پارت ۴ رمان پارلا

پرونده م و به‌شدت با دقت مرور کردی.
سیاوش شانه بالا انداخت و گفت:
حافظه ی خوبی دارم.
در یک حرکت شجاعانه! یک گام به سمتش برداشتم و گفتم:
چرا هر جا پا می ذارم تو رو می بینم؟ تا جایی که می دونم آدم خلافکاری نیستم که لازم باشه تعقیبم کنی.
سیاوش نگاهی به روسری خاکستری رنگ انداخت و اضافه کرد:
باور کنید آخرین چیزی که توی جهان می خوام متوجه شدار مکرر شماست.
دست به سینه زدم و اظهار کردم:
اوهوم! چه حس متقابل قشنگی.
نگاهم به روسری توی کف دستش بود… چه قدر دلنشین بود. چطور آن را نمتوجه شده بودم… حالا که در دست های او بود… دیگر نمی شد خریدش. سیاوش رد نگاهم به روسری را گحرکت کرد. من نگاهم را به صورتش دوختم و به نیم رخمش زل زدم و اضافه کردم:
شما احیانا نباید اون پایین باشید؟ نباید به دخترهای مردم بگید که چرا جوراب پاشون نیست و یا چرا پسرها شلوار فاق کوتاه می پوشن؟
سیاوش روسری را روی پیشخوان گذاشت. کف دستش را در جیب شلوار لی مشکی اش کرد و اظهار کرد:
برای آدم هایی که جهانشون به اندازه ی آینه ی میز آرایش توی اتاقشون کوچیکه، ترس به بزرگی ون های گشت ارسرخوشه.
من چند بار پشت سر هم پلک زدم. یک کلمه از حرف هایش را نفهمیده بودم. سر تکان دادم و اظهار کردم:
اوه چه سنگین بود! من که نتونستم هضمش کنم اما جناب سروان… افسر… سرهنگ… سردار… سرباز یا هر چیزی که هستی! توی جهانی بزرگ و عظیم شما چیزهایی دیگه ای هم به اسم قتل و تجاوز و آدم ربایی و قاچاق انسان و صادر کردن دخترهای باکره و دزدی و هزار تا کوفت و مرض دیگه هم هست که رسیدگی بهش کار امثال شماست. پس شاید این جهانی شماست که اون قدر کوچیکه که مشکلاتش اندازه ی قلیون کشیدن توی سفره خونه ها و بدحجابی و دوست پسر داشتن و پارتی رفتنه. بهتر نیست نیروهاتون و جای دیگه ای متمرکز کنید؟
سیاوش که خشکی نگاهش کم کم رنگ می باخت بیان کرد:
شاید برای همین چیزها من اون پایین نیستم و دنبال شما مسیر افتادم.
پوزخندی زدم و بیان کردم:
من بهتون اطمینان می دم که هیچ علاقه ای به تجاوز کردن ندارم.
لب های سیاوش کمی کشیده شد و جدیت نگاهش محو شد. از صوتی نفسش هایش فهمیدم که دارد به‌آرامی می خندد. بعد یک دفعه همه ی این حالت ها در او از بین حرکت کرد و گفت:
بامزه بود.
بدون این که یک کلمه ی دیگر حرف بزند از مغازه بیرون رفت. نگاهم روی روسری خاکستری ثابت ماند. به فروشنده اضافه کردم:
این و می برم.
فروشنده روسری را در پاکتی گذاشت و پولش را بدون ذره ای تخفیف دادن حساب کرد. از مغازه بیرون رسیدم. آهی کشیدم و به سمت درب خروج که در طبقه ی همکف بود رفتم. هیچ علاقه ای نداشتم که از جلوی گشت ارخوشحال رد بشوم. از در که خارج شدم زیر آفتاب دوباره دیدهم به سیاوش افتاد. پوفی کردم و گفتم:
چیه؟ تو حتما پلیس مخفی هستی. می خوای کسایی که از این پایین می یان و لو بدی؟
خوشامگاهختانه دیده ها و نگاه ترسناکش زیر عینک دودیش مخفی شده بود. برای همین من هم حسابی دل و جرئت پیدا کرده بودم. به سمتم آمد و بیان کرد:
چه قدر ساده و قابل پیش بینی هستی. می دونستم جلوی من اون روسری رو نمی خری. خریدیش مگه نه؟ حتی می دونستم که از در پایین می یای.
قد بلند اظهار کردم:
وای خدای من! چه قدر تو باهوشی! به مولینت بگو برایت اسفند دود کنه. ماشاء الله هزار ماشاءالله! هر دختری که نگاه و چالش کور نباشه و گشت ارخوشحال رو ببینه از این در می یاد.
سیاوش شانه بالا انداخت و اظهار کرد:
ولی نه دختری که تیپ و قیافه ش مشکلی نداره.
با بی حوصلگی اضافه کردم:
حالا که چی؟ چرا همه امروز برای من روانشناس شدن؟ ببین! من باید برم سرکار. دیرم شده. اصلا قصدت رو از این حرف ها نمی فهمم… .
وسط حرفم پرید و اضافه کرد:
قصدم اینه که بهت بگم که زرنگ ترین موجود روی کره ی زمین نیستی. حواست و جمع کن. یه کم بیشتر دور و برت رو نگاه کن.
چپ چپ نگاهش کردم و بیان کردم:
نگاه بابابزرگ!
بدون این که بهش مهلت بدهم حرف دیگری بزند به سمت میدان صنعت رفتم تا تاکسی بگیرم.
******
******
_ ساقی برای چی آدرس دانشگاه رو به علیرضا دادی؟
ساقی که داشت صورت مشتریش را بند می انداخت راست از حرکت ایستاد و اظهار کرد:
مگه عیبی داره؟ می خواست معذرت خواهی کنه که با ماشین بهمون زده بود و باعث شده بود سر تو داغون شه.
پرسیدم:
آدرس بیمارستانم تو دادی؟
ساقی که داشت خم می شد دوباره صاف توقف کرد و اظهار کرد:
آره!
سؤال کردم:
به همون قلبیل؟
ساقی با کلافگی گفت:
می ذاری به کارم برسم؟ آره دیگه!
اضافه کردم:
تو که خودت به من اس ام اس داده بودی که آدرس بیمارستان و بگیری.
ساقی گفت:
چرا قضیه رو پلیسی می کنی؟ خب مارال زنگ زد از مسئول آژانس میل داشت که از اون رانندهه بپرسه کدوم بیمارستان رفته. بعدش هم به من گفت… منم به علیرضا گفتم.
کف دست به کمر زدم و اضافه کردم:
می شه دیگه آمار منو جلوش ولو نکنی؟
ساقی که کم کم داشت عصبانی می شد بیان کرد:
بابا! این طرف مثل این که دوست پسرمه ها! یه حرفی نزن که بهم برخوره.
به طرف محل کار خودم برگشتم. در دل گفتم:
حالا یه روزگاره چه عزیزم شده براش!
با بی حوصلگی پرسیدم:
چه رنگی؟
دختری که رو به رویم قرار گرفته بود و آدامس صورتی بزرگی را مرتب باد می کرد و می ترکاند اظهار کرد:
سفید مشکی.
لاک های سفید و مشکی و برق ناخن را جلویم گذاشتم. اخم هایم توی هم بود. از دیدن مکرر سیاوش خسته شده بودم و بابت از کف دست دادن علیرضا عصبی بودم. ساقی آن روز دیر به آرایشگاه رسیده بود. نتوانسته بودم او را گیر بیاورم و مجبورش کنم که ماجرای خودش با علیرضا را برایم تعریف کند. در ذهنم مرتب صورت علیرضا می چرخید و مرتب به خودم لعنت می فرستادم که چرا با او بهتر برخورد نکرده بودم. علیرضا واقعا دوست پسر معرکه ای می شد. اصولا به ساقی حسادت نمی کردم اما آن روز داشتم به خاطر حسادت خفه می شدم و به زحمت خودم را کنترل می کردم تا نروم و سوهان را توی نگاه ساقی نکنم.
نگاهی به دور و بر آرایشگاه کردم. یک سالن کوچیک شلوغ پلوغ با دکور سفید و قرمز بود. صنقلبی ها و میزها قرمز بودند و لباس های آرایشگرها و در و دیوار سفید بودند. کنار در ورودی میز منشی بود. بعد از آن به ترتیب محل کار زری خانم، مهری خانم، مارال، ساقی، شهین و من بود. سه اتاق به جز سالن اصلی وجود داشت که یکی انباری، یکی اتاق مخصوص اپیلاسیون و یکی رختکن بود. محل کار من درست رو به روی رختکن بود.
مارال که به طور موقتی مشتری نداشت به رختکن رفت تا سیگار بکشد. من هم قرار گرفته بودم و با سوهان برقی کلنجار می حرکت کردم. وقتی کار مشتریم را تمام کردم به رختکن راهی شدم و خودم را روی صنقلبی انداختم و گفتم:
ساقی روی مخمه.
مارال پکی به سیگارش زد و گفت:
چرا؟
آهی کشیدم و اضافه کردم:
با علیرضا دوست شده.
مارال پوزخندی زد و اضافه کرد:
آره! تو که راهی شدی پلیس اومد. کارشون که تموم شد علیرضا نشست کنار ساقی و نیم ساعت باهاش حرف زد. منم که دیدم سرخرم رفتم برای خودم گشت زدم. وقتی برگشتم علیرضا رفته بود. ساقی هم دیگه دلخور نبود. علیرضا مخش و زده بود و بهش شماره داده بود. فرداش هم ساقی تصادف و بهونه کرد و دانشگاه نحرکت کرد. در عوض با علیرضا بیرون راهی شد و بعد قصد کردن که دوست شن. شامگاه هم علیرضا راهی شد خونشون و پول خسارت رو داد و شامم اونجا موند. سوتی هم نده! مهری خانم خبر نداره. شامگاه رفته بوده با دوستاش بیرون.
چینی به بینیم انداختم و با بدبینی بیان کردم:
یعنی دوتایی خونه تنها بودن؟
مارال لبخند زد و اظهار کرد:
آره دیگه!
ابرو بالا انداختم و بیان کردم:
کاری هم کردن؟
مارال خندید و گفت:
پَ نه پَ! نشستن دور هم روی نظریه ی نسبیت انیشتین کار کردن.
جویا شدم:
جدی؟
مارال گیج شد و اظهار کرد:
چی جدی؟ نظریه ی انیشتین؟
با بداخلاقی اظهار کردم:
نه بابا! منظورم این بود که کاری هم کردن؟
مارال گفت:
من چه می دونم؟ دیگه ساقی اون قدرها هم خر نیست که بیاد همه چیز و جلوی من لو بده.
آهی کشیدم و گفتم:
برای چی این قدر شاکیه؟ از صبح تا حالا داره حرص می خوره.
مارال اضافه کرد:
راستش امروزگار ظهر به من زنگ زد… قبل از این که بره سر کلاس… از کف دست تو خیلی شاکیه. آخه همین اول رفاقتشون علیرضا فقط از تو حرف زده و مرتب سراغ تو رو گراهی شده. برای همین ساقی یه کم به تو حسودیش شده. توی خر هم که امروز یه راست راهی شدی سراغش و بیان کردی دیگه آمار من و به علیرضا نده. ساقی زیبا می خواد نصفت کنه.
سری تکان دادم و اضافه کردم:
باهاش حرف می زنم.
مارال گفت:
چه قدر تو بی سیاست و پپه ای دختر! اگه می خوای درستش کنی نباید دیگه در مورد علیرضا حرف بزنی. جادهش اینه. من که می دونم علیرضا از تو خوشش اومده اما نمی فهمم چرا با ساقی دوست شده. تو هم برای این که ساقی رو حساس نکنی دیگه در مورد علیرضا حرف نزن.
اخم کردم و گفتم:
تازه داشتم خودم و راضی می کردم که با علیرضا دوست شم.
مارال با بی قیدی یک سیگار دیگر روشن کرد و گفت:
خب بشو.
خنده ی شیطنت آمیزی کردم و اظهار کردم:
ساقی چی؟
مارال شانه بالا انداخت و گفت:
ساقی هیچی! این روزها همه ی پسرها با دو سه تا دختر دوستن. مگه می خوای با علیرضا ازدواج کنی؟ یا مگه ساقی می خواد با علیرضا ازدواج کنه؟ آخرش جفتتون باهاش به هم می زنید. اگه تو یه کم سیاست به خرج بدی ساقی هیچ وقت نمی فهمه با علیرضا دوست بودی. علیرضا هم یه دو تا کادو برای تو می خره و دو جا می برتت بعدش هم تموم می شه. مگه بقیه چی کار کردن؟ مگه یاسر چی کار کرد؟ همشون این شکلی بودن دیگه! ببین پارلا!
مارال سیگارش را خاموش کرد و ادامه داد:
من و تو که پسرها رو می شناسیم. همیشه هم این طوری فکر می کردیم… پس الان یادت نره هدفمون چی بود! پسرهایی مثل علیرضا به درد ازدواج نمی خورن. خودت که می دونی چه شکلی اند! کسری رو یادته؟ اون پسریه که به درد دوست شدن درست و حسابی و بعد ازدواج می خوره. کسایی مثل علیرضا به‌شدت هرجایی و هرزه اند. ازدواج با اینا آخر و عاقبت نداره. می بینی که! همین علیرضا با دوست دوست دخترش داره تیک می زنه. قرار ما هم از اول همین بود! پسرهای خیابونی پولدار برای خوش گذرونی و تیغ زدن و تفریح و خنده! هر دختری که یه کم رویایی بشه و روی این پسرها حساب دیگه ای باز کنه همه چیزش رو می بازه.
من که به فکر فرو رفته بودم چیزی نگفتم. مارال سیگاری بهم تعارف کرد و اضافه کرد:
بکش یه کم آروم شی.
تفننی سیگار می کشیدم اما سعی می کردم زیاد نکشم. لب هایم به اندازه ی کافی غیر قابل تحمل بود… دیگر نمی خواستم بدترش کنم. با این حال دستم را دراز کردم و یک نخ سیگار برداشتم و اضافه کردم:
حالا ساقی چرا به مامانش نمی گه؟
مارال اضافه کرد:
درسته که مهری خانم به‌شدت اپن ماینده اما نه در این حد که ساقی بهش بگه شامگاه پسر اورده خونه.
من اضافه کردم:
به نظرت اگه با علیرضا دوست شم خیلی حرکت پست فطرتانه ای نکردم؟
مارال اضافه کرد:
نه بابا!
آهی کشیدم و اضافه کردم:
به هر حال که هنوز بهم پیشنهاد نداده.
مارال دیده هایش را تنگ کرد و بیان کرد:
یه حسی بهم می گه که می ده!
******
***
المیرا ،منشی آرایشگاه، جلو وارد شد و گفت:
پارلا دو دقیقه صبر کن.
به سمتش چرخیدم و بیان کردم:
چی شده؟
المیرا بیان کرد:
مارال نیومده… .
می دانستم با یکی از دوست پسرهای سابقش بیرون راهی شده است. المیرا ادامه داد:
قرار بود بره خونه ی خانوم صدیقی.
اخم کردم و اظهار کردم:
در جریان نیستم.
المیرا گفت:
خانوم صدیقی برای توی خونه شون آرایشگاه می خواست. می میل داشت که هفته ای یه بار یه آرایشگر که خدمات مو، بند و ناخن بلد باشه بره خونشون. من با مارال صحبت کرده بودم و اون قبول کرده بود اما الان دیر کرده.
من بیان کردم:
مارال نمی یاد.
المیرا با تعجب گفت:
به همین سادگی؟ من جواب خانوم صدیقی رو چی بدم؟
چشم هایم را لحظه ای تنگ کردم و به فکر فرو راهی شدم… احتمالا دست مزد خوبی بهم می دادند… آرایشگری در منزل! نباید بد باشد. شاید با پولش موفق می شدم که یک کوله پشتی بخرم… بدون توجه به این که دارم مشتری مارال را قاپ می می زنم تبسم زدم و گفتم:
من به جاش می رم. تو که می دونی کار ناخون و بند من از مارال بهتره.
در قلب اضافه کردم:
و مارال هم توی مو واقعا از من سره.
المیرا نگاه معنی داری بهم کرد و گفت:
جواب مارال رو خودت باید بدی ها!
من پشت نگاهی نازک کردم و اضافه کردم:
من فقط می خوام تو پیش خانوم صدیقی بدقول نشون داده نشی.
المیرا ریز خندید و آدرس را روی ورقی برایم نوشت… سعادت آباد بود. آهی کشیدم و به سمت در حرکت کردم. چشمم به ساقی افتاد که داشت کار یکی از مشتری هایش را جاده می انداخت. وقتی چشم تو چشم شدیم بهم تبسم کمرنگی زد. برایش بوس فرستادم و در قلب خدا را شکر کردم که نسبت بهم حساس نشده است.
ساعت یک ربع به هفت بود که از آرایشگاه بیرون آمدم. به سمت انتهای کوچه رفتم تا ماشین بگیرم که نگاهم به یک بی ام و ایکس ۳ سفید افتاد. قلبم در سینه فرو ریخت. مطمئن بودم علیرضاست… اما وقتی به خاطر آوردم که او به خاطر من نیامده … بلکه به خاطر ساقی آمده… ناراحت شدم. کف دست هایم را در جیب مانتویم کردم و با غمگینی به جاده افتادم. بدون توجه به ماشین علیرضا به سمت پایین خیابان راهی شدم. دو دقیقه ی بعد صوتی بوق های مکرر ماشین را گوش دادم. برگشتم و چشم غره ای به علیرضا راهی شدم. علیرضا شیشه را پایین داد و گفت:
بیا سوار شو بابا! زود باش تا ساقی نیومده.
من اظهار کردم:
مگه دنبالش نیومدی؟
علیرضا خندید و گفت:
نه! می تمایل داشتم تو رو ببینم.
من دیده هایم را تنگ کردم و گفتم:
حوصله ت سر رفته بود می خواستی با یه دختری بیرون بری. بیان کردی چه جایی بهتر از آرایشگاه! یا من نسیبت می شم یا ساقی دیگه!
علیرضا ریز خندید و گفت:
فعلا که دعام مستجاب شد و اونی که بهتره نسیبم شد.
خندیدم و اظهار کردم:
باشه… سوار می شم اما باید من و برسونی ها!
علیرضا بیان کرد:
عجب آدم چتری هستی… بسیار خب بابا! بیا سوار شو.
سوار ماشینش شدم و اظهار کردم:
تازه کجاش و مشاهده کردی؟!
علیرضا بیان کرد:
سر به سرت بذارم که جیغ نمی زنی!
شکلکی در آوردم و اضافه کردم:
تضمین نمی کنم.
آدرس خونه ی خانم صدیقی را دادم و علیرضا به جاده افتاد. من بیان کردم:
باید اونجا برم سر کار. دیرم هم شده. خوب شد تو رسیدی که من و برسونی.
علیرضا پخ زد زیر خنده و گفت:
عجب دختر پرروی هستی. به خدا ساقی این قدر نجیب و سر به زیره… تو چرا این قدر بلا و آتیش پاره ای؟
من لبخند زدم و چیزی ناضافه کردم. علیرضا جویا شد:
حالا حتما باید بری؟
با تعجب اظهار کردم:
آره بابا! می گم باید برم سر کار!
علیرضا اظهار کرد:
تو هم آرایشگری؟
اظهار کردم:
آره.
علیرضا جویا شد:
خونتون کجاست؟
آهی کشیدم و با خودم اظهار کردم:
باز رسیدیم به این قسمت!
سرم را بالا گراهی شدم و گفتم:
به تو چه؟
علیرضا اخم کرد و گفت:
دختر بد نشو.
گفتم:
دوست ندارم زیاد ازم بدونی. اگه بخوای می تونم دروغ بگم. تا حالا در مورد خونمون به هیچکس راستش رو نگفتم.
او پرسید:
از مامانت حساب می بری؟
اضافه کردم:
یه جورایی!
ترجیه دادم این طور وانمود کنم تا این که راستش را بگویم. می ترسیدم علیرضا ازم زده شود و سراغ ساقی برود. ساقی از من قشنگ تر بود… توانایی این را داشت که پسر به خونه یشان ببرد… لباس هایش از من گران قیمت تر بود… خانه اش هم جردن بود… او در همه چیز از من جلوتر بود. نباید نقطه ی ضعفی نشان می دادم. نمی میل داشتم ساقی را شکست دهم. فقط می تمایل داشتم دور از دیدهش یک پسر را با او شریک شوم… برای اهدافی خیلی ساده… دو تا کادو، دو بار مهمان شدن توی رستوران و ضدحال زدن به کیوان! همین! بعد از آن ساقی می توانست علیرضا را برای همیشه داشته باشد. خودم را قلبداری دادم و با خودم اندیشیدم:
من زود نقشه ام رو عملی می کنم. بعد کنار می کشم.
زیردیدهی نگاهی به علیرضا کردم. تی شرت جذب سفید رنگش اندام خوبش را نمایش می داد. نیم رخش هیچ خواستنییتی نداشت. در عوض استیل پشت فرمان جای گرفتنش عالی بود. لازم نبود که برای بار هزارم همه ی ویژگی های خوب او را پیش خودم بررسی کنم. نگاه کردن به تی شرت مارک داری که تنش بود برای مصمم شدنم در این تصمیم کافی بود… تی شرتش بدون شک به اندازه ی حقوق یک ماه من قیمت داشت. علیرضا اضافه کرد:
پنجشنبه چی کاره ای؟
کوتاه اضافه کردم:
تولد خواهرمه.
علیرضا خندید و اضافه کرد:
اِ؟ خواهر داری؟ به خوشگلی خودته؟
یاد صورت ملیح الهه افتادم و با حرص اظهار کردم:
نه خیر! اصلا هم شامگاهیه من نیست… من خیلی بهترم.
علیرضا خندید و اضافه کرد:
پس من پنجشنبه چی کار کنم؟ ساقی هم می خواد بره متوجه شدن باباش.
من ابرو بالا انداختم و خودم را لوس کردم و گفتم:
من زاپاسم؟ هر وقت ساقی نیست می یای سراغ من؟
علیرضا کف دستش را دراز کرد و صورتم را نوازش کرد و اضافه کرد:
تو عاشقی منی عزیزم!
بعد جدی شدم و بیان کرد:
من نمی خوام با تو دوست شم… دوست دختر معنی خیلی چیزها رو داره برام… نمی خوام تو رو در اون حد پایین بکشم… احساسم بهت این نیست. من تو رو برای یه روز و یه لحظه نمی خوام. وقتی پیش توام حسی رو دارم که پیش هیچ دختر دیگه ای ندارم.
ابروهایم به نشانه ی ناباوری بی اختیار بالا رفته بود. پوزخندی زدم و اظهار کردم:
هر کدومش رو تا حالا ده بار متوجه شده بودم اما خدایش این جمله آخریه دیگه بسیار تکراری شده… پس برای عشق و حالت با دخترها دوست می شی! آره؟
علیرضا اضافه کرد:
نه پس! عاشق نگاه و ابروشونم! معلومه دیگه! … تو چی؟ تو برای چی باهاشون دوست می شی؟
من شکلکی در آوردم و گفتم:
من کی اضافه کردم با پسرها دوست می شم؟
علیرضا سر تکان داد و بیان کرد:
یادم نبود که تا تو خشمگین نشی خودت رو لو نمی دی… اون روزی که تصادف کرده بودیم یادته؟
به سر باندپیچی شده ام اشاره کردم و گفتم:
به شدت به یادشم.
علیرضا اضافه کرد:
همون روز فهمیدم که به خاطر پول با پسرها دوست می شی. اون روزگار هم عصبانی شده بودی و داشتی سر دوستت داد و بیداد می کردی.
من با آن یاد آوردن آن شامگاه پوزخندی زدم و اضافه کردم:
پس برای چی با من می گردی؟ می دونی که برای پول می خوامت.
علیرضا نگاهم کرد و اظهار کرد:
اگه قلبیلش رو بگم می گی که دارم جمله های تکراری می گم… می گی هر کدوم از جمله هام رو تا حالا ده بار گوش دادی.
قری به سر و گردنم دادم و اظهار کردم:
خب جدیداشو بگو… خدا رو چی مشاهده کردی! شاید تونستی مخم و بزنی.
علیرضا لپم را کشید و بیان کرد:
آخه مخت و بزنم که چی بشه؟ ببین پارلا! هر کی از این حرف های مفت می زنه دروغ می گه… احساسی که عمق داشته باشه رو نمی شه با دو تا جمله ی کلیشه ای جار زد.
اظهار کردم:
اوهوم! پس سیاست رو به سکوت تغییر دادی تا به قول خودت فکر کنم احساست عمق داره؟
علیرضا به‌آرامی خندید. بحث را عوض کرد و بیان کرد:
حالا خانوم بی احساس! پنجشنبه نمی یای؟
گفتم:
نچ!
علیرضا یک دفعه با سرعت دور زد. من تقریبا پرت شدم رویش. جیغ خفیفی کشیدم. علیرضا خندید و گفت:
پس بزن بریم سراغ محبت و حال!
داد زدم:
چی کار می کنی؟
علیرضا اضافه کرد:
بریم خونه ی من.
داد زدم:
چی؟
علیرضا خندید و گفت:
روانی! چرا داد می زنی؟ می گم بریم خونه ی من! انصافا بیشتر خوش می گذره.
من اخم کردم و اضافه کردم:
ببین! شاید ظاهر من غلط انداز باشه ولی من اهل اون طور خوش گذرونی ها نیستم.
علیرضا بیان کرد:
چه از خودراضی! تو بخوای هم من بهت دست نمی زنم. منظورم این نبود پررو!
سؤال کردم:
پس چی؟
علیرضا اظهار کرد:
می ریم می بینی دیگه! از سر کار حرکت کردن که بهتره. نه نیار خواهشا!
من در قلب بیان کردم:
همچین بد هم نمی گه.
یک لحظه هیجان زده شدم اما بعد هیجانم خاموش شد. رو به علیرضا کردم و بیان کردم:
اون وقت کف دست مزد و پول من رو کی می ده؟ باید برم سر کار. اذیت نکن علی! برگرد!
علیرضا اضافه کرد:
یه شامگاه این مادیات رو کنار بذار دختر! به معنویات فکر کن… به روح و جهانی معنا!
من بیان کردم:
برگرد بهت می گم! داری عصبانیم می کنی.
علیرضا خندید و اظهار کرد:
عصبانی بشی جیغ می زنی؟
اضافه کردم:
آره!
خنده ی علیرضا بیشتر شد و اظهار کرد:
وسط اتوبان؟ بزن که جیغاتو عشقه!
لبخند زدم و بیان کردم:
روانی!
علیرضا دوباره با سرعت دور زد و من به موقع به پشتی صنقلبی چنگ زدم تا رویش نیفتم. علیرضا به سمت سعادت آباد حرکت کرد. من نفس راحتی کشیدم و در قلب اضافه کردم:
این پسر واقعا روانیه!
ده دقیقه ی بعد به مقصد رسیدیم. علیرضا اظهار کرد:
من می رم یه دوری بزنم… کارت تموم شد زنگ بزن بیام دنبالت. راستی! شماره ت رو بهم بده.
من با خرسندی شماره ام را دادم و گفتم:
فقط ساقی نفهمه!
علیرضا قبول کرد. بعد صورتش را جلو آورد و اظهار کرد:
عوضش رو بده.
پرسیدم:
عوض چی؟
علیرضا گفت:
راننده تاکسی که نیستم!
گفتم:
راننده تاکسی هم مثل تو کرایه می خواد دیگه.
علیرضا گفت:
راننده تاکسی دنبال مادیاته… من بیشتر تکیه ام به معنویاته! یه بوس بده دیگه خسیس!
اضافه کردم:
گمشو بابا!
در قلب گفتم:
حداقل اگه خوشگل بود یه چیزی! اگه کسری بود خودم ده تا ماچش می کردم… اگه الان که بار دوم سومه می بینمش بوسش کنم بار دهم ازم چی می خواد؟
علیرضا چپ چپ نگاهم کرد. بدون توجه به دلخوری اش خداحافظی کردم و به سمت منزل خانم صدیقی رفتم.
***
علیرضا گاز داد و راهی شد. من جلو رفتم و زنگ واحد هشت را زدم. صبر کردم اما کسی جواب نداد. دوباره و سه باره زنگ زدم… فایده ای نداشت. کسی برنمی داشت. با خشمگینت با المیرا تماس گراهی شدم و تا گوشی را برداشت داد زدم:
منو مسخره کردی الی؟ کسی خونه ی خانوم صدیقی نیست که!
المیرا با تعجب پرسید:
راست می گی؟ بذار من الان به موبایلش زنگ می زنم که بپرسم چی شده. بهت زنگ می زنم.
تماس را قطع کردم و با خودم اندیشیدم:
من و اسگل کرده!
به دیوار تکیه دادم و نگاهی گذرا به لباس هایم کردم. یک کفش عروسکی سرخابی که راحله برای تولد پارسالم خریده بود، پوشیده بودم. مانتوی سورمه ای کوتاهم را با تنها شلوار لی ای که داشتم و آبی رنگ بود پوشیده بودم. شال سرخابی رنگی هم سرم کرده بودم. همان کیف مشکی رنگم را روی شانه ام انداخته بودم که داشت پاره می شد. هر وقت به لباس هایم فکر می کردم قلبم برای خودم می سوخت. شلوارم زانو انداخته بود و آن قدر آن را شسته بودم و اتو کرده بودم که داشت می پوسید. کفش های عروسکی ام پاشنه ی پایم را اذیت می کرد. کیفمم هم که در وضعیت اورژانسی قرار داشت. سرم را بلند کردم و به دختری که از خونه خارج شد خیره شدم… چشمم به مارک گوچی روی کیفش خورد… چه قدر کیفش دلنشین بود… چه لباس های تمیز و شیکی داشت… چه منزل ی قشنگی! او در جهان چه غمی می توانست داشته باشد؟ اصلا مگر به جز من کسی هم می توانست غمی داشته باشد؟ پدر من بود که معتاد شده بود و جنازه اش را بدون غسل دادن در قبر گذاشته بودند… مادر من بود که درد کف دست ها، گردن، زانوها و کمرش ولینش را بریده بود… خواهر من بود که جزوه های دانشگاهش را کنار بساط سبزی ها پهن می کرد… راحله خواهر من بود که به هر چیز مسخره ای می ریز خندید و سعی می کرد به دنیای زجرآور اطرافش بی اعتنا باشد… و این من بودم که در سن چهارده سالگی بعد از مدرسه زمین آرایشگاه را برق می انداختم… من بودم که با شلواری کهنه و کیفی پاره به دیوار تکیه داده بودم تا مشتری بهترین دوستم را قاپ بزنم… من بودم که می تمایل داشتم به خاطر یک کیف نو و یا یک تیکه جواهر بقلبی با دوست پسر دوستم دوست شوم… من بودم که همه ی زیستنم را به حسرت و آه و آرزو گذرانده بودم. من با او با آن لباس های گران قیمتش فقط یک قدم فاصله داشتم… و هر دو ساکن یک شهر بودیم… و شاید کمی پایین تر کسی از من بدبخت تر هم به دیواری کشیدهتر از دیوار پشت سر من تکیه داده بود.
موبایلم زنگ زد. المیرا بود. او گفت:
پارلا شرمنده تم. خانوم صدیقی خونه نیست. واقعا ببخشید.
لب هایم را به هم فشردم و گفتم:
به‌شدت خب! به اندازه کافی معطل شدم. می رم خونه.
تماس را قطع کردم و به سمت انتهای خیابان راهی شدم. یادم آمد که می توانم به علیرضا زنگ بزنم و با او بیرون بروم. چراکه به‌شدت قلبم گحرکت کرده بود موبایلم را برداشتم تا به او بگویم که دنبالم بیاید.
چند دقیقه ی بعد علیرضا برگشت. سوار ماشینش شدم و او گفت:
پس مشتریت خونه نبود!… خب! حالا بریم خونه ی من؟
شانه بالا انداختم و بیان کردم:
زودی برمی گردم ها!
علیرضا گفت:
یعنی شامگاه نمی مونی؟
چپ چپ نگاهش کردم. علیرضا گفت:
شامگاه موندن الزولی معنی بدی نداره.
من اضافه کردم:
اما اصولا معنی بدی داره.
علیرضا اظهار کرد:
خب بابا! بریم تا تو ضدحال نزدی.
علیرضا به سمت خونه اش راهی شد. با خودم فکر می کردم و می میل داشتم حدس بزنم که خونه اش چه شکلی است اما هیچ تصوری از آن خانه در ذهن نداشتم. پس جویا شدم:
خونه ت کجاست؟
علیرضا بیان کرد:
الهیه!
در دل بیان کردم:
خب از ماشینش معلومه که باید بچه ی اون طرفا باشه دیگه.
سؤال کردم:
کسی خونه تون نیست؟
علیرضا خندید و گفت:
خونمون نه! خونم!… من تنها حیات می کنم.
گفتم:
مولین و بابات چی؟
علیرضا تبسم کمرنگی زد و اظهار کرد:
مردن.
با تعجب نگاهش کردم و گفت:
داری با تبسم می گی که مامان و بابا نداری؟
علیرضا اظهار کرد:
لبخند تلخ بود.
جویا شدم:
چطوری فوت شدن؟
علیرضا جدی شد و اظهار کرد:
نپرس! نمی خوام دروغ بگم… پس نپرس.
شانه بالا انداختم و گفتم:
نمی خوای بگی نگو… منم بابا ندارم.
علیرضا پرسید:
جدا؟ خدا رحمتش کنه. چطوری فوت شد؟
ادایش را در آوردم و اضافه کردم:
نپرس! نمی خوام دروغ بگم… پس نپرس.
علیرضا خندید. لپم را کشید و بیان کرد:
کلک!
کف دستش را پس زدم و گفتم:
این قدر لپم و نکش! گند زدی به آرایش صورتم.
علیرضا سر تکان داد و چیزی ناظهار کرد. دستم را دراز کردم و ضبط را روشن کردم… دوباره همان آهنگ بود. رو به علیرضا کردم و اظهار کردم:
همین آهنگ و فقط توی زندگیت شنیدی؟
علیرضا لبخند زد و بیان کرد:
با این آهنگ خیلی خوب می تونم ارتباط برقرار کنم.
شروع کرد به خواندن… همجاده خواننده خواند. انصافا آوایش خوب بود و زیبا می خواند:
[فقط کاربران میتوانند لینک ها را مشاهده کنند برای عضویت اینجا را کلیک کنید]
شامگاهم زیر و رو شد
یه بغض شکسته
رفیق گلوم شد
تو بارون که راهی شدی
قلب باغچه پژمرد
تمام وجودم
توی آینه خط خورد
هنوز وقتی بارون
تو کوچه می باره
قلبم غصه داره
قلبم بی قراره
نه شامگاه عاشقانه است
نه رویا زیباه
قلبم بی تو خونه
دلم بی تو تنگه
یه شب زیر بارون
که نگاهم به جادهه
می بینم که کوچه
پر نور ماهه
تو ماه منی که
تو بارون رسیدی
امید منی تو
شب نا امیدی
منزل ی علیرضا در طبقه ی دهم یک آپارتمان شیک و نوساز بود. از مقابل نگهبانی مودب و خوش برخورد عبور کردیم و سوار آسانسور شدیم. من به صورت خودم در آینه ی آسانسور نگاه کردم. چهره ی همواره رنگ پریده ام اصلا با آن پیشانی باندپیچی شده شکل جالبی پیدا نکرده بود. در قلب اضافه کردم:
علیرضا برای چی با من می گرده؟ این همه دختر قشنگ تر و بهتر توی این شهر هستن؟ قیافه ی منو! عین احمق ها می مونم الان!
علیرضا کف دستش را روی شانه ام گذاشت و اظهار کرد:
زیاد نگاه نکن! اعتماد به نفست می یاد پایین… اون وقت دیگه کل کل نمی کنی و حوصله ی منم سر می ره.
لبخند زدم و اضافه کردم:
توام یه خورده نگاه کنی بد نیست. اعتماد به نفست میزون می شه. یه کم می یاد پایین و ردیف می شه.
علیرضا بیان کرد:
خوشم می یاد خیلی پررویی!
خندیدم و چیزی ناضافه کردم. وارد خانه ی علیرضا شدم. حدود دویست متر زیربنا داشت. سه اتاق خواب و یک آشپزمنزل ی بزرگ و خوش نقشه داشت. آشپزمنزل به سمت هال اپن بود و در سمت پذیرایی دیوار داشت. از در ورودی دو پله به سمت پایین می خورد و به پذیرایی می رسید. منزل کاملا شکل یک خانه ی مجردی را داشت. به جای میز ناهارخوری یک میز بزرگ بیلیارد در پذیرایی بود. یک دست مبل ال مشکی سفید توی پذیرایی بود و وسایل شخصی علیرضا همه جا پخش و پلا شده بود.
از دم در به سمت راست حرکت کردم و وارد هال شدم. یک کف دست مبل چرم مشکی هم توی هال بود. یک سینمای خانگی با ایکس باکس در فاصله ی چهارمتری مبل ها بود. کنار مبل ها یک میز کوچک بود که پر از نوشیدنی های الکی بود. کف منزل کلا فرش نداشت و از جنس پارکت بود. بعد از هال یک راهروی باریک به سه اتاق ختم می شد. لباس ها و وسایل علیرضا همه جا پخش شده بود ولی همه جا تمیز بود. روی مبل چرم نشستم و اظهار کردم:
گندت بزنن پسر! چه قدر شلخته ای!
علیرضا لبخند زد و گفت:
فکر می کنی پس برای تو رو اوردم اینجا؟ اوردم یه دستی به سر و گوش خونه م بکشی دیگه!
خندیدم و بالشت علیرضا که روی مبل بود را به سمتش پرت کردم. اضافه کردم:
برنامه های تفریحیت همین بود؟
علیرضا سوئیچ و کیف پولش را روی میز انداخت و به سمت آشپزخونه حرکت کرد. بیان کرد:
شامل آشپزی کردن هم می شه.
من شالم را در آوردم و گفتم:
حالا آشپزی یه چیزی!
داشتم مانتویم را در می آوردم که متوجه شدم فقط یک نیم تنه ی دکلته ی نازک سفیدرنگ پوشیده ام… به‌سرعت مانتویم را مرتب کردم اما علیرضا متوجه شده بود. چپ چپ نگاهش کردم و بیان کردم:
هیز!
علیرضا به روی خودش نیاورد و با مهربانی اظهار کرد:
برایت لباس بیارم؟
کنترل ضبط را برداشتم و گفتم:
لباس زنونه داری مگه؟
علیرضا به سمت اتاقش حرکت کرد و چیزی ناظهار کرد. روی میز را چشم دوختم. پر بود از لیوان های خالی و کثیف! بعضی لیوان چای… بعضی قهوه… بعضی شاید فقط آب بودند. بشقاب های روزگار میز پر از پوست تخمه و آجیل بودند. ظرف ها را برداشتم و به آشپزمنزل بردم. داشتم به هال برمی گشتم که علیرضا من را متوجه شد و گفت:
به به! چه دختر زحمتکشی! چه زود شروع کردی. آفرین! آفرین!
گفتم:
زهرمار! عمرا دست به سیاه و سفید بزنم.
تی شرتی که در کف دست علیرضا بود را ازش گراهی شدم و بیان کردم:
این که مال خودته!
علیرضا به سمت میز نوشیدنی هایش راهی شد و اضافه کرد:
تا حالا نپوشیدمش. مارک بهش آویزونه. نو اِ.
من به یکی از اتاق ها رفتم تا لباسم را عوض کنم. توی اتاق فقط یک کتابمنزل پر از کتاب های زبان اصلی و یک میز کامپیوتر بود… با متوجه شدن کامپیوتر به یاد این موضوع افتادم که هیچ وقت با کامپیوتر کار نکرده ام. مارال و ساقی کامپیوتر داشتند اما من هیچ وقت با کامپیوترشان کار نکرده بودم. اتفاقا خیلی خوشم می رسید که کنار مارال بنشینم و او توی اینترنت جست و جو کند و من تماشا کنم.
لباس را پوشیدم و به هال برگشتم. علیرضا ضبط را روشن کرده بود و یک آهنگ متال غم انگیز گذاشته بود. آهنگ قشنگی بود. کنارش نشستم و گوش دادم:
How I needed you
How I believe, now you’re gone
In my dreams I see you
I awake so alone
I know you didn’t want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you
Finally gave way
Somehow I knew you would leave me this way
Somehow I knew you could never… never stay
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away
And my being
In my dreams I can see you
I can tell you how I feel
In my dreams I can hold you
And it feels so real
I still feel the pain
I still feel your love
I still feel the pain
I still feel your love
And somehow I knew you could never… never stay
And somehow I knew you would leave me
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away
oh I wish, I wish you could have stayed
با این که معنی آهنگ را نمی فهمیدم کم مانده بود با لحن پر سوز و گداز خواننده اشکم در بیاید. کنترل را از کف دست علیرضا گرفتم و ضبط را خاموش کردم. علیرضا بیان کرد:
چه کم طاقتی! بغض کردی؟
گفتم:
برو بابا!
علیرضا پوزخند زد. دستش را دور کمرم انداخت و من احساس کردم یک دفعه حرارت بدنم بالا حرکت کرده است. می خبر داشتم دیگر وقتش شده است اما مثل هروقت دیگری که در این موقعیت قرار می گحرکت کردم به روی خودم نیاوردم و گفتم:
شام چی می خوای برام درست کنی؟
علیرضا یک کم بهم نزدیک شد و اضافه کرد:
بعدش به رستوران زنگ می زنم غذا بیارن.
اظهار کردم:
آخه من گرسنمه.
علیرضا بیان کرد:
یه ساعت صبر کن بعد شام می خوریم دیگه.
اهل این طور کارها نبودم. فکر و ذکر من ازدواج کردن بود… دوست نداشتم با یک وسوسه و یک عمل بچگانه خودم را توی دردسر بیندازم. دوست نداشتم قبل از ازدواج مجبور بشوم به خاطر یک فکر نسنجیده و یک حرکت غیرضروری مشکلم را در یکی از سوراخ سنبه ها و در جوار زن های خیابانی حل کنم… از آن گذشته پولش را هم نداشتم. تا به آن روزگار به راحتی توانسته بودم از زیر این کار در بروم و در عین حال دوست پسرهایم را هم نگه دارم. دیگر لازم به زیاده روی کردن نبود.
علیرضا صورتش را جلو آورد و من دستم را زیر چانه اش انداختم و سرش را به عقب هل دادم. علیرضا اظهار کرد:
اِه! چرا این جوری می کنی؟
با جدیت بیان کردم:
نکن علی! مجبور می شم با مشت بزنم توی صورتت. اون وقت صورتت از اینی هم که هست تابلوتر می شه.
علیرضا اضافه کرد:
چرا جو می دی الکی؟ فقط می تمایل داشتم بغلت کنم.
ریز خندیدم و اضافه کردم:
آره جون عمه ت.
علیرضا با جدیت گفت:
دارم راستش رو می گم.
اظهار کردم:
خب! فقط دو ثانیه وقت داری که بغلم کنی. بعدش هم می ریم سراغ یه موضوع دیگه.
علیرضا خندید و بغلم کرد. منم دوبار آهسته پشتش زدم و گفتم:
یک… دو… تموم شد!
خودم را از بغلش بیرون کشیدم و علیرضا خنده کنان بیان کرد:
چه قدر تو بی محبتی دختر!
سرش را به نشانه ی تاسف تکان داد و تلفن را برداشت و بیان کرد:
پیتذا می خوری؟
اظهار کردم:
گوشت و قارچ… با سیب زمینی زیاد! نوشابه ش هم مشکی باشه.
بلند شدم و به سمت اتاق راهی شدم تا موقتا خودم را از علیرضا دور کرده باشم. وارد اتاق شدم و نفس راحتی کشیدم. به دیوار تکیه دادم و گوشی موبایلم را چک کردم. به مارال اس ام اس دادم:
من پیش علی ام. می خوام بگم با تو راهی شدم بیرون. سوتی نده.
یک اس ام اس هم برای الهه زدم:
من پیش مارالم. دیر می یام.
گوشی را در جیبم گذاشتم و دوری در اتاق زدم. دیدهم به یک کمد افتاد که برخلاف بقیه ی کمدها درش بسته بود. به سمت کمد حرکت کردم و میل داشتم درش را باز کنم که مشاهده کردم قفل است. صوتی علیرضا از پشت سرم من را از جایم پراند:
نظرت چیه که فوضاما نکنی؟
خنده ام گحرکت کرد و بیان کردم:
آخه فقط در همین کمده قفله!
علیرضا نگاهی جدی بهم کرد و من یک لحظه با خودم فکر کردم که چه قدر شبیه سیاوش شده است… نمی دانم چرا ازش هراسیدم و از کمد فاصله گراهی شدم.
نمی دانم چرا ازش وحشت کردم و از کمد فاصله گحرکت کردم.
نگاه علیرضا مثل قبل مهربان شد و گفت:
گوشت و قارچ نداره.
من اخم کردم و اظهار کردم:
آخه من گوشت و قارچ دوست دارم.
علیرضا اضافه کرد:
برات همبرگر بگیرم؟
گفتم:
چیزبرگر.
علیرضا تبسمی زد و اضافه کرد:
نظرت چیه که از اتاق بیای بیرون؟
به دنبال علیرضا از اتاق خارج شدم و اضافه کردم:
چیه؟ مگه سر بریده توی اتاقت قایم کردی؟
علیرضا باز خاموشی کرد و چیزی ناضافه کرد. در قلب اظهار کردم:
خوبه اخلاقش! ماشاءالله نجابت داره! هرچی من پررو بازی در می یارم به روی خودش نمی یاره.
آن شب تا ساعت یازده در منزل ی علیرضا ماندم و بعد از کلی کل کل کردن و ریز خندیدن… و البته شام خوردن… به خونه بازگشتم. نگاه مادرم که تا پاسی از شامگاه بیدار مانده بود تا من به خونه برسم نشان می داد که باور نکرده است با مارال بیرون بوده ام اما مثل همیشگی چاره ای جز سکوت کردن در مقابل من که افسار گسیخته و سرکش بودم نداشت.
******
المیرا داشت آخرین نصیحت هایش را می کرد:
… خانم صدیقی از دخترهایی که خیلی آرایش می کنند خوشش نمی یاد. بی خودی این مشتری رو از کف دست نده. یه کم ساده برو.
من که عصبی بودم اضافه کردم:
الان خونشونم. می دونستی؟ نصیحت هایت دیگه به دردم نمی خوره. خدایی تا جایی که می تونستم ساده اومدم. نه آرایش… نه موی درست کرده… نه لباس نافرم… هیچی به خدا!… فقط ناخون هایم لاک داره که کاریش نمی تونم بکنم.
المیرا از آن طرف خط بیان کرد:
من که نگفتم آدم های گیری هستن… فقط گفتم یه جور برو که بار دوم هم بهت بگن بیا.
اظهار کردم:
بسیار خب الی! دیگه رسیدم. فعلا خداحافظ!
موبایلم را در کیفم گذاشتم. المیرا اصرار عجیبی برای ساده حرکت کردنم داشت. روزگار قبل اصلا در این زمینه اصرار نکرده بود اما انگار یک روزه میزان آرایش من برایش مهم شده بود. در زدم و خانم صدیقی به استقبالم آمد. پنجاه یا شصت سال داشت. دامن قد بلند یشمی با یک بلیز سفید با گل های ریز زرد به تن داشت. یک شال همرنگ دامنش نیز سر کرده بود. موهای کم پشت قهوه ای روشن داشت و عینکی بود. زن شیک و متشخصی به نظر می رسید. وارد خانه یشان شدم. از خانه ی علیرضا کوچک تر بود اما دکوراسیون آن به مراتب از خانه ی علیرضا بهتر بود. مبل ها و بوفه به رنگ قهوه ای سوخته بودند و فرش های کف دستباف نفیسی کف منزل پهن شده بود. بوفه مملو از مجسمه ها و ظروف قیمتی بود. آشپزخونه ی اپن رو به هال باز می شد و برخلاف سایر نقاط منزل دلگیر و کوچک به نظر می رسید. خانم صدیقی پسری که کنارش بود را به من معرفی کرد و گفت:
پسرم شهرام… ایشون هم خانوم حقی.
من مودبانه گفتم:
خوشامگاهختم.
شهرام با دقت نگاهش را روی باند روی پیشانیم و بعد به ناخن های طراحی شده ام دوخت. پوزخندی زد و چیزی ناظهار کرد. خانم صدیقی اضافه کرد:
ببخشید دخترم! من امروز مهمون دارم و اگه می شه شما توی اتاق شهرزاد کار کنید.
و با کف دست اتاقی را به من نشان داد. من که هنوز گیج بودم گفتم:
ببخشید من هنوز نمی دونم دقیقا باید چی کار کنم.
خانم صدیقی با تعجب اظهار کرد:
براتون توضیح ندادن؟
من با سر جواب منفی دادم. در دل بیان کردم:
والا المیرا همه ش در مورد ریخت و قیافه و لباسی که باید بپوشم صحبت کرد.
خانم صدیقی آهی کشید. نگاهی مستاصل به شهرام کرد و اضافه کرد:
من یه دختری به اسم شهرزاد دارم که تازه نوزده سالش شده… چند سال پیش بر اثر یه حادثه پایین تنه اش فلج شد و قدرت تکلمش رو از دست داد. از اون موقع به‌شدت اصرار داره که خودش رو توی اتاق حبس کنه. منم برای فردا یه مهمونی خانوادگی می خوام برگزار کنم. می خواستم یه مقدار به وضیعت شهرزاد هر جور که خودت صلاح می دونی رسیدگی کنی. می خوام دخترم مثل روزگارهای گذشته اش برازنده به نظر برسه.
با دلخوری به صوتی مغموم خانم صدیقی در ذهنش گذراندم. هیچ علاقه ای به دیدن شهرزاد نداشتم. بهش فکر که می کردم قلبم ریش می شد. با این حال با اکراه به سمت اتاق شهرزاد حرکت کردم. در زدم و وارد شدم. دکوراسیون اتاق صورتی و کرم بود که به نظر من واقعا مسخره بود. نگاهم به سرعت از تختخواب، میز تحریر، کتابخانه و یک مبل گذشت و روی دختری که در وسط اتاق روی صنقلبی چرخ دار جای گرفته بود ثابت ماند. مثل شهرام موهای مجعد مشکی و چشم های کشیده ی سیاه داشت. ابروهای پرش متمایل به قهوه ای بود و بینی گوشتی داشت. می شد اضافه کرد که صورت دخترانه و زیبایی داشت. دیده های مشکی رنگش با تعجب به من دوخته شده بود. سعی کردم به پاهایش که با زاویه ای غیرعادی روی صندلی قرار داشت نگاه نکنم. تاثری عمیق از دیدن او در خودم احساس کردم. میل شمشاهده کردی برای خارج از اتاق داشتم اما می دانستم که نمی توانم این کار را بکنم. در دل بیان کردم:
ای کاش نمی یومدم. این مارال توی همه چیز همین قدر خوش شانسه. مشتری های باکلاس و صحیح و سالم همیشه مال اونن. یکی هم که درست و حسابی نیست گیر من می افته.
چرخیدم و خواستم چیزی به خانم صدیقی بگویم که متوجه شدم از اتاق خارج شده است. پوفی کردم و بدون این که مستقیما به شهرزاد نگاه کنم اظهار کردم:
سلام… خوبی شهرزاد؟ من پارلام. امروز قراره یه روزگار دخترونه باهم داشته باشیم. نظرت چیه؟
مسلما شهرزاد جوابی بهم نداد. به سمت میز تحریر شهرزاد حرکت کردم. کیفم را روی میز گذاشتم. دیدهم به یک قاب عکس افتاد. عکس شهرزاد در دوران نوجوانی اش بود… یک دختر تپل خنده رو که لب ساحل روی سنگی جای گرفته بود و تمام اجزای صورت ملیحش خوشحالی را فریاد می زد. تمام بدنم مور مور شد. عضلاتم منقبض شد. سرم را پایین انداختم. آن عکس هیچ شامگاهاهتی به دختر فلج و لاغراندام پشت سرم نداشت. آب دهانم را قورت دادم. از توی کیفم وسایلم را بیرون آوردم. یک صندلی کنار صندلی شهرزاد گذاشتم و گفتم:
خب! اول ناخون ها!
عاشق شدم با شهرزاد حرف بزنم تا متوجه بی میلی من برای ارتباط برقرار کردن نشود ولی آوایم می لرزید. به خودم اضافه کردم:
ساکت بشی کسی نمی گه لالی!
ترجیه دادم آوایم را ببرم. ناخن های شهرزاد ، که حالتی شکننده داشت، را سوهان کشیدم اما نمی اطلاع داشتم باید چه رنگی لاک بزنم. از اتاق بیرون وارد شدم و بدون توجه به مهمان خانم صدیقی که در هال قرار گرفته بود پرسیدم:
خانوم صدیقی! لباس شهرزاد جون چه رنگیه؟
خانم صدیقی تبسمزنان به سمتم رسید و اضافه کرد:
آبیه دخترم!
به اتاق برگشتم و توی کیف لوازم آرایشم به دنبال لاک آبی گشتم. فقط یک لاک آبی روشن داشتم. ناخن های شهرزاد را لاک زدم. بعد صورتش را بند انداختم و در همان حال سعی کردم نسبت به دیده های بی حالت شهرزاد که به صورتم دوخته شده بود بی اعتنا باشم. وقتی یک قطره اشک از چشم هایش پایین ریخت متوجه شدم که دردش آمده است. معذرت خواهی کردم و سعی کردم کارم را بهتر انجام دهم. کار بند انداختن که تمام شد روی زمین روزگارنامه پهن کردم تا کمی موهای شهرزاد را کوتاه کنم. یک پیشامگاهند برایش بستم و کارم را شروع کردم. بسیار دلبسته شدم بفهمم چطور حادثه ای ممکن است برای او پیش رسیده باشد… او درست همسن من بود. احتمالا چند سال پیش مثل من دختری پرانرژی و سالم بود. به خانم صدیقی اندیشیدم که احتمالا بسیار زجر کشیده بود. دخترش قاعدتا در آن سن و سال باید به دانشگاه می حرکت کرد… نه این که روزهایش را در خاموشی و تنهایی در آن اتاق بگذراند.
کارم تمام شده بود. ریخت و پاش هایم را جمع و جور کردم. به شهرزاد لبخندی زدم و گفتم:
خب! امیدوارم خوشت بیاد خانوم. من دیگه باید برم. خداحافظ!
و نگاه از آن چهره ی سرد و بی حالت گرفتم. در اتاق را که پشت سرم بستم نفس راحتی کشیدم. خانم صدیقی تبسمزنان به طرفم وارد شد. او اظهار کرد:
تموم شد؟.. خانوم حقی می شه چند لحظه توی هال تشریف داشته باشید؟ می خوام باهاتون صحبت کنم.
من سر تکان دادم و به سمت هال رفتم. بدون این که به دو پسری که توی هال بودند توجه نشان بدهم سلام کردم و قرار گرفتم… آن همه سر به زیری از من بعید بود. مثل خانم ها تمیز و مرتب جای گرفتم و سرم را پایین انداختم. مکالمه ی بین پسرها بیشتر به پچ پچ کردن شامگاهاهت داشت. نتوانستم جلوی کنجکاویم را بگیرم. سرم را به‌آرامی کشیده کردم. اول نگاهم به شهرام افتاد اما چیزی که باعث تعجبم شد او نبود… بلکه کسی بود که کنارش قرار گرفته بود… همان مرد سیاهپوش نحس!
این بار به جای ترس، خشمی به‌یک‌بارهی وجودم را در برگراهی شد. بلافاصله دیده هایم را بستم و سعی کردم خودم را کنترل کنم. در خیالم با گام هایی بلند به سمتش راهی شدم. یقه اش را گرفتم و او را به تابلو فرش روی دیوار پشت سرش کوباندم… اما حتی در رویاهایم هم او به راحتی از پس من بر می آمد. حتی در رویا و خیالم هم او به راحتی کف دست هایم را کنار زد.
نگاه هایم را بستم. همان لحظه هم می دانستم که بیشتر از آن سیاوش را می متوجه شدم که بتوانم خودم را متقاعد کنم که تصادفی است. دلبسته شدم به سمتش حمله کنم و وادارش کنم که دیگر سر راهم قرار نگیرد… ولی فقط ساکت نشستم و حرص خوردم. سیاوش هم طوری نگاهم می کرد که مشخص بود اصلا غافلگیر نشده است… در عوض شهرام با نگاهی خصمانه براندازم می کرد.
خانم صدیقی وارد هال شد. بهم شیرموز تعارف کرد و کنارم نشست. او اظهار کرد:
خانوم حقی من خیلی از کارت راضیم. می تمایل داشتم بدونم فردا هم می تونی برای آرایش مو و صورت من و شهرزاد بیای؟
من که زیر نگاه خصمانه ی شهرام و نگاه جدی سیاوش داشتم سرخ می شدم به‌آرامی گفتم:
راستش فردا تولده خواهرمه و من باید برای جشن کمک کنم… فقط صبح وقت دارم… .
خانم صدیقی کمی فکر کرد و اظهار کرد:
ساعت یک می تونی بیای؟
من گفتم:
ساعت یک خوبه.
طبق هماهنگی قبلی باید به منزل ی نگار می حرکت کردم و کمک می کردم اما می توانستم به بهانه ی مشتری داشتن از زیر کار در بروم. خوشبختانه سیاوش از همه خداحافظی کرد و از خانه خارج شد. بعد از راهی شدنش احساس کردم جو از آن سنگینی در وارد شد.
خانم صدیقی دستمزد دیده گیری بهم داد. از او تشکر و خداحافظی کردم و بدون این که نگاهی به شهرام بیندازم به سمت در رفتم. تا خواستم از در خارج شوم شهرام گفت:
ببخشید خانم حقی!
با تعجب به سمت او برگشتم. شهرام که اخم هایش در هم بود به سمتم آمد و به‌آرامی بیان کرد:
می خواستم بدونید که من مایل نیستم شما اینجا تشریف بیارید.
نگاهش هنوز به ناخن هایم بود. من نگاهی به اطرافم کردم… اثری از خانم صدیقی نبود. احتمالا به اتاق شهرزاد راهی شده بود. من با حرص اظهار کردم:
برام اصلا مهم نیست که شما به چی تمایل دارید. من تکلیف خودم رو با خانوم صدیقی روشن می کنم نه شما! اگه تحمل من براتون سخته بهتره فردا تشریف نداشته باشید.
شهرام با عصبیت بیان کرد:
یه بار حیات ما به خاطر یه آدم نااهل به هم ریخت. دوست ندارم وضعمون با اومدن شما از اینی هم که هست بدتر بشه.
با آوای قد بلندی بیان کردم:
بله؟ یعنی من نااهلم؟ من به هیچ وجه به شما اجازه نمی دم با من این طور صحبت کنید. بهتره حد خودتون رو بدونید.
شهرام اظهار کرد:
سیاوش برایم توضیح داده که شما رو توی بازداشتگاه دیده.
بی اختیار بیان کردم:
سیاوش غلط کرده.
نفسی عمیق کشیدم. کمی خودم را کنترل کردم و با صوتی لرزان اظهار کردم:
باور کنید آخرین چیزی که توی دنیا می خوام دیدن شما توی ساعت یک فرداست اما به هر حال من می یام زیرا این کارمه و شما هم دارید حرف زور می زنید.
دیده غره ای نثار شهرام کردم و از منزل خارج شدم.
با گام هایی بلند حیاط را طی کردم و وارد کوچه شدم. هنوز داشتم در دل به شهرام و سیاوش فحش می دادم که چشمم به سیاوش افتاد که داشت سوار ماشینش می شد. یک زانتیای نوک مدادی داشت. با دیدن من متوقف شد و با لحنی خشک اظهار کرد:
بفرمایید برسونمتون.
با حرص به طرفش برگشتم و گفتم:
شما جاسوسی من و نکنید کافیه.
سیاوش جدی ترین نگاهی که تا به آن روز ازش دیده بودم را به من دوخت. ازش وحشت کردم و یک قدم عقب رفتم. او گفت:
شما چند سالتونه؟ نوزده یا بیست؟ می دونید من چند سالمه؟ سی! فکر می کنید این طرز حرف زدن صحیح باشه؟
ته مانده ی شجاعتم را به کار بردم و اضافه کردم:
بله فکر می کنم صحیح باشه. شما هم فکر می کنید راهی شدارتون صحیح بوده؟
سیاوش گفت:
صد در صد!
چنان لحنش محکم بود که اعتماد به نفسم از بین رفت. با این حال سر تکان دادم و گفتم:
پس براتون متاسفم. ای کاش شما هم مثل پزشک ها که اسرار بیماراشون و نگه می دارن، اشتباه های نه چندان بزرگ دیگرون رو پیش خودتون نگه می داشتید.
سیاوش پوزخندی زد و گفت:
چه مقایسه ای! بله! فقط بین مریض و متهم یه سری فرق وجود داره.
من اضافه کردم:
بله! متهم! دست شما درد نکنه.
سیاوش نگاهی به سرتاپای من کرد و گفت:
این تغییر قیافه و تظاهر فقط برای پوله؟
بیان کردم:
پول توی جامعه ی امروزگار نقش بسیار مهمی داره. بسیار چیزها بهش بستگی داره. ابرو… امنیت… سلامت… اعتبار… آتیه… احترام. به خاطرش بسیار کارها می کنند. من که دارم نون حلال در می یارم. کارم آرایشگریه. اینم مشکلی داره؟
سیاوش سر تکان داد و گفت:
بله! ولی احترام و اعتبار و ابرو به چیزهای دیگه ای هم بستگی داره. شما اگه این چیزها براتون مهمه نباید کاری کنید که پاتون به بازداشتگاه باز بشه.
پوزخندی زدم و به ماشینش نگاه کردم. مشخص بود که وضع مالیش حداقل متوسط است. به ماشینش اشاره کردم و گفتم:
شما بایدم این شکلی فکر کنید.
سیاوش با تعجب به ماشینش چشم دوخت و گفت:
به نظرتون من بسیار پول دار به نظر می رسم؟
خنده ای عصبی کردم و گفتم:
پس شاید بهتر باشه من و برسونید تا بفهمید من چه وضعی دارم.
منتظر جوابش نشدم. پشتم را بهش کردم و به سمت ایستگاه اتوبوس حرکت کردم. با حرص در قلب بیان کردم:
دهن لق! وسط خیابون من و نگه داشته باهام بحث عقیدتی می کنه… عجب روز نحسی بود!
دیدن شهرزاد حالم را بد کرده بود… شهرام عصبانیم کرده بود و سیاوش حرصم را در آورده بود… ولی بیشتر کنجکاو بودم که بدانم چرا او همواره دنبال من بود… آیا واقعا دنبالم بود؟
******
سر ساعت یک خانه ی خانم صدیقی بودم. مثل دفعه ی پیش ساده حرکت کرده بودم. خوشبختانه شهرام خانه نبود. وقتی متوجه غیبتش شدم نفس راحتی کشیدم. حتی اسمش هم به طرز وحشتناکی من را به یاد مردی سیاهپوش با نگاهی خشک و سرد می انداخت. موهای شهرزاد را سشوآر کشیدم ولی آرایشش نکردم. خانم صدیقی هم اصرار برای این کار نکرد. هیچ کدام از کارها و حرف هایم ذره ای تغییر در چهره ی بی حالت شهرزاد به وجود نمی آورد. وقتی نگاهش می کردم تاثری عمیق در خودم احساس می کردم که با آن بیگانه بودم… هر ثانیه آرزو می کردم که کارم زودتر تمام شود… شهرزاد باعث می شد معده ام به طرزی وحشتناک پیچ بخورد.
ناخن های خانم صدیقی را هم مرتب کردم و صورتش را بند انداختم. آرایش ملایمی برایش کردم ولی موهایش را درست نکردم. او بیان کرد که روسری سرش می کند و احتیاجی به آرایش مو ندارد. مثل دفعه ی قبل مبلغ قابل توجهی بهم پرداخت کرد.
ساعت سه خونه ی نگار بودم. حرکت کرده بودم تا کمک کنم. مادر و پدر نگار برای زیارت به مشهد رفته بودند. خونه یشان یک خانه ی صد و بیست متری در غرب تهران بود. دو اتاق خواب و یک سالن پذیرایی بزرگ داشتند. آشپزخانه یشان اپن بود و یک میز چهارنفره بیشتر فضای آن را اشغال می کرد. نگار فقط یک برادر بزرگتر داشت که در دوبی کار می کرد. دختر خون گرم و سرزنده ای بود. من که در اامان برخورد از او خوشم نیامده بود، آن روزگار عاشقش شدم. او موهای قهوه ای و چشم های مشکی داشت. از من کمی کوتاه تر و باریک‌اندامتر بود. وقتی من به آن جا رسیدم فقط آزاده و آقای رسولی آن جا بودند. آزاده یک شال آبی رنگ سرش کرده بود ولی نگار حجاب نداشت. من هم به اتاق نگار راهی شدم و مانتو و شالم را در آوردم. یک تونیک خاکستری با شلوار لی پوشیده بودم. تصمیم داشتم عصر که شد شلوارم را با یک دامن مشکی عوض کنم.
آزاده توی هال جای گرفته بود و به دوستانشان زنگ می زد و قرار عصر را با آنها چک می کرد. آقای رساما پذیرایی را جاروبرقی می کشید و نگار توی آشپزمنزل دور خودش می چرخید. من خنده کنان به سمتش رفتم و اضافه کردم:
خب! من اومدم که کمکت کنم.
نگار کتری برقی را روشن کرد و بیان کرد:
به مریم و راحله بیان کردی که عصر سر الهه رو گرم کنند؟
با سر جواب مثبت دادم. نگار بیان کرد:
اول باید ظرف های ناهار رو بشوریم و بعد شام رو درست کنیم.
من پرسیدم:
چی می خوای درست کنی؟
نگار اضافه کرد:
یه سری ساندویچ با ساندویچ میکر درست می کنیم… سالاد الویه، یک خوراک که هنوز تصمیم نگراهی شدیم چی باشه… با لازانیا که غذای محبوب الهه ست.
در همین موقع زنگ در را زدند. نگار تبسم زد و بیان کرد:
کسری اومد!
در قلب اضافه کردم:
ا؟ کسری جون اومد؟ الان دل تو دلش نیست که تولد الهه چی می شه.
نگاهی به لیست خریدی که نگار نوشته بود کردم. نگاهم به لیست بود که صوتی کسری را شنیدم. سرم را قد بلند کردم و یک جفت گلوله ی گرد آبی رنگ دم در آشپزخانه مشاهده کردم. در قلب گفتم:
چه چشم هایی!
بی اختیار بهش تبسم زدم. او با متوجه شدن لبخند من لبخند زد و سرش را پایین انداخت. یک لحظه از ذهنم گذشت که او چه قدر شامگاهیه بچه ها خجالتی است.
او وارد آشپزمنزل شد و اضافه کرد:
سلام پارلا.
بیان کردم:
سلام آقای شهنازی.
لب و لوچه اش آویزان شد. موزیانه ریز خندیدم. او به‌آرامی اضافه کرد:
بله! ضد حال زدن خندیدن هم داره.
مجدداً خندیدم. نگار وارد آشپزخانه شد و گفت:
کسری تو می ری خرید؟
کسری قیافه ای خسته به خودش گرفت. نگار صدا زد:
پیمان!
آقای رسولی دم آشپزمنزل ظاهر شد و نگار گفت:
این لیست و برای خرید می بری؟
کسری نگاهی به لیست کرد و گفت:
خب شام و از بیرون می گحرکت کردید دیگه!
من اضافه کردم:
تولد کیفش به سالاد الویه شه.
کسری بلافاصله لیست را از نگار گحرکت کرد و بیان کرد:
باشه… من می رم بگیرم.
نگار خنده کنان پشتش را به او کرد و اظهار کرد:
زود بیا.
کسری تند از آشپزخونه خارج شد. پیمان و نگار به من خیره شدند. بعد به هم نگاه کردند و لبخند زدند. من با تعجب جویا شدم:
چیه؟
پیمان راهی شد تا هال را جارو بزند. نگار اظهار کرد:
نفهمیدی؟ به‌شدت تابلو اِ که!
پرسیدم:
چی؟
نگار اظهار کرد:
از تو خوشش می یاد.
چینی به بینیم انداختم و اضافه کردم:
آقای رسولی؟
نگار قد بلند زد زیر خنده و اضافه کرد:
نه بابا! کسری!
نگاه عاقل اندر سفیهی به نگار کردم و اظهار کردم:
اون که از الهه خوشش می یاد.
نگار قد بلندتر ریز خندید و بیان کرد:
الهه؟ نه بابا! نگی این حرف و جلوی کسی ها!
و با سر به پیمان اشاره کرد و گفت:
دلخور می شه.
خندیدم و اظهار کردم:
خوشش می یاد از الهه؟
نگار بیان کرد:
به‌شدت!
با شیطنت سؤال کردم:
الهه چی؟
نگار پشت نگاهی نازک کرد و گفت:
چیزی نمی گه ولی ما می دونیم که اونم بله!
یک دفعه شاد شدم و لبخند زدم. حس بهتری نسبت به الهه و کسری و نگار و آزاده و آن روزگار و حیات و… پیدا کردم. به شوخی اخم کردم و اضافه کردم:
در مورد کسری… مطمئنی؟
نگار با شیطنت خندید و اظهار کرد:
آره بابا! از وقتی توی کوه متوجه شدیمتون پدر هممون و در اورده… نمی دونی چه قدر برای این روز روزگارشماری کرده.
رویم را از نگار برگرداندم و تبسم پیروزگارمندانه ای زدم. ناخودآگاه همه ی ویژگی های مثبت کسری پیش دیدهم رسید… پولدار… تحصیل کرده… دندانپزشک!… خوش قیافه… ساکت… در دل اظهار کردم:
جون می ده برای ازدواج… از ایناست که باید بندازمش توی تور رابطه ی پایدار … بعد چند ماه هم میل داشتگاری… بعدش هم یه ازدواج رویایی… با یه لباس عروس با دامن پفدار و بعد هم یه عمر آسایش!
سیب زمینی ها را شستم و توی دیگ زودپز گذاشتم. نگار سؤال کرد:
به نظرت سوسیس بندری درست کنیم؟
من ذوق کردم و گفتم:
آره! من بسیار دوست دارم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان سودا

مشاهده و دانلود ←