– خیلی خوبی!
با تعجب نگام کرد و بیان کرد: چی؟!من خوبم؟! حالت خوبه تو؟! … تا دیروزگار که ازم متفر بودی و می خواستی سر به تنم نباشه؟
– آره… ولی من کینه ای نیستم؛ زود می بخشم… فقط نمی تونم بخاطر لیلا ببخشمت… وقتی می بینم تنها اشتباهی که ازت دیدم، فقط مرگ دوستم بوده، دیگه چرا باید ازت بدم بیاد؟!
با تبسم نگام کرد و اظهار کرد: تو که از من بهتری؟
آراد: مختار… اگه ساندویچتو نمی خوری بده به من!
مختار از تو آینه نگاش کرد و گفت: بچم اشتهاش وا شده! نه اون موقع که گفتی هیچی نمی خورم، نه الان که می خوای دو تا بخوری!
ساندویچشو بهش داد و بیان کرد: ساندویچ این دخترم بده!
مختار: حالت خوبه آراد؟! سه تا ساندویچو می خوای کجای معدت کنی؟!
– می دی یا نه؟
مختار دستشو طرف ساندویچ من دراز کرد. سریع برداشتمش و گفتم:
– ساندویچ خودمه، به کسی هم نمی دمش!
بازش کردم و یه گاز گنده زدم که نصفش از دهنم زد بیرون.
مختار با تعجب بیان کرد: خیلی خب! ساندویچت مال خودت! آروم تر بخور خفه نشی!
بخاطر اینکه ساندویچم کف دست آراد نرسه همشو خوردم. اونم ساندویچ مختارو نصفه خورد. به یه خونه دور از شهر رسیدیم که خونه ها بیست متری با هم فاصله داشتن.
پیاده شدیم. در زد؛ یکی سریع درو باز کرد و حرکت کردیم تو. یکی از تو خونه دراومد و اظهار کرد: به به! آقا آراد! چه عجب بعد اون همه پیغوم و پسغوم بالاخره نگاه ما به جمالتون روشن شد! از بس این نوچه مختار تو فرستادی، دیگه پاک داشتیم از دیدار شما محروم می شدیم!
– چاپلوسیتو نگه دار واسه یکی دیگه!
– ما نوکر شماییم آقا! چاپلوس چیه؟… بفرمایید تو آقا!
چند قدم رفتیم جلو. آراد با پاش زد به یه پراید درب و داغون و اضافه کرد: خرج این لگنو چقدر کردی؟
– پولشو از جیب خودم دادم آقا.
– منم که نگفتم از جیب من دادی؟ این همه سیروس بهت پول می ده برو بهترشو بخر.
وارد خونه شدیم.
اظهار کرد: دیده آقا دفعه بعد ایشاا…!
آراد دور و برو نگاه کرد و گفت: کی حرکت می کنین؟
– هر وقت شما تریلی رو با بار فرستادید؟
– ساعت هشت میاد… جای همیشگی.
– باشه.
– پس کو دخترا؟
– جاشون امنه آقا!
– خیلی خب. این دخترم ببر پیششون.
به من نگاه کرد و اضافه کرد: این آقا؟ این که خیلی لاغره!
مختار رفت جلو و بیان کرد: آقا!
آراد: هیچی نگو مختار… تا الان هرچی فرصت بهش دادم که حرکت کردارشو با من اصلاح کنه بسه.
به مرده نگاه کرد: مگه با تو نیستم سعید؟ چرا وایسادی؟ ببرش دیگه!
سعید داد زد: شاهین …شاهین؟
یه پسر باریکاندام اندام اومد تو، اظهار کرد: بله آقا؟
– این دخترو ببر!
اومد طرفم، تمایل داشت بازومو بگیره که مختار داد زد: بهش کف دست نزن!
همه با تعجب نگاش کردیم.
مختار کنارم وایساد و گفت: خودم می برمش.
بهم چشم دوخت و اضافه کرد: بریم!
با مختار و شاهین رفتیم پشت خونه. یه اتاقی شامگاهیه انباری بود. شاهین درو باز کرد. حرکت کردم تو، به مختار بیان کردم:
– ممنون… اگه چیزی اضافه کردم که غمگین شدی حلالم کن… عصبانی بودم یه چیزی اظهار کردم.
– برای حلالیت هنوز زوده!
به مختار نگاه می کردم که شاهین درو قفل کرد. مختار با تبسم رفت. یه نفسی کشیدم، سرمو برگردوندم، دیدم سه تا دختر نشستن. منم یه گوشه نشستم و بهشون نگاه کردم. دو تاشون که تو لاک خودشون بودن. یکیشون رو زمین دراز کشیده بود و دستشو گذاشته بود رو کلیه ش. چشماشم فشار می داد.
کشیده شدم، کنارش نشستم و بیان کردم: حالت خوبه؟ جایت درد می کنه؟!
اونی که چاق بود گفت: کلیش درد می کنه. از دیشب تا حالا همین جوریه.
– خب چرا هیچ کاری براش نمی کنین؟
– چیکار کنیم؟ اگه بهشون بگیم حالش بده میان می کشنش.
به دیوار تکیه دادم و پامو دراز کردم. سرشو بلند کردم و گذاشتم رو پام.
نگام کرد و اضافه کرد: تو کی هستی؟
– بنده خدا!
شال پشمیمو درآوردم گفتم: مانتوتو بزن بالا!
– واسه چی؟
– واسه همه چی!
خودم مانتو شو زدم بالا و شالمو گذاشتم رو کلیش و بیان کردم: اگه جاش گرم بمونه دیگه درد نمی کنه.
با لبخند گفت: ممنون!
– خواهش می کنم.
به اون دوتا که کنار دیوار نشسته بودن اضافه کردم: می خوان ما رو کجا ببرن؟
اون که لاغر تر بود بیان کرد: اروپا… اینجوری که خودشون می گن.
کف زمین روی موازیک قرار گرفته بودیم. دیوار و کف سرد بود. یه بخاری خشک و خالی هم برامون نیاورده بودن. چند دقیقه بعد سردم شد. دختری که روی پام خوابیده بود، گفت: سردته؟
نگاش کردم و اضافه کردم: نه، خوبم.
روسری طوسیشو از سرش برداشت و داد بهم و گفت:ب یا بپوش… داری می لرزی.
دیگه تعارف نکردم و روسری رو برداشتم و پوشیدم. تا موقعی که هوا تاریک شد، ما همونجا سر جاهامون قرار گرفته بودیم و تکون نمی خوردیم. کمی نور از حیاط به زیر زمین میومد ولی به اندازه ای نبود که بتونه همه جا رو روشن کنه. صدای سوت زدن و کلید چرخوندن شنیدم. به در زیرزمین رسید. شاهین بود؛ با کلید درو باز کرد و اضافه کرد: خب خانما استراحت کافیه … تشریف بیارید بیرون!
به دختره کمک کردم قد بلند شه ؛شالی که دور کمرش گذاشته بودم درآورد و رو سرش انداخت. اومدیم بیرون. سوار یه ماشین شدیم. شاهین رانندگی می کرد. سعید هم جلو جای گرفت و حرکت کرد. همه جا تاریک و ظلمات بود. فقط نور چراغ ماشین جلو رو روشن می کرد. بخاطر سنگ و کلوخ، ماشین زیاد تکون می خورد. حالت تهوع پیدا کرده بودم. بعد از یک ساعت ماشین نگه داشت. اومدیدم پایین. یه تریلی بزرگ وایساده بود.
سعید گفت: سوار شید!
سوار شدیم؛ اونم با چه بدبختی! خودشون کمک می کردن سوار شیم. وقتی رفتیم تو، دیدیم گوشه تریلی پر از کارتونه ولی نفهمیدم داخلشون چیه.
یکی داد زد: برید ته بشینید.
چهار تائیمون ته وایسادیم. سه نفریشون کارتونا رو تند شتابزده جلومون می چیدن.
دختر چاقه گفت: می میرم… اینا می خوان ما رو بکشن.
شاهین به سمت راست اشاره کرد و گفت: اینجا رو براتون خالی می ذاریم تا بتونید نفس بکشید؛ نترس این کنارا هم هوا میاد تو.
وقتی چیدنشون تموم شد، راهی شدن. صدای بسته شدن درو شنیدم و جای گرفتم.
تریلی حرکت کرد. من دیگه قید این دنیا و زندگی و آدماشو زدم. اینجا بمیرم بهتره تا با بی آبرویی از دنیا برم.
سرمو تکیه دادم به پشتم. همه جا تاریک بود. هیچ جا رو نمی دیدم. دونه های اشک از کنار دیدهم یکی یکی با فاصله می اومدن پایین. کم کم حس خفگی اومد سراغم. بیخیال شدم می خواستم خودکشی کنم به طور غیر مستقیم. میخواستم راحت شم.
یکی از دخترا گفت: این کیه داره اینجوری نفس می کشه؟
با صوتی خفگی اضافه کردم: من!
اون یکی که کنارم نشسته بود گفت: چرا اینجوری نفس می کشی؟
چیزی ناضافه کردم. حس کردم یکی گلومو فشار می ده. یهو کشیده شدم و تند سریع نفس کشیدم.
کف دستمو گراهی شد و گفت: چی شده چرا اینجوری می کنی؟!
جایی رو نمی دیدم. اضافه کردم: دارم می میرم… نمی تونم نفس بکشم.
دستمو گراهی شد و قد بلندم کرد و اظهار کرد: بیا اینجا.
کمکم کرد همون جایی که اضافه کرد قرار گرفتم. خوب بود کمی اکسیژن داشت. وقتی اکسیژن وارد ریه و دلم شد کمی بهتر شدم.
اظهار کرد: بهتری؟
– آره خوبم… ممنون.
– چت شد یهو…؟
– ترس از تاریکی دارم. وقتی یه جای تاریک و بدون نور باشم احساس خفگی می کنم.
از خودم خندم گراهی شده بود. عرضه خودکشی کردن هم ندارم!
بعد چند دقیقه که تریلی بالا و پایین و چپ و راست می شد، آروم شد و صاف راه می رفت. فهمیدم رو جاده ایم. زیر لب زمزمه وار برای خودم شعر می خوندم. دخترا هم ساکت بودن و چیزی نمی اضافه کردن. وقتی تموم شد، یکیشون اضافه کرد:
– عجب آوای نازی داری دختر! بری اونور یه دهن براشون بخونی خوانندت می کنن! دو روزگاره می شی یکی از پر از طرفدار ترین خواننده های زن ایرانی!
خندیدم و گفتم: خیالاتت دلنشینه!
– راست می گه چرا می خندی؟ صوتت دلنشینه… اسمت چیه؟
– آیناز.
– اوه! عجب اسمی! وقتی خواننده شدی می شی…
بعد کمی فکر گفت: dj آیناز!
همه مون خندیدیم. اونی که کلیش درد می کرد با خنده بیان کرد: یا dj نازناز!
بازم خندیدیم که یه دفعه تریلی با یه ترمز نگه داشت که من افتادم تو بغل کنار دستیم.
قد بلندم کرد و اضافه کرد: جایت درد نگحرکت کرد؟
– نه…خوبم.
– ای مرده شور خودشو ببرن با این رانندگیش!
– هیـــش بچه ها گوش کنید! صدای چند نفره، نه؟ انگار دارن دعوا می کنن.
گفتم: آره!
– یعنی چی شده؟
در باز شد. بخاطر کارتونا چیزی نمی دیدیم. فقط می شنیدم دارن با سرعت کارتونا رو می ریزن پایین. ترسیده بودیم. وایسادیم و فقط به جلو نگاه می کردیم. نصف کارتونای بالا رو برداشتن. نور چراغ ماشینی که پشتشون پارک بود، باعث شد سر دو نفر سیاه پوشو ببینم. وقتی تمام کارتونا رو برداشتن، یکیشون اومد طرف من؛ با جیغ تمایل داشتم فرار کنم که منو گراهی شد. دو نفر دیگه هم حرکت کردن سراغ اونا. یه دستمال خیس جلوی بینیم گرفت. کف دست و پا زدنم بی فایده بود، زیرا به یک دقیقه نکشید که بیهوش شدم…
***
با آوای موسیقی وحشتناکی نگاهامو باز کردم. دور و برمو خیره شدم. اتاق ناآشنا بود. پنجره باز بود و باد، پرده سفید نازک توری رو می فرستاد داخل. با سردرد سرمو از بالشت قد بلند کردم و از تخت اومدم پایین. به لباسم نگاه کردم. یه لباس توری خیلی نازک سفید که تا پایین زانوهام می رسید. پاهام لخت بود. صوتی خوردن امواج به ساحل رو می شنیدم. درو باز کردم. صدای موسیقی بیشتر شد. به خونه یه نگاهی انداختم. نه اینجا هم غریبه بود. صدای همهمه ی جمعیت از پایین می اومد. با قدمهای شمرده از راه پله راهی شدم پایین. وسط مسیر پله بودم که دیدم همه سیاه پوشیدن و شمع های سیاه دور تا دور خونه چیده شده. حرکت کردم پایین. یه خانم بخاطر فوت مادرم بهم تسلیت گفت. رفتم جلوتر، یکی بهم خرما تعارف کرد. برنداشتم. به همه چشم دوختم؛ همه می خندیدن و حرف می زدن. چرا گریه نمی کنن؟!نگاهم افتاد به دیوار. کل دیوار خونه جای کف دست خونی بود. از سقف خون می چکید. از تو آشپزخونه آوای چاقویی که به میز می خورد شنیدم. دم در وایسادم. دختری که تمام موهاش روی صورتش ریخته بود داشت سریع شتابزده گوشت قرمزی که ازش خون می چکید تکه تکه می کرد. خوب نگاش کردم، آروم سرشو آورد بالا. لیلا؟! دهنش پر از خون بود. جیغ کشیدم و فرار کردم. مولینم جلوم وایساد؛ سرد و بی روح.
اضافه کرد: لیلا رو تو کشتی… نمی بخشمت.
ترسیدم؛ با گریه دویدم. حرکت کردم طرف در. بابام جلوی در وایساده بود.
اظهار کرد: کجا می خوای بری؟ باید تو رو بخاطر طلبم بدم به جمشید وگرنه منو می کشن.
با ترس برگشتم. مامانم و لیلا و تمام مهمونا آروم آروم می اومدن جلو.
با جیغ و گریه فرار کردم، رفتم طرف راه پله. با سرعت از پله ها می حرکت کردم بالا. آراد بالا وایساده بود.
با عصبانیت داد زد: چرا فرار کردی؟!
بر عکس از پله ها اومدم پایین. یهو پام لیز خورد و افتادم تو بغل یکی. نگاش کردم؛ خاتون بود.
صدام می زد: آیناز..آیناز!
دیدهامو باز کردم. نفس نفس می زدم. خاتون کنارم نشسته بود و گفت:
– چی شده مادر؟ خواب بد دیدی؟!
به خاتون چشم دوختم. خاتون اینجا چیکار می کرد؟! اینجا کجاست؟! به اتاق نگاه کردم. آشنا بود. همون روزی که کف دستمو بریدم هم این اینجا بودم. یعنی بازم برگشتم پیش آراد؟
بیان کردم: من اینجا چیکار می کنم؟! کی منو آورد؟ اون گفت می خواد منو بفروشه… چرا منو برگردوند؟!
خاتون نگام کرد و اظهار کرد: بیا این آبو بخور!
گفتم: نمی خورم… بگو اینجا چیکار می کنم؟
– نمی دونم… صبح که ویدا راهی شد آقا رو بیدار کنه بهش بیان کرد تو اومدی… باور نمی کنی از صبح تا حالا هر پونزده دقیقه یه بار بهت سر می زدم ببینم بیدار شدی یا نه؟
نگاش کردم و اظهار کردم: چرا اینقدر دوستم داری؟ من که یه غریبم؟!
– این چه سوالی می پرسی؟! من تو رو جای دختر نداشتم دوست دارم. قبل تو این خونه انقدر سوت و کور بود که آدم قلبش می گراهی شد… خدا شاهده از روزگاری که اومدی چقدر حال و هوامون عوض شده… آخه چرا فرار کردی؟ نگفتی نگرانت می شیم؟ به خدا خواستم برم کلانتری خبر بدم… آقا یه دادی سرم زد که تا آخر عمرم پام به کلانتری باز نمی شه!
– تو نباید منو عاشق شده باشی… تو هم عین بقیه مسخرم کن… تو هم اذیتم کن و زخم زبونم بزن… تو هم بگو زشتم؛ تو هم…
گریه اجازه حرف زدنو ازم گراهی شد.
خاتون بغلم کرد و بیان کرد: الهی قربون دل پرت بشم… آروم باش خودتو اذیت نکن.
– خاتون چرا نمی میرم؟
– بسه دختر این حرفا رو نزن… صبحونه برات بیارم ؟
– نمی خورم …سیرم.
– نمی خورم سیرم که نشد حرف… میای یا برات بیارم؟
می دونستم اگه بگم نه، می خواد به زور تو دهنم کنه. بخاطر همین اظهار کردم:
– باشه… الان میام پایین.
وقتی رفت، دراز کشیدم. یه فکر مسخره به ذهنم رسید… یعنی آراد منو دوست داره؟! شاید!! خیلی مسخرست اگه دوستم داشته باشه! باید مطمئن بشم. راهی شدم پایین. به ساعت دیواری خیره شدم. یازده و نیم بود. یعنی نیم ساعت دیگه پیداش می شه. راهی شدم آشپزخونه. ویدا جای گرفته بود و با خاتون سیب زمینی خرد می کردن. تا منو دید با اخم سرشو انداخت پایین.
اظهار کردم: سلام ویدا.
چیزی نبیان کرد. خاتون با دیده و ابرو بهم اشاره کرد که کاریش نداشته باشم .
با تبسم گفتم: چطوری دختر؟ از اومدنم خوشحال نیستی نه؟ آخ شرمنده! نمی دونستم اینجور می شه و گرنه خودمو می کشتم… تمام نقشه هات نقش بر آب شد؟!
با عصبانیت نگام کرد. خم شدم تو چشماش خیره شدم و گفتم: اگه می خوای به آراد برسی باید منو بکشی!
خاتون لبشو گاز گرفت و اومد طرفم. بازومو کشید و برد بیرون و اظهار کرد:
– این حرفا چیه داری می زنی؟! دو روزگار حرکت کردی پاک عقلتو از دست دادی؟!
– آره عقلمو از کف دست دادم… خاتون می دونی چرا من فرار کردم؟ چون آقا قراره ویدا رو نگه داره و منو بفرسته اصطبل… مطمئنم حرفش دروغ بوده. می تمایل داشته منو بفروشه.
– آخه دختر خوب! اون اگه می تمایل داشت بفروشتت که همون روز اول این کارو می کرد و نمی آوردت اینجا؟
– آره چراکه روز اول ویدا خوشگل پر عشوه و ناز نیومده بود… اصلا اون از اذیت کردن من لذت می بره … آراد جنون اذیت کردن داره خاتون، می فهمی؟!
لبشو گاز گرفت و آروم زد به صورتش و بیان کرد: خاک به سرم این حرفا چیه می زنی؟!
تلفن آشپزخونه زنگ خورد.
ویدا اضافه کرد: خاتون با تو کار دارن!
نگام کرد و رفت به آشپزخونه. باید امروز تکلیفمو با این لوک خوش شانس مشخص کنم! تو حیاط منتظر آراد نشستم. باید جوابمو بده. چرا منو برگردوند؟ یعنی اون حرفا که تو ماشین زد همش کشک؟
با عصبانیت پامو می زدم به زمین. دیدهم به در بود. این نیم ساعت شده بود برای من ده ساعت! بالاخره در باز شد. ماشین اومد تو و مختار جای همیشه ماشینو پارک کرد.
کشیده شدم. دوتاشون از ماشین اومدن پایین. رو پله ها منتظرش بودم. کتشو رو کف دستش انداخته بود و با اخم و غرور جاده می رفت. اومد طرفم. نزدیک پله شد. جلوش وایسادم.
تو نگاهاش خیره شدم بیان کردم: معنی این بچه بازیا چیه؟ چرا منو تا لب مرز بردی و برگردوندی؟ مگه قرار نبود پیش مردا کف دست به دست شم؟!
بدون جواب یه پله اومد بالا. دوباره حرکت کردم جلوش وایسادم و اضافه کردم: جوابمو بده!
آراد: قلبیلی نمی بینم بهت جواب بدم!
از کنارم رد شد و حرکت کرد بالا. گفتم: دوستم داری؟!
پشتش به من بود. سرشو برگردوند و گفت: باز خیالاتی شدی؟! یه بار بهت بیان کردم تو کیس مورد نظرم نیستی… قدت که اندازه یه کوتوله هفت سانتیه؛ نه دلبری، نه اندام رو فرمی داری!
به سینه هام خیره شد: حتی از سایز معمولی هم کوچیک تره! برو یه فکری به حالشون بکن!
حرکت کرد بالا.دیدهام و دهنم سه متر باز شد! این چی گفت؟! به مختار نگاه کردم؛ یه تبسم رو لبش بود. سریع راهی شد بالا. کثافت بیشعور نفهم!
به سینه هام چشم دوختم. کجاش کوچیکن؟!
بلند داد زدم: از تو که هیچی نداری که بهتره!
اعصابم خرد شد، با حرص پامو زدم رو زمین و با صوتی کشیده تری اظهار کردم: باید بگی چرا منو برگردوندی؟
موقع نهار تو آشپزخونه قرار گرفته بودم و با حرص سالاد درست می کردم. ویدا هم نمی دونم کجا گورشو گم کرده بود؟ تلفن زنگ خورد.
خاتون اضافه کرد: قربون دستت تلفنو برمی داری؟
گوشی رو با عصبانیت برداشتم: بله؟
جوابی نیومد.
بیان کردم: الو؟
بازم کسی چیزی ناضافه کرد. پوزخندی زدم و اظهار کردم: مُردی؟!
بازم خاموشی. فقط صوتی پچ پچ حرف می اومد. انگار داشت با کسی حرف می زد.
بلند تر اظهار کردم: هوی عمو کجا رفتی؟! مگه آزار داری زنگ می زنی حرف نمی زنی؟!
آراد: باز که صداتو بلند کردی؟
سریع گوشی رو دادم دست خاتون که بغلم وایساده بود.
اظهار کرد: کیه؟
گوشی رو گذاشت دم گوشش و گفت: بفرمایید!
…
– بله!
…
نگاه غره نگام کرد و اظهار کرد: شمایید آقا؟!
…
– ببخشید… دیده، حتما.
گوشی رو گذاشت و گفت: این چه کاری بود کردی؟ همین کارا رو می کنی که اعصابش خرد می شه دیگه!
– دیگه نمی خوام باهاش حرف بزنم.
– چه نازی هم می کنه! باهاش قهری؟
– من کی با این قزمیت دوست بودم که الان بخوام باش قهر کنم؟!
سالاد که تموم شد، رفتم به اتاق خودم دیدم ویدا جای گرفته و داره آرایش می کنه! عین دوتا دشمن خونی به هم چشم دوختیم. از اتاق اومدم بیرون، راهی شدم آشپزخونه. خاک تو سر من کنن با این فرار کردنم! دخترای مردم جوری فرار می کنن که تا ده سال دیگه هم رد پاشونو پیدا نمی کنن، اما من چی؟! به دو روزگار نکشید که مجدداً برگشتم سر خونه اولم! بخاطر همینه هیچ وقت پیشراهی شد نکردم. داشتم خیار می خوردم که ویدا اومد تو. به چهارچوب در تکیه داد، کف دستاشم به سینه زد و بیان کرد:
– در ذهنش گذراندم گورتو گم کردی حرکت کردی؟
با تبسم اضافه کردم: اول اینکه کسی که گور داره دیگه گم نمی شه، دوم اینکه از این به بعد من می شم رقیب سرسخت تو و فرحناز و بقیه دخترای فامیل و دوست و آشنای آراد جونم! چون تازگیا کشف کردم که آراد بد جور خاطرخوام شده و به خاطرعلاقه زیادی که به من داره، نمی تونه دوریمو تحمل کنه!
به خیار یه گاز زدم.
پوزخندی زد و بیان کرد: فکرای زیبا قشنگ می کنی! محض اطلاع جنابعالی باید به عرضتون برسونم که امروزگار فرحناز خانم و خانوادشون تشریف میارن برای قرار عقد و عروسی!
– جدی؟ حالا تو چرا انقدر به خودت مالوندی؟! فکر نمی کنی ممکنه با عروس خانم اشتباهی بگیرنت؟!!
با عصبانیت دندوناشو به هم فشار داد و گفت: فرحناز گفته بعد اینکه عروس این خونه بشه، تو رو از این خونه پرت می کنه بیرون!
– تو غصه منو نخور جیگر! از همین حالا پست جدید کهنه شوری بچه فرحنازو بهت تبریک می گم!
دیگه چیزی نگفت و راهی شد. پوفی کردم و سرمو گذاشتم رو میز که صوتی باز شدن در اومد. بلند شدم، دم آشپزخونه وایسادم.
با دیدن مش رجب یه تبسم به لب آوردم و بیان کردم: سلام مش رجبی! چطوری مرد بزرگ؟!
تا منو دید اومد سمتم و اضافه کرد: سلام آنی!
اشک تو چشماش جمع شد.
– چرا حرکت کردی؟ ناضافه کردی ما تنها می شیم؟ می دونی چقدر قلبم برات تنگ شده بود؟ خیلی بی معرفتی!
– ببخشید. نمی تمایل داشتم غمگینتون کنم.
– دیگه فرار نمی کنی که؟
– نه!
– آفرین! چراکه قراره شوهرت بدیم!
با تعجب گفتم: چی؟شوخی می کنی؟!
– نه … پسر خواهرم دنبال دختر خوب می گشت، ما هم تو رو بهش معرفی کردیم. خواستن بیان که فرار کردی… شدی عروس فراری!
یه تبسم تلخی زدم؛ نمی دونستم چی بگم… یه حال عجیب داشتم؛ خواستگار برای من؟! پس پدر و مادرم کجان؟ کی مهریه رو تعیین می کنه؟ خرج عروسی با کیه؟! اگه بابامو خواستن بگم کجاست؟
به مش رجب چشم دوختم و اظهار کردم: به خواهر زادتون بگید من به دردش نمی خورم!
هوای داخل گرم و خفه کننده بود. نگام کرد. اومدم بیرون که یکی داد زد: سلام آیناز!
جلومو خیره شدم؛ کاملیا بود. با دو خودشو به من رسوند و پرید تو بغلم و گفت: سلام آیناز،خوبی؟ وقتی شنیدم رفتی، خیلی غمگین شدم… اظهار کردم حیف بود دوست به این خوبی از کف دست دادم!
– حالا مضطرب من بودی یا پارچه ای که لباس نشد؟
– نه به خدا! من اصلا به فکر لباسم نبودم… فوقش می رفتم یکی می خریدم؛ هرچند به خوشگلی دوخت تو نمی شد. حالا کجا رفته بودی که به این زودی برگشتی؟!
– مگه قرار بود کجا باشم؟
شونشو انداخت بالا بیان کرد: نمی دونم. خاتون بیان کرد حرکت کردی به یکی از فامیلات سر بزنی؟ خوش گذشت؟
بیچاره کاملیا که از چیزی خبر نداره! آخه من فامیلم کجا بود؟!
با تبسم مصنوعی اضافه کردم: آره … خیلی خوش گذشت جات خالی!
با هم تا عمارت رفتیم ..اون راهی شد پیش خانم والده شون منم سریع حرکت کردم به آشپزخونه.
خاتون گفت: کجایی دختر؟ بیا کمک کن!
– خاتون من تازه اومدما! بذارید عرقم خشک بشه بعدش! تازشم من دیگه برای این کار نمی کنم!
ویدا یه دیس برنج برداشت و با تبسم مرموزی رفت بالا. قرار گرفتم رو صندلی.
خاتون اظهار کرد: نکن آیناز! قد بلند شو! اگه آقا بفهمه باز تنبیهت می کنه ها؟!
– مهم نیست! از انباری و تا لب مرز بردن و سکته دادن که بیشتر نیست؟!
آراد: خدمتکار نیاوردم بخوره و بخوابه!
بلند شدم. آراد با عصبانیت نگام می کرد. ویدا با لبخند اومد تو. کثافت این لوم داده!
گفتم: تا نگی منو برای چی آوردی برات کار نمی کنم!
– مگه دست خودته؟
– پس کف دست کیه؟
با عصبانیت اومد طرفم. خاتون جلوم وایساد وبیان کرد: آقا خواهش می کنم نزنیش؟! این بچه است، نمی فهمه داره چی می گه.
با حرص گفت: خاتون برو کنار!
خاتون: تو رو به ارواح مادرتون کارش نداشته باش!
آراد با چشمای قرمز به خاتون خیره شد و اضافه کرد: دیگه به مادرم قسمم نده!
راهی شد بیرون. با شرمندگی سرمو انداختم پایین. خاتون فقط نگام کرد. دیسو داد کف دستم و با حالت قهری گفت: اینو ببر بالا!
دیس رو برداشتم و اظهار کردم: خاتون من…
پشتش به من بود.
گفت: هیچی نگو… من تو این چند سال اسم مادرشو نیاوردم؛ بخاطر تو قسمش دادم.
برگشت نگام کرد: چرا اعصابشو خرد می کنی؟ حالا بهت بیان کرد چرا آوردتت؛ می خوای چیکار کنی؟ آخرش مجبوری تا عمر داری اینجا بمونی… انقدر اذیتش نکن آیناز. حرفشو گوش کن. به خدا اگه باهاش خوب باشی کارت نداره.
راهی شدم جلو قیافمو مظلوم کردم و اضافه کردم: ببخش عصبانیت کردم.
صورتشو بوسیدم.
با تبسم گفت: خوبه خوبه! خودتو انقدر لوس نکن! اینا رو ببر تا سرد نشده!
– چشم! هر چی شما بگید!
دو قدم حرکت کردم و برگشتم، گفتم: راستی مش رجب چی می گفت که تمایل داشتگار برام پیدا کردین؟!
با تبسم گفت: حالا بعد بهت می گم!
راهی شدم بالا کسی نبود. حتما سالن پذیرای هستن زیرا صدای خنده فرحناز از اونجا میومد. خواستم میزو بچینم که ویدا اضافه کرد:
– کف دست نزن! سلیقت از قیافتم کج تره! خودم میزو تزیین می کنم!
– اگه مثل آشپزیته که از منم کج تره!
خواستم برم که سر و کلشون پیدا شد. نگاهم افتاد به مولین فرحناز. اَه! کپ دخترش! پس چشم رنگیشون به خانم والدشون رفته! کاملیا از دور برام بوس فرستاد. منم با نگاه بسته یه بوس براش فرستادم. چشممو باز کردم دیدم جای کاملیا آراده و این کاملیای ورپریده داره دم گوش باباش یه چیزی می گه. ای بترکی دختر! الان چه وقت جا خالی دادن بود؟!
خاک تو سرم! حالا فکر نکنه برای اون بوس فرستادم؟! اوه اوه! گندش در اومد! بدجور داره با اخم نگام می کنه! سر میز نشستن. فرحناز تنگ قلب آراد جای گرفت. من و ویدا هم با فاصله از میز وایسادیم. آراد بهم نگاه کرد. سرمو انداختم پایین. حتما می خواد بدونه چرا براش بوس فرستادم!
مولین فرحناز اظهار کرد: این میزو کی چیده؟!
فرحناز با عشوه نگام کرد و اضافه کرد: خوب معلومه کی چیده! این!
برگشت با اخم گفت: وقتی چیزی بلد نیستی انجامش نده!
با یه لبخند حرص دار اظهار کردم: کار من نیست… ویدا خانم زحمتشو کشیدن!
به ویدا چشم دوخت: کار شماست؟ عزیزم به صورت لوندت اصلا نمیاد سلیقت اینجوری باشه! عیب نداره کم کم یاد می گیری. خودتو آزرده نکن!
نمردیم و تشخیص سلیقه از روی قیافه هم دیدیم!!
فرحناز بیان کرد: شمسی جون! بدید غذا براتون بکشم!
شمسی: اینا اینجا وایسادن که این کارو بکنن… تو به نامزدت برس!
آراد که داشت سالاد می خورد، کلم پرید تو گلوش و شروع کرد به سرفه کردن.
فرحناز آب بهش داد.
امیر گفت: چی شد؟ آروم تر بخور!
شمسی: عزیزم آب بخور… آخه شما شعورتون نمی رسه نباید کلم رو به این بزرگی خرد کرد؟!
آراد کمی آب خورد و حالش که بهتر شد به عمش خیره شد و اضافه کرد:
– ببخشید من کی با فرحناز نامزد کردم؟!
شمسی: وای عمه ترسیدم! گفتم چی شده؟ من و داداشم امروز می خواستیم قرار عقد تو و فرحناز جونو بذاریم که زنگ زد و اضافه کرد کاری براش پیش اومده و نمی تونه بیاد.
تعجب آراد بیشتر شد و اظهار کرد: قرار عقد؟!… فکر می کردم اول میرن تمایل داشتگاری، بعد قرار اینجور چیزا رو می ذارن!
بدبخت آراد خودشم خبر نداشته چه خوابی براش دیدن! چه باحال! از پسرا هم می شه خواستگاری کرد! امیر: می دونم عزیزم ولی می دونی که فرحناز چقدر دوست داره؟ این چند سالم بخاطر اینکه بتونی مهتابو فراموش کنی صبر کرده… بهتر نیست یه ذره عاقلانه تر فکر کنی و به زندگی عادیت برگردی؟! تو که نمی تونی تا آخر عمرت تنها باشی؟ بالاخره که باید تشکیل خانواده بدی؟ حالا فرحناز نشد یکی دیگه!
شمسی: چی چیو فرحناز نشد یکی دیگه؟! بهتر از دختر من می خواد کجا گیر بیاره؟!
آراد با عصبانیت اظهار کرد: بذارید با بابام صحبت کنم بهتون خبر می دم.
فرحناز: عزیزم! اگه فکر می کنی به وقت بیشتری احتیاج داری، من تا هر وقت بخوای بهت وقت می دم.
آراد: فعلا نهارتونو بخورید تا سرد نشده و از دهن نیفتاده!
به ویدا نگاه کردم. تبسمش تا بنا گوشش بود! انگار این موجود از این وصلت بیشتر از فرحناز مسروره!
بعد خوردن نهار، چای براشون بردم. فرحناز نبود. ویدا هم یهو غیبش زد. این دو تا کجا حرکت کردن خدا داند!
به خاتون گفتم: ویدا کو؟!
– نمی دونم؟
این دو تا جادوگر هر جا هستن باهمن! برنج هایی که اضافه اومد، بود ریختم تو بشقاب که ببرم بریزم کنار آلاچیق که گنجیشکا بخورن؛ از آشپزخونه اومدم بیرون که آوای ویدا اومد:
– خانم هنوز پول اون ماه رو بهم ندادید؟
فرحناز: یه کاری برام می کنی، دوبرابرشو پول می گیری.
– خانم می دونی من چیکار می کنم؟ فکر کردید اگه بفهمه دارم جاسوسیشو می کنم چه بلایی سرم میاره؟
– از کجا می خواد بدونه؟ مگه ناظهار کردی این دختره فرار کرده؟ چرا بار دیگر سر و کلش پیدا شد؟!
– نمی دونم خانم. صبح بهم گفت آیناز اومده … اولش باورم نشد منم. بعد که راهی شدم به اتاق، دیدم رو تخت خوابیده از دیدنش تعجب کردم.
جالب شد! پس ویدا جاسوس فرحنازه!
بدبخت آراد که فکر کرده فرحناز دلسوزشه و براش خدمتکار آورده.
آوای خاتون بلند شد: آیناز… کجایی آیناز؟
سریع راهی شدم به آشپزخونه و آروم بیان کردم: خاتون چرا انقدر داد می زنی؟!
گفت: کجا حرکت کردی ؟
– حرکت کردم یه چیزی کشف کنم!
– حالا که کشف کردی اینا رو ببر بالا!
– شماها انگار منتظر بودید من بیام که ازم کار بکشید!
– غر نزن برو!
– بابا بذار اون نهار و چای از حلقومشون بره پایین، بعد میوه بهشون بده!
شونه هامو چرخوند طرف در و اظهار کرد: بدو انقدر حرف نزن!
تا شب هیچ کار خاص دیگه ای انجام ندادم. ویدا خوابید، منم بخاطر عطری که حاج خانم زده بود و تا اعماق مغزم فرو می راهی شد چسبیده به دیوار خوابیدم.
خدایا باورم نمی شه دوباره اینجام و فردا باید این بچه اژدها رو بیدار کنم! خودت بهم رحم کن!
آوای زنگ گوش خراشی تو حلزونای گوشم فرو می رفت. با عصبانیت کشیده شدم به گوشی ویدا حمله کردم و سریع صداشو قطع کردم .
گوشیشو پرت کردم رو بالشت.
دیدهاشو باز کرد و بیان کرد: چته؟!
– چته و درد! چرا گوشیتو می ذاری رو زنگ و بیدار نمی شی؟
– می خواستم بیدار شم آرادو بیدار کنم.
– خب چرا خوابیدی؟ پاشو برو دیگه!
سرشو کرد زیر پتو و اضافه کرد: این کار توئه نه من!
خوابیدم پتو رو رو سرم کشیدم و بیان کردم: به من ربطی نداره!
– یعنی چی به من ربطی نداره؟
جوابشو ندادم . پتو رو از سرم برداشت و بیان کرد: من میرم ولی مطمئن باش این آخرین روزگاریه که اینجایی.
– آمین یا رب العالمین!
وقتی رفت، یه نفس راحت کشیدم و راهی شدم وضو گرفتم. داشتم نماز می خوندم که ویدا اومد تو؛ جلوم وایساد و با توپ پر بیان کرد: حاجیه خانم! آقا اضافه کرد بری اتاقش. کارت داشت!
اینو اظهار کرد و خوابید. بعد از اینکه سلام نمازمو دادم، داشتم ذکر می بیان کردم که اظهار کرد:
– هوی! با تو بودما؟ اضافه کردم آقا اظهار کرده بری اتاقش.
نگاش کردم و بیان کردم: اول اینکه خواهر! هوی تو کلاته! دوم خواهر جان! اول صبحی زبونتو به فحش و دری وری نچرخون، زیرا فردای قیامت همین زبون شهادت بر اعمالت می ده!
سرشو کرد زیر پتو و بیان کرد: برو بابا!
بلند گفتم: خدا انشاا… همه را به راه راست هدایت کند!
بعد اینکه ذکرم تموم شد، سجادمو جمع کردم که تلفن زنگ خورد.
گوشی رو برداشتم: بله؟
– مگه ویدا بهت ناظهار کرد بیای اتاقم؟
– چرا اضافه کرد!
– پس چرا نیومدی؟
– داشتم خواهر ویدا رو پند و اندرز می دادم!
– چی؟
– هیچی الان میام!
بعد از اینکه گوشی رو گذاشتم و شال و کلاه کردم، حرکت کردم به سمت عمارت. داگی منو دید. انگار خیلی عصبانی بود. با کف دست یه بوس برش فرستادم و اظهار کردم: ببخش داگی جون مجبور شدم!
با قدم های سریع حرکت کردم تو و از پله ها حرکت کردم بالا. در باز بود. خودشم با لباس گرم کن رو تخت جای گرفته بود و داشت کفش اسپرتشو می پوشید.
با انگشتم زدم به در و گفتم: با من کاری داشتید؟
نگام کرد و گفت: کل این اتاقو امروزگار تمیز می کنی. پرده رو می شوری. کف زمینو انقدر تمیز می کنی که بشه جای آینه ازش استفاده کرد.
به چهار چوب در تکیه دادم و بیان کردم: قصه سیندرلا رو شنیدی که؟! همون شامگاهی که لنگه کفششو تو قصر پسر شاه گم می کنه، بعد پسر شاه کل شهرو می گرده دنبال دختره!
– خب…کی چی؟
– قضیه من و سیندرلا هم مثل همه! فقط برعکس شده… من خونه پسر شاه کلفتی می کنم!
– دو روزگار نبودی زبونت دراز تر شده!
– آب و هواتون بهم ساخته!
– برو صبحونه رو حاضر کن!
– چرا مجدداً منو آوردی اینجا؟!
قد بلند شد و اظهار کرد: برو صبحونه رو حاضر کن!
دهنمو باز کردم که چیزی بگم، گفت: اگه یه کلام دیگه حرف بزنی، می فرستمت تو انباری!
فقط نگاش کردم و چیزی ناظهار کردم. راهی شدم آشپزخونه. این زندگی لعنتی کی می خواد یه روی خوش به من نشون بده؟! خدایا شکرت که نکردیم تَرکت! تخم مرغو انداختم تو آب جوش. به تخم مرغا خیره شدم و زیر لب خوندم:
« مجدداً نمی خوام چشای خیسمو کسی ببینه /یه عمر حال و روز من همینه /کسی به پای گریه هام نمی شینه/ بازم قلبم گراهی شد و گریه کردم. بازم به گریه هام می خندن /بازم آوای گریمو شنید و ..همه به گریه هام می خندن /دوباره یه گوشه می شینم و واسه قلبم می خونم/ هنوز تو حسرت یه هم زبونم ولی نمی شه و اینو می دونم…»
آراد: فکر می کنی اگه برای تخم مرغا بخونی زودتر آب پز می شن؟!
سرمو برگردوندم. همون چند قطره اشک که اومده بودو سریع پاک کردم. این اینجا چیکار می کنه؟ کی اومد؟
گفتم: کاری داشتید؟
– اینجا خونمه هرجا که قلبم بخوات می رم… صبحونه حاضر نشد؟!
کوفت بخوری ایشاا…! صبحونه آخرت باشه! حالا خوبه هر روز ساعت هفت می خورد. اَد امروزگار یادش افتاده یه ربع به هفت بخوره! همین جور که نگاش می کردم، اظهار کرد:
– چیه بازم میخوای بپرسی چرا برت گردوندم؟
– آره، می خوام بدونم… اول که منو با دخترا نفرستادی برم، حالا هم تا نیمه راه بردیم و برگردوندیم. چرا؟
– واقعا می خوای بدونی؟ چراکه بابتت پنچ میلیون پول دادم. اگه می فرستادمت خارج، بخاطر قیافت دو میلیونم بابتت نمی دادن. پس مجبوری تا مشتری بهتری پیدا بشه همین جا بمونی.
– من که تو قلعه نظامیت زندانیم و چاره ای جز موندن ندارم.
به قابلمه نگاه کرد و گفت: آفرین که می دونی! ولی قلبم نمی خواد این زندانی زشت، همیشه اینجا بمونه!
نگاش کردم و گفتم: تو ارزش دخترا رو فقط به قیافه می دونی؟!
– بله… چون تنها چیزی که دخترا دارن همین زیباییه. اگه اینم نداشته باشن، اندازه انگشت کوچیک پام پیشم ارزش ندارن!
– پس چرا تا حالا ازدواج نکردی؟ این همه دختر لوند دور برت ریخته… یکیشم همین فرحناز که دیروزگار اومد میل داشتگاریت!
فقط نگاه عصبی بهم کرد.
پوزخندی زدم و گفتم: آها فهمیدم! مهتابو نمی تونی فراموش کنی!
با عصبانیت بلند شد اومد سمتم. رو به روم وایساد و کف دستشو کشیده کرد. با ترس نگاش کردم. دندوناشو فشار داد؛ دستشو آورد پایین و اظهار کرد:
– دیگه حق نداری اسم مهتابو به زبونت بیاری… فقط یه بار دیگه راجع به مهتاب حرف بزنی، زبونتو می برم.
نگام کرد و رفت بیرون. یه نفس عمیقی کشیدم. نزدیک بود کتکه رو بخورما! یعنی انقدر مهتابو دوست داره؟!!
صدای جلیز جلیز میومد. چشم دوختم آب جوش اومده بود. زیر اجاقو خاموش کردم. بدون صبحونه حرکت کرد شرکت.
رو صندلی نشسته بودم که خاتون اومد تو و بیان کرد: چته مادر چرا دمقی؟
– با آراد حرفم شد!
– بازم؟! من از دست تو چیکارکنم؟! دختر تو چرا نمی تونی جلوی زبونتو بگیری؟! این دفعه اگه بخواد بزنت کارش ندارم… بعد می گی آراد بداخلاقه… کرم از خود درخته!
– می گم… آراد مهتابو عاشق شده؟!
همون جور که وایساده بود، با تعجب بیان کرد: تو مهتابو از کجا می شناسی؟!
– هم عکسشو دیدم، هم دیروزگار در موردش حرف می زدن.
– والا مهتاب خدا بیامرز…
یهو با صدای قد بلندی اضافه کردم: مگه مرده؟!
– آره شیش سال پیش… دختر ماهی بود. مهربون و خوش اخلاق… تا قبل از اینکه فوت کنه همسایه دیوار به دیوار بودیم. بعد از فوتش پدر و مادرش از این محل حرکت کردن. مهتاب آقا رو خیلی دلبسته شد ولی آقا نمی میل داشت دختری رو وارد زندگیش کنه… مهتابم چند بار بهش بیان کرده بود دوستش داره… آقا محلش نمی ذاشت. دختر بیچاره سه ماه تموم نامه های عاشقانه می نوشت و می داد کف دست من که بدم به آقا … آقا هم بعد از خوندن پارشون می کرد و می ریختشون بیرون و می اظهار کرد دختری که به پسری ابراز علاقه کنه و با نامه و پسغوم بخواد محبتشو ثابت کنه، اهل زندگی نیست… یه روزگار مهتاب با گریه اومد پیشم اضافه کرد با آراد حرف بزن؛ بگو خیلی دوستش دارم و نمی تونم به مرد دیگه ای فکر کنم، اگه برای آخرین بار جوابش نه بود خودمو می کشم… منم پیغامشو به آقا دادم …اونم با عصبانیت رفت خونشون و… دیگه نمی دونم اونجا چی به هم بیان کردن که دو روزگار بعد قرار شد ازدواج کنن. به باباش گفت که برن میل داشتگاری مهتاب اما آقا سیروس گفت باید با فرحناز ازدواج کنی… آقا هم قبول نمی کنه و پاشو می کنه تو یه کفش که فقط مهتابو می خواد… یک ماه تمام بینشون دعوا بود تا بالاخره آقا سیروس قبول کرد که برن خواستگاری… شامگاه میل داشتگاری بهش خبر می دن که مهتاب خودکشی کرده… آراد باورش نشد … می گفت بابام کشتش … همون عکسی که تو دیدی، کنار جسدش پیدا کردن.
خیلی آزرده شدم. چقدر گناه داشته. چقدر سخته آدم کسی رو که دوست داره، بمیره!
– کجایی آیناز؟ با توام!
– ها؟! نفهمیدم چی بیان کردی؟
– میگم آقا بهت اظهار کرده امشامگاه مهمونی داریم؟
– نه فقط گفت… اتاقشو تمیز کنم
– خیلی خب، کشیده شو صبحونتو بخور. منم برم این ویدا رو بیدار کنم. انگار خدا اینو خلق کرده فقط برای خوابیدن!
– باشه.
بعد خوردن صبحانه، ساعت نه رفتم بالا و مشغول تمیز کردن اتاقش شدم. پتو و تشکشو عوض کردم، گذاشتم یه گوشه که مش رجب ببره خشک شویی بشورن. کف زمینو انقدر سابیدم و خشک کردم که صورتم دلنشین توش معلوم بود!
رفتم سراغ پرده، یه چهار پایه قد بلند آوردم و راهی شدم بالا. یکی یکی گیره ها رو از پرده جدا می کردم …نصف پرده ها رو باز کردم که صوتی آراد اومد.
– دسته چکم یادم رفته. الان میام… مختار نبود مجبور شدم خودم بیام.
اومد تو و نگاش به من افتاد. بعد به تخت و کف اتاق چشم دوخت. انگار از اون همه تمیزی تعجب کرده بود. چیـــش! مرده شور برده بلد نیست تشکر کنه! دستمو دراز کردم که چند تا گیره ی مونده هم از پرده جدا کنم که یهو چهار پایه تکون خورد. جیغ کشیدم و پرده رو سفت گراهی شدم. دو تا پایه حرکت کرد تو هوا و افتادم.
ولی رو زمین نیفتادم. یه جای سفت، یه اسکلت زیر بدنم بود و بدتر از اون، پیشونیم رو پیشنیش بود. بینیم رو بینیش و لبم رو لبش بود. تا مرز سکته رفتم جلو. چشای دو تامون گرد شده بود و به هم زل زده بودیم. سریع جای گرفتم. اون هنوز رو زمین خوابیده بود. خاک تو سرم! امروزگار انباری حتمیه! لب پایینش سمت چپ خونی شده بود.
با هول و ترس اظهار کردم: ب…ب…بخشید… یعنی معذرت می خوام!
قرار گرفت. پریدم سمت عسلی و چهار پنج تا دستمال کاغذی برداشتم گذاشتم رو لبش و بیان کردم:
– واقعا معذرت می خوام … به خدا تقصیر من نبود… چهار پایه یهو…
دستمال کاغذی رو با عصبانیت برداشت و اضافه کرد:
– بسه دیگه.
به پرده چشم دوخت و اضافه کرد: ببین چه بلایی سر پرده آوردی؟
نگاش کردم؛ از وسط جر خورده بود!
سرمو انداختم پایین و اظهار کردم: ببخشید!
– کلمه دیگه ای هم بلدی؟
– خب پرده براتون می دوزم!
قد بلند شد حرکت کرد سمت کف دستشویی. شیرو باز کرد و لبشو شست.
قد بلند بیان کردم: قول می دم عین همین پرده براتون بدوزم.
با اخم اومد بیرون. هنوز خون میومد کف دستشو با حوله خشک می کرد. هــه! چه جوری با دندونام پارش کردم! حقشه!
گفتم: لبتون هنوز داره خون یاد.
کف دستشو کشید به لبش و نگاه کرد و گفت: اگه لب می تمایل داشتی می تونستی بدون پاره کردن لبم بگی!!
با عصبانیت گفتم: هنوز اونقدر بدبخت نشدم که بیام دشمنو ببوسم! بنده هم نمی دونستم انقدر مشتاق بغل کردن من هستید که با اون سرعت خودتونو به من رسوندید!
– هیچ علاقه ای به بغل کردن یه اسکلت ندارم!
– منم علاقه ای به بوسیدن لبایی که یه مَن مو پشتش خوابیده ندارم!
عین تفنگ در حال شلیک بودم.یکی می بیان کرد دو تا می شنید!
– اگه علاقه ای نداشتی، اینجوری با ولع و لب و دندون به جون لب من نمی افتادی!
– اگه نمی گحرکت کردیم اینجوری نمی شد!
از قیافش معلوم بود کلافه شده. به لبش خیره شدم و بیان کردم:
– بهتره یه چسبی بهش بزنی داره خون میاد.
موبالیش زنگ خورد قطعش کرد و گذاشتش تو جیب کتش. مجدداً حرکت کرد به دستشویی. از جعبه یه چسب برداشت و زد به لبش. کف دسته چکشو از کشوی میز عسلیش برداشت و راهی شد.
پرده رو جمع کردم، تو بغلم گرفتم و راهی شدم پایین. خاتون راست می گه کرم از خود درخته! همش تقصیر خودمه عصبانیش می کنم. از پله ها حرکت کردم پایین. خاتون و ویدا داشتن سالنو تمییز می کردن.
خاتون گفت: چه بلایی سر پرده آوردی؟!
– چیزیش نشده؛ فقط کمی ترکش خورده! الانم موجیه! ببرمش درمانگاه خوب می شه!!
خاتون خندید و بیان کرد: از کف دست تو با این حرفات!
ویدا هم یه تبسم با موج ضعیف زد! پرده رو بردم به اتاقم. کف زمین پهنش کردم و نگاش کردم. نچ! قابل تعمیر نیست؛ باید کلا باز سازی بشه. وای پارچه کاملیا هم هست. اونو چیکار کنم؟! حالا کی می ره پارچه برای پرده بخره؟ تو همین فکرا بودم که یکی ضربه به در زد.
درو باز کردم و اظهار کردم: چقدر حلال زاده ای دختر! همین الان داشتم بهت فکر می کردم!
کاملیا: بیام تو؟
– نه اگه می خوای می تونی بری!
با خنده اومد تو و اضافه کرد: پارچمو برش زدی؟
– نه. امشامگاه آقامون مهمونی دارن. وقت نمی کنم باید به خاتون کمک کنم.
– باشه عیبی نداره… پس می رم دیگه.
با هم رفتیم بیرون. همین جور که مسیر می راهی شدیم، اظهار کردم: یه سوالی بپرسم؟
– بله!
– آراد تا حالا خندیده؟
وایساد و نگام کرد و اضافه کرد: معلومه که خندیده! قبل از اینکه مهتاب… بمیره، همیشه می خندید. خیلی خوش خنده بود. فقط کافی بود یه لطیفه براش تعریف کنی؛ دیگه از خنده می افتاد رو زمین. انقدرم قشنگ می خنده؟ بخاطر خنده هاش بود که دخترا عاشقش می شدن. اون موقع ها وقتی مهمونی می گرفت، مجلسو از خنده منفجر می کرد. هر کسی که آرادو می شناخت، تا اسم مهمونی به گوششون می رسید، با سر می اومدن. ولی الان تعداد مهموناش خیلی کم شده.
نزدیک عمارت که رسیدیم، یهو با خنده گفت: می دونستی آراد قلقلکیه؟!
با تعجب گفتم: واقعا؟!
– آره! فقط کافیه کف دست یکی به بدنش برسه، دیگه از خنده می میره… اون موقع ها وقتی آراد از یه چیزی غمگین می شد، امیرعلی قلقلکش می داد… با خنده ی آراد ما هم می خندیدیم!
– خوشامگاهخت بودین، نه؟
– خیلی… با اومدن مهتاب و مردنش، تمام خوشی هامون از بین راهی شد.
تا دم در همجادهش راهی شدم.
اضافه کرد: خب من میرم دیگه. کاری نداری؟
– نه به سلامت!
– یادت نره فردا دیگه پارچه مو برش بزنیا؟
– نگاه!
تمایل داشت بره، اضافه کردم: صبر کن… صبر کن!
– بله؟
– می تونی برام پارچه پرده ای بخری؟
– آره!
بهش گفتم چه نوع پارچه و رنگ و چند متر بیاره. بعد از خداحافظی، یه راست حرکت کردم آشپزخونه و تا شامگاه من و ویدا و خاتون برای مهمونی سالنو حاضر کردیم. بعد نماز حرکت کردم حموم.
چه کیفی می داد توی سرمای پاییز، بری زیر دوش آب گرم! بعد از حموم رفتم اتاقم. در کمدمو باز کردم و اضافه کردم:
– حالا چی بپوشم؟ کاش امیر کمتر برام لباس می گحرکت کرد که حداقل می تونستم راحت تر انتخاب کنم! چند قدم حرکت کردم عقب تر و به کل لباسا نگاه می کردم که ویدا اومد تو و بیان کرد:
– انقدر به لباسات زل نزن! هر چی بپوشی زیبا نمی شی!
در کمدشو که کنار کمد من بود، باز کرد. دیدهش افتاد به کفشام و پوزخندی زد و گفت:
– این همه کفشو برای چی خریدی؟ تو که ماهی یه بارم نمی ری بیرون؟
– خریدم ببینم فضولم کیه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜