دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۶]
#پارت_551
-می تونیم دوست باشیم ولی مادر و فرزند نه!
پوزخندی زدم.
-وقتی که باید مادری می کردی نکردی … وقتی که حسرت داشتنت رو داشتم نبودی … الانم دوست نمی خوام! می تونید برید پی زندگیتون مثل تمام این سالها که رفتی!
مرجان فقط نگاهم کرد. توی نگاهش دنبال ذره ای حس مادرانه بودم ولی انگار هیچی نبود؛ خالیِ خالی!
خانوم جون کشیده شد.
-خیلی عوض شدی مرجان، بسیار!
-آره من عوض شدم … عوضی شدم … همه ی اینا مقصرش احمدرضاست.
-اشتباهات خودت رو پای احمدرضا نذار، تو نتمایل داشتیش.
-من که مجدداً اومدم!
-اگر احمدرضا هم عشقت رو پس می زد و بعد از چند سال میومد میگفت پشیمونم، قبولش می کردی؟ من مادرتم ولی تو اون پسر رو شکستی!
با پدر دیانه لجوجانه ازدواج کردی و ثمره ی یه زندگی اشتباه شد این دختری که تمام سالهای عمرش رو تو حسرت داشتن پدر و مادر گذروند.
-من فقط دنبال کمی آزادی بودم.
خانوم جون پوزخندی زد.
-به آزادیت رسیدی ولی حق نداری کسی رو مقصر بدونی بخصوص احمدرضا رو که با رفتنت مثل شمع آب شد!
حقش خوشامگاهختی بود که تو و اون بهار ذلیل شده ازش گحرکت کردین … حالام میتونی بری هر جائی که دوست داری؛ نه دیانه مادر می خواد نه من دختر.
و پشت به مرجان سمت اتاقش حرکت کرد. مرجان عصبی پاشو کوبید زمین اظهار کرد:
-هیچ کس من و نمی فهمه … هیچ کس!
و سمت اتاقش حرکت کرد. روی مبل قرار گرفتم و سرم و توی کف دستهام گراهی شدم.
قلبم خالی بود نه نفرت داشتم ازش نه چیز دیگه ای، انگار خنثی شده بودم!
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۶]
#پارت_552
مثل تمام آخر هفته ها، همه خونه ی خانوم جون جمع بودن. احمدرضا هنوز نیومده بود.
نامزد امیر حافظ هم نبود ولی نامزد هانیه اومده بود. به نظر پسر خوبی میومد.
در حال غذا دادن به بهارک بودم که خاله گفت:
-حالا تصمیمت برای راهی شدن جدیه؟!
مرجان بی حوصله پا روی پا انداخت.
-آره، اینجا بمونم که چی بشه؟ اتفاق جمشاهده کردی میوفته؟ … پس بهتره برگردم.
امیر علی مثل همیشه با شوخی گفت:
-خاله منم ببر، دلم آزادی می خواد!
حمید زد تو بازوش.
-توی نسناس همین جا هم آزادی های خودت رو داری، اونور بری که یه ملت رو آباد می کنی!
خاله استغفراللهی گفت و امیر علی زد تو سر حمید. امیر حافظ مثل همیشه آروم بود.
خانوم جون: مرجان هر وقت بخواد میتونه بره، آزاده.
هانیه: یعنی برای عروسی امیر حافظ نیستی عمه؟
-میبینی که همه دارن بیرونم می کنن!
خانوم جون: کسی تو رو بیرون نکرده، خودت مشتاق حرکت کردنی!
با صوتی زنگ در همه خاموشی کردن. بعد از چند دقیقه احمدرضا وارد سالن شد.
با مشاهده کردنش دوباره ضربان دلم بالا رفت. با همه سلام احوالپرسی کرد.
با متوجه شدنم لبخندی بهم زد و حالم رو پرسید. بدون اینکه به بهارک نگاه کنه روی مبل رو به روم جای گرفت.
سنگینی نگاه کسی رو احساس کردم. سر کشیده کردم که نگاهم به امیر حافظ افتاد.
وقتی متوجه شد نگاهش کردم پوزخندی زد. تعجب کردم اما حرفی نزدم.
بحث به عروسی امیر حافظ کشیده شد و کارهایی که باید می کردن.
رفتم سمت آشپزخونه، زمان داروهام بود.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۶]
#پارت_553
لیوانی آب پر کردم و قرصم رو خوردم. میل داشتم بیام بیرون که امیر حافظ تو چهارچوب در نمایان شد.
-تو عاشقش شدی!
-چی؟
-تو عاشق احمدرضا شدی!
یهو قلبم خالی شد و هول کردم.
-نه، کی گفته؟
-نگاههات! اما به تفاوت بینتون در ذهنش گذراندی؟
-چی داری برای خودت می بافی؟
اومد جلو و تو دو قدمیم از حرکت ایستاد.
-به من نگاه کن دیانه.
آروم سرم رو بالا آوردم. یاد تمام محبتهاش افتادم.
-میدونم من در حقت بد کردم اما ازدواجت با احمدرضا اشتباهه!
لبم رو به دندون گحرکت کردم.
-کی اضافه کرده ما قراره با هم ازدواج کنیم؟
-من بچه نیستم دیانه … تو رو مثل کف کف دستم می شناسم.
“یعنی همه مثل امیر حافظ متوجه شدن؟”
-نگران نباش، هیچ کس نفهمیده.
کف دستم رو روی دهنم گذاشتم. بازم با صوتی کشیده فکر کرده بودم!
-تو بهشدت خوبی دیانه.
با صدایی که از پشت سر امیر حافظ بلند شد، سر چرخوند.
نگاهم به احمدرضا افتاد که به چهارچوب در تکیه داده بود.
هراسیدم؛ هم از حضورش هم از اینکه نکنه چیزی از حرفهامون رو درک کرده باشه! یعنی متوجه شده؟
-اگر مزاحم خلوتتونم برم!
-خلوتی نبوده.
احمدرضا آهااان کشداری اظهار کرد و نگاهش رو به من دوخت. هول کردم.
-من برم پیش بهارک.
از کنار احمدرضا رد شدم که دستش به کف دستم خورد. حالم یه جوری شد.
لحظه ای صدای عصبیش رو متوجه شدم.
-تو مگه زن نگحرکت کردی؟
پاهام سست شد.
-چی برای خودت میگی؟
جایز ندونستم خیلی وایستم و سمت سالن راهم رو کج کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۷]
#پارت_554
کنار بهارک جای گرفتم ولی تمام هوش و حواسم پیش احمدرضا و امیر حافظ بود.
بعد از چند دقیقه با هم به سمت سالن اومدن. از چهره ی هیچ کدوم چیزی مشخص نبود.
دلم کمی شور می زد. بعدازظهر همگی عازم حرکت کردن شدن که احمدرضا اومد سمتم و تو دو قدمیم توقف کرد.
-میخوام بعد از مراسم امیر باهات صحبت کنم.
نگاهم رو بهش دوختم.
-باشه.
تبسم کم رنگی زد و با بقیه خداحافظی کرد و حرکت کرد.
به اصرار هانیه و خانوم جون با هانیه برای خرید لباس راهی شدیم.
بعد از کمی گشت و گذار، لباس بنفش کوتاه حریری نظرم رو جلب کرد و به همراه کیف و کفش و روسری همرنگش خریدم.
برای بهارک هم لباس خریدم و به خونه برگشتیم. بالاخره شب مراسم امیر حافظ رسید.
با هانیه به آرایشگاه حرکت کردیم و قرار شد حمید بیاد دنبالمون.
بهارک با خانوم جون به باغ رفته بودن. آرایش روی صورتم کم و دخترونه بود و موهای بلندم رو لخت کرده بود.
هانیه بهشدت زیبا شده بود. با اومدن حمید با هم از آرایشگاه بیرون اومدیم و سمت باغ حرکت کردیم.
هم هیجان داشتم و هم قلبشوره. حمید ماشین و تو کوچه پارک کرد و پیاده شدیم.
امیر علی با یه پسر دیگه دم در ورودی ایستاده بودن. امیر علی با دیدنمون سوتی زد و گفت:
-به به لولو تبدیل به هلو شده! خدا این رنگ و روغن رو از شماها نگیره …
هانیه با اعتراض گفت:
-امیر علی میزنمتااا … خوبه بدون آرایش ما رو هم متوجه شدی!
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۷]
#پارت_555
-آره واقعاً، خدا نصیب دشمن کنه!
و زد زیر خنده. هانیه زهرماری حواله اش کرد و با هم وارد باغ شدیم.
دور تا دور صندلی چیده بودن برای آقایون و خانمها داخل بودن. خدا رو شکر کردم مختلط نبود.
با نگاهم دنبال احمدرضا بودم اما انگار هنوز نیومده بود.
نگاهم به پارسا افتاد که با دیدنم لبخندی زد و آروم سر تکون داد.
متقابلاً براش سری تکون دادم و وارد سالن شدیم. همه در حال بزن و برقص بودن.
لباس عوض کرده و پیش بقیه راهی شدیم. عروس و داماد هنوز نیومده بودن.
خاله قربون صدقه ام رفت. کنار خانوم جون و بهارک نشستم و هانیه راهی شد وسط.
نیم ساعت بعد عروس و داماد اومدن. نگاهم به المیرا افتاد. با متوجه شدنم اخمی کرد و نگاهش رو ازم گحرکت کرد.
دیروقت بود که مهمون های دور راهی شدن و بقیه وارد سالن شدن.
نگاهم تو مردا به احمدرضا افتاد. کت و شلوار پوشیده بود و از همواره جذاب تر شده بود.
حمید و امیر علی حرکت کردن وسط. نگاه سنگین المیرا رو روی احمدرضا احساس می کردم و اصلاً قلبم نمی خواست احمدرضا نگاهش به المیرا بیوفته.
احمدرضا اومد سمتم و کنارم از حرکت ایستاد.
-سلام.
-سلام خانوم کوچولو، چه موش خوشگلی!
گونه هام گل انداختن. نگاهم رو به امیر حافظ و نوشین دوختم که هر دو قشنگ شده بودن.
بالاخره نوبت عروس کشون شد.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۷]
#پارت_556
همه سمت ماشینهاشون حرکت کردن. بلاتکلیف مونده بودم که هانیه بیان کرد:
-دیانه، بیا با ما بریم.
تمایل داشتم برم سمت ماشینشون که وسط مسیر آستینم کشیده شد.
-دیانه با من میاد!
هانیه سوتی زد و سوار ماشین شد. دلم پر هیجان می زد.
سمت ماشین احمدرضا راهی شدم. در جلو رو باز کرد و سوار شدم.
با حرکت ماشین عروس بقیه ی ماشینها شروع به بوق زدن کردن. صدای کشیده آهنگ کل خیابون رو برداشته بود.
احمدرضا شیشه رو پایین داد. هوای خنک وارد ماشین شد و کمی روسریم رو عقب برد.
بهارک صندلی عقب خوابیده بود. بالاخره بعد از کلی دور زدن، ماشین کنار ساختمونی توقف کرد.
بعد از بدرقه ی عروس و داماد، سمت خونه ی خانوم جون حرکت کردیم.
احمدرضا ماشین رو کنار در خونه نگهداشت. میل داشتم پیاده شم که گفت:
-فردا وقت داری؟ میخوام باهات صحبت کنم.
-بله.
-خوبه، عصر میام دنبالت.
باشه ای زیر لب بیان کردم و از ماشین پیاده شدم. در عقب رو باز کردم و بهارک رو برداشتم که صداش تو گوشم جای گرفت:
-امشب بسیار خوشگل شدی!
تا اومدم حرفش رو هضم کنم، ماشین تو پیچ کوچه گم شد.
وارد خونه شدم ولی یه قلبشوره ی عجیبی داشتم.
یعنی احمدرضا می خواست چی بهم بگه؟ اصلاً چیکارم داره؟
تمام شب ذهنم درگیرش بود. تا عصر که بخوام برم دل تو قلبم نبود.
لباس پوشیدم و آرایش ملیحی روی صورتم انجام دادم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۷]
#پارت_557
با صدای آیفون تند کیفم رو برداشتم و از خونه زدم بیرون.
در حیاط و باز کردم. احمدرضا تو ماشین جای گرفته بود.
سوار شدم که بوی عطرش پیچید توی دماغم. عمیق نفس کشیدم.
-سلام.
-سلام خانوم کوچولو …
ماشین و روشن کرد. نمیدونستم قراره کجا بریم ولی خاموشی کرده بودم. ماشین و تو پارک چیتگر نگهداشت.
-می تونی پیاده روی کنی؟
-اوهوم.
-خوبه.
با هم پیاده شدیم و سمت جاده ی سنگفرش شروع به مسیر رفتن کردیم.
هوا خنک بود و نسیم ملایمی می وزید. قسمت بالای پارک چندین نیمکت گذاشته بودن و فضای زیبای بود.
احمدرضا سمت یکی از نیمکت ها رفت.
با فاصله کنارش جای گرفتم. نگاهش رو بهم دوخت. دستهام رو قلاب کردم و روی پاهام گذاشتم.
-میدونم من در حقت بسیار بدی کردم … فکر می کردم می تونم نفرت و کینه ای که از دیگران داشتم رو سر تو خالی کنم ولی با هر بار اذیتی که می کردم حالم خوب که نمی شد هیچ، نگاهت هم همیشه باهام بود اما این نفرت اجازه نمی داد باور کنم توام به اندازه ی خودت سختی کشیدی و حقت نیست که منم اذیتت کنم! تا روزی که از خونه ام حرکت کردی؛ اون روز معنی حضور یک زن توی خونه رو فهمیدم.
نگاهش رو ازم گحرکت کرد و تکیه اش رو به نیمکت داد.
-اون روزگار تازه درک کردم که …
مکثی کرد. قلبم پر تنش به سینه ام می کوبید. حرفهاش برام تازگی داشت.
متوجه شدن این حرفها از دهان احمدرضای مغرور دور از باور بود!
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۷]
#پارت_558
چرخید و نگاهش رو به چشمهام دوخت.
-مسخره است برای همه اما من دوستت دارم!
یهو سرم و بالا آوردم. نگاهم رو بهش دوختم. چی داشتم می متوجه شدم؟!
احمدرضا من و دوست داره؟؟ تبسمی زد.
-حق داری تعجب کنی زیرا من سن پدرت رو دارم ولی این قلب، این حرفها سرش نمیشه!
گونه هام گر گرفتن. باورم نمی شد احمدرضا من و دوست داره. لبم رو به دندون گحرکت کردم.
-بسیار حرفها هست ولی واقعاً نمیدونم از کجا شروع کنم.
از روی نیمکت قد بلند شدم. احمدرضا هم سریع بلند شد.
قدمی عقب گذاشتم که مچ کف دستم اسیر کف دستهای مردونه اش شد.
فاصله ی بینمون رو پر کرد. همه جا خلوت بود و پرنده پر نمی زد.
دستش و زیر چونه ام گذاشت و سرم و بالا آورد.
-به من نگاه کن!
آروم سرم و بالا آوردم.
-تو حق داری هر تصمیمی بگیری حتی اگر اون تصمیم نه اضافه کردن باشه ولی تجربه بهم ثابت کرده برای چیزی که می خوام بجنگم حتی اگر اون چیز، آدم دست نیافتنی ای مثل تو باشه!
دلم داشت از جاش کنده می شد. خاموشی کرده بودم. اصلاً نمیدونستم چی باید بگم!
-میدونم تو برای من حیفی ولی این قلب لعنتی چیزی حالیش نمیشه!
-میشه برگردیم؟
-آره … آره …
تمام راه ذهنم درگیر بود. من احمدرضا رو دلبسته شدم ولی تکلیف بهارک چی می شد؟
توی دوراهی بدی مونده بودم. ماشین و کنار در نگهداشت.
-شامگاه برای میل داشتگاری میام!
از ماشین پیاده شدم و احمدرضا گاز ماشین و گرفت و راهی شد.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۷]
#پارت_559
در حیاط رو باز کردم و وارد حیاط شدم. همونجا کنار در سر خوردم.
راهی شدن با احمدرضا و گوش دادن حرفهاش برام مثل یه خواب بود.
یه خواب شیرین که حتی باورش برام سخت بود. از روی زمین قد بلند شدم و سمت خونه مسیر افتادم.
با ورود به سالن نگاهم به خانوم جون افتاد.
-سلام.
-سلام دخترم. شب مهمون داریم.
-کیه؟
-یعنی تو نمیدونی کیه؟
لبم رو به دندون گرفتم.
-بیا اینجا ببینم چرا انقدر رنگ به رنگ میشی؟
با گامهای آروم سمت خانوم جون حرکت کردم و کنارش روی مبل نشستم. کف دستم و توی کف دستش گرفت.
-به من نگاه کن.
آروم سرم و بالا آوردم.
-تو اگه احمدرضا رو دوست نداشته باشی بهش زنگ میزنم و میگم نیاد! احساس کردم تو هم بی میل نیستی!
-من سردرگمم.
صورتم رو نوازش کرد.
-از چی عزیزم؟ به دلت رجوع کن، میدونم احمدرضا ازت بزرگتره ولی اگر دوستش داشته باشی بزرگی سن معنائی نداره.
سرم و روی پای خانوم جون گذاشتم و بغضم ترکید. خودمم نمیدونستم قلبیل گریه ام چیه؟
-گریه کن عزیزم ولی بعدش یه تصمیم درست بگیر … این دو سالی که اومدی اینجا فهمیدم چقدر متوجه شده و خانوم هستی؛ تو هر تصمیمی بگیری من پشتتم.
باید به قلبم رجوع می کردم. تا شامگاه به احمدرضا و تمام خاطراتی که تو خونه اش داشتم فکر کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۸]
#پارت_560
همه ی اون خاطرات جلوی دیدهم اومدن ولی من از احمدرضا هیچ کینه ای به قلب نداشتم!
این مرد شرایط سختی رو تو زندگیش گذرونده بود.
شاید هر کسی جای احمدزضا هم بود همین حرکت کردار رو می کرد.
روی تخت قرار گرفتم و نگاهم رو به کفپوش اتاق دوختم.
قلبم فقط احمدرضا رو می خواست؛ برای اولین بار تو این بیست و چند سال عمرم چیزی رو اینجوری از ته قلبم می میل داشتم.
با صدای زنگ گوشیم نگاهی به صفحه اش انداختم؛ شماره ی مونا بود.
دکمه ی اتصال رو زدم و آوای گرمش تو گوشی پیچید.
-الو … دیانه، زنده ای؟
-سلام.
-چه عجب خااانوم … دیگه داشتم دلواپست میشدم! خوبی؟
-اوهوم.
-چیزی شده دیانه؟
-احمدرضا!
-احمدرضا چی؟ دوباره زدتت؟
تبسمی روی لبم نشست.
-نه دیوونه … ازم میل داشتگاری کرده!
انگار مونا هم مثل من شوکه شد!
-درووووغ میگی!!!!
-نه.
-باورم نمیشه، چطور روش شده؟
-مونا!!!
-آخ آخ یادم راهی شده بود تو عاشقشی. از شوخی گذشته، نظرت چیه؟
-گیج شدم مونا اما هر جوری که فکر می کنم من احمدرضا رو دوست دارم.
-اما تفاوت بینتون چی؟
-تفاوت سنی برام مهم نیست وقتی بهش علاقه دارم. تا الان همه اش به حرف اطرافیانم بودم و هیچ وقت برای چیزهایی که می تمایل داشتم تلاشی نکردم اما الان قلبم احمدرضا رو میخواد، حتی اگه از نظر همه اشتباه باشه! حداقلش اینه حسرت به دل نمیمونم.
-پس به حرف قلبت گوش کن.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۸]
#پارت_561
-نگران چیزی هم نباش، مطمئنم خدا با توئه.
حرفهای مونا باعث شد کمی قلبگرم بشم. قلبشوره داشتم و نمیدونستم چی بپوشم.
چقدر اینجور مواقع وجود مادر چیز خوبیه!
با خودم درگیر بودم که در اتاق باز شد. سرم رو کشیده کردم که نگاهم به خاله افتاد.
با متوجه شدنم تبسمی زد و وارد شد.
-خانوم جون زنگ زده بود … راسته احمدرضا قراره بیاد میل داشتگاری؟
خجالت کشیدم و سرم رو پایین انداختم. خاله اومد سمتم و تو دو قدمیم ایستاد.
سرم پایین بود. کف دستش و زیر چونه ام زد. سرم و بالا آوردم.
-ببین خانوم کوچولو خجالت کشیده!
بغض توی گلوم بالا و پایین می شد. یهو کشیده شدم توی آغوش گرم خاله.
-خاله فدات بشه؛ ببین، اومدم برات مادری کنم. با انتخاب هم لباس بپوشی … چائی دم کنی …
عطر مهربونیش رو بلعیدم. خاله راهی شد سمت کمد لباس ها.
-خوب، ببینم چی داری؟
با کمک خاله کت و شلوار خوش دوختی پوشیدم و شال سفیدم رو سرم انداختم.
-دیانه!
-بله؟
-تو احمدرضا رو دوست داری؟
لبم رو به دندون گحرکت کردم. خاله خنده ای کرد.
-خدا رو شکر.
مرجان حرکت کرده بود بیرون و فقط خاله و خانوم جون توی سالن بودن.
شوکت، بهارک رو با خودش برده بود. ساعتی نگذشته بود که زنگ در به صدا دررسید.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۹]
#پارت_562
خاله سمت آیفون حرکت کرد.
-شاه دوماد اومد.
ضربان دلم بالا رفت. استرس باعث شده بود تا کف دستم خیس بشه.
در سالن باز شد و مثل همواره بوی ادکلنش جلوتر از خودش اعلام وجود کرد.
نگاهم به کف دسته گل بزرگ توی کف دستش افتاد. هر سه سرپا از حرکت ایستاده بودیم.
احمدرضا کت و شلوار خوش دوختی پوشیده بود. با مشاهده کردنم دسته گل و سمتم گراهی شد.
با خجالت گلها رو از کف دستش گحرکت کردم و سمت آشپزخونه حرکت کردم.
نمیدونستم باید چیکار کنم که با صدای خاله به خودم اومدم.
-دیانه، بیا عزیزم.
به سالن برگشتم و کنار خاله روی مبل رو به روی احمدرضا قرار گرفتم. خانوم جون رشته ی کلام رو به دست گحرکت کرد.
-تو دیانه رو می خوای احمدرضا؟
خانوم جون چنان محکم و رک این حرف رو زد که لحظه ای شوکه سرم رو قد بلند کردم. نگاهم به احمدرضا افتاد.
لحظه ای نگاهم کرد و بیان کرد:
-شاید بعد از اینهمه سال حیات، اامان باره که دلم مصمم یکی رو انقدر می خواد! من عاشق سادگی و مهربونی دیانه شدم.
خانوم جون: در اینکه دیانه خانوم و با وقاره شکی نیست ولی خودت می دونی رفتار خوبی باهاش نداشتی، اگه اون راهی شدار تکرار بشه چی؟
تیر پشتم لحظه ای لرزید. احمدرضا پا روی پا انداخت.
-دیانه تو شرایط خوبی وارد حیاتم نشد ولی این بار قراره به عنوان همسرم وارد زندگیم بشه.
ته قلبم از حرفهای محکمش قرص شد و ناتمایل داشته تبسمی روی لبهام قرار گرفت.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۹]
#پارت_563
خانوم جون کمی صحبت کرد و با احمدرضا سمت تراس راهی شدیم.
با تنها شدنمون نفسش رو بیرون داد و فاصله ی بینمون رو کم کرد. کف دستش نرم روی گونه ام قرار گرفت.
-چه زیبا شدی!
تبسمی زدم. جدی شد و اظهار کرد:
-تو من و دوست داری؟ نمیخوام بخاطر ترحم باهام ازدواج کنی! قلبم می خواد با دلدادگی وارد زیستنم بشی.
ازم فاصله گحرکت کرد و سمت ته تراس حرکت کرد.
-آقا احمدرضا …
چرخید و نگاهش رو بهم دوخت.
-جانم؟
ته دلم خالی شد از جانم پر مهرش. نفسم رو بیرون دادم و نگاهم رو بهش دوختم.
-من مادر نداشتم تا ناز کردن بهم یاد بده … پدر نداشتم تا رفتار با یه مرد رو بهم یاد بده … من جز بی بی خدابیامرز هیچ کسی رو نداشتم تا بسیار چیزها رو یاد بگیرم … من بلد نیستم بگم بذار برای رسیدن بهم سختی بکشه … من فقط یاد گرفتم ببخشم و محبت کنم؛ نه برای اینکه ضعیف بودم، فقط برای آرامش خودم. الانم …
سرم و پایین انداختم.
-من …
مکثی کردم.
-من شما رو دوست دارم و هر چی تو گذشته بود توی گذشته میمونه.
نفسم رو بیرون دادم.
-فقط یه چیزی ازتون میخوام … میدونم سخته!
سکوت کرده بود و فقط سنگینی نگاهش رو احساس می کردم.
-اینکه نذارید هیچ وقت، هیچ کس نفهمه بهارک دختر شما نیست. بذارید با خودمون زیستن کنه.
اومد جلو. نگاهم به کفشهاش بود.
-تو میدونی دیدن بهارک چقدر برام سخته!
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۹]
#پارت_564
دستهامو توی هم قلاب کردم. حرفش درست بود.
-اما اون بیگناهه … ناخواسته پا توی این دنیا گذاشته.
سری تکون داد. قدمی جلو اومد که غیر ارادی قدمی به عقب رفتم و پشتم به در تراس خورد.
تبسمی گوشه ی لبش نشست. کف دستش اومد بالای سرم روی در قرار گراهی شد.
حالا کامل توی بغلش بودم. فاصله مون به صفر رسیده بود. سرش و روی صورتم خم کرد.
هرم نفسهای داغش به صورتم می خورد.
-تو چرا انقدر مهربونی؟
سرم رو بالا آوردم که نوک بینیم به بینیش برخورد کرد. لبهاش با فاصله ی کمی رو به روی لبهام قرار داشت.
نگاهش تو نگاهم سنگینی می کرد. ازم فاصله گراهی شد و نفسش رو سنگین بیرون داد.
-مهم اینه که تو در کنارمی!
از کنارم رد شد. متعجب به رفتنش خیره شدم. منظورش چی بود؟!
-نمی خوای بیای؟
-چرا اما …
-بهشدت بهش فکر نکن خانوم کوچولو، در مورد بهارکم تا زنده ام نمیذارم کسی بفهمه!
تبسمی روی لبهام نشست. میدونستم قبول کردنش چقدر براش سخت بوده.
با هم وارد سالن شدیم. خاله با تبسم نگاهمون کرد.
-خوب، شیرینی بخوریم؟
-مگه قرار بود نخوری؟!
خاله کل کشید و حرکت کرد سمت آشپزخونه تا چائی بیاره.
احمدرضا هم با خانوم جون مشغول صحبت شدن. دل توی قلبم نبود.
یه جور هیجان خاصی داشتم. خاله با سینی چائی برگشت.
احمدرضا دست توی جیب کتش کرد و جعبه ی کوچیکی ازش بیرون آورد.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۰۹]
#پارت_565
کشیده شد و اومد سمتم.
-فعلاً نشون رو کف دستت کن تا برای خرید حلقه بریم.
خاله جعبه رو از دستش گرفت و باز کرد. نگاهم به انگشتر بزرگ و دلربائی افتاد. خاله انگشتر رو به کف دستم کرد.
به تمایل داشت احمدرضا و من قرار شد یه جشن کوچیک بگیریم و بریم سر خونه زندگیمون.
با قد بلند شدن آوای زنگ گوشی احمدرضا، گوشام تیز شد.
-سلام آقای دکتر … فردا؟ … نگاه، خدمت میرسم.
از جاش کشیده شد.
-من برم. فردا عصر میام دنبالت بریم خرید.
تبسمی زدم. احمدرضا بعد از خداحافظی رفت. با رفتنش خاله گونه ام رو بوسید و خانوم جون برام آرزوی خوشامگاهختی کرد.
یهو در سالن باز شد و مرجان تلوخوران وارد شد. با متوجه شدنش فهمیدم حال طبیعی نداره.
-به به، بالاخره دومادش کردین؟
خاله راهی شد سمتش.
-تو کجا بودی؟ مثلاً امشامگاه، شامگاه میل داشتگاری دخترت بود!
مرجان قهقهه ای زد اظهار کرد:
-چه خواستگاری ای؟ معشوقه ی مادر میاد دختر رو میگیره!!
-چه طرز حرف زدنه؟
-برو کنار عطیه … من هرچی قلبم بخواد میگم.
اومد سمتم.
-مبارکه!
چرخی دورم زد.
-بسیار مبارکه!
احساس کردم نگاههاش پر از اشک شد. سرم و پایین انداختم.
خاله دست مرجان و گحرکت کرد. با همون صدایی که توش مستی موج میزد فریاد کشید:
-من فردا برمی گردم!
خانوم جون داشت گریه می کرد. نمیدونستم چیکار کنم.
خاله اومد سمت خانوم جون.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۳۱]
#پارت_566
سمت اتاق راهی شدم. شوکت بهارک رو آورده بود.
روی تخت قرار گرفتم و نگاهم رو به انگشتر توی دستم دوختم که تو تاریک روشن اتاق برق میزد.
لبخندی روی لبهام نشست. با خاموش روشن شدن گوشیم نگاهم به همون شماره ای افتاد که حالا خیلی وقت بود بهم پیام نداده بود.
صفحه رو باز کردم:
“شامگاهت آروم خانومم”
ته قلبم ضعف رفت. آروم زدم توی سرم … من چقدر خنگ بودم!!
این شماره ی احمدرضا بود. شاد خودم و روی تخت پرت کردم.
تا عصر از هیجان نمیدونستم چیکار کنم. هانیه زنگ زد و کلی فحشم داد. مونا بهم تبریک گفت.
مرجان بدون هیچ خداحافظی ای راهی شده بود.
لبخندی زدم و نگاهم به تیکه کاغذی که برام گذاشته بود افتاد.
“سلام. نمیتونم بگم دخترم زیرا هیچ حس مادرانه ای بهت ندارم. شاید خودخواهی باشه ولی آرزوی خوشامگاهختی هم نمی کنم زیرا تو موفق شدی عشق دوران کودکیم رو مال خودت کنی! امیدوارم تو زندگیت موفق باشی. مرجان”
کاغذ و توی کشو گذاشتم. از دیشامگاه که احمدرضا رفته بود هیچ خبری ازش نداشتم.
روم نمی شد بهش زنگ بزنم. از اتاق بیرون اومدم. خانوم جون داشت با کسی صحبت می کرد.
-یعنی چی؟ مگه زیستن بچه بازیه؟ این دختر مگه بازیچه ی دست توئه؟
احساس کردم راجب منه. یعنی کی بود؟ چی شده بود؟
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۰۱:۳۱]
#پارت_567
احساس می کردم وزنم روی پاهام سنگینی می کنه. خانوم جون گوشی رو گذاشت که نگاهش به من افتاد.
-چی شده خانوم جون؟
احساس کردم نگاهش شرمگین شد. سرش و پایین انداخت.
-خانوم جون، تو رو خدا بگید چی شده؟
-احمدرضا بود.
لبخندی زدم.
-خوب؟
-هیچی، اضافه کرد نامزدی رو بهم بزنی!
-چــــــی؟؟!
چنان با صدای قد بلندی اضافه کردم که احساس کردم گلوم خش برداشت.
-من شرمنده ی تو شدم مادر.
باورم نمی شد بازیچه ی دست احمدرضا شده بودم. به سختی از روی زمین قد بلند شدم.
-شما چرا خانوم جون؟ من اشتباه کردم ولی باید قلبیلش رو بدونم.
سمت اتاقم راهی شدم. شماره ی احمدرضا رو گرفتم اما خاموش بود.
روی تخت قرار گرفتم. چرا احمدرضا من و پس زد؟اون که دیشامگاه حالش خوب بود!
سرم و توی کف دستهام گرفتم. انگار اشکم خشک شده بود. تمام روزگار توی اتاق موندم.
هرچی خانوم جون اومد و ازم میل داشت برم بیرون، قبول نکردم.
سمت آینه رفتم. نگاهم به دختر توی آینه افتاد. حتماً احمدرضا پشیمون شده زیرا ظاهرم مثل تمام دخترهایی که باهاش بودن نیست!
بغض توی گلوم بالا و پایین می شد.
روی زمین دراز کشیدم و نگاهم رو به سقف دوختم. بی بی بهم یاد نداده بود موقع آزردهی سر و آوا جاده بندازم.
تبسم تلخی روی لبهام نشست. یه چیزی توی سرم با صوتی بلند می گفت:
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۱۰:۴۹]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_568
“احمدرضا نتمایل داشتت … تو بازیچه بودی”
شوکت برام شام آورد ولی میلی به خوردن نداشتم. یه بار، دو بار، صد بار به احمدرضا زنگ زدم.
میخواستم بدونم چرا من و نخواست؟ یعنی باید فراموشش می کردم؟
دلم از درد فشرده شد. تمام شامگاه کابوس متوجه شدم. با اذان صبح چشم باز کردم.
وضو گراهی شدم و نمازم رو خوندم. هوا روشن شده بود.
در اتاقم باز شد و نگاهم به هانیه افتاد. با دیدنم زد تو صورتش.
-الهی من بمیرم، چرا این شکلی شدی؟ فدای سرت که نخواست … اون لیاقتت رو نداشت.
پس همه فهمیدن احمدرضا من و پس زد. هانیه اومد جلو و کنارم روی تخت جای گرفت.
از بیرون سر و صوت می اومد ولی هیچ علاقه ای به شنیدنش نداشتم.
-دیانه تو رو خدا یه چیزی بگو … چرا این شکلی شدی؟ میدونم سخته!
هانیه حرف می زد ولی من فکرم پیش احمدرضا بود. خاله اومد و ازم تمایل داشت یه چیزی بخورم اما واقعاً میل نداشتم.
دو روز گذشته بود؛ دو روزگاری که برام مثل یه سال بود.
بالاخره خانوم جون صبرش سر اومد و از خونه بیرون راهی شد.
باید فراموشش می کردم. دلم خونه ی کاهگلی بی بی رو می خواست.
کنار پنجره نشسته بودم که خانوم جون وارد حیاط شد.
نگاهی به پنجره ی اتاقم انداخت. بعد از چند دقیقه در اتاقم باز شد. نگاهی به خانوم جون انداختم.
-بیا کارت دارم.
و از اتاق بیرون راهی شد. به دنبالش از اتاق بیرون اومدم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۴.۰۶.۱۸ ۲۳:۱۲]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_569
روی مبل همیشگیش نشست. رو به روش جای گرفتم.
-جانم؟
-رفته بودم خونه ی احمدرضا.
-به سلامتی!
-نمیخوای بدونی چی شده؟
با اینکه قلبم می میل داشت بپرسم اما غرورم اجازه نمیداد. بس بود هرچی خورد شدم.
-حتماً حرکت کرده بودین بهش سر بزنین، چیز تازه ای نیست!
-نه، برعکس. رفته بودم دلیل پس زدنتو بدونم زیرا دختر دسته گل من هیچی کم نداره!
نگاه بی فروغم رو به خانوم جون دوختم.
-به نتیجه ای هم رسیدین؟
چشمهای خانوم جون پر از اشک شد.
-آره مادر.
چیزی قلبم رو چنگ می زد.
-بهتره از دهن خودش بشنوی … امشب میاد اینجا.
ضربان قلبم بالا رفت. لعنت به این قلب …
-برو حموم کن، قلبم نمیخواد تو رو با این قیافه ببینه.
-خانوم جون؟
-جونم؟
-شما که …
سکوت کردم. انگار معنی حرف نبیان کرده ام رو از نگاهم خوند که اخمی کرد.
-تو هیچی کم نداری که من بخوام از احمدرضا خواهش کنم پست نزنه! منم مثل تو فقط می میل داشتم قلبیلش رو بدونم چون به دلدادگی احمدرضا نسبت به تو ایمان داشتم. حالام برو آماده شو.
قد بلند شدم. دروغه اگه بگم از اینکه قرار بود احمدرضا رو ببینم خوشحال نبودم ولی قلبشوره داشتم که قراره چی بگه؟
دوش گرفتم و لباس ساده ای پوشیدم. رژ صورتی روی لبهام زدم.
با صوتی زنگ آیفون حس از دست و پاهام راهی شد.
توان کشیده شدن از روی مبل رو نداشتم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۵.۰۶.۱۸ ۱۰:۵۸]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_570
با پیچیدن عطرش دیدههام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم.
همین که نگاههام رو باز کردم، نگاهم به نگاهش گره خورد.
با فاصله رو به روی مبلی که قرار گرفته بودم، از حرکت ایستاده بود.
هول کردم و بهسرعت کشیده شدم. نگاهی به اطراف انداختم. خانوم جون نبود!
-دنبال کسی می گردی؟
آواش همونقدر محکم و مقتدر توی گوشم قرار گرفت.
-نه!
-سلامت کو؟
-سلام.
-بشین تا بیهوش نشدی!
قرار گرفتم و احمدرضا هم رو به روم جای گرفت. از اینکه به راحتی تمام حالاتم رو می دونست عصبی بودم.
قلبم نمی تمایل داشت بفهمه چقدر بی قرارشم! پا روی پا انداخت و نگاهش رو خونسرد بهم دوخت.
هرچی سکوت کردم حرفی نزد. لبم رو با زبون خیس کردم.
-خانوم جون اضافه کرد حرف داری!
-اوهوم.
-خوب؟
-تو بپرس تا جواب بدم.
لبم رو توی دهنم کشیدم.
-چرا پسم زدی؟ بازی بود؟
-من بچه نیستم که عاشق بازی باشم.
سرم و بالا آوردم.
-پس چی؟
-قلبم نمیخواد بیوه بشی!
اول متوجه حرفش نشدم. بعداز مکثی اخم کردم.
-بازیه جمشاهده کرده؟
احساس کردم عصبی شد.
-تو فکر کن آره. اینطوری راحت میشی؟ اینطوری از این به بعد غذا میخوری؟ از اتاقت بیرون میای؟
بالاخره بعد از چند روز چشمهام خیس شد و روی گونه هام چکید.
دیـانہ (ویدیا), [۱۵.۰۶.۱۸ ۲۲:۳۹]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_571
-لعنتی گریه نکن … من ارزش گریه کردن ندارم.
ولی انگار تازه اشکهام راهشون رو پیدا کرده بودن. بلند شد اومد سمتم.
-مگه نمیگم گریه نکن؟
صدای هق هقم بلند شد.
-من اگه حرفی میزنم برای آینده ی خودته … من اشتباه کردم پا پیش گذاشتم. تو برای من حیفی، میفهمی اینو؟
با عجز سرم رو تکون دادم.
-من هیچی از حرفهات نمی فهمم.
-من دلم مشکل داره، می فهمی؟ باید عمل کنم، زنده موندنم پنجاه پنجاهه، حالا متوجه شدی؟ قلبم نمیخواد پاسوز من بشی.
باورم نمی شد احمدرضا بخاطر این موضوع من و پس زده باشه.
از روی مبل بلند شدم. فاصله ی بینمون قد یه کف دست بود.
-مگه من اجازه دادم به جام تصمیم بگیری؟
احساس کردم لبش کش اومد.
-اصلاً مگه تو خدایی؟ من خودم میل داشتم باهات باشم.
گرمی کف دستش روی لبم قرار گرفت. فاصله ی بینمون رو پر کرد.
-هیسس، داری سریع میری … بعد پشیمون میشی، درک کردی؟ الان باید عقلانی تصمیم بگیری … تو جوونی …
کف دستم و روی دستش گذاشتم.
-یه بار تو زیستنم به حرف قلبم گوش کردم، اگه نشه دیگه هیچ وقت بهش گوش نمی کنم! من هستم، تا ابد!
یهو کشیده شدم توی آغوش گرم و مردونه اش. دستش و دور کمرم حلقه کرد.
سرم روی سینه اش بود. نفس عمیقی کشیدم. صوتش توی گوشم قرار گرفت:
-دختره ی لجباز!
دیـانہ (ویدیا), [۱۶.۰۶.۱۸ ۱۰:۴۰]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_572
لبخندی روی لبم قرار گرفت ولی تازه نگرانیم شروع شد. بازوم رو گحرکت کرد و نگاهش رو بهم دوخت.
تبسمی زد و نوک دماغش رو به دماغم مالید.
-میدونستی خیلی بغلی ای؟
گونه هام گر گراهی شد. تبسمش عمیق شد.
-تا نخوردمت برم … فردا میام دنبالت.
-احمدرضا؟
-جونم؟
-فردا …
-میام، نگران نباش. تو هم یه چیزی بخور.
لبخندی زدم. احمدرضا رفت. روی مبل قرار گرفتم و کف دستم و روی گونه های گل انداخته ام گذاشتم. با آوای خانوم جون هول کردم.
-حرفهاش رو زد؟
قد بلند شدم و خانوم جون رو محکم بغل کردم.
-ممنون خانوم جون.
دستش و روی سرم کشید.
-انشاالله خوشامگاهخت بشی.
بغض کردم. باید هرچی زودتر برای عملش اقدام کنه.
-من نگرانم خانوم جون.
-مضطرب نباش، باید محکم پیشش باشی.
همه چیز انگار تو خواب اتفاق افتاده بود. فردای اون روزگار احمدرضا اومد و با هم برای خرید راهی شدیم.
هیچ کس هیچ چیزی نمی گفت. انگار همه تو یه جور حس دوگانگی بودن.
همه چیز رو سپردم به خدا. قرار شد احمدرضا برای شروع زندگیمون یه آپارتمان جمتوجه شد بگیره.
انگار اون خونه و خاطراتش رو دوست نداشت.
بالاخره شامگاه جشنمون رسید. لباس ساده ولی شیکی پوشیده بودم.
آرایشگر، آرایش لایتی روی صورتم انجام داده بود که قشنگتر شده بودم.
با اومدن احمدرضا، از آرایشگاه بیرون اومدم.
کت و شلوار پوشیده منتظرم بود. سمتش راهی شدم. خم شد و نرم گونه ام رو بوسید.
دیـانہ (ویدیا), [۱۷.۰۶.۱۸ ۱۰:۱۹]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_573
-اووم، خانومم چه خوشمزه شده!
خنده ای کردم. عمیق نگاهم کرد. کف دستم و گرفت.
-بریم که همه منتظرن!
تبسمی زدم و سوار ماشین شدیم. احمدرضا با ماشین وارد باغ هتلش شد. همه جا رو چراغونی کرده بودن.
آوای سوت و کف دست مهمونها کشیده شد. عاقد اومد و خطبه ی عقد رو خوند.
هانیه در گوشم شیطونی می کرد و باعث می شد استرس آخر شامگاه رو بگیرم.
پارسا بهم تبریک اظهار کرد و آرزوی خوشامگاهختی کرد. خدا رو شکر کردم.
صدرا برادر نوشین ایران نبود. بالاخره مهمونی تموم شد.
خاله بهارک رو برد تا ما راحت باشیم و من مجدداً گونه هام گل انداخت. با احمدرضا وارد آپارتمانمون شدیم.
همه جا شمع روشن بود و تمام خونه پر از گل بود. با ذوق به اطرافم خیره شدم.
-خوشت اومد؟
-بسیار قشنگن!
-تا من میرم دوش بگیرم، توام لباساتو عوض کن.
احمدرضا سمت اتاق رفت.
هانیه بیان کرده بود دوماد عروس و با ناز تا اتاق میبره. با یادآوریش دوباره گونه هام گل انداخت.
نفسم رو بیرون دادم و سمت اتاق رفتم. صدای آب از حموم می اومد.
لباسهای احمدرضا رو توی کمد قرار دادم.
خجالت رو کنار گذاشتم و لباس خواب گیپوری از توی لباسهام انتخاب کردم.
لباس پوشیده روی تخت جای گرفتم که احمدرضا از حموم بیرون اومد.
لحظه ای نگاهش سر تا پام رو کاوید. لبخندی زد و اظهار کرد:
-موش کوچولو چه ناز شده!
هول کردم. متوجه شد و قهقهه ای زد. حوله اش رو درآورد و با یه لباس زیر اومد سمت تخت.
دیـانہ (ویدیا), [۱۷.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۰]
[In reply to دیـانہ (ویدیا)]
#پارت_574
نمیدونم چرا استرس گحرکت کردم! اومد جلو و با فاصله کنارم جای گرفت.
کف دستش دور بدنم حلقه شد. دلم محکم به سینه ام می کوبید.
-اامان شامگاهی که متوجه شدمت یادته؟
تبسمی روی لبم قرار گرفت. نوک دماغم رو کشید.
-اون شامگاه به نظرم یه دختر دست و پا چلفتی غیر قابل تحمل اومدی.
ابروهام پرید بالا که تبسمش رو عمیق تر کرد.
-ولی حرکت کرده راهی شده برام داشتی مهم میشدی. شبهایی که تو بغلم بودی انقدر آروم می خوابیدم که خودمم باورم نمی شد و پسش میزدم. غرورم اجازه نمیداد قبول کنم که منشاء ساکتشم یه دختربچه شده باشه. ولی حالا همین دختربچه شده همه ی زیستنم.
لبم رو به دندون گراهی شدم. خم شد و لبهاش رو روی لبهام گذاشت.
دستش پشت سرم قرار گرفت و شروع به بوسیدنم کرد.
ناتمایل داشته کف دستم دور گردنش حلقه شد. ازم فاصله گراهی شد و نرم پیشونیم رو بوسید.
-بخوابیم؟
هنوز ازش خجالت می کشیدم. کشیدم توی بغلش و سرم روی سینه اش جای گرفت. دستش دور کمرم حلقه شد.
انقدر خسته بودم که بهشدت زود خوابم برد. با تابش نور آفتاب چشم باز کردم.
نگاهم به کف دست حلقه شده ی احمدرضا افتاد. تبسمی زدم و آروم از آغوشش بیرون اومدم.
میز صبحانه رو چیدم و دوش گراهی شدم. از حموم که بیرون اومدم نگاهم به احمدرضا افتاد که روی تخت نشسته بود.
لبخندی زدم.
-صبحت بخیر!
دیـانہ (ویدیا), [۱۸.۰۶.۱۸ ۲۲:۵۲]
#پارت_575
تبسمی زد و دستهاش رو از هم باز کرد. خجالت رو گذاشتم کنار و سمتش راهی شدم. روی پاش قرار گرفتم.
دستش و دورم حلقه کرد. سرش اومد جلو و روی گردنم نشست. با گازی که گراهی شد جیغ خفه ای زدم. خنده ی قد بلندی کرد.
-اینم سهمیه ی اول صبح من.
خم شدم و گوشه ی لبش رو بوسیدم. بهسرعت از رو پاش بلند شدم.
انگار از کارم تعجب کرده بود چراکه هنوز تو شوک بود. آروم روی لبش کف دست کشید.
سمت کمد حرکت کردم و لباس پوشیدم. با هم صبحانه خوردیم. احمدرضا آماده شد تا سری به رستوران بزنه.
چند روزگاری از عروسیمون میگذشت. احمدرضا با دکترش صحبت کرده بود و دکتر برای هفته ی بعد براش وقت عمل گذاشته بود ولی احمدرضا عقب انداخته بودش.
-چرا عملت رو عقب انداختی؟
-چون میخوام با خانوم موشه خوش بگذرونم.
-اما سلامتیت …
-من همین الانم سالمم. قلبم میخواد کنارم باشی. تو قبول نکردی مسافرت بریم، میخوام ببرمت تا کارهای رستوران رو یاد بگیری!
-من؟
-آره. نا سلامتی زن منیا!!
ابرویی بالا انداختم.
-شما؟
-من، جناب گربه!
و خیز برداشت سمتم. جیغی کشیدم و خواستم از کف دستش فرار کنم که با یه جهش بغلم کرد و رو کولش انداخت.
هر دو به نفس نفس افتاده بودیم. گذاشتم روی تخت و روم خیمه زد. دلم میمیل داشت باهاش یکی بشم.
گونه ام رو بوسید و کنارم دراز کشید.
-احمدرضا؟
-جونم؟
-تو چرا نمی خوای …
خاموشی کردم. خجالت می کشیدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن