه کرد.
-نکن ترلان!
ترلان با عشوه گفت:
-چرا نیومدى آب بازى؟
-من آب بازى کنم که تو گرسنه میمونى دختر جون!
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۷]
#پارت_127
ترلان تابى به کمرش داد بیان کرد:
-بداخلاق!
و میل داشت ناخونکى به کباب ها بزنه که احمدرضا زد رو کف دستش.
-اول برو یه چیز بپوش بعد بیا مثل قحطى زده ها به کباب ها حمله کن.
ترلان رفت سمت ساختمون. نینا و برزو هم از استخر بیرون اومدن. با کمک هامون میز توى حیاط رو چیدیم.
بعد از خوردن غذا هامون گفت:
-پس فردا شامگاه باید بریم ویلاى آقاى مشایخى.
برزو اخمى کرد.
-عجیب از این پیر خرفت بدم میاد. اونجا نه از رقص نه از مشروب خبرى نیست و باید مثل قرن حجر برى و بیاى.
هامون زد رو شونه اش.
-پس امشامگاه قلبى از عذا دربیار که فردا شامگاه سوتى ندى.
برزو سرى تکون داد.
-آى گفتى … امشب چه کیفى کنم.
ترلان با ناز اضافه کرد:
-چه خبره؟ به ما هم بگین.
احمدرضا رو کرد به ترلان.
-امروزگار بهنام و دیدیم تو پاساژ و امشامگاه براى پارتى که ویلاش گحرکت کرده دعوتمون کرد.
نینا کف دستى زد.
-ایول؛ این پسر خیلى لارجه!
هامون نگاهى بهم انداخت.
-دیانه رو هم مى برى؟
احمدرضا نیم نگاهى بهم انداخت.
-فکر نکنم.
-ولی ببریم بهتره، شامگاه شاید دیر بیایم خطرناکه.
-ببین تو چه دردسرى افتادیم!
-بچه که نیست، میاد یه گوشه مى شینه.
احمدرضا شونه اى بالا داد.
-چکار کنم، مجبورم ببرمش دیگه!
غروب ترلان و نینا با جنب و جوش شروع به آماده شدن کردن. لباس هاى احمدرضا رو روى تخت گذاشتم.
لباسهاى بهارک که پیراهن کوتاه سفیدى بود رو هم آماده کردم اما نمیدونستم خودم چى بپوشم و اصلاً اونجا چطور جائى هست!
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۷]
#پارت_128
احمدرضا رفته بود دوش بگیره. لباسهاى بهارک و تنش کردم. موهاشو دو گوشى بستم و پابندش و به پاهاى تپلش بستم. کفشاى تختش و پاش کردم.
بوسه اى روى گونه اش زدم که خندید و اظهار کرد:
-مولی …
در حموم باز شد و احمدرضا از حموم بیرون اومد. رو به روى آینه ایستاد و موهاشو سشوار گراهی شد. بوى افترشیوش قد بلند شد.
نیم نگاهى بهم انداخت.
-بهتره امشامگاه امل بازى رو بذارى کنار و آبروى من و نبرى!
استرسم با این حرفش بیشتر شد و حیرون موندم که چى بپوشم؟ بى توجه بهم خواست لباساشو بپوشه که سریع پشتم و بهش کردم.
لباساشو پوشید که دو قلب رو کردم بهش:
-میشه بهارک و تا من از حموم میام نگهدارین؟
بى هیچ حرفى بهارک و بغل کرد و از اتاق بیرون حرکت کرد. با رفتنش سریع در اتاق و بستم و حوله ام رو برداشتم.
سمت حموم رفتم. دوش سرپائى گحرکت کردم و با حوله از حموم بیرون اومدم.
حوله ى کوچکى دور موهام بستم. لباس زیر هامو پوشیدم. در کمد و باز کرد. نگاهم به کت و شلوار آبى پررنگى افتاد. به نظرم مناسب بود.
کت و شلوار و پوشیدم. نم موهامو گراهی شدم و سشوار کشیدم. بعد از ایهسشوار کشیدنم تموم شد موهام و جمع کردم و با کلیپس بالاى سرم بستمشون.
حالا باید کمى آرایش مى کردم. دیده هام و بستم و یادم اومد که خاله چطور آرایشم کرد. اول میکاپ.
خط نگاه نتونستم بکشم و کمى مداد توى دیده هام کشیدم.
ریمل و رژ زدم. روسرى آبى رنگ ساتنى سرم کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۷]
#پارت_129
کفش هاى مشکى پنج سانتى رو پام کردم. میدونستم مسیر راهی شدن باهاش سخته ولی باید مى پوشیدم.
آروم از اتاق بیرون اومدم.
هامون و احمدرضا تو سالن قرار گرفته بودن. بهارک جلوى پاى احمدرضا قرار گرفته بود.
لحظه اى نگاه هر دوشون رو روى خودم حس کردم.
کمى استرس گراهی شدم. بهارک و از جلوى پاى احمدرضا برداشتم.
سر کشیده کردم که نگاهش رو متوجه ى خودم دیدم. لحظه اى نگاهمون خیره ى هم موند.
با آواى ترلان و نینا از احمدرضا دیده گراهی شدم. هامون قد بلند شد.
-بریم دیره.
نگاهى به تیپ هاى نینا و ترلان انداختم. هر دو لنز گذاشته بودن و موهاشون رو روى شونه هاشون رها کرده بودن.
سمت ماشین احمدرضا حرکت کردم که هامون بیان کرد:
-تو با دیانه و بهارک بیا، بقیه با ماشین من میان.
ترلان اخمى کرد و تمایل داشت اعتراض کنه که هامون خیلى جدى اضافه کرد:
-دو قدم جادهه… سوار شو!
ترلان بى میل سوار ماشین هامون شد. برزو تا سوار شدن نگاهش سر تا پام رو کاوید و باعث آزارم مى شد.
در جلو رو باز کردم و روى صنقلبى قرار گرفتم.
احمدرضا سوار شد و با سرعت از ویلا بیرون زد. نگاهم رو به خیابون هاى خلوت کیش دوختم که احمدرضا گفت:
-بهتره از جلوى چشم هام دور نشى. امل بازى هم درنمیارى.
دوباره استرس افتاد تو قلبم. ماشین کنار ویلاى بزرگ ایستاد.
هامون هم با فاصله ماشین و کنار ماشین احمدرضا پارک کرد. سمت در ویلا رفتن.
با کفش هاى پاشنه قد بلند سختم بود بهارک و بغل کنم ولی جرأت نداشتم اعتراضى کنم.
با ورود به حیاط ویلا و …
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۸]
#پارت_130
تعدادی پسر و دختر که لب استخر بزرگی ایستاده بودن و با صوتی رقص خودشون و تکون میدادن، متعجب نگاهی بهشون انداختم.
مردی با شلوارک و تیشرت آستین حلقهای سمتمون اومد. به پسرا دست داد و بسیار راحت گونه تینا و ترلان و بوسید.
خواست سمتم بیاد که خودم و پشت احمد رضا کشیدم و سلامی زیر لب دادم.
نگاهی به احمدرضا انداخت و اظهار کرد:
-نکنه زن گرفتی؟
احمدرضا نیم نگاهی بهم انداخت.
-نه بابا.
-بهشدت خوش اومدین.
سمت چند تا میز و صنقلبی که نزدیک استخر بود، راهی شد.
ما هم به دنبالشون راه افتادیم. چند تا دختر و پسر با مشاهده کردن احمدرضا و بچهها به سمتمون اومدن و شروع به روبوسی و حال احوالپرسی کردن.
تینا و ترلان حرکت کردن لباساشون عوض کنن.
روی صنقلبی قرار گرفتم و بهارک توی بغلم گرفتم.
احمدرضا روی صندلی کناریم جای گرفت و پای چپش و روی پای راستش انداخت.
بعد از چند دقیقه ترلان و تینا برگشتن. دکلتهی کوتاهی تن هر دوشون بود.
یهو آوای موزیک و بلند کردن. صدای جیغ و کف دستشون قد بلند شد و نصفشون ریختن وسط.
گارسونی با سینی شربت به سمتمون اومد.
میترسیدم که چیزی توی شربت ریخته باشن و بدون اینکه بردارم تشکر کردم.
احمدرضا و هامون لیوانی برداشتن. بهنام سمتمون اومد و اضافه کرد:
-پاشید ببینم، باید خوش بگذرونیم.
هامون و احمدرضا هم پیش بقیه رفتن.
حوصلهم سر رفته بود. انقدر مسخره میرقصیدن که فقط تو هم میلولیدن.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۸]
#پارت_131
با ویبره گوشیه سادهم، گوشیم و از توی کیفم درآوردم.
با مشاهده کردن شمارهی امیرحافظ تبسمی روی لبهام نشست و دکمه اتصال فشار دادم.
-سلام خانم کوچولو. کجایی؟
سر و آوا زیاد بود. با صوتیی که صدای داشتم به گوش امیر حافظ برسه، اضافه کردم:
-سلام. خوبم. اومدیم مهمونی.
یهو حس کردم آواش جدی شد.
-چه مهمونی؟
نگاهی به دختر و پسرا وسط انداختم.
-نمیدونم، ولی هر چی هست بسیار چرته.
-دیانه خیلی مراقب خودت باش، نمیدونم اون احمدرضا احمق چرا تو رو اونجور جاها برده.
-دلواپس نباش من حالم خوبه.
-مگه میشه دلواپس نباشم. رسیدی خونه بهم زنگبزن.
-باشه.
-آفرین موش کوچولو، کاری نداری؟
-نه، به خاله و امیرعلی سلام برسون.
-دیده، خداحافظ.
-خداحافظ.
گوشی تو کیفم برگردوندم.
دختری نزدیک احمدرضا شد، دستش و دور کمرش حلقه کرد.
تعدادی دختر و پسرا با همون لباسها توی آب پریدن.
پسری سمتم اومد، اضافه کرد:
-نگاهش کن چرا انقدر چادور چاق چور کردی
از تن صداش معلوم بود مست کرده. هراسیده کف دستی به گوشهی روسریم کشیدم.
بهارک توی این سر و آوا بغلم خوابش برده بود.
دختری جلو اومد و گفت:
-شروین بیا بریم تو سالن.
پسره به دنبالش راه افتاد. نفسی از آسودگی کشیدم.
احمدرضا اومد سمتم و با دیدن بهارک اظهار کرد:
-ببرش تو ماشین بخوابونش.
بهارک و بغل کردم و سمت ماشین که گوشهی حیاط بزرگ ویلا پارک کرده بودن راهی شدم.
سقف ماشین باز بود. بهارک روی صنقلبی عقب خوابوندم و...
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۸]
#پارت_132
در ماشینو بستم و اومدم برم تو که ترلان با چند تا دختر و پسر با فاصلهی کمی از من، کنار هم توقف کرده بودن.
یکی از پسرها اظهار کرد:
-این اُمل کیه که با خودتون آوردین؟
-خدمتکار احمدرضاس.
یکی از پسرا سمتم اومد
-بذار ببینم زیر اون روسری چی قایم کرده.
هراسیده قدمی به عقب برداشتم که به بدنهی سرد و فلزی ماشین بر خوردم.
ترلان ریز خندید و لیوان توی کف دستشو بالا برد.
-شاید کچله بدبخت که انقدر خودشو پوشونده.
پسرِ نیش خندی زد.
-آره حتما یه عیبی داره که انقدر خودشو پوشوند.
با صدای لرزونی اضافه کردم:
-نزدیک من نیا!
-آخه کوچولو ترسیدم. من هر کاری قلبم بخواد میکنم.
گوشهی روسریم گراهی شد و محکم کشید.
کارش انقدر ناگهانی بود که روسریم همراه گیرهمو سرم باز شد و موهای بلندم تو هوا پخش شد.
پسرِ لبخند زد.
-نه میشه یه شامگاهو باهاش سر کرد.
دلم سریع میزد و حس میکردم الان زیر پاهام خالی میشه.
تا حالا هیچ مردی جز امیرحافظ موهامو ندیده بود.
پسره خندید، بیان کرد:
-بذار ببینم زیر لباساش چی داره!
با ترس کف دستمو روی کتم گذاشتم. پسرِ قدمی برداشت که صدای عصبیه احمدرضا قد بلند شد:
-اونجا چه خبره؟
با شنیدن صداس حس کردم جهان بهم دادن.
نزدیک اومد. نگاهی به بقیه انداخت و نگاهش به طرف من چرخید.
لحظهای متعجب نگاهی بهم انداخت.
خجالت کشیدم و سرم پایین انداختم، که عصبی اضافه کرد:
-روسریت کو؟
ترلان با عشوه گفت:
-بچهها کنجکاو بودن که ببین مو داره یا نه.
-بچهها غلط کردن.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۸]
#پارت_133
خم شد و روسریمو سمتم گرفت.
ترلان و دوستاش حرکت کردن. کف دستام میلرزید.
هامون سمتمون اومد. احمدرضا با اخم نگاهمکرد.
-تا کی میخوای دستوپا چلفتی باشی؟ اگر من نبودم اونوقت کیو آوا میکردی؟
سرمو پایین انداختم. آروم لب زدم:
-من غلط بکنم که تنهایی چنین جاهایی بیام.
-چیزی گفتی؟
هول کردم.
-نه.
تند موهامو جمع کردم و روسری روی سرم انداختم.
هامون بهمون رسید.
-چیزی شده؟
-نه، ترلان شوخیش گراهی شده و دوستاش تمایل داشتن سربهسر دیانه بذارن.
هامون عصبی اظهار کرد:
-تا کی میخوای این دخترِ آویزونو نگه داری؟ دیگه داره زیادروی میکنه!
-مجبورم تا کسیو پیدا کنم و سهمشو بخرم.
هامون سری تکون داد.
-من نمیدونم این همه شعبه برای چی میخوای!
-تو کاریت نباشه، حوصله ندارم بریم.
-باشه شما برید، با بچهها اوکی میکنم ما هم میآیم.
احمدرضا سری تکون داد و ماشینو دور زد و پشت فرمون جای گرفت.
-چرا مثل مجسمه وایسادی، بیا سوار شو.
در جلو باز کردم و روی صنقلبی نشستم.
بهنام با سرعت سمتمون اومد و اظهار کرد:
-احمدرضا کجا داداش؟ تازه اولشه.
-دیر وقته، الانم سرم درد میکنه یه وقت دیگه.
بهنام نگاهی بهم انداخت.
-شاید دوستت بخواد بمونه.
احمدرضا نیم نگاهی بهم انداخت.
-نه داداش این خونش با این چیزا سازگار نیست.
بهنام خندید.
-خوب خونشو عوض میکنیم.
قهقهای سر داد.
-من میرونم برو دنبال یکی دیگه، خوش گذشت و…
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۸]
#پارت_134
بهنام روی شونه احمدرضا زد.
-تا اینجا هستی یه سر بیام ویلاتون.
-دعوت میکنم.
ماشینو روشن کرد، بوقی زد و با سرعت از ویلا بیرون اومد.
ماشین توی خیابونهای خلوت کیش با سرعت حرکت میکرد.
با ریموت در ویلا باز کرد و ماشینو داخل برد.
از ماشین پیاده شدم. بهارک بغل کردم و سمت ویلا راهی شدم.
کفشهامو از پام در آوردم و پا برهنه رو کف پوش سالن سمت طبقهی بالا رفتم.
بهارت روی تخت گذاشتم. گوشیمو از توی کیفم درآوردم و پیامکی به امیر حافظ دادم.
رو سریم در آوردم و گیره مو رو باز کردم، که یهو در اتاق باز شد.
ترسیده کف دستمو روی سرم گذاشتم.
احمدرضا وارد اتاق شد.
نگاه خیرهای بهم انداخت، معذب بودم.
-چرا فکر میکردم که اونقدر تو روسریت سفت میبندی حتماً کچلی داری.
با چشمهای متعجب نگاهش کردم، که پوزخندی زد و دکمه پیمسیرنشو باز کرد.
-فقط بدون هیچ دردسری امشب میمیل داشتم خوش بگذرونم.
فاصله بینمون پر کرد و با دستش چراکههم و گحرکت کرد.
دلم از ترس ضربان گرفت. نگاهش تو کل صورتم در چرخش بود.
-گاهی قلبم میخواد انتقام تمام کارهای مادرتو ازت بگیرم. هر چند پدرت قربانی هدفهای شیطانی مرجان شد.
با ضرب چونهم و ول کرد.
-برو خدا شکر کن، که ذرهایی به مرجان شباهت نداری.
پیجادهنشو در آورد و روی مبل انداخت، ولی من هنوز شوکه سر جام از حرکت ایستاده بودم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۰۸]
#پارت_135
از اینمرد واقعاً باید وحشت کرد.
-بهتر لباساتو عوض کنی امشامگاهمونو که کوفت کردی.
یعنی این اندیشیده که من جلوی دیدههاش لباسهامو عوض میکنم. بلوز و شلوار نسبتاً گسرخوشی برداشتم و سمت حمام حرکت کردم.
لباسامو عوض کردم. موهای بلندمو بافتم و روی شونهم انداختم.
روسریم رو روی سرم انداختم، از حموم بیرون اومدم.
آباژور کنار تخت روشن بود. بهارک گوشهی تخت کنار احمدرضا خوابیده بود.
با مشاهده کردنش لبخندی روی لبهام نشست.
ملاحفهای برداشتم و روی کاناپه دراز کشیدم.
دلم برای خاله و امیرحافظ تنگ شده بود.
با صوتی در اتاق نگاههامو باز کردم، با مشاهده کردن ترلان تعجب کردم.
این اینجا چی میمیل داشت. بدون اینکه حرکتی از خودم نشون بدم نگاهش کردم.
سمت تخت رفت و روی احمدرضا خم شد. یه لباس خواب توری تنش بود.
احمدرضا یهو از جاش کشیده شد. با مشاهده کردن ترلان انگار تعجب کرده بود با آوای خشداری اظهار کرد:
-تو اینجا چیکار میکنی؟
ترلان با صدایی که کاملا معلوم بود مسته اضافه کرد:
-میخوام پیش تو بخوابم.
احمدرضا با تن صوتی پایین گفت:
-تو غلط میکنی، صد بار بهت بیان کردم با هر کی باشم با همکار جماعت نیستم. چرا نمیفهمی؟
-احمد من میخوامت. من دوست دارم.
-بهترِ از اتاق بری بیرون، دهنت بوی گند مشروب میده.
ترلان باصوتی کشداری اظهار کرد:
-احمدم.
-زهرمارو احمدم. برو بیرون تا بیدار نشدن.
– تو چرا نمیخوای منو ببینی؟ من میخوامت.
– تو یک احمقی.
حس کردم از تخت پایین اومد.
-داری چیکار میکنی؟
– دارم از اتاق بیرون میندازمت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن