پارت ۲۴ رمان پاورقی زندگی (جلد دوم )

با آن حرف زدن مهیار مرد شک کرد واظهار کرد:خانومتون؟
سرش تکان داد:بله
با بی سیم در کف دستش به او اشاره کرد واضافه کرد:پس چرا با این لباس بیرون آومده؟!
مهیار هم نگاهی به او که به جز لباس نامناسبش دمپایی انگشتی هم پوشیده بود خندید واضافه کرد:
-خانوم من کلا راحته
مریم که می ترسید با آن لباس ها سر از بازداشتگاه در بیاورد به یک باره روی مهیارخم شدکه او مجبور شد در گوشه صنقلبی خودش را جمع کند.
مریم همانطور که دستش روی فرمان بود رو به مرد اضافه کرد:
-جناب سروان این آقا شوهرم هستن، دعواشدیم من اومدم قهری خونه ی مولینم.ایشونم تشریف اوردن برای منت کشی! اینقدر هولم کرد که نفهمیدم چی پوشیدم
پلیس نگاه کلی به مقلب ماشین مهیارانداخت وبیان کرد:تو این محله زندگی می کنید؟
مهیارکف دست پشت لبانش قرار داد بودکه از وضعیت مریم خنده اش شدت نگیرد،دستانش برداشت و با همان حال گفت:
-نه خیر جناب، من جای دیگه زندگی می کنم
مریم متوجه تبسم ملیح روی لبان او شد،وفهمید بیش از اندازه به او نزدیک شده است.
آهسته ومعذب در جایش قرار گرفت،مرد نگاهی به تبسم مهیار که نزدیک به خنده بود و زن انداخت وگفت:
کارت و گواهینامه اش به او داد وبیان کرد:اینجا پارک نکن راه بیوفت
از دست او گراهی شد و با لبخندی جوابش داد:دیده
با رفتن پلیس خنده اش شدت گرفت وریز ومردانه خندید،مریم اعتماد به نفسش را جمع کرد وبا اعتراض گفت:
-به چی می خندی؟
ماشین حرکت داد وگفت:من اومده ام منت کشی تو؟
مریم با حرص بیان کرد:
-ببخشیدا!اولی اول شما بیان کردید من خانومتونم!بعدشم من و ساعت 11شامگاه چرا کشیدی بیرون ؟،با این دوتا علت نمی تونم برداشت دیگه ای کنم!
خنده اش جمع کرد واظهار کرد:مریم خانوم،تو خماری برداشت های آزادت باش
این را گفت و به مسیر افتاد وبا شیطنت اضافه کرد:نمی دونم چرا ه*و*س کردم بریم پارک قدم بزنیم
با وحشت نگاهش کرد واظهار کرد:نه خواهش می کنم من و برگردون خونه
با همان خنده گفت:چرا؟تیپت که خوبه(با ابرو به پایش اشاره کرد)مخصوصا دمپایی…رنگشو نگاه صورتی!
مریم با حسرت به خنده های که مال او نیست خیره شد،نفسی کشید و در جایش جای گرفت..مهیار دیگر برای او تمام شده وباید.همان زمان،همان شامگاه وبرای همیشه اورا فراموش می کرد.وبرای این فراموشی نیاز است دیگربه ایران نیاید وگرنه باز قلبش هوای مهیار می کند.
نگاهش به بیرون دوخته بود و ناخنش با دلخوری می جوید.مهیار متوجه ناراحتی او شد خنده اش قورت داد وبیان کرد:
-چی شد ناراحت شدی؟
نمی میل داشت نگاهش از ماشین های در حال عبور بگیرد و به مردی که قصد فراموش کردنش داشت بدوزد.
-نه،حواست هست داری برام خاطرات خوب می سازی؟!
مهیار متوجه حرف او نشد واضافه کرد:نمی فهمم چی میگی؟
بخاطرآنکه شب خوب مهیار را خراب نکند با تبسمی اظهار کرد:
-مهم نیست!نمی خوای بگی برای چی اومدیم بیرون؟
نیم نگاهی به او انداخت واظهار کرد:
-مادرت اضافه کرده باهات حرف بزنم،ببینم تو استرالیا چی شده که اینقدر دلخور و افسرده ای؟
با خنده سرش تکان داد:از کف دست مادرا!چرا در ذهنش گذرانده من با تو درد و قلب می کنم؟
-نمی دونم لابد یه چیزی دیده
-چی مثلا؟
با بی تفاوتی اضافه کرد:چه می دونم!شاید حرفی پیششون زدی که اون فکر کرده فقط می تونی با من حرف بزنی
کاش اینطور بود، -نه اصلا این جوری!من قرار نیست با کسی حرف بزنم
کف دستش تکان داد وگفت:
-اگر فکر می کنی تا حرف زدن آروم میشی حتما با یکی حرف بزن!من آدم فضولی نیستم ولی،حال و روزگارت نشون میده بهت خیلی سخت گذشته
آهی کشید واظهار کرد:به مادرم بگو،بخاطر فوت شوهرش بوده اینقدر افسرده و عصبیه
مهیار ماشین را نزدیک منزل پارک کرد واضافه کرد:خودت هم می دونی که این نیست!من تورومجبور به حرف زدن نمی کنم…فقط مادرت و بیشتر از این نگران نکن
به نشانه ی باشه سرش تکان وحرفی که از روز اول آمدنش باید از مهیار می پرسید ولی فرصتش پیش نمی وارد شد،بدون مقدمه چینی پرسید:
-من وبخشیدی؟
سوال یک‌بارهی او مهیار رابرای جواب دادن هول کرد وبیان کرد:
-چرا می پرسی؟
نگاهش می کند:
-چون برام مهمه!کامیار هم ازت حلالیت طلبید،بیان کرد هر موقع اومدم ایران ازت بخوام ببخشیش
نگاهی به فرمان ماشین بعد به مریم کرد وگفت:
-سخته،وقتی یاد اون روزهایی که اذیتم می کردید می افتم،نمی تونم
ملتمسانه اظهار کرد:خواهش می کنم مهیار، اون الان دستش از دنیا کوتاه
نگاه غمگینش به او می اندازد:هنوز فکر اونی نه؟
مریم نفسی کشید وبا ناراحتی گفت:
-وقتی با اون بودم هر حرفی می زدم،می بیان کرد داری به توو ساینا فکر می کنم،حالا هم که پیش تو ام همین حرف و بهم می زنی،بعضی وقتا می گم…کاش می مردم
مهیار نمی میل داشت او را ناراحت کند،بحث را عوض کرد وبیان کرد:کی میری؟
-فردا که جمعه است،پس فردا شنبه شامگاه ساعت ۹..چیه می خوای بیای بدرقه ام که خیالت راحت بشه رفتم؟
تبسمی زد واظهار کرد:اینقدرا هم آدم بدی نیستم،دیگه نمی خوای ساینا رو ببینی؟
لبخند تلخی زد:چرا دلم می خواد،می ترسم اتفاق امروزگار باز تکرار بشه و عمه و راحله ات سر برسن
-فکر می کنی من بهشون بیان کردم بیان؟
-تو نه،ولی کی خبرداشت جز توو خونواده ات؟
نفس صوت داری کشید وگفت:
-سایه از دهنش در راهی شد و به عمه ام گفت اونم به گیتی،باور کن غیر عمد بود
باور می کند وسرش تکان داد ومهیار ادامه داد :فردا میای پیشش؟
با تبسم مهربانی نگاهش می کند:اره ولی این بار خونه ی خودت نه پدرت
مهیار با حسرت وغمگینی نگاهش کرد که چرا در گذشته از دیدن این تبسم های زیبا و مهربان محروم بوده.
-باشه،آرش هم بیار
-باشه میارم،فرمایش دیگه؟
با چهری جدی اما لحن مهربان گفت:ناهارم درست کن،شام اون بارت خیلی خوشمزه بود
مریم با تبسمی سرش کج کرد وبیان کرد:پس چرا تشکرنکردی؟
-زیرا پرور میشدی
خندید:خودتی که به مهمونت می گی ناهار درست کن
در ماشین باز کرد که مهیار سریع اظهار کرد:صبر کن پیاده نشو
مریم متعجب نگاهش کرد.مهیار کمربندش باز کرد و پیاده شد به طرف در رفت وزنگ خانه فشرد. پشت به او ایستاده بود و دستانش در کاپشنش فرو برد دقایقی بعد امین در باز کرد سلام کوتاهی کردند.مهیار به طرف در ماشین آمد.کف دست روی سقف ماشین گذاشت وخم شد.
-بیا پایین
از رفتار مهیار خوشش آمد که نمی تمایل داشت همان مدت کوتاه پشت در بماند مهیار با حرکت کردارهایش به مریم ثابت کردآنقدر ها هم ضعیف نیست.می توان تا ابد به او تکیه کرد.نابینا ییش او را ضعیف نشان می داد.
همانطور که از کنارش رد می شد گفت:
-خداحافظ
مهیار:برو به امان خدا
مریم نگاه آخر را به مهیار انداخت به واردخانه شد.
با صدای جیغ آرش نگاهانش باز کرد.صوتی پدرش و خنده های پسرش در هم آمیخته بود. نفس کشیدهی کشید و به پهلو چرخیقلببخندی زد از وقت رسیدنشان به ایران حال خودش و پسرش بهتر شده بود. مخصوصا آرش که خندیدن بلد نبود حالا با شوق، قد بلند می خنددبا یاد اوری روزگار جمعه بلند شد و یک راست به سمت کیف پولش که در کیف دستی اش بود رفت. باید برای بهزاد سوغاتی می خرید.با آسودگی که پول کافی برای خرید کردن دارد نفسی کشید نگاهش به چمدان افتاد.با باز کردن در آن و دیدن سوغاتی ساینا لبخندی زد.هنوز فرصتی برای دادن آن سوغاتی به او دست نداده بود.
-قرار بود روزگار اولی که دیدمت بهت بدم،ولی افتاد به روزگار آخر
بلند شد و به سمت پذیرایی راهی شد.از کنار جواد و آرش که مشغول بازی کردند بودند گذشت وبرای شستن دست و صورتش به روشویی بیرون از خانه حرکت کرد.
با برگشتنش به طرف آشپزمنزل حرکت کرد و با دیدن مادرش که مشغول سبزی پاک کردن است لبخندی زد.
-سلام،ظهر بخیر
مادرش با چهره ی گرفته ای اضافه کرد:سلام ساعت 11تو هم بخیر
رو به رویش روی زمین نشست وبیان کرد:چی شده مامان؟
ناهید بغض کرد وبا همان سر پایین انداخته اش گفت:
-هیچی!تو داری می ری!نمی دونم وقتی دوباره بر می گردی زنده ام یا مرده؟
با لحن نوازش گونه ای بیان کرد:
-وای مولین! این چه حرفیه می زنی قربونت برم!ان شا الله صد سال عمر کنی
نگاه گلایه مندی به او کرد وگفت:
-یعنی اون مرده بیشتر از من برات ارزش داره که بخاطر اون می خوای برگردی ولی بخاطر ما نمی مونی؟
با دلخوری به چهره ی مادرش خیره شد وگفت:
-باور کن اینطوری نیست!من…من بیشتر بخاطر اینکه از ساینا دور باشم این کار می کنم و آینده ی آرش،اگر ایران بمونم دم به دقیقه قلبم می خواد ساینا رو ببینم و می دونم مهیار اجازه نمی ده،این جوری شکنجه ی روحی می شم…من که عقده ی شوهر کردن ندارم ،من و درک کن مامان
حرفی نمی زد فقط به نشانه ی باشه سری تکان داد ،مریم قد بلند شد وگفت:می رم آماده شم با آرش بریم
قدم آخر برای خارج شدن از آشپزخانه بر می دارد که ناهید موهای لختش را که به دخترانش ارث داده بود پشت گوش انداخت واظهار کرد:
-یه ذره ناز هم بلد نیستی برای مهیار کنی؟!این مردها دست و پاش وگم می کنن
با تبسم نگاه مهربانانه ای به مادرش انداخت:
-بله مردها با ناز زن ها دلشون می لرزه،اما اگر متنفر بشن راحت پس می زنن،مولین،مهیار از من بدش میاد،اون الان یه زنی داره که صد برابر من دلبره…ناز های من دیگه به نگاهش نمیاد..قلبم می خواد اگر دوستم داره اون پیش قدم بشه
این را اضافه کرد و برای حاضر شدن هممسیر پسرش به اتاق مادر و پدرش راهی شد.بعد از آماده شدن بیرون وارد شدند از کنار پدرش که با چهره ای دمغ مشغول تماشای تلویزیون بود رد شد.حال پدرش را می فهمید اما نمی توانست کاری کند.باید بر می گشت.
با آژانس روبه روی ساختمانی که منزل ی مهیار در آن بود رسید با موبایلش به او زنگ زد،بعد از چند بوق مهیار جواب داد:
-سلام،چقدر دیر اومدی؟
همانطور که وارد برج می شد جواب داد:
-جمعه بود ،گفتم شاید می خواید استراحت کنید
-استراحت کجا بود؟ ساینا از شوق دیدنت از ساعت ده بیداره بعد تو دوازده پیدات می شه؟
لبخندی به غرزدن های مهیار زد وگفت:خوب بذار بیام تو بعد محاکمم کن
مهیار نیشخندی زد که با شنیدن صوتی زنگ خانه به طرف در رفت وگفت:
-پشت دری؟
خندید:آره باز کن
با باز کردن در و دیدن آن دو،موبایلش قطع کرد.با خوشرویی در بیشتر باز کرد واضافه کرد:
-بفرماید تو!
وارد منزل شدند.مهیار به آرش نگاه کرد و دستش دراز کرد واظهار کرد:
-سلام،خوبی؟!
تبسمی زد:سلام ممنون خوبم
مریم متعجب تبسمش جمع کرد و رو به مهیار اضافه کرد:آرش با تو حرف می زنه؟
به چهره ی متعجب زده ی او نگاه کرد واظهار کرد:آره مگه چیه؟!
مریم نگاه کوتاهی به آرش انداخت و رو به مهیار گفت:
-آخه،این..آرش اصلا با کسی حرف نمی زنه!مخصوصا با غریبه ها
شانه ای بالا انداخت واظهار کرد:خوب چیه حالا با من حرف زده،حسودی؟
با تبسمی به او نگاه کرد وبیان کرد:نه فقط عجیبه!
مهیار گونه ی آرش که همچنان با لبخند نگاهش می کرد کشید وبه مریم گفت:
-ساینا حمومه،من میرم ناهار بگیرم
-مگه قرار نبود من درست کنم؟
سوئیچ ماشینش از کتش بیرون آورد وگفت:
-خانوم! ساعت دوازده است چه وقت غذا درست کردنه؟فکر کن می خوام مهمون نوازی کنم
تبسم مریم بدرقه ی راهی شدن مهیار شد.مریم با مسروری لبخندی زد و به آرش خیره شد واضافه کرد:
-مهیار رو دوست داری؟
سرش تکان داد:بله!
مریم می اطلاع داشت پسرش به ندرت از کسی خوشش می آید وتا الان به جز پدر و برادرش کسی را دوست نداشته دوست داشتن مهیار از نظر مریم زیادی عجیب بود.
-چرا مهیار و دوست داری؟
سرش پایین انداخت و با انگشتش بازی کرد وبا خجالت اضافه کرد:
-زیرا مهربونه!
مریم لبخندی زد و دست نوازش به سرش کشید وپرسید:
-مولین مهربون نیست!
با نوازشی که مادرش کرد ترسش برای اضافه کردن حرفش ریخت واظهار کرد:بعضی وقت ها مهربونی
مریم پیشانیش بوسید وگفت:
-مامان دوست داره آرش!اگر عصبانی می شم من و ببخش کف دست خودم نیست
هر چند آرش نمی توانست درک کند ولی عذرخواهی مادرش را قبول کرد.
آهی کشید وگفت:
-خوب،بیا تلویزیون برات روشن کنم،کارتون ببین!تا ساینا از حموم میاد بیرون حوصله ات سر نره
سرش بالا گراهی شد وبه مادرش خیره شد واظهار کرد:تلویزیون نه!
-پس چی؟!
-نقاشی!
مریم تبسمی زد وگفت:باشه
از کیفش وسایل نقاشی به او به داد.همان جا روی زمین جای گرفت و مشغول کشیدن شد.مریم پلاستیکی که سوغاتی ساینا در آن بود دراتاقش گذاشت و به سمت حمام رفت و تقه ای به در زد وبا لحن مهربانی بیان کرد:
-ساینا تمومی؟!
ساینا با مکث کوتاهی از خوشحالی جیغ زد:سلام،مریم الان میام!
مریم به شوخی به او اضافه کرد:
-حولت و خوب گره بزن،آرش اینجاست!
ساینا با خنده اضافه کرد:بگو دیدهاش و ببینده
با خنده سرش تکان داد و به سمت مبل برای گذاشتن کیفش حرکت کرد.مانتویش با تونیک زمینه ی سفید و چهار منزل های مشکی که قد بلندیش تا رانش می رسیدعوض کرد؛تونیکش با شلوار جین مشکی زیبا شده بود. شال نخی سبز یشمی از کیفش بیرون آورد و با روسری تعویض کرد یک طرف شال را روی دوش چپش انداخت.مریم در حالی که مشغول پوشیدن لباس هایش بود متوجه آرش شد که به طرف اتاق ساینا حرکت کرد مریم پشت سرش رفت واظهار کرد:
-آرش کجا؟اینجا اتاق سایناست تو نباید بری!
انگشتش به سمت مداد رنگی های ساینا که در لیوان بود اشاره کرد،مریم متوجه شد وبا تبسمی گفت:
-از این همه رنگ نمی تونی بگذری نه؟!صبر کن ساینا بیاد بیرون اگر اجازه داد،بعد می تونی از رنگ هاش استفاده کنی
با دلخوری سرش پایین انداخت و با مادرش بیرون رسید،ساینا با دیدن آن دو با ذوق به طرف آرش رفت و اورا در آغوش گرفت:
-سلام،آرش قشنگه خوبی؟دیروز که مولینت اومد تو چرا رفتی پیش خاله ات؟ نیومدی پیش من؟حوصله ام سر راهی شد!اگر دوباره مامانت اومد بیا پیشم باشه؟
آرش برای ترجمه حرف های دختری که مسلسل وار حرف می زد سرش کشیده کرد و به مادرش چشم دوخت.قبل از آنکه مریم دهانش برای ترجمه باز شود ساینا او را بغل کرد وبیان کرد:
-وای مریم چقدر دلبر شدی!
مریم از شادی خندید و روی پنجه ی پا جای گرفت و اورا در آغوش گحرکت کرد و بوسید:
-ممنون از تعریفت قشنگم!
ساینا با همان خوشرویی اضافه کرد:
-تعریف نکردم جدی گفتم!خیلی خوش تیپ شدی…بابام می گه اگر دوستم یه چیز خوشگلی می پوشه باید ازش تعریف کنم و بخیل نباشم
مریم کلاه حوله اش را جلو تر کشید وگفت:
-آره بابات راست می گه،آدم های بخیل و حسود هیچ وقت از دوستاشون تعریف نمی کنن
ساینا باز اورا در بغل گحرکت کرد و گفت:ممنون که امروزگار هم اومدی پیشم!
مریم باز او را بوسید و نگاهش به آرش که با لب های آویزان و غمگین به آن دو نگاه می کند افتاد،غمگینی اش از این بابت بود که چرا نمی تواند فارسی صحبت کند.وچرا مادرش به جای ترجمه ی حرف های ساینا اورا اینگونه در آغوش می گیرد و می بوسد.؟
مریم متعجب کف دستش دور شانه ی آرش انداخت وبیان کرد:
-چیه آرش؟!
باز سرش پایین انداخت و چیزی نبیان کرد،مریم متوجه شد از اینکه حرف های او را نفهمیده و در آن مدت کوتاه حضورش نادیده گرفته شده غمگین است.مریم با تبسم مهربانی حرف های که ساینا به او زده بود و تمام حرف هایی که بین خودش و دخترش بود برای آرش ترجمه کرد.وقتی با خرسندی لبخندی زد ومریم روبه ساینا گفت:
-ساینا میشه آرش از مداد رنگی هات استفاده کنه؟!
ساینا با کمال میل بیان کرد:آره!حتما الان براش میارم
مریم با حرکت کردن ساینا حرف هایش راباز برای آرش اضافه کرد که دیگر پسرش ناراحت نشود.
بعد از آنکه آرش مداد رنگی ها را گراهی شد و به سالن برگشت مریم لباس و کیفش به اتاق ساینا برد.مریم با عاشقی و محبت و بغضی که در گلویش بود موهای ساینا با سشوار خشک می کرد…چقدر موهایش شبیه به خودش است.هنوز موهای ساینا مرطوب بود که مهیار وارد خانه شد و با دیدن آرش لبخندی زدواضافه کرد:
-بابا پیکاسو،یه ذره استراحت کن!
آرش با تبسم سرش کشیده کرد واظهار کرد:چیکاسو چیه؟
مهیار با خنده گفت:پیکاسو!آدمه! اونم مثل تو نقاشی می کشید،پاشو بیا ناهار
در خونه سری چرخاند واضافه کرد:اون دوتا کجان؟!
دستش به طرف اتاق ساینا گحرکت کرد،مهیار با همان پلاستیک های غذا به طرف اتاق دخترش رفت و با دیدن ساینا که پشت میز آرایشی دخترانه اش قرار گرفته و مریم که ایستاده موهایش خشک می کرد،لحظه ای خیره به مریم ماند.موهایی که نیم رخش را تا گونه پوشانده و نوک بینی و لبش مشخص بود و با دیدن آن تیپ دخترانه اش حرفی را که می خواست بزند فراموش کرد.
مریم با حس حضور کسی سرش به طرف در چرخاند و موهایش کنار زد ومتعجب به او که شامگاهیه مجسمه ایستاده و نظاره گر اوست اضافه کرد:
-مهیار!کی اومدی؟
مهیار به خودش وارد شد واضافه کرد:
-هان!من؟…الان!موهای ساینا به خاطر حجمش وقت می گیره تا خشک بشه،یه حوله دور سرش کن بیاین ناهار بخورین
مریم به غذاهایی که در کف دست داشت چشم دوخت وگفت:
-ممنون من گرسنه نیستم
یکتای ابرویش بالا داد وگفت:می ترسی نمک گیر شی؟
با تبسمی گفت:ما نمک پرورده ایم
تبسمی بی اراده بر لبان مهیار جای گرفت. وبدون حرفی با ظرف های غذا به سمت آشپزخانه راهی شد.مریم حوله روی شانه ی ساینا انداخت و موهایش روی حوله ریخت وبیان کرد:
-بریم تا غرغرهای بابا جون شروع نشده
ساینابا تبسمی به مریم چشم دوخت و به سالن رفت.با دیدن آرش که همچنان مشغول نقاشی است سری تکان و کف دستانش گحرکت کرد و اظهار کرد:
-نقاشی بس!بریم ناهار
وبرای شستن دست هایش اورا به سرویس بهداشتی برد.مریم مسیرش را به سمت آشپزخانه کج کرد مهیار با دیدن او سرش پایین انداخت و وقتی مریم به او نزدیک تر شد گفت:
-تو غذا رو بکش تا من بیام
-باشه
از کنارش عبور می کرد که لحظه ای ایستاد و اظهار کرد:
-میشه لباست و عوض کنی؟
نگاهی به مهیار و بعد به لباسش انداخت واظهار کرد:خیلی کوتاهه؟
-نه خوبه ولی…
سرش تکان داد:چی؟لباس دیگه ای نیوردم چرا باید عوضش کنم؟
باز مهیار نگاه کلی به او انداخت ومریم اظهار کرد:
-چرا اینجوری نگام می کنی ؟!می خوای برم چادر سرم کنم بشینم؟
به حرف او تبسمی زد وگفت:نه نمی خواد!همین خوبه
قدمی که حرکت کرده بود برگشت واظهار کرد:
-من هیچ وقت ندیده بودمت،یادته که همیشه سوال می کردم،چی می پوشیدی؟رنگش چیه؟الان برای اولین بار لباس پوشیدنت و می بینم!برام جالبه،همین…فکر نکن هیزم
این را گفت وحرکت کرد تبسمی بی اراده روی لب های مریم جای گرفت و زمزمه کرد:
-حداقل ازم تعریف می کردی!
غذاها از پرس درون بشقاب ها ریخت.وجلوی بچه ها گذاشت.خودش کنار ساینا قرار گرفت وآرش کنار ساینا هر سه در یک دریف قرار گرفتن مهیار خودش را رساند و رو به آن سه نفر نشست و به آرش و ساینا بیان کرد:
-شما دوتا صبر نداشتید من برسم؟!
مریم تبسمی زد وساینا لقمه اش پایین فرستاد وبیان کرد:
-صبحونه نخوردم گشنم بود
با دلخوری ظاهری گفت:
-نامردا! دوتاتون حرکت کردین اونور؟حداقل یکیتون بیاید پیش من بشینید
آرش که نمی اطلاع داشت او چی می گوید فقط به ملایمی قاشق پلویی اش در دهان می گذاشت،اما ساینا گفت:
-اینور و اونور نداره که بابا،مهم ناهاره که جوجه و قرمه سبزیه
مهیار به مریم که نگاهش به ساینا بود گفت:
-توچرا شروع نکردی؟
نگاه کوتاهی به او انداخت وسرش پایین انداخت و با چنگال پلوها را کنار زد وگفت:
-بیان کردم که زیاد گرسنمه ام نیست تازه صبحونه خوردم
مهیار به سمت آرش خم شد و آهسته اظهار کرد:آرش مولین صبحونه خورده؟
مریم با نگاهان تعجب زده به مهیار و آرش چشم دوخت،آرش از ترس آنکه مادرش دعوایش کند نگاهی به او انداخت اما وقتی چهره ی مهربان اورا دید دست چپش سد نگاه مریم قرار داد وبه نشانه ی “نه” ابرویش تکان داد.
مهیار باز آرام پرسید:پس چرا بیان کرد صبحانه خوردم؟!
مریم با لبخندی سرش پایین انداخت و مشغول خوردن شد.آرش اظهار کرد:
-شاید ترسیده دعواش کنی!
با تبسمی به او نگاه کرد وگفت:
-من هیچ وقت کسی رو دعوا نمی کنم!حتی اگر صبحانه نخورده باشه
مهیار سرش پایین انداخت و مشغول تکه کردن جوجه شد وجدی بیان کرد:
-با بچه چیکار کردی؟!
نیم نگاهی به او انداخت واضافه کرد:حال خودمم بهتر از اون نیست
مهیار دهان باز کردی حرفی بزند که ساینا با کنجکاوی پرسید:
-بابا به آرش چی بیان کردی؟
تبسمی گوشه ی لبش نشاند وبیان کرد:
-این همه مدت آرش نمی فهمیده ما چی می گیم یه بارم تو متوجه نشو چه اشکال داره؟
با اعتراض اضافه کرد:بابا!بگو
مریم آرام حرف هایشان در گوش او گفت وساینا با تبسمی تشکر کرد ومشغول خوردن شدند.آنها در یک جمع خانواده ی از هم پاشیده غذا خوردند،مهیار زیر دیدهی به خوردن مریم خیره شد.بفهمید به‌آرامی خوردن آرش به مادرش راهی شده است.هر چقدر مهیار به او نگاه می کرد مریم حتی سر کشیده نکرد.ولی زیر نگاه های او تحمل نیاورد وبه نگاه کرد واظهار کرد:
-می دونی کارت یعنی خیانت؟!
پوزخندی زد و سرش پایین انداخت:
-آره می دونم،ولی قصد من ازدواج با تو نیست فقط اومدی دخترتو ببینی وبری!غیر ازاینه؟!
سرش پایین انداخت وبا ناراحتی اضافه کرد:
-نه! غیر از این نیست ولی اگر میشه اینجوری بهم خیره نشو!
مهیار بلند شد مریم به او نگاه کرد با دیدن بینی اش با اضطراب بیان کرد:
-مهیار خون دماغ شدی!
کف دستی به بینی اش کشید، خون روی انگشتانش گحرکت کرده بود.مریم سریع بلند شد وبیان کرد:
-سرت و بالا نگه دار
چند برگ کف دستمال کاغذی از روی میز برداشت کف دستش پشت سر مهیار قرار داد و دستمال روی بینی اش گذاشت،مهیارزیر چشمی به او خیره شد.ساینا با نگرانی به پدرش خیره شد واظهار کرد:
-بابا!
مریم:برو رو کاناپه دراز بکش
سرش از دستان مریم آزاد کرد واضافه کرد:حالم خوبه!ساینا ترسید
-می دونم خوبی!بخوابی خون دماغت زودتربند میاد(رو به ساینا کرد)نگران نباش ساینا بابا حالش خوبه
با رفتن مهیار ساینا با همان مضطربی پشت سرش رفت و اظهار کرد:بابا خوبی؟
مهیار با لبخند مهربانی اظهار کرد:آره قربونت برم خوبم،چیزی نیست الان خونش بند میاد
مریم به طرف یخچال راهی شد و چند پرتقال بیرون آورد،همانطور که اب پرتقال ها می گرفت حواسش پیش مهیار و دخترش بود که با هم صحبت می کردند.لیوان برداشت و به آرش که غذایش بازی می کرد نگاه کرد واضافه کرد:
-غذاتو بخور الان می گم ساینا بیاد پیشت
جعبه ی کف دستمال کاغذی از روی میز برداشت و به طرف آن دو راهی شد و اظهار کرد:
-ساینا بابا حالش خوبه،برو پیش آرش ناهارتونو بخورید
سرش تکان داد:نه سیرشدم می خوام پیش بابا بمونم(به مریم خیره شد)بابا می میره؟
مریم خندید:نه نترس،عزرائیل و دور میزنه
مهیار اخمی کرد وبا لحنی که رگ های خنده در آن بود بیان کرد:
-یه چیز بهتر نبود بگی؟!
-اضافه کردم ساینا خیالش راحت بشه نمی میری
مهیار رو به ساینا اضافه کرد:اگر ناهارتو نخوری باهات قهر می کنم می دونی که جدی می گم
آن دوبار ی که پدرش با او قهر کرده بود به خوبی به یاد دارد،نمی میل داشت بار دیگر تکرار شود.با بی میلی بلند شد و راهی شد.مریم رو به روی مهیار ایستاد و اب پرتقال جلویش گرفت:
-بهتری؟!
چقدر این دلواپسی ها را دوست داشت دستمال خونی را روی میز گذاشت وسرش تکان داد:آره خوبم
دوبرگ دیگر برداشت و روی بینی اش گذاشت در چشمان مهیار به دنبال حس شیرین عاشق شدن می گشت.ولی چیزی پیدا نکرد،بخاطر مدت زیادی که خم شده بود شالش سر خورد و روی شانه اش افتاد با نگاه مهیار سریع روی سرش کشید وگفت:
-برنمی داری؟!
برای اذیت کردن او اظهار کرد:خوب بذارش رو میز
نگاهی به میز که پشتش بود انداخت وبیان کرد:
-دوره! کف دستت می رسه برشداری؟!
-مگه عمل…
پوفی کشید وگفت:یه چیزی می خوای بهت بگما،بزارش خودم برش می دارم
مریم کمر خم شده اش راست کرد و لیوان روی میز گذاشت و چند قدم حرکت کرد که مهیار صوتیش زد:
-مریم!
لحظه ای ایستاد،دلش برای این مریم بیان کردن هایش غنج می راهی شد.کنارش ایستاد وبیان کرد:
-بله!
-میشه لیوانو بدی؟هر چی فکر می کنم می بینم واقعا کف دستم نمی رسه
مریم میان خنده و حرص خوردن از کارهای مهیار مانده بود تبسمی که تالبش آمده بود با دندان گزید خم شد ولیوان به کف دستش داد وگفت:
-بفرماید!
کف دستش برای برداشتن دراز می کند که متوجه مچ کف دست مریم می شود.با تشکر کردن بر می دارد.قبل از آنکه مریم از کنارش عبور کند با کف دست دیگر مچ کف دستش را گرفت که تعاقلبش از دست داد و رو ی مبل نشست.مهیار پاهایش از پشت او جمع کرد و کنارش نشست.
کف دستان ضعیف شده ی مریم در میان مشت مهیار در حال خورد شدن بود.چهره اش در هم کشید واضافه کرد:
-مهیار کف دستم درد گراهی شد
به ساکتی کف دستش رها کرد لیوان و کف دستمال کاغذی در کف دستش روی میز گذاشت و دوبرگ دیگر برداشت و آخرین قطرات خون را پاک . برگشت و آستشینش بالا زد،مچ کف دستش چرخاند وگفت:
-این چیه؟
تبسم زهری به یاد خاطرات تلخش زد:یادگاری!
-تو به جای بخیه می گی یادگاری؟!
دستش عقب کشید واظهار کرد:آره،یادگاری
مهیار می دانست دنیا به کامش نبوده،وحاضر به حرف زدن هم نیست،به سر پایین انداخته اش نگاه می کند.
-نمی خوای حرف بزنی؟
به او خیره شد واضافه کرد:
-نه،چراکه مشکلات من مال منه وقرار نیست کسی سهمی داشته باشه…مادرم که اینقدر اصرار داره بدونه توی استرالیا برای من چه اتفاقی افتاده!یکی از مشکلاتم و بهش بگم سروم لازم میشه میفهمی؟!فقط بدون من زنی بودم که با تمام آرزوهام حرکت کردم و بدون آرزو برگشتم
مریم شبیه یک تکه سنگ بی روح به مهیار نگاه می کرد همانطور که زن سابقش خیره بود اظهار کرد:
-داری خفه میشی حرف بزن!
آب دهانش قورت داد واضافه کرد:به تو بگم که خوشحال بشی!؟
از اینکه مریم تفکرات اشتباه در مورد او دارد متعجب گفت:
-تو راجع به من چی اندیشیدی؟اینکه از بدبخت شدنت خرسند می شم؟
با بغضی در گلویش و نگاه غمگینش گفت:
-آره،چراکه زندگیتو نابود کردم…بعضی وقت ها فکر می کنم مرگ کامیار هم بخاطر اذیت کردن تو بوده
مهیار با ناباوری به حرف های مریم گوش می داد.به ملایمی به او گفت:
-من نفرینتون نکردم
سرش تکان داد و بغضش فروفرستاد واظهار کرد:
-می دونم،اون تاوان اشتباه خودشو داد،ولی منم باید تاوان قلب شکسته ی تورو پس می دادم
کم کم داشت زبان باز می کرد.مهیارکمی به او نزدیک تر می شود وبا لحن مهربان تر به او گفت:
-اگر قرار باشه هر زن و شوهری که از هم طلاق می گیرن این بلا سرشون بیاد،الان نصف زن های دنیا بیوه بودن،اشتباه فکر نکن…(مکثی کرد)حالا مگه چیکار کرده بود؟
لبخندی زدوبا دیدهانی که حلقه های اشک در ان جمع شده بود اظهار کرد:
-می خوای از زیر زبونم بکشی؟من حرف نمی زنم
برای بلند شدن نیم خیز شد که مهیار دست روی پایش گذاشت وگفت:
-بشین!
قرار گرفت وآهی کشید: من نمی تونم چیزی بهت بگم
-باشه نگو..
ساینا برگشت و به آن دو که مشغول حرف زدن بودن دقیق شد می اطلاع داشت بین آن دو خبرهایی هست واو نمی داند.
رو به مادرش کرد واضافه کرد:مریم!ناهارمون و خوردیم
مریم سریع اشک هایش پاک کرد و با لبخندی سرش چرخاند:باشه عزیزم،الان میام!
از کنار او بلند شد وبه آشپزخانه رفت ساینا برای مطمئن شدن خوب شدن حال پدرش به طرف او راهی شد.
مریم همه ظرف ها را در سینگ ریخت وچای ساز را به برق زد،برای شستن ظرف ها شیر آب باز کرد که مهیار به پشت سرش چرخید و اظهار کرد:
-بذار ظرفشویی!
دست کش در دست کرد وگفت:چهار تا تیکه ظرف احتیاج به ظرف شویی نداره که
ساینا به طرفش رسید وبیان کرد:منم کمک می کنم!
با تبسمی به او چشم دوخت واضافه کرد:قربونت برم من!خودم همه رو می شورم
-من بعضی وقت ها به بابا کمک می کنم،بلدم ظرف بشورم
کف دست کش دیگری به او داد.مادر و دختر کنار هم ظرف ها را می شسسریع.ومهیار به آنها که پشتشان به او بود چشم دوخت.همان جا روی کاناپه دراز کشید و آرش با لگو هایی که ساینا به او داده بود مشغول درست کردن منزل شد.
بعد از اتمام ظرف ها مریم برای استراحت به اتاق ساینا حرکت کرد ولی ساینا زودتر خودش را به او رساند واظهار کرد:
-مریم جون!میای پازلی که اون دفعه نصفه موند کاملش کنیم؟!
با کمی فکر کردن اظهار کرد:اون هزار تیکه رو می گی؟
سرش تکان داد:آره!
با آنکه کمر دردش جای گرفتن را برایش مشکل می کرد ولی قبول کرد.همان میز کوچکی که از قبل روی آن تکه های پازل درست کرده بودند.شروع به چیدن کردند.مهیار کشیده شد و به آشپزخانه رفت و چایی برای او ریخت و در چهار چوب در ایستاد و به مریم که برای درست کردن آن تیکه ها گاهی در فکر فرو می رفت، گاهی اخم می کرد و گاهی تبسمی از شادی می زد.نگریست؛کف دستی به موهایش زد و به عقب راند،آنقدر در تکه های کوچک پازل محو شده بود که دیر متوجه حضور مهیار شد..سرش کشیده کرد و به او که سینی و لیوانی چای درآن قرار دارد نگاه کرد و با مهربانی گفت:
-ممنون!چرا زحمت کشیدی خودم می ریختم
مهیار بدون حرفی نزدیک تر حرکت کرد وسینی جلویش گذاشت واظهار کرد:
-این پازل برای کامل شدنش وقت می بره،نباید شروع می کردی
-من شروعش کردم،توتمومش کن
حرف ها پشت همین یک جمله بود.باز سرش پایین انداخت وو تکه ها رابه هم می چسباند.مهیار به طرف میز ساینا راهی شد و گیره ی مویی برداشت کف دستش به طرف مریم دراز کرد و اضافه کرد:
-بگیر موهات و بزن بالا
لحظه ای به او چشم دوخت و گیره از کف دستش گراهی شد.با تشکر بی جانی که او کرد از اتاق خارج شد.موهای کوتاه جلویش را با همان گیره بست.چایی اش نوشید و به بازی اش ادامه داد.اما هنوز دقایقی نگذشته بود که کمر دردش شدت گرفت. بلند شد وروی تخت دراز کشید.ساینا نزدیکش رفت و اضافه کرد:
-خوابت میاد؟!
-نه عزیزم کمرم درد می کنه،یه ذره استراحت کنیم باز بازی می کنیم
-منم بخوابم؟
دستاشن باز کرد:بیا بغلم!
روی کف دستان مادرش خوابید وپرسید:تو فقط مامان آرشی؟
مریم نگاهش به سقف دوخت وبا ناراحتی ککه چرا نمی تواند به او بگوید مادرش است اضافه کرد:
-اره زیرا فقط یه دونه پسر دارم
برای دیدن صورت مریم سر چرخاند واضافه کرد:
-پس دختر چی؟اون روز هم اضافه کردی یه دختر داری؟

ازاینکه او هنوز آن حرف را فراموش نکرده است متعجب سرش تکان داد ولی این بار خودش باید جوابی به او می داد.
-اره خوب! دارم،ولی اون من و نمی شناسه
موشکافانه پرسید:چرا؟
نفسی با آه کشید وگفت:زیرا اون هیچ وقت من و ندیده
-تواون و دیدی؟
-آره،هم زیباست هم مهربونه هم خوش برخورده
ساینا دقایقی در فکر فرو راهی شد،تمام ویژگی هایی که او می اظهار کرد در خودش هم وجود داشت.با تصور اینکه ممکن است دخترش شبیه به او باشد با دلخوری گفت:
-ولی من مامان ندارم، بابا می خواد برام مولین بیاره ولی من ازش خوشم نمیاد
با حرف ساینا مریم احساس تنگی نفس کرد و بغضی در گلویش قرار گرفت،به زحمت اظهار کرد:
-از گیتی خوشت نمیاد؟چرا؟
خودش را بیشتر به مریم چسباند واضافه کرد:زیرا می خواد بابامو ازم بگیره
نفس کشیدن دیگر برایش مشکل شد سریع قرار گرفت و نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
-اون پلاستیک و باز کردی؟
ساینا کنارش نشست وگفت:نه!
-اون سوغاتیه تو بود،برو بازش کن
با خرسندی به وجد آمد وگفت:سوغاتی برای من؟ممنون
به کمک مادرش عروسک سرامیکی بزرگ از جعبه اش بیرون کشید وبیان کرد:
-وای چقدر بزرگه،ممنون،ممنون
همانطور که تشکر می کرد بالا پایین می پرید.آرش با سرو صوتی او به طرف اتاق راهی شد وبا اخم به آن دو خیره شد، چرا مادرش آن دختر را آنقدردوست دارد؟وهمیشه اورا خوشحال می کند؟مهیار از پشت به او نزدیک شد ودر یک حرکت از زمین جدایش کرد و همانطور که در بغلش بود به سمت مبل حرکت کرد و اضافه کرد:
-بیا کنسول بازی کنیم
دسته ای به او داد و خودش مشغول روشن کردن کف دستگاه شد.مهیار دلخوری آرش رابخاطر توجه بیش اندازه ی مریم به ساینا فهمید،بخاطر آنکه روحیه اش بیشتر از آن تخریب نشود.تصمیم گراهی شد تا وقتی که پیش خودش است اورا شاد نگه دارد.
هر دوروی مبل جای گرفتند قبل از بازی آرش به مهیار چشم دوخت وبا ناراحتی کودکانه اش گفت:
-می خوام پیش تو بمونم!
مهیار بهت زده آهسته به او خیره شدوقلبیل حرفش را به خوبی می فهمید،کم محلی های مریم باعث شده بود او همچین حرفی بزند.مهیار اظهار کرد:
-مولین مریم تورو دوست داره
سرش پایین انداخت و به دسته خیره شد:ساینارو دوست داره
مهیار اورا کشیده کرد و روی پایش نشاند،باید با او صحبت کند.همانطور که مهیار از خوبی های مریم برای او می گفت مریم هم در اتاق دیگر در مورد گیتی ومجاب کردن ساینا که او می تواند مادر خوبی برای تو باشد،صحبت می کرد.
مریم:چرا فکر می کنی گیتی زن بدیه؟!
عروسکش در بغل گحرکت کرد وبه میز مطاله اش خیره شد
-چراکه فقط بابام ودوست داره،بابا هم فقط برای اون هدیه می گیره!یه وقت هایی هم که می خوان برن بیرون من و نمی برن
با لبخندی کف دست دور شانه اش کرد وبا لحن گرم و مهربانش گفت:
-شاید جایی که می خوان برن مناسب تو نیست!مطمئنم بابا برای تو خیلی کادو داده!حالا یه ذره فکر کن
بدون اندیشیدن بیان کرد:آره داده،اما وقتی برای گیتی می خره برای من نمی خره
مریم با خنده سعی کرد به او بفهماند،زندگیشان آنقدر ها هم بحرانی نیست.
-آهان پس اینجوریه!دوست داری هر موقع برای گیتی می خره برای تو هم بخره؟
سرش تکان داد:اوهوم!
-خوب!اگر یه روزگاری تولد گیتی بود،بابا باید فقط برای گیتی بخره نمی شه که برای تو هم کادو بخره
ساینا چیزی نمی اظهار کرد و فقط خودش را تکان می داد مریم همچنان به او چشم دوخت واظهار کرد:
-حالا گیتی برات هدیه خریده؟
همچنان از نگاه کردن به مریم پرهیز می کرد وخیره به میز مطالعه اش بود.
-آره،می خره…فکرمی کنه من اینجوری دوستش دارم
مریم عروسک را از بغل او گرفت واظهار کرد:به من نگاه کن
با نگاه کردن ساینا به او،تبسم تلخی زد باور نمی کرد با کف دستان خودش برای دخترش نولیدری می آورد،ولی دلبسته شد گذشته اش را برای مهیار جبران کند.
-گیتی داره سعی می کنه تودوستش داشته باشی،بخاطر همین برات کادو می خره تا تو خرسند بشی!بابا هردوتاتون و دوست داره!اما تورو بیشتر،اگر دوست نداری می تونی بهش نگی مامان
-پس چی بهش بگم؟
-گیتی!اسمش و صوت بزن
مشکل ساینا مادر خطاب کردن گیتی نبود،او هیچ زنی به جز مادر خودش نمی میل داشت کنار پدرش باشد.
-بابا ناراحت میشه
-نه نمیشه،من بهت قول میدم..من باهاش حرف می زنم ازش قول می گیرم که تو بهش نگی مامان خوبه؟
با حالتی خنثی به او چشم دوخت واظهار کرد:
-خونتون کجاست؟می خوام هر وقت با بابا دعوام شد بیام پیش تو
مریم با خنده صورت او را بوسید واظهار کرد:
-قربونت برم من!خونه ی من از اینجا خیلی دوره،باید با هواپیما بیای
با چهره ای غمگین و غمگین نگاهش به زمین دوخت وبیان کرد:
-کاش مولین خودم می اومد
مریم کف دست زیر چانه ی او برد و سرش بلند کرد،حلقه های اشک در چشمان او دید،اگر به مهیار قول نداده بود همان لحظه به او می گفت “من مادرتم”صورتش در کف دستانش قاب گرفت واضافه کرد:
-مگه مولینت کجاست؟!
با صوتیی که از بغض می لرزید بیان کرد:بابام گفته راهی شده!نمی دونم کجاست…اظهار کرده شاید یه روزگاری بیاد
اشک در نگاهان مریم جای گرفت وپرسشگرانه پرسید:
-بخاطر همین اجازه نمیدی بابات ازدواج کنه؟منتظری مولینت بیاد؟
سرش تکان داد که چند قطره اشک ریخت،مریم اورا در آغوش گرفت ودر حالی که سعی می کرد اشک های خودش سرازیر نشود بیان کرد:
-من بمیرم برات!شاید مادرت دیگه هیچ وقت نیاد!تو باید یه مولین خوب داشته باشی!یه مولین که لیاقت تو و بابا رو داشته باشه
دقایقی ساینا در آغوش مریم گریه کرد،بعد از آرام شدنش هر دو کنار هم خوابیدند.هنوز سی دقیقه از خوابشان نگذشته بود که با صدای فریاد مهیار که اضافه کرد”وای باختم”هر دو از خواب پریدن،به هم خیره شدند،چند ثانیه ی بعد صوتی قهقهه ی قد بلند، آرش شنیدند.هر دو متعجب روی تخت قرار گرفتند ومریم گفت:
-چه خبرشده؟
ساینا زودتر بیرون رسید،ومریم پشت او وارد سالن شد و با دیدن آرش که روی زمین از خنده در خودش می پیچید و مهیار اورا قلقلک می داد با لبخند سرش تکان داد.
مهیار:چرا تقلب کردی؟
آرش با همان خنده کشیده گفت:ببخشید!ببخشید!
ساینا به سمت انها دوید کف دسته ای برداشت واضافه کرد:بابا منم بازی!
مهیار دست از خنداندن آرش برداشت و اورا از زمین قد بلند کرد و به مریم که باتبسم به آنها نگاه می کرد نگریست.ساینا کف دسته ای دیگر برداشت وگفت:
-مریم بیا بازی!
از روی خجالت خندید:من بلد نیستم!
ساینا:کاری نداره،بیا بهت یاد می دم
کف دستش بالا اورد:نه ممنون
برای خوردن چای به آشپزمنزل راهی شد.همانطور که چای در فنجان می ریخت،نگاه و حواسش به مهیار بود با احساس داغی که در اثر ریختن آب جوش روی انگشتانش بود قد بلند فریاد زد:
-آخ کف دستم!سوختم!
مهیارکه متوجه نگاه های سنگین او شده بود، با خنده به او نگاه کرد و به طرف آشپزمنزل حرکت کرد از جعبه کمک های اولیه پماد سوختگی در اورد مریم دستانش زیر آب خنک شیر گرفت.مهیار به او اضافه کرد:
-کف دستتو زیر شیر نگیر بدتر می سوزه!
همانطور که خنده روی لبانش بود پماد رو به رویش گراهی شد واضافه کرد:
-تا تو باشی دیگه چشم چرونی نکنی!
متعجب گفت:من؟!
فشاری به دیدهانش داد وگفت:اوهوم!می دونم زیبام ولی اینقدر دیگه هیز بازی درنیار!
باچهره ای که سعی می کرد بی تفاوت باشد بیان کرد:خوش خیال!
کف دستش برای برداشتن پماد جلو برد که مهیارکف دستش عقب کشید.مریم با اخم کف دستش دراز کرد،باز مهیار عقب کشید.
در چشمان پراز خنده ی مهیار نگاه کرد و خنده ی خودش قورت داد وبیان کرد:
-اِ! مهیار بده دیگه انگشتم داره می سوزه
مهیار خندید،سر پماد باز کرد..دست مریم گحرکت کرد وملایم پماد روی انگشتش می زد،حس شیرینی در وجود مریم پیچید…کف دستی که سال ها پیش از گرفتنش خودداری می کرد حالابا اشتیاق کف دستان اورا گحرکت کرده،نگاه طولانی مدت به او می اندازد.چرا اینقدر با او مهربان است؟شاید این هم جزیی ازاذیت کردن روح و روانش باشد.
-خیلی هم جدی نیست،که جیغ کشیدی

بلند شد اجازه صحبت کردن بیشتر را نداد.ماگش را روی میز گذاشت واضافه کرد:
-ساینا رو زود شوهر نده،دختر خوب ومهربونیه برات کنار گیتی آرزوی خوشامگاهختی می کنم،می دونم لیاقتش و داری
این را اضافه کرد و برای خوابیدن به اتاق راهی شد.مهیار تا بسته شدن در اورا با نگاهش دنبال کرد.
ساینا از اتاقش بیرون وارد شد و با دیدن مریم که روی تخت پدرش خوابیده با اخم آنجا ایستاد و به اوخیره شد.مهیار که در حال آماده کردم صبحانه بود با دیدن ساینا به طرفش راهی شد واظهار کرد:
-ساینا چیکار می کنی بیا صبحونه بخور
هنوز نگاهش به آن زنی که با موهای ریخته شده ی اطرافش جای پدرش خوابیده .
-مریم برای چی رو تخت تو خوابیده؟
از آنکه آرش هنگام خروج از اتاق درانبسته پوفی کشید ودر را بست و رو به ساینا گفت:
-زیرا پیش آرش خوابیده بود.ببین آرش داره صبحانه می خوره برو پیشش
با تعحب به او نگاه کرد واضافه کرد:آرش برای چی این موقع صبح بیدار شده؟
مهیار هم از آنکه آرش آن موقع صبح بیدار شده تعجب کرده بود با تبسمی اضافه کرد:
-نمی دونم!حتما عادت داره
ساینا از اینکه می خواهد صبحانه اش را با آرش بخورد و مجبور نیست تنهایی ان لقمه ها را پایین بفرستد با شادی به طرف میز راهی شد وماجرای مریم را فراموش کرد.
ساینا لیوان شیرش سر کشید وبیان کرد:آرش و می خوای خونه تنها بذاری؟
مهیار هم که کنار آن دو صبحانه اش می خورد با چشم دوختن به آرش اظهار کرد:
-نه با خودمون می بریمش
با دیدهان از حدقه بیرون زده اش پرسید:مدرسه؟
-آره…مولینش خوابه تنها باشه میره بیدارش می کنه
-بیاد تو کلاس پیش من بشینه؟!
مهیار سعی کرد خنده ی قد بلندش را کنترل کند.آرام خندید واظهار کرد:
-نه،من وآرش تورو می رسونیم مدرسه، بعد می ریم نمایشگاه
ساینا با خیال آسوده گفت:آهان!باشه
چند دقیقه ای در خاموشی صبحانه شان می خوردند که ساینا باز پرسید:
-بابا مریم اگر بره دیگه نمیاد پیشمون؟
مهیار که هنوز تصمیمی برای ماندن مریم نگرفته بود رو به دخترش اظهار کرد:
-نمی دونم شاید بار دیگر بیاد،اگر تمومی برو لباست و بپوش
برای پوشیدن فروم مدرسه اش جادهی اتاق شد. مهیار برای برداشتن لباس هایش وارد اتاق خودش شد.با دیدن مریم که در خود جمع شده و پتو تا نیمه روی او پوشیده جلوتر راهی شد و پتو را روی مریم کشید موهای روی صورتش مانع از خوب دیدنش بود.انگشت اشاره اش برای کنار زدن آن حجم مو جلو برد اما پشیمان شده کف دستش مشت کرد وعقب کشید.لباس هایش از کمد لباسی اش برداشت واز اتاق خارج شد.
قبل از بیرون رفتن برای مریم یادداشت می گذارد”آرش و بردم، بیدار شدی زنگ بزن میارمش”
با آوایی که در اثر کوبیده شدن مشت به در بود با وحشت از خواب پرسید.موهایش از روی صورتش کنار زد. درک درستی از موقعیتش نداشت. بعد ثانیه هایی که متوجه شد در اتاق مهیار است با عجله به طرف در رفت.ولی با شنیدن صوتی گیتی که می تمایل داشت در به رویش باز شود.چند قدم به عقب برگشت. زنگ خانه پیایی زده می شد.
-درو باز کن،می دونم اون تویی
به اطرافش نگاه کرد هیچ کس در منزل نبود.
-اینا کجا راهی شدن؟!وای آرش
از ترس آنکه مهیار برای تلافی روزهای سختش آرش را با خود برده باشد.واز دیدنش تا ابد محروم شود.با ترس برای پوشید لباسش به اتاق حرکت کرد.ولی لحظه ای با دیدن یادداشت روی در، آن کاغذ را برداشت خواند و نفسی از سر آسودگی کشید.آوای زنگ ودر خانه همچنان مریم می شنید.گیج شده بود نمی دانست با گیتی چه کندبه طرف کیفش راهی شد و به مهیار زنگ زد.
-الو
-الو مهیار،گیتی اومده اینجا چیکارکنم؟
لحظه ای خاموشی کرد و با بهت اضافه کرد:گیتی اونجا چیکار می کنه؟!
مریم با اضطراب و مضطربی اضافه کرد:نمی دونم!بگو چیکار کنم؟!
-مهیار هم درآن وضعیت نمی توانست تصمیم درست بگیرد.بیشتر از آنکه نگران زندگی خودش با گیتی باشد،مضطرب اعصاب له شده ی مریم بود.
-درو دروباز نکن باشه؟
مریم نگاهش به در بود وگفت:دروداره از جا می کنه!
-من الان خودم میام تو فقط درو با زنکن
سرش تکان داد:باشه،فقط زود بیا
آوای گیتی شنید:
-درو باز کن می دونم اون تویی؟!تو توی خونه مهیار چه غلطی می کنی؟این در لعنتی و باز کن
چند مشت پیایی به در زد وگفت:
-مگه با تو نیستم؟!اجازه بهت نمی دوم مهیار وازم بگیری فهمیدی؟!
مریم،نگاهش به در بود و به حرف های او گوش می داد،صبرش در برابر حرف هایش تمام شد. به سمت اتاق رفت و سریع موهایش را دم اسبی بست،به طرف در منزل رفت و آن را با زکرد.
گیتی در حالی که با عصبانیت نفس می کشید نگاه تحقیر آمیزی به او انداخت و اضافه کرد:
-خیلی پستی…
اورا هل داد و وارد منزل شد. اورا برانداز کرد واضافه کرد:
-دیشب خوش گذشت؟
پوزخندی زد:چقدر فکرت مسمومه
روبه رویش ایستادتار مویی که روی صورتش افتاد بود در دست گرفت وگفت:
-توهم اگر جای من بودی همچین فکری می کردی
مریم سرش عقب کشید و اظهار کرد:مدت زیادیه که دیگه افکار منفی رو گذاشتم کنار
-چراکه مجبوری!
مریم آهی کشید،باید در برابر او صبر پیشه کند.
-من و پسرم دیشامگاه اینجا بودیم،قرار بود برگردیم ولی چون مهیار دیر وقت اومد مجبور شدیم بمونیم
صورتش به او نزدیک کرد واظهار کرد:
-خوب دخترتو می بردی پیش خودت
مریم آن تار مو را پشت گوش انداخت.می دانست بحث کردن با او مسیر به جایی نمی برد،با لحن آرامی اظهار کرد:
-ببخش نمی تونم ازت پذیرایی کنم اینجا خونه من نیست واجازه شو هم ندارم
با حرص پوزخندی زد وگفت:
-خیلی وقیحی که همچین حرفی می زنی! معلومه که اجازشو نداری،اینجا قراره خونه ی من بشه،و منم الان صلاح نمی دونم که ازت پذیرایی کنم
-مگه نیومدی حرف بزنی؟خوب پس بشین
گیتی هنوز عصبیتش فروکش نکرده بود.
-چقدر مودب!
مریم بدون توجه او روی مبلی نشست و گیتی به اجبار روبه رویش پا روی پا انداخت.موقع جای گرفتن متوجه متانت مریم شد.
گیتی:فکر می کردم تو از من خوشگل تر باشی
به جای اینکه مریم حرص بخورد وبا عصبیت جوابش دهد با خونسردی ولبخند گفت:
-ببین خانوم قشنگ،اگر اومدی اینجا که با حرفات حرصم بدی و عصبیم کنی،بهتر اینو بدونی که من ونمشاهده کردعاشقم شد ودوستم داشت ،پس اگر قرار باشه کسی حرف برتری بزنه اون منم نه تو…حالا به جای حرف های خاله زنکی…حرفت و بزن
دندان هایش بهم فشرد وبیان کرد:
-کی میری؟
با همان حالت سرد و خشک سابقش بیان کرد:امشامگاه ساعت ۹
هر چند خیالش راحت شده بود ولی باز دلواپس بود واظهار کرد:
– من مهیار و دوست دارم و نمی خوام ازش جدا بشم
با یاد آوری رفتار های خوب این چند روزگاره مهیار لبیخندی زد وگفت:
-مهیار مرد خوبیه، هیچ کس نمی خواد ازش بگذره
-پس تو چرا گذشتی؟
ثانیه هایی در نگاهان او دقیق شد وبیان کرد:تو گذشته ی من سرک نکش هیچی برای تو نیست!
نگاهش کرد واضافه کرد:
-مهیار اضافه کرده می خوای برگردی و ازدواج کنی؟
سرش تکان داد:آره!
-خوب،پس…ساینا هنوز نمی دونه تو مادرشی؟
با مضطربی که مبدا گیتی چیزی به ساینا بگوید اظهار کرد:نه زیرا قرار نیست بدونه!
خندید:چقدر بد!چرا می خوای ندونه؟
پیشانیش خاراند و گفت:
-ببین ازت خواهش کردم چیزهایی که بهت مربوط نیست دخالت نکنی!
-چطور دخالت نکنم؟وقتی ساینا عین بختک افتاده به حیات من
با عصبانیتی که سعی کرد پنهانش کند اظهار کرد:
-مواظب حرف زدنت باش،حق نداری راجع به دختر من این جوری حرف بزنی
پوزخندی زد:هه!دخترت؟!دقیقا چند ماه براش مادری کردی؟
-این به تو مربوط نیست
در حالی که گیتی از مشکل اعصاب او خبر نداشت سعی می کر اورا عصبی کند.
-اره هیچ چیز زندگی تو به من مربوط نیست،ولی به وجدانت رجوع کن،ببین چه جوری بعد هشت سال اومدی میگی دخترم…
-تو مادر نیستی بفهمی
گیتی با صدای نیمه دادش اظهار کرد:
-مادر نباشم بهتراز اینه که دخترمو با شوهر کورم ول کنم برم دنبال حیات خودم
فریاد زد:بسه!
مریم کشیده شد و با کلافه گی راه می رفت برای آهسته شدنش به سمت پنجره پذیرایی راهی شد و اشک ریخت گیتی پشت او ایستاد. به‌سرعت اشکش پاک کرد.
گیتی لحنش آهسته کرد واظهار کرد:من فقط اومدم باهات معامله کنم همین
پشتش به گیتی بود،با کنجکاوی پرسید:چی؟!
-ساینا رو با خودت ببر!
تک خنده ای کرد و سرش تکان دادبیان کرد:نقشه ی بهتر نداری؟
گیتی کنار او ایستاد وبه نیم رخش چشم دوخت.
-اینجوری هم من مهیار و دارم هم تو دخترتو
مریم به صورت دلربا و چشمان سبز رنگش که بارنگ مویش هماهنگی ایجاد کرده بود نگاه کرد واظهار کرد:
-تونمی دونی مهیار ساینا رو خیلی دوست داره و نمی تونه از خودش دور کنه؟ تو نمی دونی نفس مهیار به نفس ساینا بنده؟تو نمی دونی اگر ساینا ازش جدا بشه مهیار می میره

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان اگه میتونی عاشقم کن,رمان عاشقانه,رمان

مشاهده و دانلود ←