«شما دوتا چه مرگتونه… آبرومون رو برمتوجه شد واسه چی افتادید به جون هم …!؟ »
نزاع آن دو چیزی نبود که از دیده خانواده ی گیسو دور بماند …. گیسو در حالی که از ترس رنگ به رو نداشت هراسان نیم خیز شد تا به تراس برود ولی گلاب خانوم دست او را گراهی شد و دوبار سر جایش نشاند و اظهار کرد :
« آدم باید خودش عاقل باشه ،بشین سرجات … متوجه شده رو ندیده بگیرید حضور ما فقط مهرانگیز خانوم و حاج رضا رو شرمنده می کنه …. فرامرز خان داره جداشون می کنه »
سپس کف دست روی زانوی مهرداد که او هم کنجکاو بود تا علت مشاجره ی بین آنها بداند گذاشت ،از جایش برخاست و در حالی که به سمت شومینه ی کنج سالن که به تراس دید نداشت می راهی شد ، ادامه داد:
« بلند شین بریم اون کنج بنشینیم ،به روی خودتون نیارید چیزی مشاهده کردید.»
گرشا سری جنباند واز این پیشنهاد استقبال کرد … گلی و مهرداد هم در حالی چشمشان به سمت تراس بود دنبال گلاب خانوم به راه افتادند ولی گیسو دستهایش از ترس لرزش نامحسوسی داشت ،دلش مثل سیر و سرکه می جوشید و می دانست یک سرآن به نگاه چرانی های خسرو بر می گردد ….
گرشا قبل از قرار گرفتن روی مبل کنار شومینه، دست سرد و یخ زده ی گیسو را میان دست بزرگ مردانه اش گحرکت کرد و سربیخ گوش او فرو برد و زمزمه کرد:
« جوجه برفی …حق با مولین گلاب ، بهتره توی مشکلات خانوادگیشون دخالت نکنیم .مضطرب نباش ….»
گرشا هنوز جمله اش به انتها نرسیده بود که صوتی فریاد گونه ی یا فاطمه ی زهرای مهرانگیز خانو م باعث شد تا گلاب خانوم به همجاده خانواده اش سراسیمه به تراس بروند.
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۲۷.۱۲.۱۶ ۰۸:۰۰]
” فصل آخر “
پایان شب نشینی خونه ی فرزانه با سکته ی حاج رضا ، رسیدن آمبولانس و گریه های مهرانگیز خانوم وفرزانه به پایان رسید که در نهایت باعث شد او را به بخش مراقبت های ویژه بکشاند ….
این اتفاق برای فرزانه مثل یک تلنگر او را از خواب بیدار کرد . فرزانه ای که به جای دوستان سر خوش و خوشگذرانش کنار زنی مثلی گلی قوی بودن را راهی شده رفته یاد می گراهی شد باور هایش رنگ و بویی تازه پیدا می کردوفردای شامگاه مهمانی میان تعجب و ناباروی خسرو ساک کوچکی از وسایلش را جمع کرد تا به خانه ی پدریش برود … خسرو بازوی او را به سمت خود کشید و به نگاهان او خیره شد و با لحنی ملایم که دل رو را نرم کند، گفت:
« کجا می خوای بری …!؟بگم غلط کردم خوبه … ! این داداش نچسب و چِغرت از همون اول هم با من مشکل داشت دعوا رو هم اون شروع کرد.»
فرزانه چتری هایش را که بخشی از مشاهده کردش را محوکرده بود به کناری زد و با حرص بازویش را از دست او بیرون کشید … دستش را به حالت افقی زیر بینی اش گذاشت ، بیان کرد:
« خسرو به این جام رسیده پنج، شش ساله که دارم تحمل می کنم و فقط همون پنج ،شش ماه اول رو زندگی کردم و بقیه اش فقط تحمل بود …از زنهای رنگ وارنگی که کنارت بودن خبر داشتم ولی از ترس آبرو ریزی و طلاق تمام این سال ها این همه حقارت رو تحمل کردم . مگه دو سال آزگار به من سرکوفت نمی زنی که بچه ات نمیشه و بچه می خوای…؟ خب طلاقم رو بده برو دنبال حیاتت ، من احمق داشتم داداشم رو به خاطر تو، توی هچل می انداختم تا با مهناز ازدواج کنه ! مهنازی که زن یکی دیگه بوده و خدا می دونه چه پس و پنهون های دیگه ای هست که من ازش خبر ندارم!»
خسرو مستاصل روی لبه ی تخت جای گرفت آرنجش را ستون پا هایش کرد و به موهایش چنگی انداخت ، بیان کرد:
« فرزانه…. جبران می کنم ،من دوستت دارم از همون دفعه ی اول که هممسیر دوستت دم نمایشگاه داشتی ماشین ها رو نگاه می کردی عاشقت شدم ودعا کردم تا بازم بیای و بتونم آدرس خونه ات رو پیدا کنم … »
فرزانه بر آشفت گویی بزرگترین دروغ عمرش را متوجه شده باشد…. کشوی لباس هایش را رها کردو به سمت او برگشت:
« مثل سگ دروغ می گی …. محبت تعهد میاره نه خیانت ….! تو یه سادیسمی هستی که از هیچ زنی نمی تونی بگذری …مگه من به تو نبیان کردم که گیسو توی اتاق خواب ماست داره لباس عوض می کنه اونجا نرو …. اما عمداً این کار رو کردی ! می دونستی فرهنگ چقدر غیرتی و روی این مسائل حساس ، اما درست کف دست گذاشتی روی غیرتش …. !»
آوای فرزانه خش دار بود درست مثل افکارش واحساس می کرد براده های آهن در گلویش جا مانده که با هر آوایی حنجره اش از بیخ و بن می سوزد! قدمی پس راهی شد واز خسرو فاصله گحرکت کرد وبعد ازتاملی به کوتاهی عمر فرو دادن آب دهانش ،اضافه کرد:
« دیگه نمی کشم ، دارم زیر بار خیانت های رنگ و وارنگ تو له میشم… من ازت جدا میشم.»
خسرو به یک باره از جایش برخاست تا به حال فرزانه را این چنین جسور نمتوجه شده بود وترسی ته قلبش نشست…! .سینه سپر کرد و صدایش را در گلویش جا داد و با دیدهانی بُراق شده به فرزانه خیره شد :
« کور خوندی … خیال برت نداره که طلاقت می دم … قانون ممکلتی که به دست مردها می چرخه اجازه نمیده به همین راحتی طلاق بگیری ….منی که نه از نفقه و خرجیت کم گذاشتم و نه از حیات و آسایشت و تا حالا کف دست روت قد بلند نکردم. تازه من یه برگه برنده هم دارم، تو نازا هستی و با این وجود دوست دارم و حاضر نیستم طلاقت بدم .»
حالا نوبت فرزانه بود، لباس در دستش را به سمت ساک پرتاب کرد سینه به سینه ی او توقف کرد … فاصله ای به قدر چند نفس …
« آقای خسرو سالاری این بار رو تو کورخوندی ….! من دیگه اون فرزانه ی ببو گلابی نیستم ! پوست انداختم ، بزرگ شدم ،کنار گلی یاد گرفتم که به عنوان یک زن برای وجود خودم ارزش قائل باشم … فقط دنبال یه فرصت بودم، یه تلنگر ! که خودت بهانه اش رو دادی کف دستم … من طلاقم رو ازت می گیرم راه قانونی اون رو هم پیدا می کنم و هیچی به غیر از مهرم این خونه با خودم نمی برم ….»
فرزانه این را بیان کرد و انگشتر پر از نگین های الماسش را از انگشت بیرون آورد و روی میز کنار تخت گذشت و باقی مانده ی لباس هایش را به داخل ساک هل داد و هممسیر مانتو و شالش از اتاق خارج شد و خسرو را با یک جهان بهت و حیرت که روی موجی از خشم سوار بودتنها گذاشت ، از منزل بیرون حرکت کرد و در را محکم به هم کوبید.
****
روزگارگار مثل دری است که همیشگی روی یک پاشنه نمی چرخد وگاه قیژ قیژ می کند وبه سختی جا به جا می شود و گاه نرم و روان به حرکت در می آید و برای حاج رضا که اوضاع قلبش چندان چنگی به قلب نمی زد روی پاشنه ی نامرادی می چرخید …!
از یک سو دلواپس فرزانه و شوهر هردمبیلش بودو از سویی دیگر نگران سر و سولین گحرکت کردن فرهنگ و این که مبادا عمرش کفاف ندهد و عروسی پسرش را نبیند و همین امر سبب شد روی تخت بیمارستان به هول و لا بیفتد تاهرچه زودتر بساط عروسی
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۲۷.۱۲.۱۶ ۰۸:۰۰]
آن دو را فراهم کند … مدتی که گلاب خانوم به همجاده خانواده اش به عیادت وارد شده بودند اجازه گرفت تا عروسی فرهنگ و گیسو به جای دو ماه دیگر به پنجشنبه ی هفته ی بعد موکل شود ،یعنی درست پنج روزقبل از عروسی برزو و افسانه ….!
گلاب خانوم مثل همواره با درایت عمل کرد و روی پدر بیماری را که تنها قلب خوشی اش متوجه شدن عروسی پسرش بود را زمین نینداخت و پذیرفت … گلی از این همه عجله ناراضی بود و گرشا هم با او موافق ولی هر دو به احترام تصمیم مادرشان پذیراهی شدند …
فرهنگ از این پیشنهاد با لبهایی خندان استقبال کرد ، اما گیسو علی رغم تمام میلش ترس گنگی از شروع یک زندگی مشترک ته قلبش به تلاطم افتاد …. ! راهی که یقینا کوچه پس کوچه هایش پراز پیچ و خم فراز و نشیب های بسیار بود .
به پیشنهادمهرانگیز خانوم ، قرار شد عروس و دولیدفعلا از وسایل سوییت فرهنگ که تقریبا کامل بود استفاده کنند و به غیر از تخت خواب و میز آرایش کنار آن گیسو جهاز دیگری نیاورد تا خانه بخرند … اما قرار شد ظرف یکی دو روز آینده سوییت را رنگ کنند تا برای عروس و داماد آماده باشد …
گلی و گلاب خانوم هم از این پیشنهاد استقبال کردند !
گرشا درحالی که تبسمش چال گونه اش را قلبخواه تر کرده بود گفت :ماشین نه چندان گران قیمت او را که به تازگی خریده است را گل بزنند و ازاین پیشنهاد هم همه استقبال کردند.
ماه خورشید و فلک دست به کف دست هم دادند تا کار ها بر وفق مراد قلب گیسو و فرهنگ به گردش در آید .
افسانه در خلال کار های عروسی خودش به کمک گیسو آمد و نگار هم از قافله ی عروس کِشان عقب نماند و به کمک گیسو شتافت تا هم ثواب آخرت نصیبش شود و هم گوشه نگاهی از گرشا ، که البته چیزی هم نصیبش نمی شد !
فرزانه هم همپای خانواده اش در حرکت کرد و وارد شد بود و عزم راسخ داشت تا از خسرو جدا شود ولی تصمیم گرفت بعد از عروسی و بهبودی حالش پدرش موضوع طلاق را مطرح کند .
خسرو که خیال پا پس کشیدن نداشت ،لباس روباه را از تنش در آوردو با لباس بره و گردنی کج و گل و شیرینی برای عیادت حاج رضا و عذر خواهی وارد شد.
فرزانه هم خیال کوتاه رسیدن نداشت ولی مراعات حال پدرش را کرد و حال و هوای خوشی که این روز ها داشسریع و سعی کرد با سیاست رفتار کند تا عروسی فرهنگ به خوشی برگزار شود.
مهرانگیز خانوم که حرکت کرده راهی شده کف دست خسرو برایش رو می شد دیگر او دولید محبوبش نبود ، و برای مراعات حال حاج رضا از علت دعوای آنها حرفی به او نزد ،اما به خاطرعلاقه ی خاصی که به فرهنگ داشت با ابرو های هفت و هشتی رو به خسرو، با جملات دو پهلو ،بیان کرد:
« خسرو خان بحث قوم و خویشی به کنار حداقل حرمت مهمون توی خونه تون را نگه می داشتید…!» خسرو فقط به عذر خواهی کوتاهی بسنده کردوقت رفتن با همان ادبیات نافرمش روبه فرزانه با عتاب اضافه کرد : «فرزانه جمع کن بریم…» فرزانه در حالی که حرص های انباشته روی قلبش رازیر دندان می جوید تکیه بر سیاستی که پیش گرفته بود عروسی فرهنگ را بهانه کرد و با او نراهی شد.
برای فتوحی ها و دوی ماراتون بین شادی و غصه ، شادی ها یک نفس می دوید و غصه ها را پشت سر جا می گذاشت.گیسو سهم بسزایی در برنده شدن مسروری ها داشت …..! او با مناعت طبع حساب جیب فرهنگ را می کرد و فرهنگ شرمنده ی این بزرگواری می شد !
حلقه های ساده بدون هیچ نگینی و لباس عروسی ساده تر ، تعجب های فرزانه و الهه و بیش از همه مهرانگیز خانوم را برانگیخت . فرهنگ کف دست روی گران ترین اجناس می گذاشت و گیسو آن را پس می زد و با خنده می اضافه کرد: « حالا اگه بِرند نداشته باشه چی میشه …!؟» سپس برای این که غرور مردانه ی او را به بازی نگیرد ، بهشدت جدی می بیان کرد« به قول مولین بزرگ گلابم آدم باید خودش عاقل باشه مگه قرار نیست تا سال دیگه خونه بخریم پس باید دو رو بر خرج های اضافی رو بگیریم .»
مهرانگیز خانوم با تحسین نگاهش می کرد ومدام خرید عروسی او را با الهه مقایسه می کرد که کمرشان زیر بار ولخرجی های ریز و درشت او خم شد بود.
گیسو به تنها چیزی که فکر می کرد سرخوشی بود و خوشحالی را در سادگی می متوجه شد و البته در لبخند های همسفرش که به قول دایی گرشا با دلش نسبتی هم پیدا کرده بود و خود را برای یک زیستن مشترک با تمام پیچیدگی هایش آماده می کرد .
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۲۸.۱۲.۱۶ ۰۵:۳۸]
خب بد شانسی همین است دیگر ….. حتما نباید شاخ و دم داشته باشد تا اسمش بد شانسی باشد.!
در بهترین روز حیات اش که گاهی در رویا هایش آن را هم می مشاهده کرد ….صبح روزگار عروسی ، فرهنگ وقتی برای بردن او به سالن آرایشگاه وارد شده بود ،سربه هوایی هم به سراغش آمد و پایش روی آبی که از شامگاه گذشته کنار جوب یخ بسته و مثل شیشه صاف و یک کف دست شده بود سر خورد ،به داخل جوب سرنگون شد و مچ پایش به ناکجا آباد در راهی شد…! البته جای شکرش هم باقی بود که داخل جوب به غیر از مقداری برف دود گحرکت کرده ی چند روز پیش ، که خاکستری رنگ می نمود آبی وجود نداشت ….
فرهنگ با سقوط نابه هنگام گیسو هراسان به سمتش دوید فرزانه هم پشت سرش…… فرهنگ شتابان زیر بازوی او را گحرکت کرد و او را از داخل جوب که پهنایش به قدر یک گام بلند بود بیرون کشید …!
خجالت را می توانست پس و پشت خم ابرو وناز دخترونه اش پنهان کند، اما دقیقا نمی دانست درد مچ پایش را چگونه مخفی کند!فرهنگ قلب نگران به صورت رنگ پریده ی او و نگاهانی که از درد روی هم فشرده می شد، چرخی داد وشتاب زده، سوال کرد:
« عزیزقلبم حواست کجاست خوبی …..!؟»
در مورد حواسش ، نمی توانست حقیقت را بگوید ! زیرا آن وقت باید می گفت شش دونگ حواسش پی او بود وناچار شد ،سکوت را به جای جواب بگذارد …!
کوتاه سری جنباند خوبمی هم زیر لب اظهار کرد و سعی کرد روی پایش بایستد، ولی دردی تیز از مچ پایش شروع و تا کشاله ی رانش امتداد پیدا کرد.
. سر به هوایی که یک سرش به محبت می رسیدبا بد شانسی هم پیمان شدند و کار خودشان را به نحو احسنت انجام دادند…! او را به جای سالن آرایشگاه راهی درمانگاهی که همان نزدیکی ها بود ،کرد ….
البته فرزانه هم بیکار نقرار گرفت و گلی را با خبر کرد ،او هم سراسیمه به درمانگاه آمد گلاب خانوم وگرشاهم به دنبالش….
گلاب خانوم بدون توجه به غرو لند و اعتراض پرستار که پشت در اتاق ایستاده و می اضافه کرد یک در راهی شدگی ساده ی مچ پاست ویک همجاده کافیست ،نیازی به قشون کشی هم ندارد !باپردست او را محکم پس زد و داخل شد و گلی و فرزانه و گرشا راپشت در جا گذاشت.
گیسو با مشاهده کردن مامان بزرگ خوش عطر بویش در حالی که روی تخت جای گرفته و پاهایش هم دراز بود…جان به کالبدش برگشت سلام بی جان و رمقی اضافه کرد ، اما سلام فرهنگ که کنار تخت ایستاده بود بلند و رسا بود …..گلاب خانوم ،ببخشیدی به دکتر پشت میز گفت به کنار گیسو وارد شد پر چادرش رازیر بغلش زد و در حالی که از نگرانی صداش می لرزید ،گفت:
« آدم باید خودش عاقل باشه …آدم روزگار عروسیش نباید حواسش رو جمع کنه ! حالا فامیل داماد پچ و واپچ می کنن که عروس از هول حلیم افتاده توی دیگ …»
فرهنگ به سختی لبخندش را میان لبهایش محصور کردود کتر عاقله مردی بود با قدی متوسط و شکمی قدری بر رسیده ،روی کاغذ پیش رویش چیزی یاداشت کرد، از پشت میز قد بلند شد و با تبسمی به کنار پای گیسو راهی شد ، وهمانطور که مچ پای در راهی شده ی اودر دستش بود ونگاهش به نگاهات تر او ، گفت:«به به پس امشامگاه عروسیه ،عروس خانوم مبارک باشه »
دکتر این را بیان کرد مچ پای گیسو را چنان میان دستان مردانه اش پیچاند که آوای تق آن همجاده جیغی که گیسو کشید هممسیر شد وکف دستش میان انگشتان کشیده و کشیده ی فرهنگ گره….
*
مچ پای به ناکجا در رفته به سرجایش برگشت ..! هرچند پایش، درد و زق زقی پر زوری داشت ،اما مانعی نشد تا خللی به مراسم کوچک عروسی آنها وارد کند!.. بعد از یک ساعت استراحت راهی سالن آرایشگاه شدند..
برای او که بدنش به خاطر زمین خوردن ،کوفته شده بود مچ پایش هم زوق زوق می کرد نشستن بر روی صندلی آرایشگاه سخت ترین کارها بودوقلبخوش به این بود که مجلس کوچکشان مختلط است ومی بایست شال سر کند و نیازی به درست کردن موهایش ندارد …! اما خانوم آرایشگر که اعصاب درست و حسابی نداشت، ابرو های تتو شده اش را بالا و پایین انداخت ودر حالی که از آینه او را تماشا می کرد ،کرم پودر را در کف دستش تابی داد وبا آوای ریز و جیغ جیغی اش، گفت:
«چه معنی داره عروس موهاش رو درست نکنه !؟ آخر شامگاه که دوماد موهات رو می بینه…در ضمن قانون این آرایشگاه این که عروس باید موبایلش رو خاموش کنه من حوصله ندارم عروس همش سرش توی موبایش باشه.این رو فرزانه جون که مدام میاد پیش من خبر داره…»
سپس پشت نگاهی هم نازک کردو مشغول شد و هنرمندانه از صورت معماما او که به غیر از نگاه های خوش طرح ونگارش بقیه اجزا آن معمولی بودند یک پری رویی دل ربا ساخت …
موهایش را هم با دقت سشوار کشید و انتهای آن را منگول منگول کرد و روی شانه هایش ریخت . وقتی موهای بلند و تیره ای که مثل شنلی مشکی روی شانه ها یش جای گرفت جذابی پیجادهن دکلته ی ساده ی او را دو چندان کرد، که به جز چند برش و انحنایی ساده ویک کت آستین قد بلند سنگ دوزی شده چیزی دیگر نداشت .
حس ختام آن شال سفیدی حریری بود که روی موهای پریشان قرار گرفت ، البته منگول منگول موهایش به طرز دلنشینی
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۲۸.۱۲.۱۶ ۰۵:۳۸]
از زیر شال بیرون ماند و در آخرتلی پر ازشکوفه های سفید پارچه ای که در یک ردیف پشت سرهم نشسته بودند ،هم روی پیشانی جایی بالاتر از ابر وهایش قرار گحرکت کرد.
البته به خاطر مچ پای پر دردسرش از خیر کفش های پاشنه قد بلند تق تقی سفید رنگش گذشت و مجبورشد صنقلب های سفید بدون پاشنه که فرهنگ به سلیقه ی خودش خریده بود ،به پا کند .
فرزانه با دیدن او در لباس عروسی و چهره ی متفاوتش با دیده ی تحسین نگاهش کرد وفقط یک کلام اضافه کرد :«ماه شدی….»
اما فرهنگ او را شکوفه ی سیبی دید که روی شاخه به وقت بهار قلب به نسیم اردیبهشت داده و هممسیر آن به رقص در می آید. و زیر سنگینی چندجفت دیده که شامل خانوم آرایشگر و شاگردانش می شد وفرزانه هم جزو آن بود! بی آنکه از زیبایی او تعریف کند با لحنی مردانه، کوتاه جویا شد:
« خوبی ….مچ پات بهتر شده…!؟»
گیسو تبسمش شکفت نیازی به تعریف و تمجید فرهنگ نداشت و حرف قلب او رااز نوازش نگاهان و لحن خاصش می فهمید.خوبمی زیر لب گفت و با صوتی او جایی کنار گوشش سربرداشت و نگاهش را به بالا کشاند.
«زیر بازوت رو می گیرم و به من تکیه کن تا به پات فشار نیاد….»
گیسو همان کرد که او اضافه کرد ، به او تکیه کرد از حالا تا آخر عمرش….
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۳۰.۱۲.۱۶ ۰۰:۳۰]
برای اهالی کوچه در دار که همسایه حکم قوم و خویش را داشت و بی منت شریک سفره ی غم و سرخوشی یک دیگر بودند ،روز عروسی پسر حاج رضا شاد ترین بهانه بود تا باز هم کنار هم باشند، برای همین آستین های همت رابالا زدند و سرتاسر کوچه را چراغانی کردند ریسه های رنگی در هوای تیره و تار بعد از ظهر زمستانی از کوچه در دار یک دالان نورانی ساخت .لامپ های رنگی سبز و قرمز مثل سیبی که ازشاخه آویزان است از سیم ها آویخته و با وزش باد به رقص در می آمد.
گرشا و برزو به همراه فرامرز کنار در حیاط داخل کوچه توقف کرده بودند .گیتی هم در حالی که که یک نگاهش پی گرشا بود ، به همراه خانوم مشیری خوش قلب و زبان منقل به کف دست کمی آن سو تر دیده به جاده بودند تا به محض رسیدن ماشین عروس اسپند روی آتش بریزد…البته گوسفند بینوایی هم که چیزی به پایان عمرش باقی نمانده بود داخل حیاط به درخت توت بسته شده بود و برزو هرزگاهی که از کنارش رد می شد کف دستی نوازش وار به سر او می کشید.
با وارد شدن عروس و داماد همه به استقبالشان حرکت کردند وهلهله ای از شادی به پا شد .خانوم مشیری اسپند روی آتش ریخت و آوای کل کشیدن ها فضا را پر کرد و نگاه مشتاق رهگذران به سمت عروس ودولید کج شد، بعضی ها «الهی خوشامگاهخت شیدی » زیر لب می گفتند و رد می شدند و برخی هم جفت پا به تماشا ایستاده بودند ،آنهاهم سهمی ،حتی کوچک در این سرخوشی داشسریع.
فرهنگ هر بار با مشاهده کردن چهره ی گیسو ،که امروزگار شامگاهاهت غریبی به شکوفه ی سیب پیدا کرده بود ،قلبش در سراشیبی از خوشی به پایین سُر می خورد ،و مثل یک جنتلمن به گیسو کمک کرد تا از ماشین پیاده شود، و از آن جایی که بهشدت ملاحظه کار بود آهسته زیر گوش او زمزمه کرد:
« عزیزم درست نیست ، جلوی این همه چشم زیر بازوت رو بگیرم ،اما دستت رو می گیرم و سعی کن فشار به پات نیاری و به من تکیه بدی… از ماشین که پیاده شدی چادرت رو خودم میندازم روی سرت.»
فرهنگ این را اظهار کرد و به محض پیاده شدن گیسو از ماشین ،چادر سفید بختش را روی سرش پهن کرد…
گلاب خانوم با مشاهده کردن گیسو ، اشک هایی را خیال سر ریز شدن داشسریع را با پر روسری گرفت ،گلی خانوم با حظی وافر زیر لب قربان صدقه اش می حرکت کرد و گرشا ومهرداد هم با لبخندی از سر تحسین خیره به او بودند…
آقای مشیری دَف به کف دست ،پیش پای عروس ودامادی که در حیاط از حرکت ایستاده بودند، خوش می نواخت وگاهی میان کِل کشیدن ودود اسپندی که فضای حیاط را پر کرده بود، هنرمندانه دَف را بالای سرش می برد وبه دور خود با رقص پا می چرخید وصوتی کف زدن ها به هوا می راهی شد.
مبلمان سالن پذیرایی خانه ی حاج رضاجمع شدبود و به جای آن دور تا دور میز و صنقلبی های یکسان چیده شد ، و به سلیقه ی الهه روی هر میز کنار شیرینی و میوه سبد کوچکی از گل رز قرار گراهی شد ….و سفره ی عقد کوچک، اما شیک و نگاه نوازی بالای سالن پهن شد ،قاب عکس کوچک بابا فرخ گیسو ،همان عکسی که همیشه بالای تختش به دیوار نصب می کرد هم جایی بالای سفره قرار گحرکت کرد.
اوضاع عروسی کوچک آنها به روال بود ،شاد و خرم ….. هیچ چیز نمی لنگید به غیر از پای گیسو که به خاطر فشار هایی که مدام به آن می آورد ، دردش از زق زق گذشته بود و مجبور شد قبل ازخواندن خطبه ی عقد دوتا مسکن با هم بخورد !
مهرانگیز خانوم هرچند راه به راه قربان صدقه ی گیسو نمی حرکت کرد ، ولی قلبش از عدوات و جنگ نسبت به او خالی شده بود و بزرگواری گیسو را به وقت خرید عروسی جبران کرد و زیر لفظی یک دست بند پرو پیمان به دستش آویخت و بعد از آن که بله ی گیسو به پرواز در آمد ، به همراه حاج رضا یک سرویس طلای نگاه گیر هم به او هدیه دادند. حاج رضا پیشانی گیسو رابوسید و مهرانگیز خانوم قربان صدقه های از ته ته قلبش را خرج فرهنگ می کرد .آقای مشیری خوش ذوق هم با کنار راهی شدن آنها دَف را بالای سرش می گراهی شد و هنرمندانه انگشتانش را روی پوست نازک و تُرد آن به رقص در می آورد.و این کار برای تمام مهمانانی که هدیه هاشان را می دادند تکرار می کرد.
بازار دیده بوسی و هدیه دادن داغ داغ شد ….هر کس به فراخور وضعیت مالیش هدیه ای به آنها می داد.
خسرو که خطر از دست دادن فرزانه را بیخ گوشش احساس می کرد! غافله را رها نکرد و باظاهری خیلی شیک ومرتب قبل از مراسم عقد خود را رساند ، چیزی که فرزانه انتظارش را نداشت ! خسرو چنان رفتار می کرد که گویی اتفاقی نیفتاده است ! وگاه با ادبیات خاص خودش زیر گوش فرزانه پچ پچ می کرد :
« دلبره، امشامگاه با من بر می گردی خونه نه ازت نشنوم که هیچ رقمه تو کَتم نمیره…!» و فرزانه به خوش خیالی او تبسمی می زد و خسرو آن را به پای خودش می نوشت !
برای فتوحی ها که آن روی خسرورا هم متوجه شده بودند ،حضورش بسیار سنگین می نمود ،درست مثل رقم سنگینی که از طرف خودش و فرزانه به عروس و دولید هدیه کرده وفرهنگ با میلی برای حفظ آبرو پذیحرکت کرد .و گیسو درحالی که نگاهش به زیر بود به تشکری کوتاه بسنده کرد .
هدیه ی مشترک گرشا و مولین گلابش تراول های درشتی
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۳۰.۱۲.۱۶ ۰۰:۳۰]
بود که تعداد آنها همه را شاظهار کرد زده کرد. گلی و مهرداد هم سنگ تمام گذاشتن پول پیش خرید یک ماشین تولید داخل کشور را به آنها هدیه کردند .فرامرز قلبش می تمایل داشت محبت های فرهنگ را به طریقی جبران کند ولی شرایط بد مالیش اجازه نمی داد وبه هممسیر الهه به هر کدام یک ساعت نفیس هدیه داد . و پیش از رفتن زیر گوش او آرام آنچنان که اظهار کردگوشان دونفر باشد پچ پچ کرد:
«داداش مبارکت باشه … برادری رو در حق من بی فکر تموم کردی شرمنده که نمی تونم جبران محبت هات رو بکنم .»
سپس چنان او را در آغوش کشید که همه به وجد رسیدند ، کف زدند ،سوت کشیدند و نور فلش دوربین ها به پرواز در رسید.
میان هدایا که عموماً یا سّکه بود یا پول ،هدیه ی دکتر هومن ریاحی هم چشم گیر بود ویک سرویس طلای سفید با نگین های برّاق که زیر نور سالن می درخشید.
هومن که مدتی هم پیاله و رفیق گرمابه و گلستان خسرو بود، مدتی بود که دیگر به او محل نمی داد ،به محض اینکه تبریک اظهار کرد و از سفره ی عقد دور شد ،خسرو با چند گام بلند خود را به او رساند و چیزی زیر گوشش پچ پچ کرد . جمله ای که به یک باره صورت گندمی هومن را تا لاله ی گوش هایش سرخ و برافروخته کرد! و فرامرز و برزو متوجه ی ان شدند.
میان مسروری که هلهله می کردو پا روی زمین می کوبید ،همه به صف می وارد شدندو با هزاران آرزوی خوب ودعای خیر هدیه ها را می دادند و می رفتند تانوبت دیگری شود و آخر صف برزو و افسانه بودند! هدیه ی آنها هم یک سّکه بود.
اطراف عروس ودولید که قدری خلوت شد، برزو به همرا آتیشپاره اش «افسانه » قدم پیش گذاشت وبرادرانه دوست دوران کودکی اش را در آغوش گحرکت کرد ،همان که هممسیر او در کوچه در دار پا به توپ می زد و به وقت تنبلی مشق هایش رابه او می سپرد تا براش آنها را بنویسد…!رفاقت که بی منت و دیده داشتی ،مرام و معرفت رفاقت را خرجش کرده بود .برزو میان غلیان احساساتش زیرگوشش زمزمه کرد :«قربون اون فرهنگ وادبت برم مبارکت باشه با مرام….»
افسانه که آن دو را سرگرم نوستالژی هایشان متوجه شد ،سربیخ گوش گیسو فرو برد و پچ پچ وار حرفی که سر زبانش مانده بود و مدام قلقلکش می داد، ولی فرصتی برای گفتنش پیدا نکرده بود زیر گوش او زمزمه کرد:
« خیلی دلبر شدی عروس دست و پاچلفتی ! ،مبارکت باشه … زدی کاسه و کوزه ی امشامگاه فرهنگ بدبخت رو به هم ریختی ….! این رو از من بپرس ….»
افسانه که ذاتا حَب بی حیایی قورت داده بود وبعد از صیغه ی محرمیت بی حیا تر هم شده بود! باز هم حرفهایش بوی بی حیایی می داد. گیسو ابرو هایش را قدری در هم تاب داد و در حالی که درد پایش کلافه اش کرده بود با آوای نرمی ،گفت:
« افسانه ول کن این حرفها رو ….! برویواشکی به مولینم بگو یه مسکن دیگه بده از بس سر پا بودم و به پام فشارآوردم ،درد مچ پام غیر قابل تحمل شده…!»
سپس با سر به نگار که کنجی تنها نشسته بود،اشاره کرد:
« افسانه ،نگار دوست دانشگاهیم ، همون که برات تعریفش رو کرده بودم ، اومده وکسی رو این جا نمی شناسه هواش رو داشته باش نذار امشب تنها بمونه …»
افسانه چتری های فرفری اش را صاف کرده و کج روی صورتش ریخته بودرا پس زد ،خب بدش نمی وارد شد درآینده یک دکتردیگر هم به دوستانش اضافه می شد…با این فکر ابرویی بالا انداخت زیر بازوی برزو را که یک خط در میان تبریک می اظهار کرد گرفت و بعد از تبریک به فرهنگ از آنها دور شدند.
فرهنگ تمام مدت حواسش پی گیسو کمندش بود وپی فرصتی تا اطرافش قدری خلوت تر شود وحال او رابپرسد ویک جمله عاشقانه به پایش بریزد ،ولی مجالی پیدا نمی کردو هر بار چیزی مانع می شد این بار بهانه اش فرزانه بودکه با آوای بلند هم نوا با دف آقای مشیری روی یک خط ممتد یک جمله را تکرار می کرد ومی اظهار کرد : « داماد، عروس را ببوس، دولید عروس رو ببوس ….»
با آوای فرزانه ،کل کشیدن ها همراه آوای کف زدن ها به پرواز در آمد، گلی خانوم به کنار فرهنگ حرکت کرد و مهرانگیز خانوم هم پهلوی گیسو ایستاد .فرهنگ معذب از نگاههایی که روی او چرخ می خورد با تبسم ولحنی مردانه معترض شد:« بابا تو رو خدا دست بردارید…این کار هاچیه !؟ »
گیسو هم درد پایش رافراموش کرده بود ودعا می کرد زود تر از این موقعیت نجات پیدا کند … فرهنگ میان اصرار های جمع که خیال کوتاه وارد شدن نداشسریع و هم صوت با هم می اضافه کردند « دوماد عروس رو ببوس » تسلیم شد قدری به خم شد و پیشانی گیسو را نرم بوسید .
با بوسه ی فرهنگ که بر پیشانی گیسو به جا گذاشت، چتری از نقل های ریز بر سرشان پهن شد و بار دیگر میان کل کشیدن ها ، فلش دوربین ها به پروازدر رسید.
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۳.۰۱.۱۷ ۰۶:۱۹]
در اتاق خواب مشترک مهرانگیز خانوم و حاج رضا بازار شامی به پا بود آن سرش نا پیدا و گویی بمبی از لباس در آن منفجرکرده بودند!
فرهنگ نگاهش را از روی گیسو برداشت و در اتاق را بست و حجمی از همهمه و خوشحالی ،بگو بخند را پشت در جولیند. البته نه برای جیک جیک عاشقانه ی دونفره …! بلکه چندین جفت چشم هم به صف همجادهی شان می کردند….! اول صف گلاب خانوم بود و بعدآن گلی و گرشا و آخر صف ودکتر هومن ریاحی توقف کرده بود .
فرهنگ قلبواپس پای گیسو، با گام های کشیده ، پیش از همه به سمت تختخواب حرکت کرد ،خم شد و تلی از مانتو و شال مهمانان راکه روی هم تلنبار شده بود را پس زد ،گیسو معذب از حضور هومن ، بی توجه به شلوغی اطرافش کلافه از دردمچ پا در حالی سعی می کرد لنگ نزنده لبه ی تخت نشست.
گلی دل مضطرب پای گیسو رو به هومن شد ،اظهار کرد:
« شرمنده آقای دکتر مزاحم شما شدیم …»
هومن اخم هایی را که میان پیشانی اش به جولینده بود و باعث آن پچ پچ های خسرو زیر گوشش بود ، پس زد ،دستی به گره کروات سرمه ای اش کشید آن را شل تر کرد و در جواب گلی خواهش میکنمی گفت، سپس عکس های رادیولوژی راجلوی نور گرفت وبعد از تاملی کوتاه کنار پای گیسو زانو زد وپرسید:
« خب عروس خانوم ،شکر خدا رباط پات آسیب جدی ندیده و فقط دچار کشیدگی شده ، اما این قلبیل نمی شه که تمام روزگار رو بهش فشار بیاری؟»
ابرو های خوش حالتش را درهم فرو برد ، آنقدر اضطراب این روز در قلبش قل قل می کرد که جایی برای اندیشیدن به پای آسیب متوجه شده اش نداشت ! نگاهش را به روی چشمانی که به دورش حلقه زده و دل نگران او راتماشا می کردند چرخی داد ، سپس قدری پایین لباسش را بالا زد و مچ پای راستش را پیش آورد که شامگاهیه به بالشتکی بیضی متورم شده بود .
گلاب خانوم بی طاقت چهار زانو کنار پای گیسو روی زمین قرار گرفت و در حالی که کف کف دستش را روی پا گذاشته و آرنجش رابه حالت پرانتز درآورده بود با مشاهده کردن ورم پای او نٌُچ نُچی کرد ،سری به اطراف تکان داد و با لحنی پر از شماتت سربرداشت رو به گیسو ،اظهار کرد:
«آدم باید خودش عاقل باشه …از قدیم گفتن لجبازی آدم رو ته چاه میندازه ! دکتر اظهار کرد نباید به پات فشار بیاری و باید عصا کف دستت بگیری ها به خرجت نحرکت کرد ! هی گفتی خوبم ومی تونم بدون عصا راه برم و کی با لباس عروسی عصا کف دستش می گیره و جلوی مهمون ها زشته ….!»
گرشا مسیر نگاهش را از اخم های درهم گیسو ودیدهانی که به زیر افتاده بود ،گرفت ،کوتاه اما مودبانه نقطه ای برای پایان جمله های گلاب خانوم گذاشت:
« مولین لطفا…. خواهش می کنم اتفاقیه که حالا افتاده….»
هومن مچ پای او را بر اندازکرد با متوجه شدن ورم آن کبودی که دایره وار دور مچ پایش حلقه زده بودسربرداشت ، اضافه کرد:
«دختر خوب ، چه جوری این درد رو از صبح تا حالا تحمل کردی !؟ باید به حرف دکترگوش می دادی ،این بانداژ به تنهایی کافی نیست ومی بایست از عصا استفاده می کردی احتمالا از کمپرس آب یخ هم استفاده نکردی وگرنه این قدر متورم نمی شد »
گوشه ی لبش به سمت بالا کج شد به یاد کیسه ی یخی بینوایی افتاد که زیر حرارت بخاری برقی زیر پایش یک ربع هم دوام نیاورد و دیگر هم تجمشاهده کردش نکرد …. شرمنده باز هم خاموشی را به جای جوابش قرار داد.
هومن کف دستی به زانو گحرکت کرد از جایش قد بلند شد ورو به فرهنگ ونگاه نگرانش سرش راچرخاند :
« تا پایان مراسم امشب نباید دیگه روی پا بایسته ، یه چهار پایه زیر پاشون بذار ،از داروخانه براشون کیسه ی آب یخ هم بگیر وبعد ازمراسم عروسی بهتره مجدداً یه متخصص اورتوپد مچ پاشون رو ببینه ،»
سپس لنگه کفش زنانه ای که زیر پایش بود رابا نوک پا به سمت دیگری هل داد ودر حالی که از اتاق خارج می شد تا آنها راحت تر باشند ادامه داد:
« اگه امری بود بازم در خدمتتم.»
بابیرون راهی شدن هومن ،گلاب خانوم که همچنان از بی فکری گیسو عصبی بود ،کف دستی به زانو گراهی شد یاعلی گویان از جایش برخاست ورو گلی ،بیان کرد:
«بهتره ما هم بریم بیرون خوبیت نداره، کل قوم وخویش عروس چهار نفره که سه تاش چپیدن توی این اتاق … بچه ام مهرداد هم تنها مونده …گرشا مادر تو هم برو داروخونه کیسه ی آب یخ بگیر ..»
گلی سری جنباند با قدم های بلند به سمت گیسو رفت در حالی که شال حریر را از سرش بر می داشت تا موهایش را مرتب کند ،پرسید :
« قربونت برم …مچ پات بسیار درد می کنه؟»
سری کوتاه بالا انداخت و لبخندی روی لبش نشاند:« چرا نگرانی؟ خوبم به خدا..»
گرشا با مشاهده کردن موهای منگول منگول گیسو که بی قید به روی شانه اش رها شده بود برای این که او را از زیر بار سرزنش نجات دهد با تبسمی کنج لبش ، حرف را به سمت دیگری چرخاند :
« چه خوشگل شدی جوجه برفی ….»
سپس با موبایلش از او عکس انداخت و همجاده گلی و گلاب خانوم از اتاق خارج شد.
با حرکت کردن آنها خلوتشان دو نفره شد وخاموشیی دل چسب بین شان جاری…. نگاه مشتاقش فرهنگ دمی از همسفرزندگی اش جدا نمی شد جوجه برفی گرشا، برای او حکم شکوفه ی سیب را داشت .
باز هم د
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۳.۰۱.۱۷ ۰۶:۱۹]
رقالب مجنون فرو حرکت کرد و قامتش به پای لیلی اش خم . اصلا در خلوت فرهنگ دیگری می شد و کلمات شَق و رَق و اتو کشیده اش پَر می کشید وبه جای آن عزیزم دلمی از ته ته قلب و جانش می نشست و جملات عاشقانه برای نوازش از مسیر می رسیدند.
فرهنگ جفت او روی لبه ی تخت نشست و کف دستی نوازش وار به پچ و خم های انتهای موهای او کشیدنرمی مخمل در ذهنش تداعی شد .کف دستش را به همراه نگاهش قدری بالاتر برد ،به پیشانی اش رسید و تِلی که پر از شکوفه ی سفید بود،سر انگشتان مشتاقش بانگاه ها هممسیری کردند ونوازش هایش را تا پشت پلک گیسو امتداد پیدا کرد.
گیسو که دلش مثل دریا به وقت طلوع وغروب خورشید آهسته بود ، بدون هیچ تلاطمی و با ریتم نرم و یکنواختی می تپید وقتی سرانگشتان فرهنگ به پلک هایش رسید سرریز از حس آرامش و خوشی چشم هایش رابست و مژه های کشیده ریمل خورده اش مثل بال پروانه ای روی هم افتاد و نفس های فرهنگ را جای کنار گوشش گوش داد :
کی میگه شکوفه ی سیب فقط مال فصل بهاره ….!؟ خوش به حال من که توی قلب زمستون خدا بهم یه شکوفه ی سیب هدیه داد.خیلی خوشگل شدی….»
فرهنگ جمله به جمله می اضافه کرد هر جمله یک تبسم تازه برلبان گیسو می کاشت..نفس های فرهنگ که از گردنش دور شد نگاه هایش را باز کرد و او را با چشمانی که از خوشی چراغانی بود روبروی خود دید ، اظهار کرد:
« ببخشید …با سر به هوایی من بهترین روزگار زیستنمون رو خراب کردم.»
ابروهای کشیده فرهنگ به شکل تصنعی درهم فرو راهی شد ،سر انگشتانش را نرم و نوازش وار از کنار شقیقه ی او سُر داد و از کنار چشمش به روی گونه و کنار لب هایش رسید و بهآرامی مثل حرکت سرانگشتانس نجوا کرد:
« هیس….عزیزدلم عذر خواهی برای چی ….!؟ تو بهترین اتفاق زندگیم هستی ،قول میدم از حالا تا آخرین نفسم مردونه کنارت باشم.»
سپس با دیده وابرو به میز آرایش کنار تخت اشاره کرد، مسیر نگاهش باز به سمت گیسو برگشت ودرحالی که یک تای ابرویش را بالا داده بود،سؤال کرد :
به نظرت توی وسایل مامان مهری یه رژلب پیدا میشه تا وقتی رژلبت پاک شد مجدداً تجدیدش کنی و کف دستمون رو نشه ….!؟»
گوشه ی لبش به سمت بالا کج شد و قلبش ناخواسته در سراشیبی از شوق سقوطی آزاد کرد ،نگاهش هم مثل لبهایش می خندید :
« فکر می کنم پیدا بشه…»
همین جمله جوازی شد تا نفس هاشان با هم گره بخورد.
****
شامگاه عروسی به پایان رسید و عروس و داماد بعد از حرکت کردن مهمانان به جای حرکت کردن به خلوت دونفرشان سراز درمانگاه شامگاهانه روزی در آوردند و مجدد از پای گیسو عکس گراهی شدن و به جای بانداژ مچ بند به پایش بستند و با یک عصا راهی خانه ی بخت شد .
وقتی که هر دو پایین پله های سویت فرهنگ ایستادند، عقربه های ساعت سه صبح را نشان می داد و اامان روزگار حیات شان آغاز شده بود ، گلی خانوم مثل ابر بهار به پهنای صورتش اشک می ریخت و بعد بوسیدن صورت فرهنگ میان هق هقش ،اضافه کرد:
« مواظب بچه ام باش ، من با چنگ و دندون این دختر رو بزرگ کردم .»
گلاب خانوم هم حال و روزگاری بهتر از گلی نداشت اما قدری خود دار تر بود ، کف دست روی بازوی فرهنگ گذاشت تا او را ببوسد ،فرهنگ قامتش قدری خم شد وگلاب خانوم قبل از بوسیدن اوچند جمله زیر گوشش پچ پچ کرد ،فرهنگ سری جنباند و کوتاه با سرو دیدهی فرو افتاده ،اظهار کرد:
« دیده گلاب خانوم خیالتون راحت ….»
مهرداد پیشانی گیسو رابوسید و فرهنگ را در آغوش گحرکت کرد وباز هم تبریک گفت .گرشا که تیزی اشک نگاهانش را می سوزاند و نگران فرو افتادن آن بود ، قدمی پیش گذاشت گیسو رامحکم میان بازوانش جا داد واشک های گیسوهم جاری شد، سپس اورا ازخودجداکرد ، پیشانی اور ابوسید،گفت:
« خدا رحمت کنه امیر فرّخ پدرگیسو رو، اگه امشامگاه این جا بود،دست دخترش رو توی دست دولیدش می گذاشت و با اجازه ی مولین گلاب امشامگاه من به جای اون خدا بیامرز این کارروانجام میدم…»
گرشا این را اضافه کرد کف دست گیسو راگرفت و در کف دست فرهنگ گذاشت . فرزانه و الهه می تمایل داشتند کِل بکشند ، ولی گلاب خانوم مانع شد تابی به چشمانش داد ،اظهار کرد:
«هیس ….! آدم باید خودش عاقل باشه ساعت سه صبح همساده ها خوابن..یه صلوات بفرستید کفایت می کنه تا این دوتا رو بفرستیم سر خونه و زیستنشون …»
سپس به سمت گیسو حرکت کرد … تمام کودکی او پیش دیدهش جان گحرکت کرد ، ازدندان درآوردنش گرفته تا مدرسه راهی شدنش، دختری که روی پاهای خودش بزرگ شده بود ، به عاشقی او سماور روشن می کردو نان تازه می گحرکت کرد ،دلخوش به برگشتنش سفره ی ناهار راپهن می کرد .گیسو برایش تکه ای از جانش بود که حالا وقت جداشدنش بود.با نفسی خسته خاطرات کهنه اش راپس زد او رامحکم در آغوش کشید و گونه اش را چندین بار پیاپی بوسید. و سپس عصا را از او گحرکت کرد و رو به فرهنگ شد:
« شاخ شممسرور عروست رو بغل کن ببرش بالا ….هم به پاش فشار نمیاد و این یادگار ی زیبا از ذهن زنت پاک نمی شه وهم نفس به نفس هم داخل خونه می شید.»
فرهنگ همان کرد که گلاب خانوم گفت کف دست زیر زانوی گیسو گذاشت و با یک حرکت او را روی کف دستانش بلند کرد و دست گیسو دور
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۳.۰۱.۱۷ ۰۶:۱۹]
گردن او حلقه شد .عطر یاس زیر بینی فرهنگ پیچید و گیسو مست دستان قدرتمند فرهنگ که او را مثل پر کاه با دل و جان از پله ها بالا می برد .
****
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۴.۰۱.۱۷ ۲۳:۳۸]
خونه ی کوچک و نقلی آنها ،مثل نقاشی دوران گیسو ساده بود . یک سالن سی و هشت متری بدون اتاق خواب و یک آشپزمنزل ی نقلی و سرویس بهداشتی نقلی تر که حمام هم به آن اضافه شده بود.
یک نیم ست شکلاتی داشت با یک میزگرد چوبی با سطحی صاف و براق ،و یک تلویزیون با صفحه ای تخت هم روبرویش…آشپزمنزل اش هم هرچند جهاز خودش نبود ،اما جمع و جور ،شیک ومدرن بود.
فرهنگ در اامان اقدام ،پرده ی تور پنجره ای که روبه تراس باز می شد را با یک شید رول کاملا محصور کرد و رنگش را هم سبز ساده انتخاب کرد تا دلخواه گیسو باشدو تنها مرزی که حریم و خلوتشان را از پذیرایی نقلی جدا می کرد، یک پرده ی ضخیم سبز رنگ بود که از سقف به چوب پرده آویخته شده و حکم دیوار اتاق خواب را برایشان داشت و درست جایی بعد از تخت خواب قرار می گرفت .
گیسو هم علاقه ی وافری داشت که با تاریک شدن هوا آباژور های پایه کوتاه دو سوی تخت را روشن کند.
البته یک کمد چوبی هم به زحمت کنار میز آرایش جای دادند،که لباس های مشترکشان را به صف کنارهم در آن قرار گرفت.
برای آنها که در هوای هم بال و پر می زدند و به هوای یک دیگر نفس می کشیدند ، این سی و هشت متر جابرایشان حکم تکه ای از بهشت را داشت که می توانسسریع شامگاهها کنار هم عاشقانه هایشان را رج به رج دوره کنند .گیسو شامگاهها با نوازش سرانگشتان فرهنگ که میان موهایش پیچ وتاب می خورد به خواب می رفت و فرهنگ صبح ها با نوازش های کف دست گیسو از خواب بر می خاست و ساعت عشق درست جایی کنار دلشان تیک تیک می کرد .
گیسو سرشار از حس زندگی قلبش می میل داشت از همان روزگار های اول برای فرهنگ خودش غذا درست کند ، لباسهای شوهرش را بشورد و اتو بکشد،و زنانگی خرج شوهرش کند ،ولی مهرانگیز خانوم ابرو هایش را بالا و پایین انداخت و مردمک هایش را در حدقه تاب داد ،گفت:
« وا مادر …. چه معنی میده توی یک خانواده دوتا سفره پهن بشه …!؟ تو که درس و دانشگاه داری ، من غذا درست می کنم و همه با هم می خوریم . در ضمن ماشین لباسشویی طبقه ی بالا خوب تمیز نمی کنه لباس های خودت و فرهنگ رو بیار پایین من با بقیه لباس چرک ها میندازم توی ماشین طبقه ی پایین …»
برای او که عاشق استقلال بود این حرف حکم ناسزا داشت آن هم از نوع آبدارش ! ولی باز هم قلب خوش به همین نیمچه استقلالش بود .و ترجیح داد تا فرهنگ را مجبور نکند تا مابین همسر و مادرش قرار بگیرد و بی آن که فرهنگ چیزی از اظهار کردگو های عروس و مادر شوهر بفهمد تسلیم تمایل داشته ی مهرانگیز خانوم شد.
فرهنگ همچنان ملاحظه کار ،در حضور پدر و مادرش با قدری فاصله از او می نشست و دیگر از نجوا های عاشقانه و گیسو کمند ، شکوفه ی سیب و عزیز قلبم خبری نبود و فقط او را گیسو صدا می زد بدون هیچ پیشوند و پسوندی…..! ولی همین که پایش به همان سی و هشت قلبخواهش می رسید مجنونی می شد آن سرش نا پیدا …! و مثل پبچک به دور گیسو می پیچیدو عاشقانه های نابش را به پای او می ریخت …
*
درهفته ی اول ازدواجشان گیسو به خاطر مچ پای آسیب مشاهده کرده اش دو جلسه از کلاس هایش راغیبت کرد . فرهنگ هم در غیبت پدرش که رسماً منزل نشین شده بود، مشغول رتق و فتق اوضاع چاپخانه و دفتر انتشارات شد تا به تعهداشان عمل کنند.
گیسو کنار خوشی هایش هیجان دیگری هم داشت و آن عروسی افسانه و برزو بود که درست یک هفته بعد از عروسی آنهابرگزار می شد.
گلاب خانوم هم برای نوه ی کف دسته گلش سنگ تمام گذاشت در مدت سه روز یک کت و شلوار شیری رنگ بدون پرو دوخت تا تازه عروس خاندان فتوحی ها در جمع بدرخشد.
لباسی که چنان به تنش خوش قواره وخوش دوخت بود که قلبش می خواست مثل یک راز تا شامگاه عروسی آن را پنهان کندو فرهنگ را با متوجه شدن آن شبیان کرد زده …! و هر بار که اومی جویا شد :
«عزیز قلبم برای عروسی افسانه و برزو چی می خوای بپوشی …؟»
تابی به گردنش می داد و با نازو غمزه و لحنی کشدار جواب می داد:
«صبر کن حالا می بینی….» و فرهنگ بی تاب او را میان بازوانش محصور می کرد .
**
گیسو آخرین تکه از موهایش راسشوار کشیدو صاف وبی حالت روی شانه هایش رها کرد ،اما چتری هایش راپیچ و تابی دادو بعد از آرایش سبک و ملایمی به سراغ کمد لباسهایش حرکت کرد تا کت و شلوار کف دست پخت مامان بزرگ هنرمندش را که پشت لباس ها مخفی کرده بود بیرون بیاورد ، ولی با دیدن پیجادهن دکلته ی قرمزرنگی که سوغاتی دایی گرشابعد از برگشتن به ایران بود، وسوسه مثل پروانه دور افکارش بال بال زدتا قدری قلببری کند و اشتیاق فرهنگ را بیشتر ..
خب می توانسسریع عکس سلفی یادگاری هم بگیرند ودر آرشیو عکس های دونفرشان مخفی کنند….
با این فکر لبخندی کنج لبش نشست و بلافاصله پیراهن دکلته که سر شانه هایش را سخاوت مندانه به نمایش گذاشته بودرابه تن کرد، موهایش را روی شانه ریخت و شال حریر قرمزرنگی هم روی سرش انداخت تا دلربایش زیرنور آباژور دوچندان شود و به جای رژلب صورتی ملایمش، یک رژلب قرمزآتشین نشاند…
دلش از هیجان عکس العمل ف
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۴.۰۱.۱۷ ۲۳:۳۸]
رهنگ در دهانش می تپید ،نفس عمیقی کشید تاریتم دلش یکنواخت شود و با صدای فرهنگ که می اظهار کرد:
« عزیز دلم می تونی گره کروات من رو ببندی …؟»به سمت او برگشت ،فرهنگ مبهوت زیبایی او شد ، شانه هایی که سفیدیش از زیر شال حریر همچنان پیدا بود و اغوا کننده قلب می برد و لبهایی که هم رنگ لباس خوش می درخشید….
و به تصور این که، این همان لباسیت که گیسو وعده و وعیدش را می داد، غیرتش به جوش رسید و سرریز شد! حتی از تصور این که کسی گیسو رابا این لباس ببیند رگ های گردنش متورم می شد ، و عقل ومنطقش برای لحظه ای تسلیم خشم …….حتی اجازه نداد تا گیسو کلامی بگوید ،اخم هایش مثل دو خط اوریب روی هم افتادندو باآوایی که هیچ نوازشی نداشت و سرد و کوبنده بود ،بیان کرد:
«این چه لباسیه پوشیدی !؟ من رو مسخره کردی؟ چندروزه که داری با آب و تاب از لباست می گی اون رو نشونم ندادی … تو نمی دونی سر عقد زن و مرد قاطیه!؟ »
سپس بالحنی سرد تر ازقبل ادامه داد:
« لباست رو عوض کن من پایین منتظرتم…»
گوشه ی پرده را باحرص رها کردودر سوییت رامحکم به هم کوبید و به طبقه ی پایین راهی شد.
شال روی سرش سُر خورد وروی شانه اش جای گرفت، وچشمانش هم به آنی پر آب شد ، عضلاتش از نوک پا شروع به انقباض کرد ند ،کف دستهایش مشت و چنان در هم فشرد که بند های انگشتانش سفید شد. به یاد روزی افتاد که فرهنگ رمان باغ سیب را خوانده بود وباز هم عجولانه وناعادلانه قضاوتش کرده بود!
شال را باحرص مچاله وبه گوشه ای پرتاب کرد،لباسی را که به زحمت پوشیده و زیپش را ازپشت بسته بود را هم از تنش درآورد و در حالی که سعی می کرد ،بغضش را یکی بعد از دیگری فرودهد ، تااشکهایش سرریز نشود ، کت وشلوار شیری رنگش را به تن کرد وشال حریری هم رنگ آن روی سرش انداخت رژلبش راهم قدری کم رنگ تر و ازپله ها سرازیر شد.
****
وقتی به طبقه پایین رسید، مهرانگیز خانوم درحالی که کت و دامن مشکی رنگی به تن داشت و در حال بستن دست بندبه دور مچش بودسر برداشت وبا دیدن گیسو درآن لباس باصوتیی کشیده،اضافه کرد:
« مبارکت باشه مادر …بسیار بهت میاد،دست گلاب خانوم درد نکنه بدون پرو لباس شاهکار کرده..صبح هم که نشونم دادی اضافه کردم به تنت بهشدت خوش قواره اس..»
فرهنگ جلوی آینه ی کنسول که پشت به درجاده پله ی طبقه ی بالا ، قرار داشت از حرکت ایستاده بودو در حال کلنجار راهی شدن با گره کرواتش بود، به آنی به سمت گیسو و اخم های درهمش برگشت. در کت و شلوار مثل نگینی برّاق می درخشید ، گیج و مبهوت نگاهش به روی گیسو که حتی نگاهش هم نمی کرد ثابت مانده بود وباصدای مامان مهری اش مسیر نگاهش عوض شد.
«گیسو جان اون دست بندی که زیر لفظی بهت دادم رو می نداختی ،خوبیت نداره گل و گردن و کف دست و بال تازه عروس خالی باشه…»
گیسو که سعی می کرد اوضاع را عادی جلوه دهد ،مچش رابالا برد آن را در هوا تابی داد وبا آوایی گرفته کوتاه جواب داد: « انداختم مامان مهری…»
مهرانگیز خانوم در حالی که چادر سفیدش را روی سرش می نشاند واز در خارج می شدبا خودش حرف می زد:
« حاج رضا و فرزانه همین الآن رفتند … خسرو ذلیل شده طبق معمول رفته سفر ،خداکنه الهه طاقچه بالا نذاره و با فرامرز بیادمن میرم شما هم بیاید»
آوای مهرانگیزخانوم با بسته شدن درآهنی خانه که روبه ایوان بازمی شدضعیف ونامفهوم شد ، گیسوفقط جمله ی پایانی آن را گوش داد :
« خداکنه بیاد و جلوی در و همسایه آبرومون رو نبره….»
باراهی شدن مهرانگیز خانوم ،گیسو فاصله ی بین شان را با چند قدم کوتاه کرد ،و بااخم هایی که یه تیزی شمشیر بودو کلامی به همان برنده ای ،چتری هایش را به زیر شال هل داد، و به او که همچنان مات و صامت خیره بود،گفت:
«آقای مهندس فتوحی فکر می کنم این قدر بزرگ شدم که تشخیص بدم که کجا چه لباسی تنم کنم، لباسی که مامان بزرگ گلاب برام دوخته این کت و شلواره ، اون پیراهن دکلته رو پوشیده بودم تا برای شوهرم یکم قلببری کنم و یه عکس سلفی با هم بگیریم. ولی توحتی اجازه ندادی تا برات توضیح بدم این دومین باره که من رو ناعاقلبانه قضاوت می کنی.»
فرهنگ مات مانده بود، شرمندگی حتی اجازه نمی دادتا کلامی دردهانش بچرخد…. ذهنش به دنبال کلمات دست و پا میزد گیسو جملات برنده اش را قطار کرد بدون اینکه منتظر او بماند کیفش را روی دوشش انداخت و در حالی که به سمت درخروجی می رفت، ادامه داد:
«من بیرون روی ایوون منتظرت هستم ….»
شرمندگی مثل بختکی روی افکارش چنبره زده بود ، کف دست پیش برد تا بازو ی او رابگیرد و عذر خواهی کند اما گیسو مثل باد از خانه خارج شد و اسم گیسو جایی میان لبهایش جا ماند.
کلافه پنجه هایش را میان موهایش فرو برد و پوف بلندی کشید سربرداشت و روبه بالا نجوا کنان زیر لب ،اظهار کرد:
« خدایا عجب اشتباهی کردم ! حالا چه جوری از دلش در بیارم…..!؟»
باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۶.۰۱.۱۷ ۲۱:۲۱]
باز هم کوچه در دار به دالانی از نور تبدیل شد و ریسه ها یی که از عروسی فرهنگ و گیسو همچنان مثل سقفی باقی مانده بود ،بار دیگر روشن شد.
خانه ی حاج خانوم بزرگ بود و سالن گل وگشادی داشت که همیشه می گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن