– دقیقا مشکل من همین مشکل نداشتنشه ، من عادت ندارم که یه مرد اینقدر خوب باشه ، ازش بدم میاد ، چون پولداره ، بسمه ، این همه مرد پولدار دور و برم بود چه گلی به سرم زد ؟ همین سالار مگه کم خوبی داره ؟ چرا اینجوری کرد با این دختر ؟ آمین من از مردایی میترسم که مثه بابام و داداشمن ، بعضی وقتا فکر میکنم جمشیدخان با همه نامرد بودنش اونقدر مرد بود که این همه سال پای عشقش وایسه.
– چرا تو نگاه تو همه یکین؟
– نباشن ؟ وقتی تیامی رو میبینم که واسه من خوب بوده این همه سال و واسه تو نارویی خرج میکنه نگاهم یکی نباشه ؟ آمین گناه تو چیه ؟ اینه که عادت به شکایت نداری ؟ دِ دختر یه بار داد بزن و حقتو بگیر ، این همه خوب بودن تاوان داره آمین.
– مگه مامانم شکایت کرد ؟
– تو شکایت کن ، حداقل جلوی این تیام اینقدر خانوم نباش ، از من به تو نصیحت که تیام مرده اون چیزیه که به دستش نیاد ، به دستش نیا که مردت بشه ، بازی با تیام بازی با اعتبار جمشید منزل ، بازی با آینده آیلینیه که عاطفه سرش نمیشه ، حقتو بگیر ، به تیام به نگاه حقت نگاه کن ، فقط حق ، تو مرامت عاشقی جاده نده.
– عجیب شدی امشب.
– بی خیال …خبر داری سهراب میخواد واسه خرپولای شهر چند تا شوی لباس راه بندازه ؟ فقط آدمای خاص دعوتن ، من و آهو که قبول کردیم مقلبش بشیم و بریم رو استیج ، لنگ توییم ، هستی ؟ خوب پولی میده.
– مختلطه ؟
– به نظرت مردا کف دست به جیب ترن یا خانوما؟
– تو یه شوئه لباس صد در صد آقایون.
– پس هستی؟
– هستم.
– سهراب بیان کرده اگه قبول کنی لباست سوپرایزه.
سهراب هم با همه هرز پریدن هاش گاهی چقدر مرد میشه برای ما سه تایی که سایه مرد نداریم.
*******
سر انگشت سبابه و شستم به هم چسبید و چشمکم ارزونی تیپ دخترکش مرد روبروم شد.
– برو که باید از خداش هم باشه.
– به نظرت قبولم میکنه؟
– آره بابا ، کی از تو بهتر؟
– به نظرت نذارم واسه یه شب دیگه؟
پر حرص نالیدم که…
– وثـــوق…
– باشه ، باشه .
آخرین نگاهو تو آینه به خودش انداخت و جادهی شد و خاله مهری از بالای عینکش یکی یه دونشو بدرقه کرده گفت : اگه این پسر منه که میگم امشامگاه هم نمیگه ، والا تو خونواده من که اینجور خنگی نبود فکر کنم به باباییاش کشیده ، آره همون ژنتیکه ، زن عموش هم مشکل دار بود.
میخندم به قهقهه و میرم سراغ عاطی هنوز جلو آینه وایساده.
– یه شام میخوای بری بیرون ، نمی خوای که بری دیدن سران ملت ها.
– میگم بهتر نیست همون بافت طوسیمو بپوشم ؟
– به خدا محشری عاطی ، از این بهتر نمیشی ، یه شام دعوتت کرده.
– به نظرت ازم میل داشتگاری میکنه ؟ وای من که غش میکنم.
– نه به داره نه به باره ، این دختره فکر غششه ، بیا برو بچه مردم زیر پاش علف سبز شد.
– کاش تو هم می اومدی.
– عاطی برو ، اینقدر هم استرس نداشته باش ، این همون باباییه که یه طبقه اتاق خوابش باهات فاصله داره.
– نگفته چی کارم داره؟
– عاطــــیی…
– باشه، باشه ، تو داد نزن.
از اتاق بیرون میزنه و باز من و خاله مهری و صیام درگیر فیلم ترکی هایی میشیم که خاله مهری حرص میخوره از بابت بدآموزیش واسه صیام.
اومدن تیام منو معذب میکنه و صیام رو بیشتر به آغوشم دعوت.
تیام – دیدم عاطی و وثوق راهی شدن بیرون ، طوری شده؟
خاله مهری – اگه خدا بخواد ، بچم بعد شیش سال میخواد زبون باز کنه که از عاطی خواستگاری کنه.
تیام یه کج خند میزنه و میگه که…
تیام – بچت بد عاشقه خاله.
خاله مهری لبخند میزنه و باز با میله های بافتنیش میفته به جون نخ کاموا و من هم زیر نگاهی اون همه لم دادن و دکمه باز بودن رو دید میزنم.
تیام _ فردا اصلانی از سفر برمیگرده ، بگو ساعت یازده بیاد اتاقم.
– حتما.
تیام – تو چرا هنوز بیداری؟
طرف حسابش صیامه و صیام هم بی توجهی خرج ابهت باباجونش میکنه و میگه که…
صیام – خوابم نمیاد ، تازه چرا خودت بیداری؟
تیام – تا سه میشمارم دوست دارم در حال مسواک زدنت باشی.
صیام پا زمین کوبید و بغض کرد و جاده پله ها رو با دو بالا رفت و من حرصم گحرکت کرد از این همه خودخواه بودن یک بابا.
خاله مهری – تیام…
تیام – خاله خواهش میکنم ، باید عادت کنه هر چیزی که میخواد رو نمیتونه داشته باشه.
یه شامگاه به خیر زیرلبی گفتم و راهی زمین بازی صیامی شدم که حتما توی تختش اشک میریخت ، بمیرم برات مامانی ، بمیرم جانکم.
روی تاب تکون میخوردم که آوای ماشین وثوق تو محوطه پیچید و من دوئیدم طرف اون سانتافه سرمه ای رنگ که عاطی بی حوصله ازش پیاده شد و بهم تنه زد و من مات موندم به اون همه عنقی ، وثوق رو نگاه کردم که سر پایین انداخت و گفت : نتونستم…همه حرفام یادم حرکت کرد.
– همیشه فکر میکردم قوی تر از اونی باشه که جلو کسی کم بیاری.
نگام کرد و من پوزخند حرومش کردم ، وثوق من اینجوری نبود.
با یه حرکت خیلی نرم از شاسی بلند ماشین پایین پرید و قدم شتابزده کرد طرف عاطی و کف دستشو کشید و عاطی بدون برگشتن گفت : از اون هفته میام شرکت ، دیگه خستم میخوام بخوابم.
وثوق – یه شب یه کم دیرتر بخوابی اتفاقی نمیفته، میخوام یه چیزی بگم.
عاطی – زودتر…
وثوق سر به آسمون گرفت و نفس عمیق داد تو شش هاش و بعد بی مکث اظهار کرد : زنم میشی ؟ باهام ازدواج میکنی؟ شش ساله دارم با خودم این جمله رو تمرین میکنم تا یه روزگار که بزرگ شدی بهت بگم و حالا فکر میکنم اونقدری بزرگ شده باشی که بتونی در موردش فکر کنی ، قبول دارم خیلی بهتر از من برات میمیرن ولی نمیتونم منکر این بشم که این همه سال به خاطر تو پابند این خونه بودم.
نیشم باز بود و تاب میخوردم با بک گراوند خوش خوشانی.
وثوق – جلو آمین میگم که نمیخوام به خاطر حس دین و رودربایستی بیفتی تو تعارف ، میخوام به دیده یه خواستگار نگام کنی ، فکراتو کردی خبرم کن.
عاطی دستشو کشید و از در ساختمون گذشت و گرمی کف دستی روی شونم جای گرفت و صوتی خاله مهری به خنده انداختم.
خاله مهری – امشامگاه یه کم به بچم امیدوار شدم ، یعنی من میتونم بجه های اینو ببینم که دور و برم دارن میدوئن؟
– ماشالا اشتهاتون هم خوبه ، نمیگین بچه ، میگین بچه ها .
خاله مهری – آدمی که خودش یه دونه بچه داره ، همیشه حسرت چندتا دیگه هم داره.
– فداتون بشم.
خاله مهری – میدونی دردم چیه ؟
– خدا نکنه شما دردی داشته باشین.
خاله مهری – دردم ترس اینه که یه روزگار از این خونه بری ، وجودت واسه هممون برکته مادر ، کاش موندگار این خونه بشی.
– اگه دختر بدی بودم دلیل نمیشه اینجوری نفرینم کنینا.
خاله میخنده و چقدر تلخ میخنده.
وثوق روی پله های تراس خونشون قرار گرفته و انگار سبک تر شده امروزگار ، به اندازه این شش سال بزرگ شدن عاطی سبک شده.
*******
میدونستم پشت خطی دارم ولی صیام دل نمیکند.
– جان قلب مولین من کار دارم ، شب برمیگردم حرف می زنیم.
– حرف نمی زنیم میریم بیرون.
– نگاه ، حالا میشه قطع کنم ؟
– خب قطع کن.
خندیدم و بوسی براش فرستادم و پشت خطی رو جواب دادم و صوتی نگرون خانوم گل تو گوشم پیچید.
– الو آمین.
– الو سلام.
– مادر ، آب کف دستته بذار زمین بیا که…
صدای خانوم گل که قطع شد بعد از چند ثانیه صوتی محکم مردی تو گوشم پیچید که یک عمر حسرت بابا گفتن بهش به دلم مونده بود.
– چرا هیچی سر جاش نیست؟ من ساعت یازده پرواز دارم.
– چـ….چی شده ؟
– هیچ کدوم از لباسام نیست ، بیا خراب کاریاتو درست کن.
به این جملش تبسم میزنم و میدونم که کارش گیرمه ، مثه همه این چند سال که موقع بیرون حرکت کردن و سفر ،کارش گیرم بوده.
– تا نیم ساعت دیگه اونجام.
نگام به ساعت بود و میدونستم از وقت اداری گذشته و تقه ای به در رئیسم زدم و وارد اتاقش شدم و نگام به اون همه دود سیگار دورش افتاد.
خیره نگام کرد و بی حوصله منتظر شد.
– من میتونم برم ؟
– کجا ؟
– الان وقت اداری…
– من پرسیدم چرا حالا ؟ گفتم کجا ؟
– من…
– خونه سهراب جونت میخوای بری؟
– نـــه…چیزه…یه سر برم خونمون.
– خونتون؟
– جمشید خان کارم داره.
– فکر کنم جمشیدخان پیشکشت کرده بود ، آره؟ من حافظم خوب نیست ولی فکر کنم همین مایه جات بود ، ندیدم جایی کسی به پیشکشی که ارزونی کرده نیاز داشته باشه.
نگام درگیرش بود و من متنفرم بگم که امروزگار چقدر تو اون پیرهن جذب خاکستری خوش تیپ تر شده.
بغصم رو پس زدم و بیان کردم : میتونم برم ؟
– برو پارکینگ ، میخوام باباتو ببینم ، کار دارم ، میرسونمت.
سری تکون دادم و به خودم که اومدم به ماشینش تکیه زده بودم و اون طرفم قدم برمیداشت.
کنارش جای گرفتم و اون نیمرخمو زیرنگاهی دید زد و گفت : چی کارت داره؟
خجالت کشیدم که بگم بابام میخوادم تا فقط براش چمدون ببندم.
– نمیدونم.
– دوسش داری؟
نیمرخ دلپذیرش رو خیره نگاه کردم و تو قلبم نالیدم که ” عاشقشم”.
– پس دوسش داری ، جالبه ، اون آدم حسابت نمیکنه و تو دوسش داری.
– اون…اون بابامه.
– باباته و آواش میزنی جمشیدخان؟
– خیلیا بابا مامانشونو به اسم صدا میزنن.
– داری خودتو گول میرنی.
– همیشه همه گولم زدن ، خودم حق ندارم خودمو گول بزنم؟
نگام به در خونه بود و نگاه اون به نیمرخ من.
خانوم گل کنار گوشم یه ریز نق میزد و من پله ها رو بالا میحرکت کردم و چقدر جمشیدخان عصبی بود امروزگار.
بی حرف نگام کرد و من سلام کردم و با همه عشقی که تو خودم میدیدم به عادت شروع کردم.
همه چی سرجاش بود و جمشیدخان اخمو لبه تخت نشسته بود و من بابت گرمی اتاق مانتو از تنم درآوردم و با اون تاپ دکلتم باز مشغول شدم.
– سفرتون چند روزه است ؟
خیره بهم بود و زیر لب بیان کرد : پنج روزگار. ، میرم استانبول.
– باز با شرکت طراحی به مشکل برخوردین ؟
به جای جواب سوالم اظهار کرد : پشت بازوت چی شده ؟
کف دستم ناخودآگاه روی رد کمربند کشیده شد و ابلهانه یه تبسم تو اجزای صورتم دوئید و اضافه کردم : هیچی ، خورده به در.
دلخور نشد ، شاید فقط از سر کنجکاری پرسید.
لپ تاپش رو کف دست گحرکت کرد وخیره به مانیتورش اضافه کرد : میزنتت؟
بغض ناخون میکشید به گلوم و قلبم پیچ میخورد و دلم چقدر امروز درد میکنه.
– من عادت دارم.
تقه ای به در خورد و نگاه من به اون آدمی افتاد که به چارچوب یه وری تکیه داده به کارای من نگاه میکرد.
جمشید خان – تو اینجا چی کار میکنی؟
تیام – از آیلین خبری دارین؟
جمشید خان – خوبه ، داره واسه کریسمسش برنامه میریزه.
من فقط طالقان حرکت کردم و خواهرم واسه کریسمسش برنامه میریزه.
تیام – کی برمیگرده؟
جمشیدخان – احتمالا بعد از نوروز.
از کنار تیام گذشتم تا کیف چرم مدارک جمشیدخان رو از اتاق کارش بردارم.
کنار در اتاق متوقف شدم و صداشونو شنیدم و چقدر امروزگار دلم درد میکنه.
تیام – اون سربارمه.
جمشیدخان – مجبور نبودی بدزدیش.
تیام – حالا چه فرقی داره با قبلش ؟ الان یه دختر بچه صیغه ایه که هیچ آینده ای نداره ، بعد از برگشتن آیلین اون نمیتونه تو خونه من بمونه.
جمشید خان – حداقل تو واسه لجبازی آبرو منو جلو هیشکی نبردی.
تیام – من تو عمرم واسه هیچ کس دلم نسوخته ولی این دختربچه خیلی ترحم انگیزه.
جمشیدخان – میخوای به چی برسی؟ ترحم ؟ ترحم داشتی و اینجوری از خجالتش دراومدی ؟ واسه من ادای آدمای مهربونو درنیار ، تو هیچ وقت جز خودت به هیچکس فکر نکردی.
تیام – من مثل شمام ، من و شما هیچ فرقی نداریم.
آروم از در گذشتم و باز بغض پس زدم و تبسم رو لبم کشوندم و اضافه کردم : استانبول هوا خیلی سرده ، لباس گرم براتون گذاشتم ، به نظر من بهتره توی جلسه سعی کنین فعال ترین طراحشونو جذب کارخونه کنین ، قیمت بالاتره ولی حتما سودآوری بیشتری به دنبال داره.
سنگین بود نگاه جفتشون و من خم شدم و قطره اشکم چکید روی چمدون چرم و لبم میون دندونام گیر کرد.
– سفر خوبی داشته باشین.
مانتو و کیفم رو چنگ زدم و پله ها رو سریع پایین اومدم و خانوم گل دنبالم حرف میزد و من چرا امروزگار اینقدر دلم درد میکنه؟
روی صنقلبی های انتظار مترو جای گرفته بودم و نگام پی اون فال فروشی بود که تبسمش خیلی واقعی تر از من رو لبش می درخشید و من امروزگار به صیام قول دادم.
صیام رو با ذوق و شوق با خودم همراه میکنم و اینبار دوتایی لباس می خریم و ذرت مکزیکی می خوریم و سوار تاکسی که میشیم صیام تو بغلم میشینه و سر روی شونم میذاره.
– صیامم؟
– بله ؟
– تو منو دوسم داری؟
– آره ، خیلی ، یه عالمه ، قد همه ستاره های آسمون .
– من میمیرم برات.
قلبم خوش اینه که مرد کوچیک زندگیم اینبار منو دوسم داره ، بی خیال که بابام خم به ابروش نیاورد بابت جای کمربند ، بی خیال که شوهرم همجادهیم میکنه تا از لیلیش خبردار بشه ، من با بچم خوشم ، هرجای این شهر من کنار بچم ، میون گرمای این عشق خوشم.
*******
بندای کتونیم رو لی لی کنون می بستم و لقمه ای که خاله به زور تو حلقم چپونده بود رو میجوئیدم و به در که رسیدم سالار دست به سینه جلو روم قد کشید و من یه نگاه به اون تیپی که اول صبحی زده بود خیره شدم.
– سلام آمین خانوم ، کجایین کم پیدا ؟
از کنارش گذشتم که در عرض سه ثانیه تو پورشه آبی متالیکش پرت شدم و اون هم کنارم قرار گرفت و من شوکه به گازدادنش تو خیابونا نگاه میکردم.
– چته تو ؟
– تو راهی شدی زن این مرتیکه شدی که چی ؟ هر چی اون بابات اضافه کرد تو باید غلامی کنی واسه حرفش ؟
– سالار بزن کنار ، داره دیرم میشه.
– به درک.
– سالار…
– سالار و درد ، اون از سارا که جا گذاشته راهی شده ، اینم از تو .
– سالار حوصلتو ندارم.
– نه بابا ، حوصله پسرداییمو چی ؟ داری؟
– من با آدمی که حرمت سرش نمیشه زیر یه سقف نمیشینم ، حس امنیت ندارم.
ماشین کنار اتوبان کشیده میشه و نگاه سالار ناباور منو نشونه میره و انگار خیلی ضربم کاری بوده.
– چی گفتی؟
– واقعیتو.
– داری چی بلغور میکنی واسه خودت؟
– بعد آهو دیده ترسیده، اینه که فهمیدم آدم به رفیقش هم نمیتونه اعتماد کنه.
اجزای صورتش شل میشه و میناله که…
– سارا هم میدونه؟
– آهوی من اونقدر خانوم هست که رابطه خواهر برادریو خراب نکنه ، خدا رو شکر که اینجور خانومی لنگ آدمی مثه تو هم قرار نیست بشه.
– چی؟
– داره ازدواج میکنه ، تا آخر اون ماه مراسمشه.
برقی تو نگاهاش میدوئه و نفساش آوادار میشه.
– با کی؟
– نمیشناسی.
– یهویی؟
– به تو چه ؟ تو که غلطتو کردی ، دیگه چیکار به شوهرش داری؟
– پسره مشکلی نداره؟
– نامرد خیلی تو این شهر ریخته ولی مرد هم گاهگداری پیدا میشه.
– پس همه چی اوکیه ، ایشالا کی دعوت میشیم به صرف شیرینی؟
– ببین سالار من سارا نیستم که عقده هامو سرت هوار کنم ولی صبرم حدی داره ، بخوای اذیت کنی و موش بدوئونی مجبور میشم شوتت کنم طرف سارا و خودت تا تهش برو.
به ماشینیا نگاه میکنه و میگه که…
– پسره آدم هست؟
– حداقلش مثه بعضیا حیوون نیست.
– متلک میندازی؟
– کارت از متلک گذشته سالار ، تو نمک خوردی و نمکدون شکستی.
– با من بد نباش ، سارا بده تو بد نباش ، قلبم تنگ بچگیمونه.
– بچه که بودیم خیلی مرد بودی ، هرچی بزرگتر شدی جا مردی نامردی یاد گراهی شدی.
– حیوونه هم که باشم تا ته دنیا تو برام آمینی ، همون که وقتی اولین بار بغلش کردم یه سالش بود و لپ اناری ، تا ته دنیا سارا و تو برام رفیقین ، منم تا ته دنیا واسه شما دوتا پشتم.
– من و سارا پشت نمیخوایم ، مرد میخوایم.
از اون پورشه میزنم بیرون و سالار همه چی داره الا یه جو عاشقی.
*******
سارا جلوم قدم رو میره و من انگشتامو تندتر حرکت میدم روی کیبورد و نقشو به جونم پذیرا میشم.
– آمین اگه تا دو ثانیه دیگه از پشت اون مانیتور بلند نشی اون مانیتورو رو سر شوهرت خراب میکنم.
– میکشه منو اون شوهرم اگه این نامه رو تموم نکنم.
فقط سرعت قدمای مهسا حس شد و باز شدن یهویی در اتاق و منی که قبر میکندم کنار میزم.
سارا– بهتره بهش مرخصی بدی چراکه کلامون بد میره تو هم.
تیام – بابت چی؟
سارا– آخرین باریه که چیزی ازت میخوام تیام خان ملکان.
سکوت تو فضا حاکم میشه و تهش تیام خان با اون صوتی بم و لعنتیشون میفرمان که…
تیام – همین یه بارو ، بهش بگو میتونه بره.
دلگیرم از این مرد ولی باز هم مرامشو عشق است که روی سارا رو زمین ننداخت.
یه ساعت بعد که زیر کف دست گریمور میشینیم و غرغرای سهراب رو زیرسبیلی ردش میکنیم آهو با اون نگاهای مضطرب میناله که…
آهو – مطمئنی که میخوای…
– مطمئنم ، من بیشتر از اینا به سهراب بدهکارم.
– به من چی؟
نگام روی اون دریای محبت ثابت میمونه و قدمام کشیده میشه طرفش و دلم حجم آغوششو نفس میکشه.
– چرا بی خبر؟
گونه هام با بوسیدنش عطر مادرانه میگیرن و نگاهش تو صورتم چرخ میخوره و میگه که …
مامان فرشته – خوبی عمرم؟
– تو خوب باشی من عالیم ، اینجا کجا شما کجا؟
مولین فرشته – لباسای امشامگاه کار منه ، سهراب هم میل داشته حداقل تو این جشن شرکت کنم.
کف دست کسی که روی شونم میشینه میخندم و میگم که…
– یکی طلبت سهراب خان.
سهراب – اظهار کردم برات سوپرایز باشه خانوم دلبره ، لباستو هم تا قبل از پوشیدن بهت نشون نمیدم.
مامان فرشته – دخترمو اذیت نکن.
سهراب – ما غلط بکنیم دختر شما رو اذیت کنیم استاد.
سارا – زبون نریز واسه خاله جونم.
آهو نرم خندید بابت این عشوه خرکی و لعیا ، دوست دختر چند ساله سهراب هم به جمع اضافه شد.
مولینم که باشه دنیا باهامه.
زیرکف دست گریمورم و نفس نمیتونم بکشم و مامان یه ریز داره از این کوروش خان حرف میزنه و نگرانه که آرمانم نخوره این موجود عظیم الجثه رو و من میخندم بابت شیطنتایی که آرمان چند وقتیه تو اوج بلوغ جوونیش گحرکت کردارش شده.
مولین فرشته – اِ نخند تو هم ، به خدا داشتم آب میشدم از خجالت جلو خانومه ، پسر خرس گنده کار که به صورت کسی نداره ، همینجور شماره میده ، زنه با شوهرش اومده بود و این آرمان گور به گور شده هم نمیدونم کجا قایم شده بود که پیداش نبود.
سارا – خاله نزن تو پر بچه.
آهو – نه فرشته جون از حالا جلوشو بگیری خیلی بهتره تا فردایی پس فردایی از کف دستت در بره.
مامان سری تکون میده و چقدر زود داداش آرمان بزرگ شد و تنی تر از هر تنی جاش توی دلم محکم موند.
*******
به لباس طراحی مامان و سنگین تو تنم خیره میشم و مامان کف دست روی شونم میذاره و از آینه استرسمو نگاه میکنه و میگه که…
– اگه دختر منی که میتونی.
– میترسم مولین ، از اینکه زحمت تو و سهرابو خراب کنم میترسم.
مولین لبخندی بهم هدیه میده و با آوای سهراب نفس عمیقم میشه آخرین خاطرم از پشت استیج و با همه اون اصولی که این همه سال تحت امر مولین فراگحرکت کردم پا روی استیجی میذارم که معلوم نیست چند جفت نگاه بهش خیره است.
نگاه مغرور شدم مستقیم هدف نگاه کسی قرار میگره که وجودش به فشارم افت شدیدی وارد میکنه و چه غریب خودمو میون اون همه ناباوری پیدا میکنم و عقب میرم و قدمام جلوی قدمای عقبی قرار مگیره و همچنان سرم بالاست و قیافم مغرور و ضربان دلم روی هزار.
پشت استیج وقتی برای رفع استرسم پیدا نمیکنم چون کف دست تو دست سهراب و مولین برای اختتامیه مراسم قدم روی استیج میذارم و کف دست گرم و نرم مولین میون کف دستم بهم حس حمایت شدن میده و قلبم گرم میشه و وجودم استرس رو پس میزنه.
آوای کف دست زدن رو که میشنوم برمیگردم و واقعا این قسمت مراسم مذخرفه که باید میون این همه آدم رژه برم و اونا نگام کنن و من با تبسم باهاشون خوش و بش کنم تا لباس تو تنم فروش بره.
سارا با اون لباس دکلته شکلاتی و پر از کار دست حسابی قلببری میکنه و باز نگاه من میفته به اون آدمی که با اخمای همیشگیش کنار چندتا آدم آشنای دیگه در حال برانداز کردنمه.
کف دست مولین که دور کمرم میپیچه و صوتش به گوش قلبم میرسه وجودم باز از ترس تهی میشه.
– اونقدرا هم بچه بدی نیست.
– بد نیست…وحشتناکه ، یه نمونه عجیب از جمشیدخان ، همیشه ازش یه اسم بود ، سالار بود ، سارا بود ولی هیچ وقت تیامی نبود.
– چراکه تو وقتایی پیشم بودی که فریال با بچه هاش می آوردت ، تیام رو کم ندیدم تو این همه سال ولی هیچ وقت این ملاقات تو طالقان نبوده.
آوای گرم مردی تو گوشم میپیچه و نگاه من هیجانزده بهش میفته و چقدر بودن با این موجود باعث نقطه ضعف به آدم قلبگرمی میده.
– حتی فکرشو نمیکردم که تو این شو شما رو به عنوان ستاره ببینم.
تبسمی نرم تر از همه تبسمام رو لبم میشینه و کارن مشغول حرف زدن با مولینم میشه و مثه همه در حال اعتراف به این مهمه که به مامانم اصلا نمیاد دختر به اینبزرگی داشته باشه و مولین مثه همه خانوما از این تعریف حسابی ذوق میکنه و من تبسم میزنم به این همه ملاحت مولین.
– فکر میکنم خیلی وقته که همو ندیدم عمه جون ، درسته؟
آوای بم و لعنتیش تو گوشم اکو میده و من تبسممو حفظ میکنم و چقدر نگاه کارن زند شفاف به صورتم خیره است.
مولین ، تیام جونشو بغل میکنه ولی میدونم که از این کوه یخ قلبخوره و تیام کف دست آزادشو به بازوی خالی از هرگونه پوشش من بند میکنه و داغیش تن میسوزنه ، دل ریش میکنه ، نفس به شماره میندازه و نگاه کارن زند چقدر مات اون کف دستیه که مالکانه بازوی من رو فشار میده .
بعد از فراغ بال از آغوش عمه جون تیام خان کف دست طرف کارن دراز میکنه و میگه که…
تیام – سحر کجاست ؟
کارن با تردید دست تو دست تیام میذاره و از گوشه چشم به من خیره میشه و میگه که…
کارن – ایران نیست.
نگاه من میره طرف بهزادی که با سالار وایساده و با نگاش خرامیدن سارا رو میون اون همه دیده به نظاره میشینه و سالاری که اون مایع زرد رنگ رو قلپ قلپ بالا میره و دست سارا که روی شونم میشینه حواسم از اون دوتا پرت میشه و دیدهام جهت نگاش رو دنبال میکنه قلبم تو سینه ضربان میگره و من امروزگار خیلی ازت قلبگیرم ای مرد.
سارا – اینجا چیکار میکنه؟
آهو – انگار سهراب هیچکسو از قلم ننداخته.
مولین فرشته – دخترا آروم باشین.
حضور بهزاد و سالار جمع رو تکمیل میبخشه و سالار بی خیال اون همه آدم اول خاله جونش رو چند دوری مورد مرحمت قرار میده با اون بوسای شیش و هشتش و تهش من رو بغل میزنه و میگه که…
سالار – معرکه بودی امشامگاه کوچولو.
بهزاد هم با تبسمش مهربونی میکنه و نگاه سالار هم چندی روی آهو میمونه و قدمای اون آدمی طرفم برداشته میشه که اگه همه دنیا هم پشتم باشن و اون علیهم من از پا میفتم.
نگاهخیرش به مولینمه و من میدونم که پشیمون بوده همه این سالا و هر روزش با فکر به از کف دست دادن مولینم گذشته.
کف دستش طرف مامانم دراز میشه و من تبسم میزنم و مولین هم با همون آرامشش کف دست مردی رو فشار میده که به خاطرش از همه رویاهای دخترونش گذشت.
جمشیدخان – فکر نمیکردم اینجا ببینمت.
مولین فرشته – من هیچ وقت روزگارای قوت آمینمو از کف دست نمیدم.
با اشاره سهراب ببخشید میگم و دنبال امر و نهیش راه میفتم و هرکس میخواد لباس رو بخره سهراب میگه که…
سهراب – این لباس هدیه طراحمونه به آمین جان که البته دخترشون هستن ، اگه مدنظرتونه میتونین روی دوماه آینده روش حساب کنین.
امشامگاه فقط یه شو لباس نیست ، یه دیدار دوستانه و تشریفاتیه که همه کله گنده های شهر بهش پا گذاشتن.
از اون همه نگاه که خلاص میشم گرمی حضوری رو کنارم حس میکنم و کارن همیشه اینقدر جنتلمنه؟
– من دوبار ازدواج کردم ولی میتونم به طور قاطع بگم که هیچ وقت حس خوشامگاهختی نداشتم ، چندسال پیش از یه دختر خوشم اومد، البته فقط خوشم اومد و اون جوابش منفی بود و راهی شد پی دلدادگی قدیمیش و الان خیلی خوشامگاهخته ، مسرورم که دنبال خوشبختیش راهی شد…امشامگاه حس کردم تو هم هیچ وقت حس خوشبختی نداشتی ، غم نگات عجیب بود وقتی که جمشیدخانو دیدی.
– شاید تنها حسی که از دیدن اون مرد تو من به وجود نمیاد همون غم باشه ، من با وجود اون مرد خیلی از حسای دیگه رو تجربه کردم.
– نسبتت با تیام چیه ؟
– من…
– آمین…
انگار موش رو انداختن تو آتیش و من چقدر حساب میبرم از این مقلب صدا کردنش.
نگاش که میکنم با سر اشاره میکنه کنارش جاده بیفتم و من یه ببخشید به ریش نداشته کارن میبندم و هممسیر اون آدمی راه میرم که نیمی از زنای مجلس نگاهشون به اون همه تیپ و خوش قیافگیش بنده.
توی باغ ارث رسیده سهراب وایمیسته و عصبی سرتاپامو نگاه میکنه و می توپه بهم که…
– همین الان میری این لباس مسخره رو درمیاری و برمیگردیم خونه ، ما یه خرده حسابی امشب با هم داریم ، شیرفهمی که؟
نه جناب نیستم ، من شیرفهمی بلد نیستم نه امشب که…
– نه.
– چی؟
تمسخر قاطی لحنشه و من امشامگاه مسخره نیستم ، نه امشب که…
– نمیام ، من هیچ جا نمیام ، من باید تا ْآخر مراسم باشم ، سهراب اینقدر خرج نکرده که من مراسمشو داغون کنم.
– دوست ندارم یه حرفو دوبار تکرار کنم ولی امشب عجیب مهربونم و لی لی به لالات میذارم و باز تکرار میکنم که بری لباسای خودتو بپوشی و بریم خونه.
امشب نه ، نه امشامگاه که…
– منم امشامگاه تا مدتیکه سهراب بخواد پا به پاش تو این مهمونی سرپا وامیستم و خم به ابروم نمیارم ، زیرا اینجا فقط آمین مطرح نیست ، اینجا آدمایی مهمن که من واسه خاطرشون همه زندگیمو میدم ، اگه تو دستای من هنره واسه خاطر وجود مامانم و سهرابه ، اگه من امشامگاه واسه اولین بار به دیده اومدم واسه خاطر مامانم و سهرابه ، اگه امشامگاهآیلینی نبوده تا پشت وجودش به چشم نیام واسه خاطر آدماییه که یه عمر جای آدمای دیگه زندگیم مرام خرج کردن ، امشب نه شما رئیسی نه من آمینی که گوش به زنگ باشم تا اوامرتون رو زمین نمونه ، من امشب هیچ جا نمیام .
نگاش پر اخم تو صورتم چرخ میخوره و صوتی جمشیدخان از اون همه حس بیرون میکشونتم.
جمشید خان – انگار هوا داره سرد میشه.
به اون استیل جذاب ایستادنش خیره بودم و قلبم فشرده میشد زیر بار این همه حسرت مونده بهش.
مولین فرشته – آمین اینجا چی کار میکنی؟ سهراب کارت داره.
به طرفش قدم برمیدارم که صدای تیام جریان هوا رو میشکافه و نگاه هر سه ما رو به خود میکشه.
تیام – یادت باشه خودت انتخاب کردی.
اخمای جمشیدخان در ادغام هم درمیاد و مولین از اون همه طلب موج زده تو آوای تیام حرص میکنه و بینی چین میندازه و باز رو به من با آوای بلند تر میگه که…
مولین فرشته – آمین…سهراب…
مامان تو پیچ جادهرو گم میشه و من دنبالشو میگیرم که باز حرفای دو نفره اون دو مرد زیادی شامگاهیه هم منو از راهی شدن منع میکنه و گوشم شل میشه و …
جمشیدخان – بچه که بود…آمینو میگم ، کاراش حرف نداشت ، جنمیو داشت که تو هیچکدوم از دور و بریام نمشاهده کردم ، مطمئن بودم یه روزگاری بدون من واسه خودش یه چی میشه ، نه بسیار بزرگ ولی اونقدر بااستعداد بود که خیالم جمع این باشه که این دختره اگه یه روزگاری از در خونم زد بیرون عمرا شامگاه سر گشنه زمین بذاره ، پونزده سالش که شد ، شد دست راستم ، مدیر برنامه هام ، هرجوری دوست داری اسمشو بذار ، اما یه روزگار که نبود اون روز کلا بر وفق مراد نبود ، قلبیل درس نخوندنشو هیچ وقت نمتوجه شدم ، فقط اینو میدونم که حتی آیلین هم با اون مدرکش نمیتونه مثه آمین جربزه خرج بده ، حق میدم به آیلین خودم لا پر قو بزرگش کردم ، اینا رو میگم که فکر نکنی آمین اگه بچه است بی جربزه هم است ، اگه کتک میخوره و آواش هم در نمیاد قلبیل توسری خور بودنش نیست ، اون تو این چند ساله تو سری نخورده ، تو ذاتش گله و شکایت نیست ، میخوام بگم آمینی که زیر دست فرشته بزرگ بشه چیز خوبی از آب در میاد.
تیام – خواب نما شدی جمشیدخان ؟ حس پدریت زده بالا ؟ مهربون نبودی این همه جمشیدخان ، مخصوصا اون روزی که به زور صیغه می بستیش به ریشم اصلا مهربون نبودی ، اینا رو میگی که چی بشه ؟
حمشید خان – این همه سال آمین بدون مهربونی من بزرگ شده از این به بعدش هم میتونه ، نه من آدم مهربونی کردن بهشم نه اون آدم محتاج مهربونی من ، تو اون چند روزگار سفرم خیلی اندیشیدم ، اگه لجبازی با تو نبود عمرا میذاشتم ….
تیام – میذاشتی چی ؟ آیندش خرابه جمشیدخان ، امشب عجیب شدی جمشیدخان.
جمشیدخان – یادمه آخرین باری که جلو رو من اشک ریخت ده سالش بود اما اون روزگار…
مکث جمشیدخان نفس می برید و قلب ریش میکرد…
حمشید خان – بهش بگو برگرده ، دیگه نیازی نیست این یه سالو تو خونه تو…
تیام – نه جمشیدخان ، اینبارو اشتباه کردی ، من آدم قراردادم و تا تهش هم میرم ، کارت عروسی من و آیلین که پخش شد بی خیال اون دختر جربزه دارت میشم …راستی خبر داری همین دختر جربزه دارت منشی منه ؟ همچین خوشم میاد از کارش ، بلده.
جمشید خان مثه همه روزگارای زندگیش بی تفاوت خاموش موند و من تو حجم اون روی سکه امشامگاه جمشیدخان چه فنا شده کف دست و پا زدم.
*******
سهراب کف دست دور شونم انداخت و من خندیدم و چقدر امشامگاه سنگینی نگاه حس کردم و چقدر مچ نگاه کارن زندو گفتم و قلبم خوش اون همه دلپذیریت و جنتلمنیش شد و هی دم به دقیقه اون روی وجودم یادآوری تاهلشو میکرد و میخورد توی ذوقم و باز شاخ و شونه های عجیب و غریب رئیس جان هم تن و بدنم رو میشکافت و من قلبم خوش وجود مولینی بود که پشت سپر دفاعیش میتونستم همچنان بتازونم و حالگیری رو تمولی و کمالا به جا بیارم.
با اشاره سارا و سعی در حفظ همون قدمای موزون و مرد به دام کش جادهی اتاق گریم میشم و سارا تو پیچ مسیرروی اون خونه پیچ در پیچ خفت گیرم میکنه و میگه که…
– گاومون دوقلو زایید.
– چی شده ؟
– آهو…
– آهو چی ؟
– میگم آهو…
– درد و آهو ، میگی یا همچین بزنمت که لال از این جهان بری.
– سالار…
– نه مثه اینکه کتک واجب شدی امشامگاه.
– دِ یه لحظه ساکت شو من حرفمو بزنم ، آهو و سالار تو اتاق گریمن.
زنگ خطر زده میشه و آهو تنهاست ، با اون مرتیکه ای که به سیاهی کشوندتش تنهاست.
سر جفتمون به در چوبی می چسبه و آوای داد و فریاد سالار چه واضح به گوش میرسه.
سالار – مطمئن باش من حال تو یکیو میگیرم.
آهو – اونقدر بی ارزشی که حتی لایق یه سیلی هم نمیدونمت.
خشم اژدهای سالار جان فوران میکنه و کف دست سارا بازومو چنگ میزنه و من جای سالار خواهرشو واسه شاخه و شونه نشونه میرم.
سالار – من بی ارزشم ؟ اون وقتی که عاشقتم عاشقتم میاضافه کردی بی ارزش نبودم انگاری.
آهو – هر کسی تو حیاتش روزای خریت هم داره.
علامت کف دست سایه رو به معنی پرفکت میبینم و خندم میگیره بابت اون حلقه شکل گرفته میون انگشت سبابه و شستش و یهو صدای جیغ آروم آهو نگاه جفتمونو به جاکلید میندازه و در نبردی تن به تن من موفق به دیدن صحنه ای بس هالیوودی میشم و جیغم رو تو گلو خفه میکنم.
سالار آهو رو میون خودش و دیوار گیر انداخته و لب هاش رو به مراد دل می رسونه و آهو گاهی اشک میریزه و من مطمئنم که اون صحنه های قلبخراش ت*جاوز عمرا از ذهنش پاک بشن.
سالار بی خیال آهو که میشه با اون ولومی که به زور از اون چند میلی متر جاکلیدی به گوش میرسه میگه میگه که…
سالار – این کارو کردم که یادت بمونه من واست چی بودم.
کف دستگیره در که تکون میخوره من و سارا شش متر عقب می پریم و نگاهای سالار بهت زده میخکوب ما میشه و نگاه من پی آهوییه که خودشو به صندلی میز گریم رسونده و نگاش بارونیه ، سالار روپر حرص کنار میزنم و می چپم تو اتاقی که آهو توش داره به مرز جنون میرسه.
سالار راهی شدنمو دنبال میکنه و به دیدهای اشکی آهو که میرسه عصبی کف دست تو موهاش میکشه و سارا جر و بحث رو با خان داداشش شروع میکنه.
سالار که از اتاق میزنه بیرون و سهراب به دنبالمون میاد مجبوری باز مسیری سالن میشیم و اینبار نگاه من گیر میکنه به مولین و جمشیدخانی که گوشه ای در حال حرف زدنن و جمشید خان از اون لبخندای خاص یه وریشو نثار مولین میکنه و گیلاس آبجوشو بالا میره و مامان از اون دور بهم تبسم میزنه و چقدر دیده هاش برق دارن امشب.
بهزاد اشاره ای میزنه و من بالاجبار به جمع سه مردی وارد میشم که از اول مراسم زیادی رو مخم بودن.
بهزاد یه لبخند مردونه شیک تحویلم میده و من جوابش رو سرسری میدم و اون میگه که…
بهزاد – خسته ای؟
قلبخورم…قلبخورم و نگام از تیام میلغزه رو سالار…قلبخورم و امشامگاه فقط کارن زند با اون لبخندای استثنائیش بهم قوت دل داده بود…قلبخورم و عجیب قلبم برای صیام مولین تنگه.
تیام – این مراسم مسخره کی تموم میشه؟
سهراب – بالاخره امشب یه نقد هم شنیدم ، مستفیضم کردین جناب ملکان؟
سهراب دوستانه کف دست دور شونم میندازه و من از این همه دوستانه هاش متشکرم.
نگاه تیام به کف دستیه که دور شونم حلقه است و سهراب باز میگه که…
سهراب – من نمیدونستم آمین یه آشناییتی با شما داره.
تیام مغرورانه کف دست توی جیب شلوارش میبره و لباش رو یه وری میکنه و تمسخر قاطی لحنش میده و میگه که…
تیام – فکر کنم از یه آشناییت بیشتر باشه ، اینجور نیست آمین؟
قبل از اینکه اون آدم مغرورِ شکست خورده ی امشامگاه زهرش رو بریزه خودم موضوع رو جمعش میکنم و میگم که…
– سهراب جان ایشون رئیسم هستن.
سهراب – اوه ، پس شما آمینو از ما دزدیدین.
لعیا با اون لباس محشر و دنباله دارش به جمع وارد میشه و کف دست دور بازوی سهراب میندازه و سهراب هم یه نگاه پرمحبت حواله اون محبتی میکنه که همه خبر داریم واسه خاطرش چه کارها که نکرده.
لعیا – آمین ، عزیزم ، فرشته جون باهات کار داره.
نگام میگرده روی مولین و جمشیدخان و مامان با نگاش تشویقم میکنه تا به طرفش برم و من از اون همه سردی وجود جمشیدخان میترسم ، از جلوی مامانم خرد شدن میترسم ، از این همه بزقلبی کاشته شده تو دلم میترسم.
با اجازه ای حواله جمع میکنم و دنباله لباسم سنگین تر از همیشگی به دنبالم کشیده میشه و میونه مسیر میبینم که کارن زند هم به جمع دوتایی مولین و جمشیدخان وارد شده و با نگاش به استقبالم اومده و من چقدر از اون استایل توقف کردنش خوشم میاد.
دستن مولین رو میگیرم و به جمشیدخان خیره میشم و اون هم با نگاش بالا پایینم میکنه و صوتی کارن زند میون این همه حسای مختلف من جولون میده.
کارن – امشامگاه عالی بودین ، من همواره از طرحای سهراب خوشم اومده اما امشامگاه یا اون کولاک کرده بود یا شاید وجود شما به لباس اینجور ذهنیتی به بیننده میداد.
ابروی جمشیدخان یه وری بالا حرکت کرده بود و این یعنی اینکه زیاد از تملق گویی کارن جان عزیز دل خوشش نیومده و من هم حرفی که از اول مراسم رو دلم مونده بود رو گفتم و خلاص کردم خودمو.
– سحرخانومو نمتوجه شدم…
اخمش نامحسوس میون دوتا ابروش خط میندازه و درسته که جذابیت تیام رو نداره ولی تو یه کلام این مرد محشره.
کارن – ایران نیست ، اون هیچ وقت سمینارای پزشکی رو از کف دست نمیده.
جمشیدخان – با این قضیه مشکلی ندارین ؟
کارن – ما مسالمت آمیز زندگی میکنیم.
مولین فرشته از نگاه خیره کارن به من و اون حرف آخرش ابرویی بالا میندازه و میگه که…
مامان فرشته – بعد از اینکه سحر از تیام جدا شد حتی فکرشو نمیکردم که به ازدواج مجدداً فکر کنه ، تا جاییکه من میدونم اون ازدواجو مانع پیشحرکت کردش میدونست.
کارن – برداشتی که من از سحر داشتم اینه که اون ازدواجو مانع پیشراهی شدش نمیدونه ، اون فقط نیاز داره که کسی با کارایی که سر خود انجام میده مخالفتی نداشته باشه.
جمشیدخان – گوش دادم سهامتونو از کارخونه فرزینا بیرون کشیدین.
کارن – خب با حرکت کردن ترانه از ایران صد در صد حداقل نیمی از ثروتش از کارخونه ها بیرون کشیده شد ، من اهل ریسکم اما نه تا جاییکه منتظر انحصار وراثتی بمونم که ممکنه سهام من هم تحت الشعاع قرار بده.
جمشیدخان – مرگ فاروق خان واقعا غیرمنتظره بود .
کارن – خیلی ، مخصوصا برای ترانه ، به خاطر بدی هوا دو روزگار بعد از خاکسپاری رسید ایران ، بهشدت براش سخت بود.
جمشیدخان – انگار بیشتر از یه سهامدار تو این خونواده نقش دارین.
کارن – تقریبا میشه بیان کرد بعد از ازدواج ترانه تونستم یکی از دوستان خونوادگی نزدیک خودش و شوهرش بشم.
جمشیدخان – اگه اشتباه نکنم شوهرش همون سامیار سحابی معروفه دیگه نه؟
کارن سری تکون میده و من میفهمم که اون زنی که دنبال عشقش حرکت کرده و بی خیال احساس کارن شده همین ترانه معروفیه که کارن هر بار با تبسم اسمشو میبره.
اومدن تیام توی جمع اذیتم مینکه و بیشتر به مولین میچسبم و جمشیدخان میبینه که چطور عین سگ از تیام خان و دوماد آیندش حساب میبرم.
تیام – آمین بهتر نیست بری آماده بشی ، انگار مراسم داره تموم میشه.
مولین فرشته – آمین امشامگاه پیش من میمونه.
تیام – شاد میشم امشامگاهو تو منزل من بگذرونین.
مولین فرشته – اشتباه میکنی اینبارو ، آمین و من امشامگاه میریم خونه آهو ، در ضمن برای اومدن به خونه تو نیازی به شادیت ندارم.
لبای جمشیدخان یه وری میشه و من خیره اون لبخندی میشم که از اول شامگاه مختص مولین بوده و جمشیدخان مچ نگامو میگیره و منم شیطونی میکنم امشب و ابرو بالا میندازم و لب کش میدم و جمشیدخان بی حرف به طرح تبسمم خیره میمونه.
کارن – بهتره دیگه من برم ، شب خوبی بود.
تیام – به سحر سلام برسون.
کارن بدون ذره ای تعصب کف دست روی شونه تیام میزنه و میگه که…
کارن – حتما ، در ضمن فکر نمیکردم دخترعمه ای به این دلبری داشته باشی.
تیام مثلا تبسم میزنه و در اصل با نگاش واسم خط و نشون میکشه و قلب من میریزه و کاش یکی میدرک کرد که چقدر کمربندش طعم زهر میده.
جمشیدخان بی اینکه منو آدمی حساب کنه رو به مولین میگه که…
جمشیدخان – منتظر میشم برسونمت.
مولین هم کلی افاده خرج وجودش میکنه و من نگاهام از این فیگورش گرد میشه و اون میگه که…
مولین – فکر نمیکنم مسیرمون یکی باشه ، من و دخترا ترجیح میدیم مزاحمت نشیم و خودمون با تاکسی بریم.
کارن راهی شده بود و من تو دلم از اینکه یه تعارف نزد تا ما رو برسونه حرص خوردم ولی تیام رو به عمه جانش با تشابه به جمشیدخان واسه نادیده گراهی شدن بنده اضافه کرد که…
تیام – چرا با تاکسی ، من که هستم .
میخوام صدسال سیاش نباشی.
مولین – اگه میخواستم برسونیمون بهت میگفتم.
مامان هم کلا با بچه داداشش تعارف نداره و یه بند رئیس جان رو مورد عنایت قرار میده و جمشیدخان عجیب از توسری خوری داماد آینده کیف میکنه.
جمشیدخان – برو فرشته ، میرسونمتون.
از این همه محبت قلمبه شده دیده باریک میکنم و بی هرچ حرفی مسیری اتاق گریم میشم و میدونم که جمشیدخان واسه من و این تیپم تو این وقت شب غیرت خرج نمیده و قلبش هوای زنی رو کرده که این همه سال قلبش گرم بودنش بوده.
بهشدت قلبم پره امشب و میدونم که کنار درخشیدنم باز من همون آمینیم که نه بابام منو میل داشت نه تیامی که میتونست برام بشه بزرگترین حامی.
یه حرفایی همیشگی هست ، که از درد توی سینه است…
*****
تمایل داشتم کنار آهو صنقلبی عقب جاگیر بشم که مامان تقریبا پرتم کرد صنقلبی جلو و خودش کنار آهو جای گرفت و جمشیدخان هم یه نگاه غره حواله من کرد هم یکی حواله فرشته جونش و من تبسم رو لبم کاشته کمربند بستم و جمشیدخان بی خیال ما سه تا موجود زنده رو به فرشته خانوم بیان کرد : گرسنه نیستی؟
مولین هم دیده و ابرو اومده اظهار کرد : من شبا شام نمیخورم.
صوتی سارا واضح شد و من از این شیطنتش زیرزیرکی لبخند زدم و جمشیدخان چقدر مهربون شده امشامگاه…
سارا – ما هم که برگ چغندر.
حتی با نمشاهده کردن هم میتونستم میزان ضربه سقلمه آهو رو تخمین بزنم و نگاه غره مولین رو مورد برآورد قرار بدم.
رد کمرنگی از تبسم رو رو لبای جمشیدخان مشاهده کردم و این همون مردیه که منو عملا از خونش پرت کرد بیرون…
جمشیدخان – یه امشب رژیمو بذار کنار.
ابروهای من بالا پرید و جمشیدخان زیردیدهی مشاهده کرد و این همون مردیه که هیچ وقت دوستم نداشت…
به خودم که میام پشت یه میز گرد تو یکی از لوکس ترین رستورانا نشستم و آهو لبخند میزنه و سارا پرستیژ حفظ میکنه و مولین و جمشیدخان هم در حال حرف زدنن و من هیچ وقت نتونستم بفهمم مامان چرا به خاطر یه مرد از همه چیش گذشت.
مولین فرشته – تا آخر هفته میمونم که با هم چند روزگاری بریم طالقان.
نگاش میکنم و جمشیدخان خیره نگاه مات من میشه و چه زجری داره دونستن اینکه این زن هیچ وقت مادرم نبوده.
جمشیدخان – چرا برنمگیردی تهران؟
مامان فرشته – من اونجا راحتم.
سارا – اونجا فوق العاده است ولی شاید بهتر باشه به خاطر آرمان یه کم از موضعت پایین بیای خاله جون.
آهو – آره خاله ، الان آرمان نیاز داره تو یکی از بهترین مدرسه ها درس بخونه.
مولین فرشته – من و آرمان اونجا خوشامگاهختیم.
حتی مامان هم بدون من خوشامگاهخته.
لیوان آب رو به لبای رژ خوردم میبرم و رد اشک تو نگاهم میشینه و من چرا امشب کنار اون همه به نگاه اومدن باز هم دلخورم.
مولین – آمین…
نگاش میکنم و میدونم که وظیفش نبود این همه محبت.
مولین – چی شده این همه ساکته دختر مامان؟
نگام جای مامان جمشیدخانی رو نشونه میره که عادت نداره هیچ وقت آمینش توی جمع دیده بشه.
– یه کم خسته ام.
مامانه ولی نمیفهمه دردم از خستگی نیست ، مامانه ولی امشب چشماش عجیب برق داره ، مامانه و من چرا این همه امشامگاه دلگیرم؟
جمشیدخان – چرا رفتی شدی منشی اون پسره؟
سرم پایین میفته و اون تازه یادش اومده آمینی هم هست.
مولین فرشته – اون پسره اسم داره ، اگه اون دخترت جا نمیذاشت بره اونور دنیا هم الان دومادت بود.
یعنی الان دومادش نیست ؟ یعنی من دختر جمشیدخان نیستم ؟ یعنی من زن اون پسره نیستم ؟ یعنی من اینقدر بی کسم؟
چرا اینقدر من امشب قلبگیرم؟
جمشیدخان – آینده آیلینو خودش تعیین میکنه.
فقط آینده منه که همه واسش تصمیم میگیرن؟
مولین – دخترت نمیتونست قبل از اینکه خبر ازدواجش با تیام تو شهر پخش بشه در مورد آیندش تصمیم بگیره ؟ خونواده ملکان آبروشون واسشون از هرچی مهمتره.
من مایه بی آبروییم؟
کشیده میشم و نگاه هر چهار نفر روی من میمونه و چقدر چشمام تار میبینن.
– هوای اینجا یه کم خفه است ، میرم یه کم هوا بخورم ، میلی به غذا ندارم.
همه قانع میشن و جمشیدخان خیره میمونه بهم.
قدم که تو هوای سرد پاییزی میذارم میپکم ، از این همه غم میپکم ، از این همه سختی میپکم.
اشک میریزم و چرا امشامگاه من به دیده همه اومدم الا اوناییکه باید میدیدنم؟
یه حرفایی همواره هست که از درد توی سینه است…
*******
سارا و آهو زودتر از ماشین جیم شدن و من موندم تا تشکر کنم بابت شامی که نخوردم.
مولین – ممنون ، شام خوبی بود.
جمشیدخان – آره ، خیلی خوب بود ، تا کی تهرانی؟
مامان – شاید تا آخر هفته.
اینبار عقب قرار گرفته بودم و مولین بیان کرد : آیلین کی برمیگرده ؟
نگاه جمشیدخان از آینه منی رو نشونه میره که با این حرف مامان بیشتر تو خودم فرو میرم.
جمشیدخان – چرا برات اینقدر مهمه ؟
مامان – چراکه نمیخوام آمینم بیشتر از این تقاص کارای دخترتو بده.
من صیامو دوست دارم و تقاص نمیدم ، من وثوق رو دوست دارم و تقاص نمیدم ، من خاله مهری رو دوست دارم و تقاص نمیدم و من عاطی رو دوست دارم و تقاص نمیدم.
جمشیدخان – شاید هم فکر آبروی خاندان ملکانی ، خودت اضافه کردی واسه یه ملکان هیچی مهمتر از آبروش نیست.
در ماشین که کوبیده میشه میدونم که مولین چقدر بغض داره.
کف دستم طرف کف دستگیره میره که آوای جمشید شوکم مینه.
– تو هم طرف اونی؟
فقط نگاش میکنم و دیدهام پر و خالی میشن.
– یه وقتایی آدما یه کارایی میکنن که بعدا وقتی بهش فکر میکنن جز پوزخند هیچی نصیبشون نمیشه.
– مگه مجبورن یه وقتایی یه کارایی بکنن که بعدا فقط پوزخند نصیبشون بشه؟
– بزرگ شدی.
– آره من نوزده سالمه ، فکر کنم یادتون نبود ، خب کسی تاریخ تولد کلفت خونشو یادش نمیمونه.
انیبار کف دستگیره رو فشار میدم و از اون بی ام و میزنم بیرون و میدونم که این مرد امشب یاد یادگار هاش افتاده و چیزی جز پوزخند نصیبش نمیشه.
یه حرفایی همیشه هست که از درد توی سینه است
مثه لبخونی شاهین پر از دلدادگی و پر از کینه است
*******
سرم رو روی سینش گذاشتم و ضربان دلش رو به ریه کشیدم.
– مامان؟
– بگو جان مولین؟
– منو دوست داری یا دلت واسم میسوزه؟
کف دستش توی موهام از حرکت می ایسته و من میدونم که قلب مامانم از این حرفم خون شد.
– به نظرت آدم واسه کسی که دلش میسوزه این همه میجنگه؟
– امشامگاه باید خوشحال باشم ، زیرا یه بار من دیده شدم ولی خوشحال نیستم ، نمیدونم چرا ، میدونی مولین ، همیشگی آرزو داشتم یه بار تو یکی از مهمونیای بابا من جای آیلین کنارش وایسم و بابا کف دست بندازه دور شونم و به مهموناش خوشامد بگه ، آرزو داشتم یه بار من از اون لباسای گرون قیمت بپوشم و قلب از همه ببرم ، ولی سهم من همیشه از مهمونیا یا تاب آخر باغ بود یا آشپزخونه و کمک به خانوم گل ، حسود نیستم ولی حسرت زیاد دارم ، حسرت اینکه یه بار توی این زیستن بابا منو بغل کنه و من بدونم یه مرد پشتم هست ، خسته شدم مامان بسکه گدایی محبت کردم ، خسته شدم از اینکه تا یه مرد بهم تبسم زد عین عقده ایا تو زندگیم جاش دادم ، مولین من یکیو میخوام که منو بخواد ، مامان تو رو دارم درست ولی تا کی عذاب وجدان اینو داشته باشم که هروقت منو میبینی یاد مردی میفتی که کم عذابت نداده ، مامان دلم خونه از خودم ، از این خود تو سری خور ، وقتی سارا رو میبینم که واسه تمایل داشته هاش چطور تو ور همه دنیا وامیسته دلم از خودم میگیره.
– کم گذاشتم برات ؟ میدونم که کم گذاشتم ، اما دردت تو جونم تو خودت اونقدر کاملی که نیاز به کسی نداشته باشی.
– مامان من میترسم ، اگه آیلین برگرده تیام پرتم میکنه از خونش بیرون ، دیگه نمیتونم تو شرکتش کار کنم ، مولین من از سربار بودن بدم میاد ، نمیخوام سربار حیات آهو و سارا بشم ، نمیخوام جای آرمانمو تنگ کنم ، مامان من از خوار و خفیف شدن میترسم ، از اینکه به خودم بیام و ببینم همه دارن فقط تحملم میکنن میترسم ، من وقتی مهمون باشم عزیزم ، وقتی اسم مهمون از روم برداشته بشه میشم سربار ، میشم طفیلی ، میشم سرخر ، میشم نون خور اضافه ، به خداوندی خدا الانش هم عذاب اینکه تو خونه تیام سربارم ولم نمیکنه ، مولین درد من آینده است ، درد من آینده ایه که آیلین برمیگرده و من باز هم ازش کمترم.
شونه های مامان که میلرزه و ضربان قلبش زیرگوشم ناهموار میشه نگام رو به صورت پر از اشکش میدوزم و مولین میگه که…
– کجا ی حیاتم اینقدر برات بد بودم که اندیشیدی سربارمی؟ کجای زندگیم کم برات محبت گذاشتم که در ذهنش گذراندی رو جفت تخم چشام جا نداری؟ آمینم تو تاج سر مادری ، تو همه چیز مادری ، آرمان از خداشه که وجودت همیشه سایه سرش باشه ، آخه دختر ، من به تو چی بگم ؟ غلط میکنه تیام اگه بخواد دختر منو از خونش پرت کنه بیرون ، میگم تهمینه خودش با دستای خودش بچشو زنده به گور کنه ، دیگه نشنوم از این حرفا دختر مامان.
– هنوزم دوسش داری؟
– کیو؟
– خودت میدونی.
– من تا ته دنیا عاشقشم.
– برگرده قبولش میکنی؟
– تو چی فکر میکنی؟
– من میگم قبولش میکنی ولی براش ناز کن مولین.
– چشم و چارشو درمیارم.
– گناره داره بابام.
– بابا بابا نکنی واسه منا ، طرف منی.
میخندم و میدونم که مولینم امشب دلش خوش متوجه شدن معشوقشه.
یه حرفایی همیشه هست که از عمق نگاه پیداست…
*******
گونه نرم مولین رو بوسیدم و درتاکسی رو باز کردم و مامان بیان کرد : پس من میرم دیدن مهربان ، تو هم زود بیا خونه ، دوباره دلم هزار جاده نره.
ریز خندیدم و لب زدم که…
– دوست دارم…
وجواب مولین مثه همواره “تو جون مامانی” بود.
تو قلب آسانسور که گم میشم میدونم امروزگار تیام خان ملکان خونمو تو شیشه میکنه بابت نافرمانی شامگاه گذشته و آینه آسانسور چقدر امروزگار خوش تیپ نشونم میده.
تیام خان که میرسه و من بهش سلام میکنم بی حرف قهوه میخواد و وقتی فنجون قهوه جلوش قرار میگیره و منو در حال عقب گرد کردن میبینه میگه که…
– دیشب در رکاب باباجون و مامان جون خوش گذشت؟
تبسمم تنها قلبیل ابراز وجودی که داره سوزوندن تا فیهاخالدون مرد قدرتمند جلو رومه.
– بد نبود.
– ببین دخترجون ، برای من مهم نیست تو چه غلطایی تو حیاتت کردی ولی خوش ندارم تا وقتیکه اسمم روته دیگه از این کارا ازت ببینم ، مگه کمه برات حقوقی که از اینجا میگیری که حالا واسه من میری خودتو جلو همه نشون میدی؟
– من به سهراب…
– به سهراب چی؟ مدیونی؟ واسه چی؟ واسه اینکه کار بهت داده ؟ پس به من هم مدیونی ، زیرا هم تو خونم مفت میخوری و میخوابی و هم اینکه واسم کارمیکنی ، پس با زبون خوش بفهم که دیگه نمیخوام هیچ وقت تو هیچ مجلسی ببینمت.
نگاش میکنم و میدونم که عجیب دیشامگاه از نافرمانیم سوخته.
– من پلای پشت سرمو دیگه خراب نمیکنم.
دستم به کف دستگیره نرسیده تو مشت تیام گیر میکنه و نگاه ترسیدم تا چشمای اون بالا میاد و کاش یکی میدرک کرد که چقدر کمربندش درد داره.
– پلای پشت سرت همون سبک سریای دیشامگاهته دیگه نه ؟…اینو یادت باشه که تا زیر چتر منی نمیذارم پا کج بذاری.
حرفش زهره و تا ته قلب رو به آتیش میکشونه.
نگام لرزون نگاشو زیر و رو میکنه و چرا این مرد همه چی تمومه؟
زبونم نطق میکشه و میگم اون چیزی رو که نباید بگم و حتی دل خودم هم به گفتنش رضا نیست و فقط تنها قلبیلش لجبازی با اون مرد همه چی تمومیه که جلو روم وایساده و دکمه های لباسش تا وسط سینش بازه و زنجیر آیزون از گردنش رو به رخ میکشه.
– سبک سر باشم بهتر از اینه که زیر چتر شما باشم.
به خودم که میام پرت شدم وسط اتاق و درد طرف چپ صورتم رو کنار میزنم و دردی که تو پیشونیم جریان داره رو بشتر لمس میکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن