جلو حرکت کردم و کف دستش را گراهی شدم تا تکونش بدم …. هراسیدم بدنش یخ یخ بود …… فریاد زدم و بقیه رو آوا کردم مثل اینکه از شامگاه قبل تموم کرده بود . چراکه کاملا بدنش خشک شده بود .
سرتو درد نیارم حاجی رو دفن کردیم و عزا گراهی شدیم ولی من موذیانه با خودم فکر می کردم راحت شدم و دیگه لازم نیست از کسی بترسم .
دست خودم نبود گریه ام نمی اومد ولی وقتی به بقیه نگاه می کردم کسی جز سر خاک گریه نکرد بعد از هفتم وقتی همه از سر خاک اومدیم خونه بسیار شلوغ بود سگ صاحبشو گم می کرد دیگ های غذا کنار حیاط بر پا بود و آوای قران خوان آنی قطع نمی شد .
همه ی اتاقها پر بود از جمعیت . من بچه ها رو بر داشتم و به اتاقم راهی شدم تا نفسی تازه کنم دیدم تمام اثاثیه منو بچه هایم جلوی در گذاشسریع و در اتاق منو قفل کردند به همون زودی عزت کار خودش را کرده بود .
دست و پایم سست شد هراسیدم پول و طلا هایم را پیدا کرده باشند با سرعت توی وسایل حمامم رو گشتم نفس راحتی کشیدم ولی متوجه شده بودم چه بلایی داره سرم میاد چیزی که فکر نمی کردم, مگه میشه این دو بچه برادر و خواهر های اونا بودند .هنوز نمی دونستم منظور عزت که حالا فرمانده مطلق خونه شده چیه ؟
به روی خودم نیاوردم و راهی شدم توی هشتی قرار گرفتم آنشب تمام شدو همه حرکت کردند……
از عزت سؤال کردم من کجا بخوابم ؟ و او با وقاحت اظهار کرد سر قبر بابات و حرکت کرد …..دنبالش دویدم عزت خانم من با این دو تا بچه چیکار کنم هنوز کفن حاجی خشک نشده می خوای منو بیرون کنی؟ …. سرم فریاد زد :بیان کردم که برو از هر گوری اومدی برو همون جا صبح دیگه نبینمت…
با گریه راهی شدم پیش شوکت خانم التماس کردم منو با دو تا بچه آواره ی کوچه و خیابون نکنین تورو به ولیم رضا قسمت می دم یک کاری بکن نزار من آواره بشم ……
شوکت قلبسوزانه به من نیگا می کرد و اشک توی نگاهش جمع شده بود با همون حال به من گفت به همون ولیم رضا از کف دست من کاری بر نمیاد بی خود کف دست و پا نزن اونا تصمیم خودشونو گرفتن حرص دنیا چشمشونو کور کرده می ترسن دو تا بچه ی تو ارث و میراث بخوان, من هر چی باید بگم بیان کردم اما فایده نداره ….. میگن باید همین امشامگاه بری وایسادن تا مهمونا برن …
رقیه فقط یک سال از من کوچکتر بود، زن دوم زین العابدین خان نورمحمدیان از آدمهای سرشناس تهران بود ،
او از همسر اولش سه دختر و دو پسر داشت چند سالی بعد از مرگ زنش با رقیه وصلت می کنه و حالا خودش دو فرزند داره که عباس همسال رجب بود و قاسم یکساله …….. (زین العابدین خان را همه آقاجان صدا می کردند )
بچه ها همه بزرگ بودن و رقیه با همون سن کمش حیات آقاجان رو اداره می کرد، البته به کمک بانو خانم خواهر آقاجان که بعد از فوت شوهرش با اونا حیات می کرد و خودش سه دختر و یک پسر داشت ….
آقاجان به نام نیک مشهور بود برای همین اندیشیدم ، چند روزگاری مهمان اونا باشم .
ولی وقتی رسیدم پشت در مردد موندم که چیکار کنم خیلی خجالت می کشیدم ………
خوب حلا فکر می کردم حاجی هر چی بود دیگه من آواره که نبودم ، درشکه چی آواش در اومد: که آبجی ما کار و زیستن داریم تکلیف مارو روشن کن ….
اظهار کردم: اثاثم رو بزار پایین برو…. بچه ها هر دو خواب بودن ، به زور زهرا رو بیدار کردم و رجب رو روی دوشم انداختم و پیاده شدم .
درشکه که حرکت کرد گریه ام گحرکت کرد درمونده و بیچاره کنار کوچه موندم ، زهرا گریه می کرد بچه ام خوابش میومد بالاخره مجبور شدم در خونه رو بزنم .
هنوز صبح زود بود احمد آقا پیرمردی که اونجا کار می کرد در و باز کرد تا نگاهم به من افتاد اظهار کرد به به نرگس خانم تشریف بیارین تو بفرما ….بفرما…..
حرکت کردم توی حیاط و جلوی در وایسادم .
باز گفت بفرما …اظهار کردم : نه ، میشه آبجیم رو صوت کنین …
احمد آقا دستش را روی چشمش گذاشت و دوید بطرف عمارت …..
بهشدت طول نکشید که رقیه سراسیمه خودشو به من رسوند تا چشمش به من و بچه ها و اثاثیه ام افتاد با دو دست زد تو صورتش و اضافه کرد: سق سیاه دیشامگاه به آقاجان اضافه کردم نرگس رو بیرون نکنن خوبه ، به خدا قلبم شور می زد بیا تو… بیا آبجیت بمیره الهی ، این همه زحمت تو خونه ی کوفتی شون کشیدی این جوری کف دست مزد تو رو دادن ؟ خدا لعنت شون کنه پا پتی ها ی بی نگاه و رو چه جوری قلبشون اومد تو رو با دوتا بچه آواره کنن بیا …بیا تو آبجیت بمیره ……با خجالت پرسیدم آقا جان دلخور نشه؟ من زود میرم تا وقتی یه خونه پیدا کنم ….ناراحت شد و بیان کرد : وا آبجی؟ این چه حرفیه می زنی قدمت روی نگاهم بیا آقاجان بیداره الان میاد برای ناشتایی ,بیا تو دیگه کفش تو در بیار ، ای وای چرا وایسادی ؟ غریبی نکن ارواح خاک آقام راحت باش ….
آقاجان داشت کف دست و صورتش رو خشک می کرد اومد جلو رقیه در حالیکه سر و کف دست و گردنشو تکون می داد بیان کرد : نگفتم …ناضافه کردم دیدی بیرونش کردن بی همه چیزا تازه دیروزگار هفت حاجی بود خجالت نکشیدن ؟ همه می دونن برای ارث و میراث این کارو کردن می خوان به تو هیچی ندن بی آبروها .
آقا جان منو تعارف کرد و اظهار کرد : شما آبجی رقیه خانم هستید این جا خونه ی شما هم هست قدم سر دیده گذاشتید اما من نمی زارم اونا حق شما رو بخورن این دو تا بچه که باباشون پس انداخته حق دارن مثل اونا سهم ببرن .
نگران نباشین بی کس و کار که نیستید . بچه ها رو بیارین ناشتایی بخوریم بعد فکر شو می کنیم . بازم از روی شرم بیان کردم اول یه خونه برام اجاره کنین آقا……پول هم دارم بقدر کافی فقط کف دست پاشو ندارم …
.
آقا جان خیلی جدی بیان کرد : این حرف ها رو نزن پولتو نگهدار حالا تو دو تا بچه داری ما که نمردیم همین جا هستی مردم چی میگن ..لوقاز می خونن که آقاجان یه زن بیچاره رو با دو تا بچه ول کرده تو خیابون تک و تنها زن جوون نمیشه بره خونه بگیره که…… هزار تا حرف پشت سرت می زنن… امکان نداره همین جا هستی شکر خدا اتاق زیاده و سفره پهن جای کسی رو تنگ نمی کنی ….منم می دونم با اونا چیکار کنم .
گفتم آقاجان من نمی خوام سر بار شما باشم این کارو دوست ندارم یک کاریش می کنم فقط یک جا باشه که …حرفم تمام نشده بود که آقاجان وسط حرفم پرید و اظهار کرد : نه نمیشه حالا که اومدی اینجا پس به من پناه اوردی منم از کسی که بهم پناه اورده رو رد نمی کنم ، نمی زارم جای دیگه ای بری احتیاطا اگرم اینجا نیومدی بازم می اومدم شما رو می اوردم مگه بی کسی چه کاریه ؟ …. دیگه تموم شد حرفشو نزن همین جا هستی …. .
بعد رو کرد به رقیه و اضافه کرد خانم به نرگس خانم اتاق بدین جای خوب و مناسب بچه ها راحت باشن همین موقع بانو خانم با دختراش اومدن و پشت سرش دخترای آقاجان …همه با من سلام و علیک کردن و دور سفره نشستن بر خلاف خونه ی حاجی که حتی بک بارم همه با هم سر یک سفره جای گرفتن پسرا هم اومدن
دو تا پسرای آقاجان و یکی پسر بانو خانم ، اونام با من سلام و احوال پرسی کردن و قرار گرفتن سر سفره هاج واج مونده بودم نزدیک هفت سال تو خونه ی حاجی بودم و یک بار با هیچ مردی سلام و علیک نکرده بودم از خجالت مثل لبو سرخ شدم و دلم بشدت میزد….
آقا جان بسیار جدی گفت : این حرف ها رو نزن پولتو نگهدار حالا تو دو تا بچه داری ما که نمردیم همین جا هستی مردم چی میگن ..لوقاز می خونن که آقاجان یه زن بیچاره رو با دو تا بچه ول کرده تو خیابون تک و تنها زن جوون نمیشه بره خونه بگیره که…… هزار تا حرف پشت سرت می زنن… امکان نداره همین جا هستی شکر خدا اتاق زیاده و سفره پهن جای کسی رو تنگ نمی کنی ….منم می دونم با اونا چیکار کنم .
اضافه کردم آقاجان من نمی خوام سر بار شما باشم این کارو دوست ندارم یک کاریش می کنم فقط یک جا باشه که …حرفم تمام نشده بود که آقاجان وسط حرفم پرید و بیان کرد : نه نمیشه حالا که اومدی اینجا پس به من پناه اوردی منم از کسی که بهم پناه اورده رو رد نمی کنم ، نمی زارم جای دیگه ای بری احتیاطا اگرم اینجا نیومدی بازم می اومدم شما رو می اوردم مگه بی کسی چه کاریه ؟ …. دیگه تموم شد حرفشو نزن همین جا هستی …. .
بعد رو کرد به رقیه و بیان کرد خانم به نرگس خانم اتاق بدین جای خوب و مناسب بچه ها راحت باشن همین موقع بانو خانم با دختراش اومدن و پشت سرش دخترای آقاجان …همه با من سلام و علیک کردن و دور سفره نشستن بر خلاف خونه ی حاجی که حتی بک بارم همه با هم سر یک سفره قرار گرفتن پسرا هم اومدن
دو تا پسرای آقاجان و یکی پسر بانو خانم ، اونام با من سلام و احوال پرسی کردن و نشستن سر سفره هاج واج مونده بودم نزدیک هفت سال تو خونه ی حاجی بودم و یک بار با هیچ مردی سلام و علیک نکرده بودم از خجالت مثل لبو سرخ شدم و قلبم بشدت میزد….
وقتی همه نشستن خدمتکارشون که یکی گل نسا زن میون سال و چاقی بود ( بسیار کم حرف و کاری بود شوهرش از خونه بیرونش کرده بود و او هم به آقاجان پناه اورده بود و همواره می اضافه کرد غیر از آقاجان مرده شور هر چی مرده ببرن ) و دیگه عذرا دختر باغبون بود که توی خونه کار می کردن …..
دو تایی برای همه چایی ریختن ….معصومه دختر بزرگ آقاجان با محبت لبخندی به من زد و بیان کرد نرگس جون بفرمایید شما شروع کنین بفرما ، خوش اومدین چه عجب! خوشحالمون کردین ….
بازم خجالت کشیدم از اینکه اونا بفهمن بعد از این من اون جا موندگارم و باید منو و دوتا بچه مو تحمل کنن از خودم شرمم اومد شاید دیگه این حرکت کردار محترمانه رو با من نداشته باشن ….از اینکه اونام بخوان به من بی احترامی کنن هراسیدم .
رقیه و بانو خانم هی به من تعارف می کردن اما چیزی از گلوم پایین نمی حرکت کرد ….
بیشتر تعجب کردم از اینکه دخترا با پسرا حرف می زدن و گاهی شوخی و خنده می کردن چرا اینا همه با هم خوبن ؟ چرا بهم نگاه غیض آلود ندارن ؟ چرا لقمه های همدیگرو نمی شمرن و چرا زن ها از مردا نمی ترسن …. همون جا متوجه شدم که به جهانی بهتری از زندگی پا گذاشتم و تازه درک کردم از چه دنیای سیاهی اومدم بیرون …….
جایی که سرنوشتم رقم خورد ….
بانو خانم و معصومه موندن… بانو کنار آقاجان قرار گرفت ومعصومه کنار من………… رجب بار دیگر خوابش برده بود و سرش روی پای من بود نمی تونستم از جام جم بخورم اما دل تو دلم نبود اگه اونا بفهمن چی میشه !
آقاجان خطاب به آبجیم بیان کرد : خانم جان ترتیب اتاقه نرگس خانمو بده بزار جا بجا بشه بند دلم ریخت پایین الان بود که بانو خانم می فهمید چه بلایی سرم اومده سرمو مثل احمق ها کردم زیر چادر تا کسی رو نبینم ….
آقاجان ادامه داد : دارم به همه میگم نرگس خانم دختره منه اینجا از این به بعد خونه ی اونم هست و آوای بانو خانم اومد که : البته که هست قدمش سر دیده همه ی ما…… من که اونا رو نمی شناختم اما حتما که لیاقت خانم خوبی مثل شما رو نداشتن …من هنوز سرم زیر چادر بود قلبم می میل داشت بمیرم و سر بار کسی نشم آبجیم گوشه ی چادر منو زد عقب و اضافه کرد : تو چرا خجالت می کشی اونا باید حیا می کردن…..
معصومه جلو تر اومد و کف دستشو گذاشت روی پام و اضافه کرد : نرگس جون خدا میل داشت از اون خونه بیای بیرون به خدا همواره خانم جان قلبواپس شما بود همه حدس می زدیم که اینطوری بشه اما نه به این زودی به نظر من هر چی زودتر بهتر دلخور نباش ما همه حال روزگار شما رو می دونیم حا لا ما یه خواهر دیگه دارم (همه تو خونه رقیه رو خانم جان آوا می کردن )
حرفای اونا یه کم حالمو بهتر کرد اما واقعا قلبم نمی تمایل داشت اونجا بمونم این بود که گفتم : بسیار ممنونم اما اگه آقاجان اجازه بده یه خونه برا خودم بگیرم و مزاحم نشم بیشتر راضیم.. پولم دارم …. اینو بیان کردم تا اونا بدونن من محتاج نیستم ….
اما آقاجان با صوتی کشیده قاه قاه ریز خندید و بیان کرد :یادتون باشه نرگس خانم چقدر پولتونو به رخ ما کشیدین نقل قضیه این نیست…. یک زن جوون تک و تنها هزار تا بلا سرت میاد مردم راحتت نمی زارن ، اونوقت به من چی میگن ؟ گفتم که شما مزاحم نیستن لطفا دیگه حرفشو نزنین یه مدت اینجا باشین اگه ناراحت بودین یه فکری می کنیم ….
معصومه با مهربانی دستم رو گراهی شد و اظهار کرد : آره قبول کنین قول میدیم بهتون بد نگذره …. بسیار خوب میشه با هم دوست میشیم …..
آبجیم حرفی نمی زد اما بانو خانم هم خیلی محبت کرد و بالاخره راضی شدم و رجب رو گوشه ای خوابوندم به زهرا اضافه کردم مواظب داداشت باش …..و همجاده آبجیم برای مشاهده کردن اتاقم جاده افتادم …..
خونه ی حاجی در مقابل این خونه هیچ چی نبود خیلی بزرگ و با شکوه بود آنقدر اتاق داشت که برای مشاهده کردن همه ی آنها یک روزگار کامل وقت لازم بود ….
اتاقی که من اول به اون وارد شدم خیلی بزرگ بود تقریبا همه ی خانواده ی آقاجان اون جا دور هم جمع می شدن همون جا غذا می خوردن و اگر مهمانی که خودمونی بود به اونا وارد می شد ، همون جا پذیرایی می کردن چون خود آقاجان اون اتاق رو بسیار عاشق شد و اغلب همون جا بود مگه وقت خواب که با رقیه یک جا می خوابیدن ….
چیزی که باعث تعجب من شد…… خودم اونقدر تحقیر شده بودم که هضم بعضی چیز ها برایم سخت بود .
این اتاق چهار در داشت یکی به اندرونی می راهی شد یکی به ایوان و یکی به یک سالن وصل می شد که دو طرفش اتاقهای زیادی بود که هر کدوم از بچه ها یک اتاق داشتن و در چهارم به یک جادهرو باز می شد که آن هم دو طرفش اتاق بود و اونجا اتاق دو تا خدمتکار و احمد آقا و دایه ای که بچه ها رو شیر می داد و باغبون بود و اتنهای راهرو مطبخ که بسیار شیک و تمیز بود ….
و ولی اتاق من پشت اندرونی دو تا اتاق دلباز و تمیز بود که به حیاط راه داشت و تقریبا یک طوری مجزا بود که وقتی متوجه شدم به قلبم قرار گرفت وسط اتاق وایسادم حال عجیبی داشتم یک جور بغض غریبی گلومو فشار می داد ، نمی دونم چرا اینقدر قلبم برای خودم می سوخت ….با اینکه اون طوری که فکر می کردم آواره نشدم و بطور معجزه آسایی سر پناهی امن پیدا کرده بودم باز هم احساس بدی داشتم ….
فکر اینکه توی خونه ی حاجی چی کشیدم و از همه بد تر توی اتاق حاجی چقدر رنج و درد را تحمل می کردم وجودم رو به آتیش می کشید و حالا مثل یک آشغال منو از خونه ای که باید مال من باشه بیرونم کردن و چقدر مظلومانه اومدم بیرون و حالا اونجا بودم ، جایی که با همه ی خوبی هایش مال من نبود و من یک مهمان ناخوانده بودم …..
این طوری شد که من خونه ی آبجیم موندگار شدم تا عصر جابجا شدم آقا جان نهایت محبت رو به من و بچه هام می کرد و این یک حقیقت بود نه تنها خودش بلکه تمام خانواده اش نسبت به من مهربان بودند و مثل عضوی از خودشان قبولم کردن ، حتی بانو خانم هم مرا دلبسته شد و بسیار به من و بچه هایم می رسید . کارم که تموم شد به حیاط نگاهی کردم با گل کاریهای دلربا و درختهای تنومند حوض بزرگی که وسط اون بود بهترین جایی بود که هر وقت قلبم می گراهی شد کنار پنجره می نشستم و عقده های دلم را خالی می کردم ….
به زودی توی اون خونه ی پر از احترام و محبت جا افتادم ، رجب برای آقاجان شیرین زبانی می کرد و خیلی دوستش داشت به زور او را از آقاجان جدا می کردم …او بین بچه های خودش و زهرا و رجب فرقی نمی گذاشت تا حدی که بچه ها آقاجان را پدر خودشون می دونستن …..ولی من هنوز معذب بودم اغلب با بچه ها توی اتاقم می ماندم و تا منو صوت نمی کردن نمی راهی شدم ….
معصومه از همه بیشتر با من مهربون بود و مرتب به سراغم میومد و از هر دری حرف می زدیم …….من حالا هفده سال داشتم و معصومه دو سال از من کوچکتر بود اما خیلی فهمیده و عاقل بود و من از او خیلی چیز ها یاد گحرکت کردم .
تا یک روزگار توی اتاقم قرار گرفته بودم که رقیه اومد و با خرسندی اضافه کرد : درک کردی چی شد آبجی ؟ امشب برای معصومه تمایل داشتگار میاد ….با خوشحالی بیان کردم : خوبه بسلامتی همین امشب ؟ رقیه با هیجان و طبق عادتش که تمام سر و کف دست و گردنشو تکون می داد بیان کرد : حدس بزن کی میاد تمایل داشتگاریش ؟ بیان کردم نمی دونم …من از کجا بدونم ..تو بگو کی میاد ؟او با همون ذوق و شوقی که نشون می داد گفت : فرمانفرماییان !…
سؤال کردم خوب کی هست ؟ با تعیب جویا شدمگه تو نمی دونی فرمانفرماییان کیه ؟
بهشدت پولداره از اون گردن کلفتای تهرونه ، نصف تهرون مال اونه همین دیگه اون که بیشتر آب تهرون از قنات های اونا میاد می گن ماشین هم دارن…… بسیار …خیلی ….خوب شد .
رقیه اون قدر شاد بود که نمی دونست چطوری برای من مهم بودن این خواستگاری رو تعریف کنه ….بالاخره بیان کرد خوب حالا ولش کن آبجی بیا کمک بسیار کار داریم …
چنان برو و بیایی مسیر افتاده بود که نگو و نپرس سر سرا آماده پذیرایی می شد بهترین میوه ها و شیرینی ها و انواع خوراکی ها جور و وا جور چیده شد منم پا به پای رقیه و بانو خانم می دویدم تا همه چیز آماده شد صلاح نمی دونستم تو کف دست و پاشون باشم پس رفتم به اتاقم …….
از پنچره اومدنشان را دیدم خیلی با دبدبه و کبکبه وارد شدن با خودشون چند نفر اورده بودن که توی حیاط دست به سینه وایساده بودن …آحمد آقا یک مجمعه ی بزرگ شیرینی و شربت و میوه برایشان برد و از اونا هم پذیرایی کرد.
شامگاه اول تمایل داشتگاری دو ساعتی طول کشید ….من دیگه بیرون نراهی شدم بچه ها رو خوابوندمو بدون شام خوابیدم .
فردا که برای ناشتایی رفتم درک کردم که قرار عقد و عروسی گذاشتن و از لا به لای حرفای اونا متوجه شدم که فرمانفرماییان چندین زن داره ….وقتی معصومه به من بیان کرد که می خواد با من حرف بزنه فکرم این بود که او از این وصلت ناراضیه و می خواد با من در میون بزاره اما این طور نبود و متوجه شدم که آقاجان با اینکه از فرمانفرماییان بسیار رو در وایسی داشت تصمیم رو به عهده ی دخترش گذاشته بود و او را مجبور به کاری نمی کرد …. همه چیز برایم غیر واقعی بود جهانی من با این دنیا خیلی فرق داشت .
می تمایل داشتم یک طوری محبت های معصومه رو جبران کنم این بود با اونکه تا اون مدت گلدوزی و سوزن دوزی نکرده بودم شروع به دوختن کردم تا برای جهاز او چیزایی تهیه کنم و شبانه روزگار کار کردم .
از روی مقلب هایی که توی خونه ی رقیه بود نگاه می کردم اونو تو ذهنم می سپردم و شب مدلش رو تغییر می دادم و می دوختم و می دوختم و نتیجه کار آنقدر چشم گیر بود که همه تعجب کردن و هیچ کس باور نمی کرد که این کار اول منه و تونستم باعث مسروری معصومه بشم .
معصومه از روزگاری که به خونه ی فرمانفرماییان حرکت کرد خانم آوایش کردن و دیگه همه برای همواره او را با این اسم صدا زدن ….بعد از خانم دو دختر آقاجان و یک دختر بانو خانم پشت سر هم با آدما سر شناس شهر عروسی کردن و راهی شدن…… بهشدت خوب بود در هر مراسم کلی برو بیا انجام می شد کمترین کاری که از دستم بر میومد این بود که برای همه لباس می دوختم حالا کارم راحت تر بود چراکه رقیه چرخ خیاطی داشت کار با اونوبهشدت زود یاد گراهی شدم و چرخ رو اوردم تو اتاقم و بیشتر شامگاه ها تا نزدیک صبح کار می کردم .
دوسال به همین منوال گذشت … آقا جان با همه ی نفوذی که داشت ، نتونست حق منو از بچه های حاجی بگیره ….
چند جلسه با اونا حرف زد ولی بی فایده بود اونا منکر همه چیز بودند و تا چشم بهم زدیم خونه رو فروختن و اموال حاجی رو بین خودشون تقیسم کردن.
آقاجان بعد از چند جلسه راهی شد و آمد به من گفت : دخترم به نظر من از خیرش بگذر اونا خودشون دارن تو سر و کله ی هم می زنن اصلا ارزش نداره ما هم قاطی این کارا بشیم…
حال من که از مشاهده کردن اونا با اون همه حرص و طمع بهم می خوره این پول به درد تو نمی خوره ، بابا ولش کن خدا رو شکر هست من هیچ وقت تنهات نمی زارم نه تو رو نه بچه هاتو خیالت راحت باشه ……….
با این حساب همه چیز از کف دست رفت و حتی یک شاهی ازمیراث حاجی را به بچه ها ندادند . چیزی که بیشتر قلبم رو می سوزوند پول نبود ظلمی بود که به من روا شده بود می تمایل داشتم خودم رو ثابت کنم ولی نشد …..
حالا من نوزده ساله بودم , قد بلند و کشیده ای داشتم انگار نه انگار دو تا بچه زاییده بودم …. بعد از برو و بیای خونه ی آقاجان پشت سر هم برای من میل داشتگار پیدا می شد …زنش مرده پنج تا بچه داره ….مرد پیریه می خواد یکی ازش مراقبت کنه …..یه آدم پولداره چهار تا زن داره می خواد تو رم بگیره ….تاجره پولداریه فقط هفت زن داره ….حالم از همشون بهم می خورد ، واقعا دیگه قلبم نمی خواست شوهر کنم از این پیغام ها خسته بودم … عاقبت به آبجیم بیان کردم : تو رو خدا دیگه به من نگو اصلا نمی خوام هر وقت از من خسته شدی به خودم بگو یه فکری برا خودم می کنم اما نگو شوهر کنم دیگه حرفشم نزن که ازت قلبگیر میشم …..
دیگه احساس غریبی نمی کردم منم شدم عضوی از اون خونه تدارکات ناهار و شام و مهمونی ها رو انجام می دادم و هر کاری که از کف دستم بر میومد و حالا طوری شده بود که انگار اگر من نبودم اموراتشون نمیگذشت . و این مسئامات ها از من آدم دیگه ای ساخت .
تابستان بود برای محمود پسر آقاجان دختره یکی از فامیل های فرمانفرماییان را شیرینی خورده بودن و قرار بود عروسی توی حیاط برگزار بشه این بود که آقاجان مصمم شد حیاط رو مطابق شان فامیل عروس از نو بسازه .
برای این کار گارگر و عمله و بنا ریختن تو حیاط خونه و شروع کردن به کندن آجر های کف حیاط و اونو مجدداً با موزائیک های جمشاهده کردی که تازه وارد شده بود فرش کنند .گارگر ها مشغول کار شدن .
هوا ی گرمه آخرای مرداد بود بعد از نهار همه خوابیدن منم بچه ها رو خوابوندم اما خودم خوابم نمی برد صوتی گلنگ که به آجر را می خورد منو پشت پنجره کشوند …. دیدهم افتاد به گارگرایی که توی حیاط و زیر آفتاب کار می کنن خوب معلوم بود که خیلی با سختی کار می کنن قلبم سوخت …. تصور کار کردن در اون شرایط بهشدت سخت بود همین طور پشت پنجره وایساده بودم که آبجیم اومد وقتی دید بیدارم خوشحال شد با این حال جویا شد : بیداری؟ وحشت کردم خواب باشی خیلی گرمه کلافه شدم امدم ببینم اگه بیداری با هم حرف بزنیم .
به شوخی گفتم پس آقاجان تنها بخوابه ؟ اون خندید و اظهار کرد : الان صد تا پادشاه رو خواب متوجه شده …من خوابم نبرد هی وول می خوردم ترسیدم بیدارش کنم بد خواب بشه ……..
خودشو ولو کرد رو زمین و بیان کرد : نباید امروزگار کوفته می خوردیم تو تابستون همون آب دوغ از همه بهتره من که سنگین شدم……
کنارش جای گرفتم بهش خیره شدم و اضافه کردم : آبجی بهشدت خاطر آقاجان و می خوای ؟ ….چشماش برق خاصی گرفت و نفس کشیدهی کشید و گفت: راستش اول که منو آوردن خونه اش فکر می کردم بلایی که سر تو اومده سر منم اومده اما این طور نشد …خیلی طرفش جبهه گحرکت کرده بودم اونم حالیش شد تا سه ماه فقط پهلوی من می خوابید و دست بهم نمی زد …. اون بهشدت مهربونه بهم احترام می زاره حرف سرش میشه …اصلا به همه ی زن ها احترام می زاره……خوب …..خوب دیگه …. و برای اینکه حرف رو عوض کنه از جاش کشیده شد وکف دستش رو برد جلوی صورتش و خودشو باد زد که وای بهشدت گرمه دارم پر پر می زنم …
صبح حا لم بهتر بود بچه ها رو ور داشتم و برای ناشتایی رفتم ، آقا محمود پسر آقاجان بسیار رجب رو دوست داشت تا مارو مشاهده کرد اونو بغل کرد و شروع کرد با اون بازی کردن.
زهرا هم رفت نشست رو پای آقاجان منم کنار رقیه جای گرفتم سر سفره …..داشتم چایی مو شیرین می کردم که احمد آقا در اتاق رو زد محمود رجب رو گذاشت زمین و حرکت کرد ببینه احمد چیکار داره …..
صدای احمد آقا رو همه شنیدیم که گفت معصومه خانم پیغام فرستاده نرگس خانم بره پیشش کالسکه دم دره چی بگم ؟
همه تعجب کردن بانو خانم گفت : خدا مرگم بده نکنه آزردهی داره که نرگس و می خواد …..
آقاجان تو فکر راهی شده بود شاید او هم همین فکر به سرش زده بود …..من هاج و واج مونده بودم یعنی من برم خونه ی فرمانفرماییان ؟
نمی دونستم من باید تصمیم بگیرم یا آقاجان باید اجازه بده که بالاخره آقاجان بیان کرد : دخترم نرگس خانم اگه شما صلاح می دونید برین و گر نه پیغام میدیم وقت مناسب نبود . گفتم هر طور شما صلاح می دونین من حرفی ندارم اجازه با شماس ..
آقاجان کف دستی به سرش کشید و بعد ریش شو خاروند……. این یعنی اینکه او دلواپس شده و بیان کرد پس محمود آقا بگین کالسکه منتظر باشه …..چای رو یک دفعه سر کشیدم و از جا بلند شدم و با عجله راهی شدم که حاضر بشم رقیه هم دنبال من اومد… همین طور حرف می زد که : نگران بچه ها نباش مثل نگاهام ازشون مواظبت می کنم ببین خانم چی میگه بیا به من بگو حتما یه طوری شده که فرستاده پی تو آخه چرا تو ؟ چرا من نه ؟ چرا بانو خانم نه ؟ اظهار کردم آبجی چی بپوشم بد نباشه ؟ گفت صبر کن و بدو حرکت کرد ….همیشه همین طور بود زود قصد کرد و انجامش می داد صبر نداشت ….بسیار زود با یک دست لباس دلنشین برگشت تا اون بیاد من یکی از لباسهای خودمو پوشیدم و آماده شدم هر چی اضافه کرد اینو بپوش قبول نکردم بهش بیان کردم آبجی من نرگسم ..همینی که می بینی هستم هر کس می خواد بخواد هر کس نمی خواد نخواد …و مسیر افتادم .
به حیاط که رسیدم بی اختیار دیدهم دنبال اون گشت …یک لحظه با نگاه تمام حیاط را به دنبالش گشتم ….اما یا نبود یا من نمتوجه شدمش به هر حال این کارم باعث شد که احساس کنم گناه کیبره کردم …
با متوجه شدن کالسکه همه چیز از یادم رفت اون وقت فقط خانواده های ثروتمند و اشرافی کالسکه سوار می شدن البته توی شهر هم بود ولی نه به این شیکی و قشنگی…..اون زمان بیشتر مردم عادی درشکه سوار می شدن چون کرایه ی اون نصف کالسکه بود و سوار شدن به کالسکه یک جور فخر بود و حالا من توی شیک ترین کالسکه ی شهر جای گرفته بودم و می حرکت کردم خونه ی فرمانفرماییان …..
لذتی که از اون سواری می بردم رو نمی تونم بگم انگار داشتم پرواز می کردم دلم می تمایل داشت تا قیامت برم دیگه تو سرم نه غم بود نه بچه و نه حتی اینکه بخوام بدونم خانم با من چیکار داره ……..
بالاخره رسیدیم در بزرگی باز شد و کالسکه رفت توی حیاط …(حالا متوجه شدم چرا آقاجان داشت در بزرگ برای خونه می گذاشت ) چه حیاطی و چه عمارتی حالا خونه ی آقاجان به نظرم هیچ اومد من اامان بار مبل و میز ناهار خوری متوجه شدم تابلوی بزرگ …….تا سر گرم تماشا شدم …خانم با خوشحالی از طبقه ی بالا اومد ….خودشو انداخت تو بغلم و بغض کرد دیگه حتم پیدا کردم که مشکلی داره منو با خودش برد توی یک اتاق خیلی زیبا ….تعارف کرد روی مبل بشینم راستش با اکراه جای گرفتم می ترسیدم برای چی نمی دونم….. او جای گرفت و بعد من … …خانم ازم پرسید : چطوری ؟ خوبی ؟ قلبم برات خیلی تنگ شده بود یه بهانه پیدا کردم تا تو رو ببینم من الان نباید بیام خونه ی آقاجون اول باید پا گشا بشم ……..آقاجون می خواد کار بنایی تموم بشه بعدا خوب بگو چیکار می کنی ؟ گفتم شما بگو خوبی ؟مشکلی نداری ؟
بسیار خوب و مسرور اضافه کرد : آره الحمدولله خوبه خوبم …جویا شدم راستی برا چی اظهار کردی من بیام ؟
لبخند زد و اضافه کرد برای اینکه ببینمت قلبم تنگ شده بود …….بیان کردم راستی فقط برا همین پی من فرستادی ؟ (همین طور که ما حرف می زدیم یکی چایی می اورد یکی شیرینی یکی میوه که تا حرفمون به اینجا رسید جلوی من پر شده بود از خوراکی ) بیان کرد : خوب نه گفتم که کارم بهانه بود ….راستش هر کی اون کارای دست تو رو متوجه شده قلبش خواسته می دونم چقدر عزت نفس داری اگه قلبت نمی خواد قبول نکن اما اگه دوست داری براشون بدوز سؤال کردم چی بدوزم ؟
همون چیزایی که برای من دوختی ….. پته دوزی ….سوزن دوزی گلدوزی هاتو همه دوست داشتن باور کن تو اون همه جهاز من بیشتر از همه اونا به نگاه اومد… بهشدت قشنگ بود هر چی بدوزی خوبه فقط به خوبی مال من باشه کافیه ……. گفتم : البته که می دوزم ولی می ترسم به خوبی مال شما نشه زیرا من اونا رو برای شما که بهشدت دوست داشتم دوختم ….خانم دیدهاش برق زد و اظهار کرد الهی فدات شم نرگس تو بهشدت خوب و مهربونی آره که میشه عزیزم تو بدوز اونش با من….
اونجا با خانم احساس راحتی نمی کردم، انگار نه انگار با هم نزدیک دو سال دوست بودیم و تلاش او هم برای صمیمیت دوباره فایده نداشت و هر چی اصرار کرد من بچه ها رو بهانه کردم برگشتم و قرار شد وقتی چیزایی که خواسته بود دوختم اونو خبر کنم ……….خانم همین طور به من اصرار می کرد که نهار بمونم اما توی اون خونه معذب بودم و زود برگشتم ….خانم تا دم کالسکه با من اومد متوجه شدم پنج شش جعبه گیلاس و البالو و هلو و دو تا بقچه بزرگ گذاشته بود توی کالسکه و گفت نرگس جون بده به خانم جان بگو پیشکشه قابلی نداره ……و منو از قلب و جون بغل کرد و بوسید منم بسیار دوستش داشتم اما یک فاصله ای بین خودم و اون احساس می کردم که مانع میشد خودمو بیشتر به اون نزدیک کنم …..مسیر افتادم توی راه فکر می کردم که واقعا خانمی برازنده ی اون زن نیک نفس و مهربون بود یک خانم به تمام معنی ….
حدود ساعت دو رسیدم پیاده شدم و باید احمد آقا رو صدا می کردم تا پیشکش ها رو بیاره تو ..
وقتی وارد شدم اولین کسی که متوجه شدم اون بود باز باهاش نگاه تو نگاه شدم دلم فرو ریخت دست و پام مثل بید می لرزید یادم رفت باید چیکار می کردم دویدم طرف عمارت خانم جان که خیلی کم صبر و جوشی بود همش سرک می کشید تا من بیام برای همین بالافاصله منو دید و از حالت من این نتیجه رو گراهی شد که حتما اتفاقی برای خانم افتاده دو دستی زد تو صورتش که وای وای…مشاهده کردم قلبم شور می زنه نگفتم؟…نبیان کردم ؟ یه چیزی شده رنگ به رخسارش نیست خدا مرگم بده یا فاطمه ی زهرا …..(من وارد اتاق شدم اما اصلا حال خودم نبودم) همه ترسیده بودن مخصوصا که رقیه آب و روغنشو زیاد کرده بود و هی حرف می زد بانو خانم می لرزید و آقاجان برای اامان بار برافروخته شده بود و رو به من جویا شد چی شده بابا بیا تعریف کن این چه حال روزگاریه داری ؟
دهنم خشک شده بود به زور یک قورت دادم تا نفسم با لا بیاد گفتم: به خدا خانم خوبه بهشدت خوبه منو هوای کاسکه گرفته از بس با لا و پایین رفته حالم بهم خورده …خانم خوبه بخدا ( در این موقع پیش کش ها رو آوردن ) همه به من نیگا می کردن آقاجان پرسید : تو رو برا ی چی میل داشته بود اظهار کردم: دلش تنگ شده بود بعدم می میل داشت براش گلدوزی کنم …….رقیه اخم هاشو کشید تو هم و لبشو کج کرد و پرسید همین ؟ همین ؟ زهره ترک شدیم جون به سرمون کرد این چه کاری بود ؟ گفتم آره به خدا سر حاله سر حال بود هیچ غصه ای نداشت چه عزت و احترام بهش می زاشتن بسیار شیک و زیبا شده بود همش می خندید … (اینارو اظهار کردم تا خیالشون جمع بشه ) وقتی رسیدم رجب اومد و به پای من چسبیده بود و هی تکونم می داد بغلش کردم و به هوای اون حرکت کردم به اتاقم در حالیکه بانو خانم اصرار داشت یه چیزی بخورم که حا لم جا بیاد ……
کمی بعد رقیه اومد یکی از بقچه ها کف دستش بود جویا شد ؟ بهتری ؟ خوبی ؟ بیا این رو خانم برای تو گذاشته ….گفتم : اما چیزی به من ناظهار کرد مطمئنی ؟ اظهار کرد آره بیا نگاه کن خودت می فهمی برای من وبچه ها و بانو هم فرستاده …..بقچه رو باز کردم دو قواره پارچه لباسی برای من دو کف دست لباس برای زهرا و رجب و یک قواره چادری که به عمرم ندیده بودم………. راستش بسیار وقت بود که چیزی برای خودم نخریدم می هراسیدم پولم تموم بشه و محتاج دیگران بشم بهشدت خرسند شدم ….و می دونستم خانم چرا این کارو کرده .
دیگه قلبم نمی میل داشت به خندم یا با کسی شوخی کنم یا با کسی حرف بزنم هر کس می سؤال کرد چته؟ کالسکه سواری اون روزگار رو بهانه می کردم دیگه حتی یک نگاه هم به حیاط نینداختم نه که دلم نمی کشید صلاح نمی دونستم ….خودم فهمیده بودم که کار درستی نمی کنم پس به خودم نهیب می زدم و سرزنشی نبود که خودمو نکرده باشم …..تف به روت بیاد نرگس وقت این جور کاراس مگه خاطر خواهی مال توس با دو تا بچه اونم با اون پسر جوون؟ خجالت بکش حیا نداری؟ بتمرگ سر جات خوشی زده زیر دلت …..
عزیز جان آه عمیقی کشید و ساکت شد راهی شد تو فکر آنقدر دور که نتونستم حرف بزنم بعد چند بار زیر لب اضافه کرد : اییییییی…ایییییی چه می دونم والا سرنوشته دیگه ….نمی دونم چرا قلبم تمایل داشت بغلش کنم و ببوسمش کف دستم و انداختم دور گردنش و دو تا ماچ محکم از لپش کردم …خنده اش گحرکت کرد و منو بوسید و اظهار کرد : برای حیاتت همیشه خودت تصمیم بگیر سر نوشت هست اما فکر درست که زندگی تو می سازه ……گفتم برای چی عزیز جان تو رو خدا بگو چیکار کردی ؟
یکی دو هفته گذشت ، من با وجود اشتیاقی که برای متوجه شدنش داشتم بیرونو نگاه نکردم و سرمو به دوختن سفارش های خانم گرم کردم و
می دوختم و می دوختم تا اونجا که بعضی وقت ها می تمایل داشتم از حال برم ….. این طوری خودمو تنبیه می کردم …. روزگارها هم کمتر از اتاقم بیرون می راهی شدم هر کی می تمایل داشت منو ببینه میومد تو اتاقم ….. رقیه مشکوک شده بود و هی سئوال پیچم می کرد اما من چی داشتم بگم خودمم نمی دونستم چم شده …….
دخترای آقاجان اغلب با شوهراشون اونجا بودن خونه همیشگی شلوغ بود کار زیاد بود و یه جورایی بدون من نمی تونستن ، مجبور بودم از صبح تا شامگاه ببینم کی چی می خواد ولی برام خوب بود چون کم کم به زندگی عادی خودم برگشتم حالم بهتر شد و تونستم مثل گذشته لبی پر از خنده داشته باشم اون موقع بود که به حیاط نگاهی کردم……….. وای که چه قدر زیبا شده بود درِ بزرگی برای حیاط گذاشته بودن و گل کاریها عوض شده بود آبنما و استخر و آلاچیق …..از حیاط قبلی دیگه خبری نبود .. به رقیه بیان کردم حیاط بهشدت زیبا شده اونم بیان کرد : کف دست اوس عباس درد نکنه بسیار با قلب جون زحمت کشید بهشدت هم با سلیقه و کاردونه….. آقاجان که خیلی ازش تعریف می کنه اضافه کردم : اینا که تو حیاط بودن همه جوون بودن اوس عباس کی بود ؟ گفت همون جوونه…. نمی دونم دیدش یا نه بهشدت خوش سیما و مقبوله با اون سن کمش متوجه شدی چه حیاطی درست کرد ؟ من که ازش نمی دیدم ولی آقاجان می اظهار کرد تعریف شو بسیار کردن …حالا می فهمم ، راست می اظهار کردن ………
باز بند قلبم پاره شد باز قلبم به تپش افتاد ….. زدم تو سینه مو با خودم گفتم : نرگس شورشو در آوردی از کجا معلوم اون باشه ….اما موزیانه در ذهنش گذراندم پس اسمش عباسه ….و قلبم قنج حرکت کرد .
چند روزگار بعد کارتمام شد کارگر ها زیر کارو تمیز کردند دستمزد شان را گراهی شدند و راهی شدند. این برای من پایان رویای جوانی بود. کنار پنجره می جای گرفتم و حیاطی رو که اون درست کرده بود نگاه می کردم و اشکهایم می ریخت به چیزی امید نبسته بودم که حالا نا امید بشم پس چرا بغض داشتم !؟ شاید برای این بود که او تنها کسی بود که منو به یاد خودم آورده بود یادم آورده بود منم آدمم احساس دارم نمی خواستم از اون رویا بیرون بیام .اامان باری بود که قلبم برای کسی می تپید و یادش گونه هامو سرخ می کرد . فکر کردن به اون تنها چیزی بود که قلبم رو خوش می کرد و نمی گذاشت مجدداً خودم رو فراموش کنم پس بردمش توی زیستنم توی خیالم و با خودم عهد بستم که تا آخر عمر تو فکرم با اون زیستن کنم از اون قلب شوره ها و تپش قلب ها و به یاد آوردن اون نگاه گرم لذت می بردم پس چرا باید از کف دستش میدادم ؟ چی داشتم که جای اون قلبمو گرم کنه پس گذاشتمش توی صندوقچه ی دلم و در شو بستم ….
صبح تا شامگاه کار می کردم آخرای شامگاه از پارچه ای که خانم بهم داده بود واسه ی خودم برای اامان بار لباس دوختم تا اون وقت بهشدت برای اون اشراف زاده ها لباس دوخته بودم حالا نوبت خودم بود پارچه ی ساتن سبز خوش رنگی بود که رنگشو بهشدت دلبسته شدم و هر چی سلیقه داشتم روی اون به کار بردم وقتی تموم شد پوشیدم و جلوی آیینه خودمو متوجه شدم ….همونی بود که می خواستم ……… لباس رو در آوردم و قایم کردم و به کسی نشون ندادم …………..
روزگارا هم هر وقت بیکار بودم کار سوزن دوزی ها رو انجام می دادم تا تمومش کردم … اونا رو توی همون بقچه ای که خانم بهم داده بود پیچیدم و با احمد آقا برای خانم فرستادم ….
دو روزگار مانده بود به نیمه ی شعبان روزی که عروسی محمود آقا بود برو بیا یی توی خونه مسیر افتاده بود که نگو و نپرس …… انتهای حیاط دیگ های بزرگ زده شد ساز و دهل، خواننده و نمایش رو حوضی، همه تدارک متوجه شده شده بود. آقاجان می خواست سنگ تموم بزاره ….. دور تا دور حیاط چراغ های زنبوری پایه دار گذاشتن اون زمون چراغ های نفتی جمتوجه شدی اومده بود که یک حباب روی اون بود درست مثل فانوس اما با نور بیشتر از اون چراغها که توی ماشین دودی هم استفاده می کردن همه جا مثل روز روشن شد حیاط مخصوص مرد ها بود ولی یک قسمت برای زن ها درست کردن تا بتونن نمایش رو حوضی رو تماشا کنن که اون مدت همه دوست داشتن و نمی تونستن ازش بگذرن…….
آقاجان به حاجی جمشیدی پدر شوهر ربابه سفارش میز نهار خوری و مبل داده بود که همون روزگار رسید و خونه و زندگی یه چیز دیگه شد ، تمام پشتی ها و کوسن های ترمه جمع شد و به جاش دور تا دور مبل چیده شد ….
آشپز ها از روزگار قبل از عروسی کار خودشون شروع کردن ، بره ها رو توی حیاط سر بریدن و آماده کردن…….. از نیمه های شامگاه بوی کباب بره تموم فضا رو پر کرده بود …..
میز و صندلی ها رو هم آوردن و چیده شد وتقریباً همه چیز حاضر بود….. .
فردا از کلّه ی سحر همه مشغول کار شدن منم بعد از نماز نخوابیدم رفتم به مطبخ اون روزگار باید برای عده ی زیادی نهار درست میکردیم …بانو خانم هم اونجا بود .
او از منم زودتر شروع کرده بود و مرتّب به گلنسا و عذرا فرمون می داد تا دیدهش به من افتاد خرسند شد و بیان کرد : هان خوب شد اومدی نرگس جون ، بیا این قورمه سبزی رو هم درست کن …نمی دونم چیکار می کنی اینقدر خوشمزه میشه بیا بیا تو رو خدا …..این چه کاری بود اینا کردن ، روز عروسی این همه رو غذا دادن بسیار سخته کاش همون جا خونه ی خودشون درستش می کردن اونوقت ما هم راحت بودیم …
بیان کردم : خوب بانو جون اونوقت ما باید می حرکت کردیم خونه ی اونا از کار و زیستن می افتادیم آقاجان حساب اینو کرد ………..سری جنباند و یک چه می دونم والله بیان کرد و مشغول شد …..
وقتی رفتم بالا همه داشتن کار می کردن ده تا کارگر زن مشغول تمیز کردن خونه بودن دو سه
تاشون فرستادم کمک بانو جون ….. دخترای آقاجان هم مشغول سفره عقد و تزیین بودن و رقیه هم مرتّب کف دستور می داد ودر حالیکه اون زمان فقط هفده سالش بود اما حسابی از
عهده ی کارا بر میومد.
اون هیچوقت به کسی باج نمی داد وگرنه مدتها بود که بانو خانم رشته ی کارو کف دستش گرفته بود اما آبجیم اجازه نمی داد حا لا بانو برای اینکه اختلافی پیش نیاد دخالت نمی کرد اون هم مثل آقاجان فهمیده و عاقل بود و خیلی صلح طلب …..
ما اون روزگار برای شصت، هفتاد نفر غذا درست کردیم و سفره چیدیم ….. نزدیک ظهر بود که ماشین های آخرین مقلب و کالسکه های قشنگ وارد خونه شدن ….با رسیدن اونا صدای دهل زن ها کشیده شد و خبر از این داد که عروس اومد و عده ی زیادی به همجادهش اومدن که همه زن بودن ……
بزن و به کوب شادی و هلهله به هوا حرکت کرد .همه دور تا دور جای گرفتن و پذیرایی شدن تا موقع نماز …..
اذون که بیان کردن همه به نماز ایستادن جا نماز ها پهن شد و آقاجان اومد تو و جلوی همه ایستاد و نماز جماعت خونده شد ….. من و بانو خانم و ریحانه یکی دیگه از دخترای آقاجان با گلنسا و عذرا سفره ای رنگین برایشان انداختیم که مثال زدنی شد …..
بعد از غذا عروس آماده بزک بود دایره زن ها با خوندن شعرهای مخصوص مراسم رو شروع کردن و در تمام مدتی که او آراسته می شد از پا ننشستن …آرایشگر ها هفت هشت تا بودن که به نوبت زن ها رو بزک می کردن.
حالا من باید میرفتم آماده میشدم … رفتم سراغ بچه هام تا اونا رو ببرم که آماده کنم … بچه ها همه مشغول بازی بودن به جز رجب که گوشه ای وایساده بود و گریه می کرد ولی آروم اون بهشدت ساکت و بی آزار بود اگرم می خواست گریه کنه اونقدر بی آوا بود که تا نیگاش نمی کردی نمی متوجه شدی….
اون کلاً با شلوغی میونه ی خوبی نداشت بغلش کردم بوسیدمش و اون سرشو گذاشت روی شونه ی من دو کف دستی گردنمو چسبید کف دست زهرا رو هم گحرکت کردم و با هم حرکت کردیم به اتاقمون نمی دونم از کی و چرا پرده ی اتاقم عقب بود کاری که آقاجان به اون حساسیت داشت و من هیچ وقت این کارو نمی کردم اون دو تا اتاق هم برای همین از قدیم خالی بود که پنجره های بزرگ داشت و نزدیک حیاط بود …. وقتی من اونجا راهی شدم کف دستور داد پرده های کلفت زدن و این اامان باری بود که پرده پس بود ….از ترس اینکه آقاجان که توی حیاط بود نیبنه همین طور که رجب بغلم بود و زهرا دستش تو کف دستم با عجله رفتم که پرده رو بکشم که یک مرتبه نگاهم به اون افتاد تا نزدیک در اتاقم اومده بود ..
به فاصله ی کم از پنجره وایساده بود باز دیده تو دیده شدیم ……. بلافاصله پرده رو کشیدم در حالیکه نفسم داشت بند میومد آهسته رجب رو گذاشتم زمین… …اون اینجا چیکار می کرد ؟ مگه کار تموم نشده بود اگرم برای عروسی اومده که از حالا نباید بیاد ؟
چطوری جرات کرده تا دم در اتاق من بیاد ؟ پس اونم خاطر منو می خواد از این حس غرق خوشحالی شدم اما فقط یک لحظه که این سئوال به ذهنم رسید و یک دفعه از جام پریدم که ای وای بچه ها رو دید ، نکنه فکر کنه من شوهر دارم ؟ نکنه دیگه سراغم نیاد ؟ بعد به خودم نهیب زدم، چیکار داری می کنی نرگس احمق خجالت بکش اینا جگر گوشه های تو هستن به درک که نیومد اصلا تو با خودت یک عهد بستی که فقط توی دلت باشه تموم شد
این خاطر خواهی برای تو درد سر داره بچه نشو ولش کن …
کف دستمم گذاشتم روی قلبم آخه داشت از تو سینه ام بیرون میومد.
در فکر بودم که اون اینجا چیکار می کرد ؟ اگرم جزو مهمون ها بود دیگه از صبح که نباید میومد به هر حال من تصمیم خودمو رو گحرکت کرده بودم و نمی خواستم ببینمش….
از اینکه توی دلم نگهش داشتم راضی بودم بیشتر از این صلاح نبود.
رفتم حمام و بچه ها رو شستم و سعی کردم دیگه بهش فکر نکنم ……
موهامو پشت سرم جمع کردم و لباسی که برای خودم دوخته بودم پوشیدم ..لباسی از ساتن سبز بچه ها رو هم حاضر کردم و حرکت کردم به عروسی ….
مثل اینکه بسیار طول کشیده بود زیرا وقتی من وارد سرسرا شدم بیشتر مهمان ها اومده بودن ، رقیه و بانو خانم نزدیک در بودن نگاهشون که به من افتاد هر دو یکه خوردن …بانو خانم پرسید : این تویی نرگس ؟ واقعا خودتی ؟بسیار زیبا شدی چه لباس دلنشینی واقعا …..چه لباسی از کجا اوردی ؟ رقیه زبونش بند اومده بود با نگاه و سرش ازم پرسید ؟ سرمو بردم جلو و در گوشش طوری که بانو خانم هم بشنوه گفتم پارچه ای که خانم داده …..
رقیه با یه جور تعجب و خوشحالی بیان کرد : والله من که شاخ در آوردم لباست از همه دلنشین تره خودتم بهشدت قشنگ شدی ……. اونشامگاه همه می اظهار کردن که من توی اون عروسی خیلی خوب بنظر میومدم .
بالاخره خانم اومد و همه ی خانواده ی فرمانفرماییان با شش ماشین و چهار کالسکه اومدن توی حیاط …..آقاجان به استقبال شون راهی شد و همه ی مهمونا خودشونو برای روبرو شدن با خانمهای فرمانفرماییان آماده می کردن……..
خانم که رسید دیدهش به من افتاد و پرید منو بغل کرد ابراز احساساتش تماشایی بود و مرتب می اظهار کرد :کاش پیش من بودی چقدر قشنگ شدی ماه شدی کاش همیشه این جوری می پوشیدی …..بعد رفت سراغ بقیه …..تا حدی همه از این برخورد تعجب کرده بودن و توجه شون جلب شده بود ….او یک صندوقچه دستش بود که همه در ذهنش گذراندیم پیشکشی عروس رو گذاشته توش با همون صندوقچه با همه سلام و احوال پرسی کرد ، رقیه و بانو جون داشتن برای استقبال از اونا خودشونو می کشتن ….
هی تعارف می کردن و بالا و پایین می پریدن ….آبجیم جایی رو بالای سرسرا برای اونا در نظر گحرکت کرده بود که تمام مدت مراقب بود کسی اون جا نشینه .
وقتی خانواده ی شوهر خانم جابجا شدن او برگشت پیش من و یک اشاره کرد که دنبالش برم و خودش راهی شد تو اندرونی … …..منم حرکت کردم.
همون جا دم در صندوقچه رو باز کرد و یک بسته از توش در اورد و درشو بست و صندوق رو داد به من ….پرسیدم چیکارش کنم ؟ با خنده بیان کرد : قبول …..منم خندیدم و جویا شدم :چی رو قبول؟ یعنی چی ؟ گفت : مال توس قابلی نداره بعدا در موردش حرف می زنیم و با عجله حرکت کرد تو سر سرا …..
کمی تردید کردم اما خوب چیکار می کردم از همون جا حرکت کردم به اتاقم ….و درشو باز کردم یک جفت گوشواره و هشت تومون پول توش بود …پول زیادی بود می دونستم که اون برای سوزن دوزی های من اینو گذاشته اما خیلی زیاد بود .
یک صندوق بزرگ داشتم اونو گذاشتم توش و شش تا النگو بر داشتم تا به عروس رو نمایی بدم و برگشتم.
بالاخره مهمانها وارد شدن و عقد خوانده شد رو نمایی ها داده شد و منم النگو هامو دادم در حا لیکه منو خاله ی دولید می اضافه کردن این پیشکش کم بود……..
زن ها تو سرسرا بزن و به کوب می کردن و مردها توی حیاط که بیشتر از طبقه ی اعیان و اشراف بودن…..
نمایش رو حوضی که شروع شد همه چادر به سر شون کردن و راهی شدن برای تماشا …ولی من نرفتم خسته بودم و بی حوصله یه عده از زن ها هم مونده بودن وچند تا چندتا دور هم قرار گرفته بودن و با هم حرف می زدن. من تو عالم خودم بودم که نگاه سنگین کسی رو روی خودم احساس کردم …. خانم شیک و دلبری روبروی من وایساده بود …نگاهش که کردم اومد جلو کنار من جای گرفت و گفت : من زن دایی عروسم شما کیه دولیدی ؟ کمی اندیشیدمو گفتم : من خاله ی دامادم ….با شادی اضافه کرد : شما خواهر آسیه خانمی ؟ اظهار کردم نه خواهر رقیه خانمم ….گفت : اهان از شما پرسیدم گفتن شوهر ندارین (من حرفی نزدم مکثی کرد و دستشو گذاشت روی پای من )…..شوهر می کنی ؟ با شتابزدهی گفتم: نه نمی کنم ..پرسید : چرا ؟ گفتم دو تا بچه دارم می خوام اونا رو بزرگ کنم همین… با عجله حرکت کردم چادرم رو بر داشتم و راهی شدم تو حیاط پیش بقیه ….اما حواسم به نمایش نبود صوتی خنده ی بقیه رو هم نمی شنیدم یه وقت به خودم اومدم که دیدم همه دارن میرن تو و نمایش تموم شده … رقیه اومد پیشم و گفت : نرگس می خوان شام بدن میشه به بانو کمک کنی ..
مسیر افتادم برم که بار دیگر متوجه شدمش داشت به گروه رو حوضی کمک می کرد که وسایلشونو جمع کنن منو نمشاهده کرد فورا سرمو کردم زیر چادر و رفتم تو عمارت ….ولی حضورش نمی گذاشت آروم باشم از یک طرف خرسند بودم که اینجاست و از طرف دیگه پریشون بودم و بیقرار …….
اونشامگاه گذشت و فردا پاتختی بود واقعا کشش نداشتم و به سختی مراسم رو گذروندم ……خانم موقع راهی شدن اومد پیش من ……..قبل از اینکه حرفی بزنه من به او گفتم : این چه کاری بود کردی یعنی من حق ندارم برای تو چیزی بدوزم ؟ ….خانم محکم زد پشت کف دستش و گفت : خدا منو بکشه اگه برای من دوخته بودی بهت پول می دادم من کارای تو رو دادم و کف دستمزد تو رو گراهی شدم خوب کار که عار نیست …هان ؟ هست ؟ تو مگه کم برام لباس دوختی چه کارا که نکردی حالا من حق ندارم یه کاری برای تو بکنم فقط تو باید هی بدوزی , بهم برسی, محبت کنی ؟ نه نمی شه دوستی باید دو طرفه باشه ….و کف دست انداخت گردن من و اضافه کرد :تو مثل خواهر منی، بسیار دوستت دارم …میای پیش من بمونی ؟ (راستش از این حرف سر جام میخکوب شدم انتظار چنین چیزی رو نداشتم )
بیان کردم : خانم من دو تا بچه دارم نمیشه این جا راحتم اگه بچه ها نبودن شاید اما الان نمیشه …..مثل اینکه از حرف خودش پشیمون شده بود اضافه کرد :ولش کن یه چیزی اظهار کردم اما تو رو خدا بیشتر بیا پیشم اگرم چیزی دوختی بفرست برای من برات می فروشم …..
واقعا نمی دونستم اون چی فکر می کنه می خواد به من کمک کنه یا از بس منو دوست داره این کارا رو می کنه نمی متوجه شدم ……………
با لاخره خونه ساکت و خلوت شد مصمم شده بودم تا مدتی هیچ کاری نکنم و به بچه ها برسم تازگی ها خیلی ازشون دور شده بودم……
حا لت صورت رجب طوری بود که انگار غم بزرگی داره کم حرف می زد و بازی نمی کرد احساس خطر کردم و تمام وقتم رو صرف اونا کردم ….
اما هر وقت فرصت می کردم کنار پنجره می رفتم و به حیاط نگاه می کردم ، برگها زرد شده بود و با اندک نسیمی به زمین می ریخت .و من با ریختن برگها روزگارها رو می شمردم روزگارهایی که مثل زندگی من روزگار به روز سردتر می شد ….گاهی با خودم حرف می زدم …نرگس خیلی خوش خیال بودی مثل احمق ها رفتار کردی نباید دل به کسی می دادی همه چیز تموم شد و حرکت کرد ….و گاهی از خودم می پرسیدم تو واقعا منتظرش هستی ؟ دیدی که با دیدن بچه ها رفت …..
از همون موقع دیگه سرو کله اش پیدا نشد … ای نرگس خوش خیال …..
هنوز زمستون نشده بود که برف سنگینی همه جا رو سفید کرد آقا جان برای اتاق من یک بخاری ذغال سنگی خرید قبلا وقتی هوا سرد میشد من توی اتاقم کرسی می گذاشتم ….حالا با این بخاری بچه ها کمتر سرما می خوردن ….خود آقاجان با احمد آقا اومد که بخاری رو توی اتاقم بزارن ..
این اولین باری بود که او به اتاق من میومد …کار که تموم شد و بخاری روشن شد احمد آقا راهی شد اما آقاجان همون جا کنار دیوار نشسته بود رقیه که بهشدت فضول بود اومد تا ببینه چه خبره ولی آقاجان بهش محترمانه بیان کرد : شما تشریف ببرین خانم من الان خدمت میرسم ….شصتم خبردار شد که چیزی شده که آقاجان می خواد به من بگه …شاید یک دقیقه بیشتر طول نکشید اما من هزار اندیشیدم تا او به حرف اومد ….
بیا بشین بابا دخترم نرگس خانم یکم با شما حرف دارم ….روبرویش نشستم و بی صبرانه منتطر ماندم …از اونجایی که آقاجان خیلی با لفت و لعاب حرف می زد و من بی صبر کلافه شدم و پرسیدم :کاری کردم آقاجان خطایی ازم سر زده ؟ خنده اش گرفت و سری جنباند و گفت : مگه میشه ؟ اصلا شما خیلی با ملاحظه و خانمی برای همین همه اینقدر شما رو دوست دارن راستش چند وقت پیش پیغام دادی دیگه در مورد خواستگار حرفی با شما نزنیم اظهار کردی می خوای بچه هاتو بزرگ کنی و دست گذاشتی روی حساسیت من و فرمودی که اگه زیادی هستی بهت بگیم که فکری برای خودت بکنی من خیلی دلخور شدم و دیگه هر کس برات پیدا شد بهت ناضافه کردم اما ا لان فرق می کنه کسی پیدا شده که بسیار اصرار داره و بچه ها رو هم قبول می کنه خودش زنش مرده و یک بچه داره جوونه و بسیار هم خوش قیافه اس و با شوخی اظهار کرد نه به خوش قیافه ای حاجی عبدالله ..و خودش از حرف خودش خوشش اومد و کشیده بلند خندید ….خوب بابا نظرت چیه ؟
غوغایی در قلبم افتاد صورتم باز شد ….پس با لاخره اومد.. می دونستم حسم دورغ نمیگه پس اونم یه بچه داره چه از این بهتر مثل هم هستیم ….حا لا به آقاجان چی بگم ؟ کمی در ذهنش گذراندم و گفتم : نمی دونم باید فکر کنم اگه بچه ها رو قبول می کنه؟ …خوب ببینم چی میشه آقاجان, فکر کنم خبر میدم ..
آقاجان کشیده شد و همین طور که می حرکت کرد اظهار کرد : من برم که ا لان خانم جان میاد خودتو حاضر کن و حرکت کرد….. دو دقیقه بیشتر طول نکشید که آبجیم سراسیمه اومد تو و پشت سر هم سئوال کرد خوب بگو …چی اظهار کرد؟ چیکار داشت ؟ بگو در مورد چی حرف می زد ؟ خندم گراهی شد و بیان کردم اگه حرف نزنی میگم …حا لا تا فردا صبر می کردی چی میشد؟ ا لان که آقاجان می فهمم بهت گفتم آخه سفارش کرده به هیچ وجه به تو نگم ….
شوخی منو باور کرده بود و بال بال می زد مجبور بودم تا جریان رو بهش بگم وقتی حرفم تموم شد نگاهی به من کرد و با شادی اظهار کرد :از حال روزت معلومه که بدت نمیومده؟ ای ناقلا …… بگم بیان ؟ هان بگم ؟ بزار از آقاجان بپرسم کیه ؟ نمی دونم چرا به من نگفت…
چی صلاح کرده که اول به تو اضافه کرد نمی دونم حتما یکی هست که من قبولش ندارم وگرنه چرا با من در میون نگذاشت؟ ….و اظهار کرد و گفت تا راهی شد وقتی تنها شدم احساس خوبی داشتم و با خودم فکر می کردم: نرگس اومد با لاخره اومد می دونستم میاد …. اگه بچه داشته باشه از کف دستش نمیدم … اما اصلا بهش نمیاد …..اصلا ولش کن خودتو بده به دست سرنوشت هر چی خدا بخواد.
دو شامگاه بعد ما حاضر شدیم و منتظر خواستگار بودیم بانو خانم از همه بیشتر زحمت کشید و خوشحال بود و می بیان کرد نرگس حقشه خوشامگاهخت بشه ……با لاخره احمد آقا خبر داد که مهمانها اومدن…..آقاجان تا دم در رفت …………..
با متوجه شدن اامان کسی که وارد خونه شد تمام تنم خیس عرق شد مثل یخ واحرکت کردم …. او همون خانمی بود که توی عروسی از من پرسیده بود شوهر می کنم یا نه …..سرم رو پایین انداختم و به یک باره بغض گلومو گرفت نمی تونستم جلوی خودمو بگیرم ….اما همه اندیشیدن از شرم و حیا این طوری شدم ….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن