نگاهم رو ازش گراهی شدم و با هول زدگی اضافه کردم:
-اوه، انقدر بزرگش نکن.
-از چی فرار می کنی دیانه؟
با صدای زنگ گوشیم تند قد بلند شدم. نگاهی به شماره ی هلیا انداختم.
-جانم؟
-تو کجایی که در کف دسترس نیستی؟!
-چیزی شده؟ تو چرا صدات گرفته؟
آوای هق هقش توی گوشم قرار گرفت.
-بیا دیانه ….
-چی شده هلیا؟ اتفاقی افتاده؟
-غزاله راهی شد … برای همیشگی رفت …
باورم نمی شد. دیگه صوتی هلیا رو نمی شنیدم. امکان نداشت.
با تکون کف دستی سر چرخوندم. امیریل با فاصله ی کمی کنارم توقف کرده بود.
-حالت خوبه؟ چی شده؟ چرا رنگت پریده؟
قطره اشکی روی گونه ام چکید.
-من باید برم.
چرخیدم تا دنبال بهارک بگردم که بازوم اسیر کف دست امیریل شد.
-در ذهنش گذراندی با این حالت، این موقع شب میذارم بری؟ فقط بگو چی شده آخه؟!
-من باید برم … باید!
-باشه، باشه، آروم باش.
امیریل از دوستهاش عذر میل داشت و با هم سوار ماشین من شدیم. بهارک خواب بود.
بغضم شکست و صوتی هق هقم کشیده شد.
-دیانه حالت خوبه؟
-باورم نمیشه … همین چند روز پیش باهاش صحبت کردم … حالش خوب بود … یعنی حال پارسا ….
عصبی سرم رو تکون دادم.
امیریل ماشین و کنار خونه نگهداشت. با مشاهده کردن پرچم های سیاه دستم و روی دهنم گذاشتم.
میدونستم الان اوضاع چقدر داغونه. امیریل عجیب خاموشی کرده بود. شماره ی هلیا رو گراهی شدم.
-الو دیانه …
-سلام هلیا.
-کجائی؟
-رو به روی در خونه.
-بیا داخل … صبر کن بیام.
و اجازه نداد صحبت کنم.
-من بر می گردم.
امیریل سری تکون داد. از ماشین پیاده شدم. در خونه ی پارسا باز شد و هلیا بیرون اومد.
با دیدنم بغضش شکست و محکم بغلم کرد.
-متوجه شدی … متوجه شدی غزاله حرکت کرد؟ … اصلاً باورم نمیشه … هیچکس باورش نمیشه، وااای خدا …
ازم فاصله گحرکت کرد.
-بیا داخل.
-نه، نه الان نه. بذار فردا میام.
-ولی …
-خواهش می کنم هلیا.
-باشه، هر طور راحتی.
سری تکون دادم و سمت ماشین رفتم.
-من بهارک و میبرم، ماشین کف دستت باشه.
-در و باز کن.
-ولی …
-اظهار کردم در و باز کن!
با ریموت در و باز کردم. امیریل ماشین و تو حیاط برد و پیاده شد.
-از سر خیابون ماشین می گیرم. گریه کن ولی خودت رو عذاب نده! من نمیدونم دقیق چی شده اما میدونم مرگ دوست عزیز، حتی همسایه، سخته!
اما مسیریه که همه ی ما قراره بریم. بهتره به بامدتدگانش تسلی بدی. مراقب خودت باش.
با بسته شدن در به خودم اومدم. بهارک و توی تختش گذاشتم و آروم پرده رو کنار زدم.
تو تاریک روشن تراس اتاقش سایه ای متوجه شدم. این حق پارسا نبود.
پدرش، خواهرش و حالا نامزدش! روی زمین سر خوردم و سرم رو روی زانوهام گذاشتم.
بهارک رو مهد فرستادم و از اونور با سرویسش هماهنگ کردم تا هتل پیش مونا ببرتش.
آماده از خونه بیرون زدم. صوتی قرآن کل کوچه رو برداشته بود.
درحیاط خونه ی پارسا باز بود. وارد حیاط شدم. حالم یه جوری بود. بغض توی گلوم سنگینی می کرد.
همه اش چهره ی خندون غزاله جلوی دیدههام بودن. هلیا جلوی در بود.
با مشاهده کردنم اومد سمتم. بغلش کردم. نگاهم به پارسا افتاد که سرتاسر مشکی تنش بود.
سمتشون رفتم و زیر لب تسلیتی اضافه کردم.
صوتی گریه ی مادر غزاله لحظه ای قطع نمی شد و یکی از بهترین عکس هاش سیاه پوش شده بود.
قرار شد همه به بهشت زهرا بریم برای تشییع. هلیا و نامزدش همجاده من اومدن.
بهشت زهرا شلوغ بود. با آوردن غزاله صوتی گریه ی همه قد بلند شد.
بعد از تموم شدن مراسم خداحافظی کردم و سمت خونه جاده افتادم.
حال روحیم بار دیگر بهم ریخت.
*
روزها می اومدن و می رفتن. یکماه بیشتر از مرگ غزاله می گذشت.
امیریل استانبول بود. بالاخره بهار از جاده رسید.
با اصرار خانوم جون قرار شد یک هفته ای رو بریم گیلان، ویلای آقابزرگ.
امیرعلی و مونا همراه من بودن. دورادور از هلیا گوش داده بودم پارسا حال روحی خیلی خوبی نداره اما نمی تونستم سمتش برم.
ماشین و تو حیاط بزرگ ویلا پارک کردم. بهارک سمت تاب گوشه ی باغ راهی شد.
چمدونم رو توی یکی از اتاق های پایین گذاشتم. هر کسی برای خودش یه اتاق برداشت.
خاله همراه زندائی وارد آشپزخونه شدن و مرجان رفت سمت دریا.
لباس عوض کردم و دنبال بهارک تو حیاط رفتم. گوشیم زنگ خورد. شماره ی هلیا بود.
-سلام هیلی خانوم.
-سلام عزیزم، خوبی؟ کجایی؟
-یک هفته ای اومدیم گیلان.
-کار خوبی کردین.
-شما کجایین؟
-والا انوشیروان به پارسا بهشدت اصرار می کنه تا بریم حال و هواش عوض بشه ولی قبول نمی کنه. انگار خودش رو داره شکنجه می کنه. میگم کاش می شد تو باهاش صحبت می کردی.
-آخه من چی بهش بگم؟
-نمی دونم، واقعاً موندم.
بعد از کمی صحبت با هلیا گوشی رو قطع کردم و به فکر فرو رفتم.
پارسا من رو تو شرایط سخت تنها نذاشت پس باید الان منم کمکش می کردم هر چقدر هم که خودش تمایل به کمک نداشته باشه!
چند روزگاری از اومدنمون می گذشت. قرار بود برای شب خانواده ی نوشین بیان ویلا.
بی میل یه کف دست لباس مناسب پوشیدم و کمی آرایش کردم. از اتاق بیرون اومدم.
نوشین با مشاهده کردنم پوزخندی زد که اهمیت ندادم.
با صدای ماشین متوجه شدم مهمون ها اومدن. مونا اومد کنارم.
در سالن باز شد و اول پدر و مادرش و پشت سرشون صدرا همراه نیلا وارد سالن شدن.
مونا بیان کرد:
-اووف کی تا آخر شامگاه اینا رو تحمل کنه؟
نیلا با متوجه شدن من و مونا کف دستش رو دور بازوی صدرا حلقه کرد.
پوزخندی زدم و سرسری سلامی دادم. نیلا و صدرا کنار هم جای گرفتن.
همه در حال صحبت بودن که صدرا با کنایه بیان کرد:
-شنیده ام نامزد پارسا فوت کرده!
نیلا ابروئی تو هم کرد.
-آره، واقعاًخیلی دردناکه … طفلی جوون بود.
صدرا نگاهم کرد.
-فکر کنم شما رابطه ی نزدیکی با هم داشتین!
-بله، از بسیار قبل. چطور؟
صدرا شونه ای بالا داد.
-همینطوری سؤال کردم.
میدونستم بی منظور حرف نمیزنه ولی حوصله نداشتم. از جمع جدا شدم.
دست بهارک رو گرفتم و سمت ساحل که به ویلا نزدیک بود رفتم.
باد آروم می وزید. نگاهم رو به موج های خروشان دوختم.
تهی بودم؛ تهی از هر احساسی.
به تمام این سالها اندیشیدم. به نداشتن و حسرت پدر و مادر تا فوت احمدرضا.
با حضور کسی کنارم سر برگردوندم. نگاهم به مرجان افتاد.
ناخواسته گوشه ی لبم کج شد. نگاهش رو بهم دوخت.
-تا کی می خوای با نفرت نگاهم کنی؟
-من هیچ حسی نسبت بهت ندارم که بخوام نفرت داشته باشم.
-ولی نگاهت پر نفرته!
نگاهم رو ازش گرفتم.
-میدونم در حقت بدی کردم.
نامیل داشته قهقهه ای زدم.
-آفرین! تازه فهمیدی در حقم بدی کردی؟ ایولا، بهشدت خوبه … تو در حقم بدی نکردی؛ تو من و از داشتن پدر و مادر محروم کردی! … میفهمی حسرت چیه؟ نه، چرا باید بفهمی؟
دستش اومد سمتم. قدمی به عقب برداشتم و کف دستهام رو بالا آوردم.
-به من کف دست نزن!
-ازت نمیخوام من و ببخشی فقط میخوام درکم کنی. مدتی که با پدرت ازدواج کردم تازه اونجا بود که متوجه شدم سر یه لجبازی با مردی که دوستش داشتم یکی دیگه رو هم بدبخت کردم.
-تو که درک کردی انتخابت اشتباه بود چرا موندی؟ چرا من و باردار شدی؟
-نفهمیدم چطور شد که تو رو باردار شدم. از پدرت تمایل داشتم جدا بشیم ولی اون نخواست!
-زیرا عاشقت بود! اصلاً می فهمی دلدادگی چیه؟ تو خودخواه تر از این حرفهایی که بفهمی دلدادگی چیه؛
فقط خودت رو دیدی! تو نه احمدرضا رو مشاهده کردی نه پدر من و نه منی که ۹ ماه تو بطنت داشتی!
انقدر خودخواه بودی که ولم کردی. تمام این سالها در حسرت داشتنت بودم حتی تا اون روزگاری که اومدی ایران. پیش خودم گفتم حتماًقلبیلی برای رفتن داشتی، شاید الان من و بپذیری ولی چی شد؟
حتی منو نمی شناختی! تو دیدههام چشم دوختی و اضافه کردی دلدادگیت رو ازت گرفتم.
با پشت دست صورتم رو پاک کردم.
-ما هیچوقت نمیتونیم همو درک کنیم. مثل دو تا خط موازی هستیم که هرگز به هم نمی رسیم.
بهش پشت کردم. حالم اصلاً خوب نبود. دلم فریادی از ته دل می میل داشت.
سمت دریا قدم برداشتم.
سردی آب لرزی تو تنم انداخت ولی توجه نکردم. از ته قلب فریاد زدم: “خدددددااااا” ….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن