پارت ۱۸ رمان بگذار آمین دعایت باشم

آذر هم ایرانه.

نمشاهده کردمش و هیچ اشتیاقی انگار تو تنم نیست بابت این مشاهده کردن.

به آرمانی که کمی دورتر از من به خواب راهی شده خیره ام.

فردا مراسم جمع و جوری بابت ازدواج مامان و جمشیدخان تو اون خونه ی بی هیچ یادگار ی مثبتی برای من برگزار میشه و لباسم هم همون طرح محشریه که مامان برام زده.

بعنوان مهمون مولین میرم و مهمون مولین برمیگردم و این شعار این روزگارهای منه و مولین چقدر گاهی تو این روزگارا غمیگین نگام میکنه.

دلم واسه خودم میسوخت برای قلب درگیرم

و تیام…

خودش صیام رو دست من میده و فقط خیره ی نگام میشه و تو ماشینش سیگار دود میکنه و به بازی پراز مهر من و پسرش خیره میشه و هنوز خبری از اون و آیلین نرسیده.

و چقدر آهو قلبگیره از من.

و من چقدر قلبگیرم از گذشته ای که نمیذاره کمی و فقط کمی آدم هایی رو که اسم خونوادم رو یدک میکشن رو عاشق شده باشم.

آهو هم قلبش خوشه…فکرش اینه همه مامان باباها مثل لیلی و مجنونین که قابشون سر طاقچه ی خونشه.

نمیدونه آذر دلدادگیو انتخاب کرد و از بچه هاش برید و جمشید خان که خواست یک عمر بلاکش داشته باشه و قلبش قرص این باشه که این بلاکش کفتر جلد خونشه.

-چرا نمیخوابی؟

نگاه به صورتی که میحرکت کرد مردونه بشه کردم و گفتم : تو چرا بیداری؟

– مولین خوشامگاهخت میشه؟

– میشه.

– من میخوام با کورورش برم.

لبخندی بهش زدم.

– آمین من بسیار دوست دارم .

– من بیشتر.

– من نمیخوام خونه ی بابات زندگی کنم.

و برادرم مردگونه فکر میکنه

– مولینو راضی میکنم بری.

نفس عمیقی کشید و من برای کشیدم اون سیگار کنتی که مارک این روزگارام بود و قیمتش مناسب جیبم مسیری حیاط شدم.

من مرد میشم از درد ، من مرد میشم از دود

وقتی که جای کف دستات سیگار همدمم بود

*******

سارا برام ابرو بالا انداخته بود و آهو دیده و ابرو اومده بود و من نگام به مردی بود که تا حالا با کت و شلوار ندیده بودمش.

روی صنقلبی پرشیای سفیدرنگش نشستم و این مرد پاش بیفته از پاشا هم ثروتندتره.

– چرا تو اومدی دنبالم ؟ با سالار می اومدم.

– خب تو اون جمع غریبه ام ، میل داشتم تنها نباشم.

با لبه ی مانتوی کوتاه سفیدرنگم بازی کردم و اون نگاه سنگین کرد روی نمیرخم.

– چیه ؟ دلخوری؟

– نه…فقط حس میکنم دارم از مولینم دور میشم.

– تو بزرگ شدی.

– اما تهش دخترم ، نوزده سالمه ، همه ازم انتظار دارن و هیچ وقت فکرشو نمیکنن من که اشک مییزم خودمو خالی میکنم ، گریه نکنم که غم باد میگیرم.

– برای تیام گریه میکنی؟

– برای خودم گریه میکنم ، عوض شدم کوروش ، دیگه شبیه آمینی که میشناسی نیستم ، فکر میکنم بابام واسه خاطر مولین بهم توجه میکنه و خواهرم بابت پروژه ی آمین.

_ آیلین دختر بدی نیست ، قبول دارم زیادی خوش گذرونه اما اونطورا هم که تو فکر میکنی نیست… اونوقتا که با پاشا بودو یادمه، تو هم حق داری ، آیلین برگشته طراهی شد چراکه حس میکنه حتی دیگه محبت باباش هم به اون صورت نداره ، اون عادت داره به کسی تکیه کنه .

– من بیتشر.

– امشبو به خودت زهر نکن.

روی سنگ فرشای خونه ی مثلا پدری شونه به شونه ی همدم این روزگارام مسیر میحرکت کردم و صدای خنده و آهنگ به گوشم حس شدنی تر میشد و دلم کمی و فقط کمی کنار زدن اون خاطرات عجین شده به تنم رو رو میتمایل داشت.

خدمتکاری روسری و مانتوم رو گحرکت کرد و کوروش بازو طرفم گرفت و من ابرویی بالا انداختم و تبسمی نثارش کردم و بازو به بازوشامگاهند کردم و گام به گامش راه افتادم و تیام همیشه کمرم رو میفشرد و من برای اون پنچه هایی که پهلوم رو میفشردن و تنم رو به تنش نزدیک تر میکردن عجیب بی‌قرار بودم.

– اوه اوه چه دم و دستگاهی.

– بیرونمون مردمو کشته تومون خودمونو.

مامان رو دیدم و میدونستم که همه من رو میبینن و نمیدونستم که چرا بازم زیر این همه نگاه میسوزه.

مولین رو بغل کردم و اشک دوئید تا کاسه چشمم.

جمشید خان به من خیره بود و من کف دست طرف مردی دراز کردم که تمام عمرم از بابا صوتش زدن محروم بودم.

دستم کشیده شد و سرم به سینش چسبید و لبهایی نفسای گرم به گوشم هدیه داد.

– تا کی میخوای متنفر باشی؟

– من هیچ وقت متنفر نبودم؛امیدوارم به جبران من مامانمو خوشامگاهخت کنین.

تنم میون تنش بیشتر فشرده شد و جایی میون موهای فرشدم سوخت و من نگاه ماتم رو تا چشمای خواستنی مردی که بیشتر از همه به اون شامگاهاهت داشتم بالا کشیدم.

مولین بهم تبسم زد و کوروش کف دست جمشامگاهدخان رو فشرد و نگاه من گردشی کلی تو سالن پذیرایی خونه ی پدری داشت.

اون نیومده بود و قلب من فقط همه امیدش متوجه شدن امشامگاه اون مرد همه ی آرزوهای من بود.

به جمع آهو و سارا و به قول خودشون اون دوتا نخاله پیوستیم و سالار هنوز هم با مبحثی به نام کوروش کنارنیومده و اخم و تخمش برای من و سرسنگینیش برای کوروش هم دلیل این حدس تن قهر بچگانه بود.

سارا سر تو گوشم برد و اضافه کرد :خبریه؟

– زهرمار.

و آهو کمی خندید و کف دستی شونم رو فشرد و من ذوق زده میون آغوشش فرو حرکت کردم و و اون کنار گوشم حرف زد ومن بوی تنش رو به تن کشیدم و گاهی اون مرد آرزوهام هم این بو رو میداد.

– تهمینه خانوم بری کنار بنده هم میتونم این دختر خوشگلمو بغل کنم.

تهمینه جون خندید و گونم رو بوسبد و فریدون خان سرم رو به سینش فشرد و سر تو گوشم برده بیان کرد : خوب پسرمو حرص دادی دختر؛بچه حرکت کرد تو خفا سیگار بکشه و نقشه قتل هم کنارش.

نگاه ناباورم تا نگاهاش بالا اومد و اون چشم روی هم گذاشت و اظهار کرد : تو باغه.

و چقدر دخترانه های نوزده ساله ی همجاده با بی منطقیم میتمایل داشت به باغ دفتن و مرد آرزوهای سیگار به کف دست رو تماشا کردن.

با تهمینه جون گوشه ای روی کاناپه ای نشستیم و تهمینه جون گفت : خوشم اومد آمین ؛ حقش بود این پسره ، بذاربکشه ؛ اما بسیار خاطرت عزیزه که هنوز ما به فرودگاه نرسیدیم اومده ببینه اونجایی یا نه ؛ از ترکیه که اومدیم متوجه شدیم بچه عین مرغ سرکنده است؛سکتمون دادی دختر ؛ بابات که رنگ تو صورت نداشت ، فریدون هم از ابن دوتا حرصی اونقدر با زبونش بچمو چزوند که نگو،حالا من از یه طرف خوشم اومده بود که این بچه قلب نگرانته از یه طرف دیگه هم دلواپس تو بودم که نکنه بلایی سرت اومده باشه ، بسیار عزیزی آمین ، میدونم کوتاهی کردم اما تو ببخش.

بوسیدمش و این زن رو بعد از مولین فرشتم دخترانه دوست دارم.

عمه مهشید رو که دیدم روزم تکمیل شد و قلبم کمی پیش اون مرد توی باغ بود.

بهزاد و سارا با هم میرقصیدن و کوروش کنار آرمان وایساده بود و گاهی به من تبسم میزد.

آهو و سالار هم گوشه ای نشسته بودن و حرف میزدن و عمه مهشید و تهمینه جون هم با هم سرگرم بودن.

از مسیر دور برای مامان بوسی فرستادم و اون لبخندی پر از محبت به روم پاشید و خوشامگاهختیش تنها آرزوی این روزگارهای منه.

به خوم که میام با بهونه ای که شیره هاش به سرم چسبیده راهی باغ شدم و پشت ساختمون روی تاب پیداش میکنم.

تکیه میزنم به درختی و خیرش میشم و اون میگه که…

– چرا اینجا اومدی ؟ داخل که انگار بهت خوش میگذشت.

خیره ی دود شدن آتیش سیگارش بودم و قلبم…

لعنت به این دلم…

به خودم جراتی دادم و کنارش رو تاب جای گرفتم و اون نگام میکرد و من توی این نگاها هیچ وقت چیزی نخوندم.

– چرا پیش آیلین نیستی؟

– تو چرا پیش اون پسره نیستی؟

– کوروشو میگی؟

– به‌شدت نداری باهاش.

– خب…

– خب که چی؟ دارم زور میزنم آمین که کشیده نشم نرم اون پسره رو لت و پار کنم تا غمگین نشی ، که بسته ، هرچی از نقشه های من آسیب مشاهده کردی بسته.

کمی خاموشی و حرف من…

– صیام خوبه ؟

– تو که بیشتر ازش خبر داری…همه چی به هم ریخته.

و کف دستی با این حرف به صورتش کشید و من قلب قلب کردم برای کف دست کشیدن به اون صورت.

و صدای کسی خط کشید روی قلب دل کردنای من.

– اینجایی آمین؟

به شاهینی که از اول مهمونی عملا بی توجهی خرجش کرده بودم خیره شدم و شاهین لبخندی بهم زد و تبام اخم کرد و شاهین گفت : نمیدونستم اینجایی.

تیام – باید میدونستی؟

شاهین تبسم بی تفاوتی به تیام زد و باز گفت : عمو دنبالت میگشت.

و رفت ، همیشگی بی تفاوت بود ، شاهین بود و دلدادگی بچگی های من.

– بیا داخل ، نباشی مامان غمگین میشه.

و قدمی جلو راهی شدم و دستی مچم رو گحرکت کرد و من چقدر داغی تب گونه ی این کف دستا رو دوست دارم.

خیس شدن انگشتام و من زخم زدم باز.

– آیلین تنهاست.

و دست دور مچم شل شد و من باز قدمی جلو رفتم و اینبار بازوهام اسیر شد و دیدهای من لبریز خاموشی.

صوتیی گوشم رو گرم کرد و من سر روی شونه ی سمت چپم خم کردم.

– من تنهاترم.

و لبهاش بود که گردنم رو نوازش میداد و من باید تقلا میکردم و من فقط نوزده سالمه.

تنی تکون دادم و کف دستهاش بیشتر تنم رو فشرد و کنار گوشم باز گفت : باز که این یقه بازه.

– تیام بذار برم.

– بری با اون مرتیکه عوضی؟

– تیام…

– بغض نکن.

– داری خیانت میکنی.

– به کی ؟ من زنمو بغل کردم.

و چرا من فکر میکردم این آوا میلرزه؟

شاید منو دیوونه کردی که عاشق این حال و روزم

آتیش کشیدی زیستنمو ، چیزی نگو راحت بسوزم

*******

کنار مولین به حرفای بابای سارا گوش میدادم و گاهی جمشیدخان هم چیزی میاضافه کرد.

نگام رو گاهی میدادم به تیامی که گوشه ای ترین قسمت سالن با گیلاس میون کف دستش درگیر بود و نگاه از روم برنمیداشت ، یکباری هم آیلین کنارش ایستاد و حرفی زد و تیام سری تکون داد و من از کارهای این دو جای حسادت تو تنم کنجکاوی میریزه.

کمی بعد از جمع خارج شدم و لیوانی شربت به کف دست گراهی شدم و سارا کناری وایساد و خیره ی جمع رقصنده ها اضافه کرد : برقصیم؟

از لحنش کمی لبخند رو لبم نشست و آهو هم به کنارمون رسیده گفت : برقصیم؟

و عاطی نیز کنارمون وایساده بیان کرد : دارین توطئه می چینین؟

سارا – میخوایم بریم برقصیم.

عاطی – بگیین میخواین برین آقاتون کشی اینا و الخلاص.

آهو – نمیای؟

عاطی – کافیه من جم بخورم ، وثوق من و بچشو یه جا کشته.

نگام به وثوق افتاد و اون لبخندی مهمونم کرد .

کف دستم کشیده شد و آهو گفت : کم آبروریزی کن سارا.

و من خندیدم و سارا اشاره ای کرد و آهنگ عوض شد و حرکتمون ریتم گرفت و من از این مدلای ایرانی رقصیدنی که به این جمع نمی اومد به خنده افتاده بودم و حس میکردم نگاه همه رو روی ماهایی که دیوونه وارانه وسط جمع میرقصیدیم.

نگام به کوروش افتاد و خنده ی رو لبش.

سالار دیده غره حرکت کرد ولی نمیشد اون تبسم کاشته رو لبش رو فاکتور گحرکت کرد.

بهزاد هم میریز خندید و گاهی چیزی دم گوش سالار میاضافه کرد.

آرمان که به جمعمون پیوست خوش تر شدیم و من امشامگاه رو به خودم زهر نمیکنم…امشامگاه برای مامانه.

آرمان رو بوسیدم و مولین هم هر چهارتامون رو بوسید و من روی کاناپه ای نزدیک تیام قرار گرفتم.

– انگار بسیار خرسندی.

– امشبو آره ، مولین خوشحاله ، منم خرسندم.

خیره ی نمیرخم بود و من نگام به لباس ساده و خوش دوخت مولین بود.

– تو و آیلین چرا اینجوری هستین؟

دستش با موهام مشغول شد و من نفس کشیدن هم یادم رفت.

– هیس ، بی خیال شو یه امشامگاهه رو.

– اون شامگاه چرا کوروشو زدی؟

– پاش بیفته میزنم میکشم اونی رو که به حق من دیده داره.

– کوروش اونجوری که تو فکر میکنی نیست.

– کوروش یکیه لنگه ی پاشا ، شاید چند درجه بهتر اما من از نگاش خوشم نمیاد ، دستشو میشکنم که گره شده تو کف دست تو.

– تیام داری شورشو درمیاری ، الان من و تو هیچ کاره ی همیم.

– تو تا آبان زن منی ، البته شاید.

– خودت هم میگی شاید ، جمشیدخان دنبال اینه که صیغه رو فسخ کنه.

– دوماهه نتونسته من بعدش هم نمیتونه….کم کسی نیستم ، نوه ی پسری ملکانم ، همونی که حتی بابات هم ازش حساب میبرد.

– داری خونوادتو میزنی تو سر خونواده ی من؟

– من هیچ وقت باباتو خونوادت تصور نکردم ، خواهرت هم بالاطیع ، مولینت هم که ملکانه ، شوهرت هم یه ملکانه ، پس خونواده ی تو ملکانن.

– موقتیه جناب ، اوج اجش تا آبان ، اون هم به قول تو شاید.

کف دستش اینبار دور کمرم پیچید و من تشنه ی این کف دستام ، سیرابی تو مرامم نیست.

– چیزی که مال منه ، مال من میمونه.

پوزخندی زدم و تن کنار کشیدم و رو بهش با همون پوخند کنج لب اضافه کردم : این مال موقتیه ، برو دنبال مال اصلی ، انگار تنها هم هست.

و قدمی برداشتم و صدای آروم آمین بیان کردنش رو نگوش داده زیرمیزی رد کردم.

*******

سالار دیده غره ای رفت و من کلافه شدم از این ارتباط های نگاهی و ابرویی که از اول جاده برقرار میکرد.

آهو – چته تو ؟ چرا اخم میکنی چپ و راست؟

سالار – این پسره چی کارته که دم به دقیقه میخواد برسونتت ؟ مگه من مردم یا بی غیرتم؟

آهو – از شخصیتشه ، پسر به این آقایی آدم حض میکنه میبینتش.

سالار – یکی این آدمه یکی پسرعموش .

آهو – سالار جان ما خسته ایم میخوایم پیاده شیم ، کاری نداری؟

سالار – با شما که خیلی اما خب دندون سر جیگر میذارم واسه چند ماه دیگه و آمین خانوم هم که غلط میکنن دور و برشون این مرتیکه تیام و اون پسره جلمبون کی بود اسمش …هان کوروش پیدا بشه.

آهو – آمین وکیل وصی خواست بی خبرت نمیذاریم.

به اشاره ی آهو از ماشین زدم بیرون و گذاشتم سالار مچ آهو رو گیر بندازه و در دور متوجه شدن چشم من اعمال منافی عفتشو شروع کنه و جیغ آهو رو بالا بیاره.

نرسیده به خونه پیامی روی گوشیم افتاد و تبسمم کمی بساط پهن کن شد روی صورتم و من مات جمله ای موندم که شاید کمتر شبی متوجه شده باشم.

– دلم هوس بغل کردنتو داره ، هوس بوسیدنتو ، هوس اینکه یه شامگاه تا صبح مزت زیر دندونم بره.

بوی کاپتان بلک میداد گوشیم و شیرینی این متن رو حتی با کلمه ی هوس هم نمیشد زهر کرد برای این تن نوزده ساله ی محتاج محبت .

کرم تو تنم وول خورد و کف دستام به تایپ کردن افتاد.

– اشتباه سندش کردی ، من آمینم…نه آیلین.

باز بوی کاپتان بلک گراهی شد گوشی میون کف دستم.

– شیطون نشو…برو بگیر بخواب و بذار من هم امشبو یه جوری سر کنم.

و این ذهن زنانه ی من به رویا پردازی افتاد و طعم تنش رو من هم گاهی چشیدم ، همون روی یک تخت خوابی ها و همون سر روی یه بالش گذاشتن ها و همون…

و اون عاشق آیلینه…و من هوسی…

هوسی شبانه برای نیاز های مردانه…

منِ زن رو عاشق نیست این مرد پرهوس…

منِ زن رو عاشق نیست این مرد چشم دوونده برای ناز قدمای آیلین…

منِ زن رو عاشق نیست این مرد رویاهای من…

نمیذارم از بودنم خسته شی ، بیا این تو و این جاده ، پاشو برو

اگه ریشه هام پیر و کهنه است اما نمیذارم از هم بپاشه تو رو

کف دستی به شونم خورد و من میون مسیرروی تنگ خونه ی بافت قدیم دار آهو خیره شدم به نگاه آهویی آهو و سر روی شونه ی خواهرانه و گاهی مادرانش گذاشتم و اشکی از گوشه ی دیدهم تا روی تیغه ی بینیم خط کشید.

*********

– چرا ساکتی؟

– مدلمه.

و کمی از توی آینه جلوی ماشین نگاش کردم.

آیلین – چی کارش داری شاهین؟

شاهین بود دیگه ، کلا اهل دست انداختن و بی تفاوت لبخند زدن.

شاهین – بچه پررو خیلی خودشو واسم میگیره.

آیلین – تو نخش نباش ، و گرنه کسایی هستن که به خاطرش با طنابشون خفت کنن.

شاهین – نه بابا ، فارسیت روون شده…راستی آمین خانوم؟

پر حرص نگاه میخ کردم به شیشه ی کنار دستم و اون ادامه داد که…

شاهین – مولینتو دو روز پیش متوجه شدم ، اومده بود خونه ی عمو.

نگام اینبار به آینه افتاد و کنجکاوی و ترس نگام رو انگار خوند این عشق اول روزهای کودکانم.

آیلین – چی کارش داری شاهین ؟ بابا گفت نباید آمین بفهمه.

شاهین – آمین مادرت میخواد ببینتت.

وقعی به حرفاش نذاشتم و کف دست به گوشی بردم و شماره ها رو پس و پیش کردم و کمی بعد صوتی مولین تو گوشی پیچید.

– جانم دخترم؟

– – مامان سلام.

– – سلام عمر مامان.

– مولین این پسره راست میگه؟

– – کی؟

– همین شاهین.

و دیدم پرش ابروهای مرد فرمون به کف دست رو.

– چی گفته مگه؟

– – میگه آذر اومده بوده.

– اومده بوده.

– که چی؟ چرا راش دادین؟ اون زنیکه رو…

– آمین…من به تو بی حرمتی یاد ندادم.

– مامان….

– جان مولین؟ اومد حرف زد ، حرف متوجه شد ، رفت ، حق داره مولینم ، حق داره دختر ، میخواد دو کلوم حرف بزنه باهات.

– – من و اون هم زبون نیستیم که حرفی هم با هم داشته باشیم.

– داری شورشو در میاری آمبن.

– شور چیو؟ من یه مامان دارم اونم تویی.

– شب بیا اینجا ، حرف میزنیم .

– فعلا که آقاتون به زور یه نونی تو دامن ما گذاشتن که نه میشه سق زدش نه میشه بابتش کفاره داد.

– دختر خوبی باش.

عمه ی همون مرد رویاها بود دیگه ، گاهی حرفاش هم شامگاهیه اون مرد رویاها میشد انگاری این عزیزترین.

آیلین – از من میشنوی اون زن لیاقت حرف زدن هم نداره.

شاهین – هرکسی لیاقت دفاع از خودشو داره….هرچند با بهونه.

ابرویی بالا انداختم و آیلین نیشخندی زد و شاهین پوفی کشید.

شاهین – میدونم ، از من بعید بود.

شامپانزه میذاشتن اسم این مردک رو که بیشتر لایق بود…والا…

کف دستم به زیرام بود و میمشاهده کردم که نگاه آیلین بند پاشای صدر میز جای گرفته است.

شاهین توی ماشین مونده بود و به آیلین تبسمی زده بود و من چرا حس کردم مقلب تبسمش از همون مقلب های سالار به منه؟

پاشا چیزی رو به آیلین دارای چند درصد سهام اضافه کرد و آیلین مغرورتر از همواره جوابی داد و یعنی باید به باور این موضوع برسم که آیلین یه پاشا علاقه ای هم داره؟

جلسه ی بدی نبود و من با اون شم اقتصادی بوده تو تنم و به قول سارا ارث هفت پشتم به این همه خوبی شکی عجیب داشتم.

آیلین کف دست روی شونم گذاشت و گفت: خسته ای؟

– من روزی دوازده ساعت هم کار کردم ، اینکه فقط دو ساعت گوش دادن بود.

– با آذر میخوای چه کنی؟

– این همه سال نبود ، حالا برای چی…

– نمیخوام دفاع کنم ، اون حق نداشت ، ولی خب شاید شاهین راست میگه ، شاید هرکسی حق حرف زدن داره ، ولو اینکه اون همه ی این سالا خواست ببینتت و بابا نذاشت ، تمایل داشت باهات حرف بزنه و بابا تهمتوجه شدم کرد که هر نوع ارتباط آذر با تو مساویه با محروم شدن من از امکاناتم ، شاید من هم کوتاهی کردم ولی اون اگه مادر بود از من و تو نمی گذشت بره دنبال قلبش.

– هیچ وقت حسرت دیدنشو نداشتم.

– اما من همواره حسرت داشتن یه خونواده رو داشتم ، چیزی که بدترین یادگار ی پنج سالگیم نباشه.

سری تکون دادم و این دختر حتی اگر بی تفاوت ولی باز هم خواهره.

نزدیکی پاشا اخمام رو به هم کشید و اون لبخندی زد و آیلین بازوم رو فشار داد .

پاشا – باعث افتخاره هممسیری دختران جناب مهرزاد.

آیلین – افتخار پنجاه درصد قضیه است ، پنجاه درصد بقیه اعتباریه که برای پروژه جمع یشه.

پاشا دستی به کناره ی لب هاش کشید و این مرد انگار از حاضر جوابی های آیلین همیشه طناز کفری شده بود.

پاشا – انگار این اعتماد به نفس تو خونواده ارثیه.

آیلین – ما وقت نداریم ، شاهین پایین منتظره ، بابا گفتن که عرض کنم بابت این پروژه ذره ای ضرر متحمل نمیشن ، در صورت ضرر غرامت سنگینی میخوان بابتش ، کم چیزی نیست دارین با اعتبار جمشیدخان مهرزاد بازی میکنین.

و کیف کوچیک جیرش رو به کف دست گرفت و این زن از پس خودش برنمیاد؟

پاشا ابرو بالا انداخته بود و سرتاپای آیلین رو وجب میکرد با نگاش و حتی گاهی دیده و قلب سیرها هم هیزی بلدن.

کمی بعد که تو لندکروزگار شاهین جای گرفته بودیم و نقای آیلین ر بابت عدم کارکرد اسپیلت اتاق میمتوجه شدیم شاهین تو همون ماشین به بستنی قیفی مهمونمون کرد و دهن من از این هه بی کلاسی باز موند و انگار آیلین عادتی بود که فقط فحشی بار قد و قواره ی شاهین کرد.

شاهین کمی به سمت من چرخیده گفت : نمیخوای برگردی خونه ی پدری؟

– میترسم جا شما رو تنگ کنم.

شاهین- نه بابا ، اینا چه حرفیه ، یه جوری با هم کنار میایم، من کلا با خانوما تو یه تخت یه نفره هم خودمو جا میکنم چه برسه به اون خونه دراندشت.

از این همه بی حیاییش خندم گحرکت کرد و آیلین کیف جیر اصلش رو حروم سر شاهین کرد و شاهین نقی زد و لیس پرسر و صدایی بستنیش رو مهمون کرد و من و آیلین از شدت چندش صورت تو هم کشیدیم.

شاهین – حالا این مرتیکه چی میبیان کرد؟

و روی صحبتش اینبار آیلینی بود که خودش رو با گوشیش مشغول کرده بود.

آِلین – هیچی.

شاهین – ممنوت از این جوابای پر و پیمونت.

و من تو حل معمای رابطه ی این دو موندم و دمی هم نزدم.

***********

صیام پایی زد و کسی کنارم اضافه کرد : قوی تر شده.

نیم نگاهی مهمونش کردم و سلامی زیر لب اظهار کردم.

– پنج شنبه ها کمتر میبینمتون.

– یه کم سرم شلوغه.

سکوتی شد و باز بیان کرد : تیام همراتون نیست؟

– نه.

و عینک دودی رو روی موهام فیکس کردم و کف دستی دور کمرم پیچید و من شوکه قیافه ی مردی رو که کنارم خیره ی پازدن های صیام بود برانداز کردم.

– برناممو جور کردم تا خودمو برسونم.

تنم میون کف دستاش آروم بود و دستش پهلوهام رو لحظه ای هم بی خیال نمیشد.

به جون ستاره هامون تو عزیزتر از چشامی

هرجا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صوتمی

نفساش با گوشم بازی کرد و من دلم به هم پیچید.

– باز با این مرتیکه دمخور شدی؟

– یه کم فاصله بگیری هم میفهمم هستی.

– فکر نکنم ، تو رو باید فیزیکی تفهیم کرد.

– من این فاصله رو دوست ندارم.

و تنش بیشتر به تنم چسبید و باز نفساش بود که به خورد گوشم میحرکت کرد.

– حالا خوبه؟…من هم فاصله رو دوست ندارم .

پوفی کشیدم و مثلا کلافه بودم و میدونستم که قندای آب شده ی تو قلبم تن به تن وزن دارن.

کارن – من باید برم ، مثل اینکه برنامه دارین ، به صیام بگین قولمون باشه واسه اون هفته.

تیام خشک نگاش کرد و کارن مسیری شد و این مرد شاید خنثی ترین آدم زندگی من بود ، خنثی و به دور از هرگونه حاشیه ، البته به جز اون گیر انداختنم تو جادهروی خونش.

– به چی اینجور خیره شدی؟

– چرا خودتو تا این حد محق میدونی ؟

– چراکه حقمی.

– ببین تیام ، نمیدونم چته اما اینو خوب میدونم که نسبت بهم احساس دین داری ، بی خیال مرد ، من باهاش کنار اومدم ، تو هم کنار بیا.

– تموم شد؟…حالا بذار به اسکیت سواری پسرم نگاه کنم.

ابرویی بالا انداختم و کف دستش روی شونه هام حس سنگینی داشت…حس خوب مرد داشتن هم کمی داشت…

– چرا خودتو قاطی پروژه کردی؟

– چی؟

– اون پروژه آینده ای نداره ، نمیخوام درگیرش بشی ، نمیخوام حس شکست داشته باشی.

– چی داری میگی واسه خودت؟

– من نمیذارم چیزی که این همه وقت براش وقت گذاشتم و همه چیمو درگیرش کردم از کف دست بره.

– تو حالت خوبه؟

– بسیار خوب ، مخصوصا الان.

– کارای شرکت چطوره؟

و سارا همواره از اینکه من قلبم برای اون میز تنگ میشد خاک برسری بارم میکرد.

– منشی ندارم ، کارم بعضی اوقات لنگ میمونه.

– چرا؟

– زیرا مزه ی یه منشی خوش برو رو و از قضا آمین نامی زیر دندونم مونده.

خاموشی کردم و کف دستش با موهای از شالم بیرون زدم درگیر شد و خیره ی نمیرخ مثلا آروم من گفت : عوض شدی آمین….آمین من تا این حد سرد نبود ، من به گرماش عادت کردم.

مزه ی آمین منش زیر دندونم گیر کرد و دلم باز به هم پیچید و بوسه ی نرمش روی گونم آتیش کشید تنم رو .

– همه عوض میشن.

اومدن صیام و منی که تنش رو بغل زدم حرف رو نیمه گذاشت.

به درتمایل داشت تیام و اصرار بی اندازه ی پسرکم با اونها جادهی خرید و بعدش هم شام مطابق میل صیام شدم و تیام لبخند داشت و این مرد برام تعریف نشده ترین فرمول زندگیه.

زخم که نه جدایی از تو دلخراشه ، یاد تو مثل خوره مثل بوف کوره

– من هیچ وقت این مقلبی خرید نداشتم ، به جر وقتای با تو و صیام بودن.

– جمشیدخان هم همینطور.

– منو درحد بابات میبینی ؟

– نه ، من بابامو هرچند بد دوست دارم ولی…

لبخندش انگار حرص داشت.

سر کنار گوشم خم کرد و گفت : دروغش اذیته چه برسه به راستش.

صیام بود که حرف برید و من به اون منتخب میون کف دستاش با چشمای گخوشحال شده خیره شدم و تیام دست به گوشه های لبش برد تا اون خنده ی اومده تا روی لبهاش بالا نیاد.

صیام – قشنگه مامان؟

آخه اون باربی با موهای بلوند رو روی زمینه ی صورتی کجای دلم بذارم من؟

– مامان جان این دخترونه است.

صیام – خودم میدونم ، میخوام واسه تو بخرم.

تیام باز سر کرد تو گوشم و نفساش امشامگاه کولاک میکنن.

تیام – بچم هم درک کرد لاغر شدی که این مدل سایز انتخاب میکنه.

بی توجهی خرج تیام کردم و در هممسیری با صیامم به زور لباسی برداشتم و تیام هم با سلیقه ی خودش یکی برداشت و حیا هم نداشت این مرد با اون مقلب های منافی عفت دارش.

کمی بعد روی اون صنقلبی های فانتزی بودیم و صیام با ماشین شارژی تو کف دستش خوش بود و تیام به من خیره.

کف دست زیر زیرام بردم و موهای حالت داده شدم رو از جلوی چشمام کناری زدم و تیام هنوز هم خیره بود.

صیام- مولین امشب با ما بیا خونه.

و برق نگاه تیام رو میشه معنی کرد؟

– تو با من بیا خونه آهو جون.

صیام – آخه بابا بیان کرده تو بیای خونه ما.

و من نگاه غره ی رفته به صیام رو مشاهده کردم.

صیام – نباید میگفتم ؟

و من لبخند اومده تا روی لبام رو بلعیدم و تیام اینبار خودی نشون داد.

تیام – همون خونه است ، همونی که با هم توش خوش بودیم.

– خونه ی آهو رو ترجیح میدم.

تیام – تا کی میتونی مهمون باشی ؟ هرکسی یه روزی باید به خونه ی خودش بگرده ؟

– نمیخوای که بگی خونه ی من خونه ی توئه.

تیام – هست و نمیتونی انکارش کنی.

پوزخندم آزارش داد و من بد شدم؟؟؟؟

من که از تو قلب کندم بس که مردم آزاری

***********

صیام به خواب حرکت کرده بودو من خم شدم و گونش رو بوسیدم و در رو بستم و تیام پیاده شده و تکیه کاپوت داده بیان کرد : هم اونو اذیت میکنی هم خودتو.

– وقتی از اول تو گوشت بخونن باید دل بکنی برات عادی تر میشه.

– شد؟

– میشه.

– شب خوبی بود ، من هیچ وقت دلتنگ نشدم ولی امشامگاه بی‌قراریامو پس زدم.

نگام به آسفالت ناهموار کوچه بود و دست اون گونم رو لمس کرد.

– باش آمبن ، نبودنت درده.

و سوار شد و من نگاه آخرش رو باور کنم یا راهی شد و آمدهای عجیبش رو با آیلین؟

قلبت که میلرزید من با چشام متوجه شدم تو ظل تابستون چقدر زمستونه

***********

عصبی بودم و پای راست اومده روی پای چپم رو فاقد ریتم تکون میدادم و نگام به هرجایی بود جز نگاه طوسی روبروم.

– همواره قکر میکردم وقتی ببینمت بسیار حرفا دارم که بگم…

– من هیچ وقت در مرود دیدنتون فکری نکردم که در مورد حرفاش فکری بکنم.

– بابات پرت کرده؟

– بابای من پرم هم بکنه عوضش اونقدری نامرد نیست که بچه هاشو بی خیال شه و بره دنبال هرزگیش.

– من هیچ وقت هرزگی نکردم.

– هرزگی فقط با یه نفر جز همسر خوابیدن نیست ، هرزگی همون فکریه که جز شوهر میره واسه یکی دیگه.

– هر کسی قلبایل خودشو داره.

– دلایل یا نظر؟

– آیلین میگفت مهربونی.

– همه ی آدما دو شخصیت دارن ، شاید آیلین با این شخصیتم برخوردی نداشته.

– من بدی کردم درست ، شما دوتا چرا خوبی نمیکنین؟

– چرا براتون مهمیم ؟ شما زیستن خودتونو داری ، خوشامگاهختین ، دوتا پسر دارین.

– دوماه تو این شهر نموندم که جوابم نه باشه ، میخوام با من بیاین ، بهترین زیستنو براتون….

– حیات من وقتی زیباه که مولینم کنارم باشه ، که من پیشش باشم ، که حس کنم همواره هست.

– همیشه فرشته تو زیستن من بوده.

– شما همیشه تو زندگی اون بودین.

– من میخواستم ببرمت.

– ممنون که نبردینم ، من الان کسایی رو دارم که صد در صد با زندگی با شما نداشتمشون ، من بدبخت نیستم ، کسایی هستن که نگرانم بشن.

– همه ی این سالا منتظر این بودم که بزرگ بشی و خودت بتونی تصمیم بگیری که انتخابم کنی.

– من هیچ وقت منتظرتون نبودم.

اشک نگاهاش رو با اون دستمال ریز ریز شده گرفت و من کیفم رو برداشتم و در حال گذشتن از کنارش بیان کردم : وقتی از یه چیزی میگذری دیگه به کف دست نمیاد ، امیدوارم مشاهده کردار آخرمون باشه ، خداحافظ.

تن که روی صندی سوناتای آیلین کشیدم گفت : امیدوام اون روحیه ی مهربونت بالا نزده باشه و نبخشیده باشیش.

یه وری خندی به رسم تیام زدم و اون نیشخندی تحویلم داد و اظهار کرد : اون مرتیکه بسیار تاثیر گذاشته روت انگاری…حالا چی شد ؟ رفتنی شدی؟…البته اگه اون مرتیکه بذاره.

– برای چی برم؟

لپم رو با دو انگشت کمی کشید و من همواره مقلب های خط چشمش رو تحسین کردم.

– مثه اینکه خونه خبراییه ، شاهین گفته بریم.

– شاهین موندنیه؟

– این پسره هیچ وقت تو حیاتش برنامه ریزی نداشت ، برای موندن هم آدم باید قلببستگی داشته باشه که شاهین جز مامی جونش هیچ دلبستگی نداره.

– من همواره فکر میکردم تو و اون…

– بسیارا این فکرو میکنن…یکیش همون پاشا.

– دوسش داری؟

– تو چی ؟ دوسش داری ؟

– کیو ؟

– تو زیستن تو فقط یه مرد جدی بوده ، فاکتور میگیریم از پسرعموی پاشا البته.

– داری کدومشونو بازی میدی آیلین ؟

– من فقط بازی میکنم ، کارگردان یکی دیگه است.

– تو و تیام مشکوکین.

– چیمون ؟ رابطمون ؟ …به هر چی میبینی اعتماد نکن آمین.

– سرم پر از سواله.

– بپرس ، اما از کسی که باید بپرسی ، مطمئنا تا تیام نخواد من نمیتونم حرفی بزنم.

از این راحت تیام گفتنش کمی و فقط کمی حرصم گرفت و مدیونه کسی که لحظه ای فکر کنه من حسودم…

از ماشین که بیرون زدیم و شاهین با اون شلوارک و رکابیش به پیشوازمون اومد آیلین غرزد که…

آیلین – سی سالته شاهین ، یه کم آدم باش.

بی خیال اون دو تو بغل مولینم فرو راهی شدم و مولین بوسیدم و کنار گوشم اضافه کرد : متوجه شدیش؟

– شرط میبندم دیشامگاه تا صبح هم خودت نخوابیدی هم جمشیدتو بی خواب کردی.

کنارش روی کاناپه ای قرار گرفتم و خانم گل چندی بود که شهرستان راهی شده بود و دیگه هم برنمی گشت.

– حرف زد گوش دادم ، حرف زدم گوش داد ، ته حرفایی که اظهار کرد و متوجه شدم راهی شدن بود و بس ، ته حرفایی که گفتم و متوجه شد هم یه مامان داشتنم بود و بس…کفتر جلدتم مولین.

جمشیدخان رو روبروی خودم دیدم و سلامی کردم و نگام به طرفی کشیده شد که شاهین بود و دست گرد گردن آیلین انداخته.

اومدن یکی از پله ها نگام رو به عکس العمل آیلین کشوند و این دختر بی تفاوتی رو خوب بلده.

بحث جمشیدخان و پاشا اذیتم کرد و کاش جمشیدخان کارش رو به این خونه نمیکشوند.

لرزش دستای آیلین توی متوجه شدم بود و من نگام پی قدمای نامتعاقلبش به سمت پله ها بود و نگاه پاشا هم بود.

کف دست روی دستگیره ی اتاقش گذاشتم و دراز کشیده بود روی تخت و میلرزید و حرفایی رو زمزمه وار میبیان کرد و چنگ انداخته بود به ملافه های تختش.

قرصایی رو که پشت قاب عکس دکور اتاق بود رو برداشتم و به زور به دهنش رسوندم و کم کم حرکاتش عادی تر شد و دکتر چقدر تلخ در مورد ریشه ی این لعنتیا گفت و ما شنیدیم.

و این دختر حساسه…

به‌شدت حساسه…

– حالش خوبه؟

شاهین بود و تکیه اش به قاب در.

– هیچ وقت خوب نمیشه ، هیچ وقت…

طفلی دلش لرزید، دلش بار دیگر شکست

تو ظل تابستون تو کوچه برف جای گرفت

سینی چای رو برای جمشیدخان گراهی شده بودم و همه ی ترس داشته و نداشته ی تنم رنگ چایی بود و دیگر ترسم همون امتحان لعنتی ادبیاتی که فردا داشتم.

قدم های نرمش رو روی پله ها متوجه شدم و اون به سر تکون دادنی مهمونم کرد و جمشیدخان توی تلفن داد کشید.

قدم های نرمش کمی لرزید و من خیره ی حرکات ناموزون پاهای خوش قلمش بودم و درک نمیکردم این لرزش افتاده به جون این پاها رو.

روی اامان کاناپه افتاد و دستی به صورت کشید و جمشیدخان نگاهش راهی شد پی کف دستای چسبیده به صورتش.

قدم های کشیده جمشیدخان رو متوجه شدم و صوتی آیلین آیلین اضافه کردنش گوشم رو خراش داد.

– چرا منو نگاه میکنی ؟ برو قرصاشو بیار ، پشت قاب عکسشه.

قلبت که میلرزید من با چشام دیدم

تو ظل تابستون چقدر زمستونه

***********

– قلبم واسه خودمون میسوزه.

– چرا؟

– راست میگی واسه تو نباید قلب سوزوند ، تو خوشامگاهختی ، خیلیا رو تو زیستنت داری ، اما من همونی هم که میخواستم رو نتونستم داشته باشم.

– چرا عاشق پاشا شدی؟

– تو چرا عاشق تیام شدی؟

– من عاشق اون نیستم.

– هستی ، من خواهر کوچولومو میشناسم ، تو همیشگی واسه چیزایی که دوسشون داری حسادت خرج میدی ، الان هم داری به من حسادت میکنی.

– من از اولش میدونستم که تیام حق توئه.

– عادت کن واسه چیزایی که دوست داری بجنگی…به خاطر دیگران از خودت نگذر.

– مگه تو واسه پاشا جنگیدی؟

– آدم واسه چیزی میجنگه که پسش نزنه.

کمی تو خاموشی اتاق نگاش کردم و اون خیره ی سقف اضافه کرد: اون هم میدونه من مریضم ، وقتی فهمید ازم قلب کند…شاید اصلا دلی نداشت.

– تو مریض نیستی.

– هستم آمین ، هستم که وقتی بابام داد میزنه رعشه میفته تو جونم ، دکترم دز قرصامو هرجلسه میبره بالا و حالیش هم نیست که من هر وقت صوتی قد بلند بابامو میشنوم یاد دعواهاش با آذر میوفتم ، باد اون باری که به خاطر دعواشون بابا عصبی شد و منو واسه یه لیوان شکستن پرت کرد تو انباری زیر پله ها و یادش حرکت کرد دختری هم داره.

– من و تو هر دومون ترسایی داریم چون زندگیمون عادی نبوده.

– ببین آمین حرف من دیوونه بودنم نیست حرف من تویی که نمیخوای یه بار حرفای او تیام بدبختو بشنوی.

– حرفای کسی رو که دوستت داره؟

– حرفای کسی رو که دوسش داری.

– من خسته ام.

– ممنون که به خاطرم موندی.

و چرا من بابت اون رعشه همیشگی بوده تو تن خواهرم تو اتاقش شامگاهی رو صبح میکنم؟

***********

آهو نقی زد و من کوبیدن تو پهلویی مهمونش کردم و یه کوفت هم ضمیمه ی ماجرا شد بابت این نقای نبوده برای عدم حضور سالار خان تو این خرید لباس برای عروسی.

عاطی – خوبه این لباسه؟

به شکم کمی پیدای عاطی نگاهی کردم و وثوق قبل من اظهار فضلی کرد و عاطی رو چشم غره رو جا گذاشت.

وثوق – نچ ، بچم توش راحت نی.

آهو ریزی لبخند زد و عاطی هم بغ کرد و من لباسی دیگه نشون دادمش و اون ذوقی کرد و وثوق برای من اخمی کرد و چقدر مخش رو خوردم تا راضی شد گوشه چشمی مهمونمون کنه این جان خواهر.

برای پرو لباس رفته بودن عاطی و آهو و من و صیام و وثوق هم روی نیمکتی انتظار میکشیدیم.

وثوق – وقتی نبودی ، وقتی دربه در دنبالت بودم گمونم برد به خونه ی مادرت اما میدونستم کلید نداری خودت یه روزگار گفته بودی اون خونه رو بی کلید دوست داری ، دوست داری مولینت درو باز کنه برات ، آمین دورمون زدی بدجور ، غصه دارمون کردی دختر.

– دیگه کمتر کسی یادشه.

وثوق – فریدون خان یادشه که هربار زنگ میزنه و زخم میزنه به تیام ،تهمینه جون یادشه که فقط ورد زبونش آمینه ، مولینم یادش نرفته که قلبش پر میزنه تا ببینتت ، من یادم نراهی شده ، صیام یادش نرفته…تیام هم یادش نرفته…

از بس شکستم داد شکل شکستن بود

آغوش اون تنها سرمایه ی من بود

کف دست بهزاد نرم به شونم فشاری آورد و راهی شد تا به مهمونای دیگش خوش آمدی بگه و من تبسم زدم به اون دختر سفید پوشی که با آهو درگیر بود.

– حس میکنم به‌شدت خوشامگاهخته.

– آره ، اینکه یکی دوستت داشته باشه خیلی خوبه.

– فکر نمیکردم اومدنم به اینجا زیاد خوش گذشتن بهمو داشته باشه.

بی تفاوت نگاهی مهمونش کردم و اون خیره ی کسی شد و رد نگاهش میرسید به اون مردی که از ابتدای مهمونی تکیه زده به بار دست به جیب و کت کنار زده وایساده بود.

– چه خوش تیپ.

یک چیزی تا گلوم جوشید و بالا اومد و من نگاه دزدیم.

– همواره از خودم می جویا شدم این مرد با این رفتار خاص نصیب کی میشه.

باز سکوتم بود و چیزی که تا گلوم بالا می اومد و معدم رو میسوزوند.

تصویر دردامه اشکای پنهونیم

ما دیگه تو جهان با هم نمی مونیم

– به نظرت از این بشر از خودشیفته برمیاد که پیشنهاد رقص بلد باشه؟

دلتنگی میگیره تموم جهانمو

کسی نمی فهمه بعد تو حرفامو

قدم هاش برداشته شد و قلب من بی تاب…نفسم در نمی اومد و کاش تا به این حد خدا نظر ویژه ای به این حرفای قلب آیلین نداشت.

دیگه نگات به انتظارم نیست

اینجا کسی دیگه کنارم نیست

به تکون سری مهمونم کرد و من نگاه دزدیم و این مرد نفوذ ناپذیر سکوت پیشه کرده ی امشامگاه همون مرد چند روز پیشی نیست که آمین بمون و نبودنت درده رو ورد کرد و پاشید به جون شیشه ی ترک برداشته احساس من؟…هست؟

آیلین – انگار تنهایی.

نگاه اون اینبار خیره ی من نگاه به نیمرخش دوخته ، نبود ، خیره ی اون دو گوی خاکستر رنگ نگاهای آیلینش بود و بس.

تیام – مسرورم میکنی همرام باشی.

و متوجه شدم که آیلین زیردیدهی براندازم کرد و متوجه شدم که اون نیمه ی هنوز غرور داشته ی تنم چنگ زد به آخرین مهره های کمرم تا نگه داره این تن آماده ی هر لحظه سقوط رو.

پیوستنشون به گروه رقص رو دیدم و کف دست کشیدم نرم به دیوار سنگ دار خونه ی پدری سارا و جادهم کج شد میون تراس تنها مونده ی مجلس.

دیدهامو میبندم یادم بره رفتی

یادم بره بی تو گم میشه خوشامگاهختی

میون کانتکتای اون گوشی مثل من میون این همه آدم بی کس مونده دست بردم روی شماره ای و بغض رو با مخلوط اون آب های ماسیده میون دهنم فرو دادم و باز گیر کرد…اون لعنتی میون مججادهای نفسم گیرکرد و من موندم و الویی که متوجه شدم و آوای خشدارم که جوابشو داد…

– صدات میلرزه چرا ؟ سارا رو عروس کردی بغض داره؟

دلتنگی میگیره تموم جهانمو

کسی نمی فهمه بعد تو حرفامو

– چیزی شده؟

– چیزی نگو ، نمیخوام آرایشم به هم بریزه و چشمام سرخ بشن و قلبم واسه دختر تو آینه بسوزه.

– بگو چی شده ؟ بگو باز چه کرده اون شوهرت؟

– قلبم تنگه کوروش.

– تنگ چی؟

– همون روزایی که من بودم و آهو بود و سارا ، همون روزایی که سه تامون سوزن میزدیم و وسعت جهانمون همون چرخ خیاطی گوشه ی اتاق بود ، همون روزایی که کل قلب خوشیم مامانم بود و کنار برکه ی ویلاش به ملایمش رسیدن….برنمیگرده اون روزگارا ، حالا آهو کل روزشو با سالاره و سارا هم که دیگه شده مال بهزادش ، حالا فقط منم کورروش ، منم و مامانی که دیگه فقط برای من نیست.

– چرا بغض؟

– قلبم یهو گرفت.

– یهو ؟

– آره خب ، سارا رو مشاهده کردم ، قلبم یهو تنگش شد.

– فقط واسه سارا؟

– نگو کوروش ، آزار نده.

– ما غلط بکنیم.

– باید برم.

– به خودت فکر کن ، به سارا که خوشحاله ، امشامگاه بذار خوش باشی.

کمی سکوت و منی که شکستم این آهستهش ریخته میون فضای تراس رو.

– کوروش؟

-جانم؟

جانم همه رو عادت دارم بذارم پای عادتشون.

– ممنون که هستی…خداحاظ.

– میبینمت.

دیدهامو میبیندم حتی تو بیداری

سردرگمم از این روزگارای تکراری

***********

مولین کف دستم رو نرم فشرد و من میدونستم که این روزگارای با جمشیدخان بودن رو دوست داره من عاشق شدن های اون رو دوست دارم.

– به تیام فکر میکنی؟

– من ازش گذشتم.

من گذشتم از تبی که تو رو تو خونم ببینم

راضیم به اینکه گاهی تو رو میتونم ببینم

درد دیدهاش رو نمتوجه شد گرفته دیده چرخوندم مین جمعیت و خنده قاطی آوای زنگدار از شدت بغضم دادم و گفتم : سالی و آهو کوشن ؟ به این پسره اعتباری نیستا ، یهو دیدی زود زود خاله بزرگ شدی رفت فرشته خانوم.

نرم پشت کف دستم زد و من با همون زنگ صدای حاکی از شدت بغض لبخند زدم و دستی شونم رو فشرد و این عطر خنک مردونه مطابق شخصیت همیشه بی رحم جمشیدخانه و بس.

سر تو گوش مولین برده و شیطون شدم و این شیطنت به تن او بغض نشسته تو گلوم زار میزد.

– این شوهرت دو دقیقه مامان داشتن ما رو هم نتونست ببینه ، چی خورش کردی اینجور ذلیلت شده بانو؟

خنده ی مامان رو عاشق شدم و مامان رو باید دوست داشت.

جمشیدخان – آیلین دوساعته با اون مردک چی میگه ؟

مولین – جمشید یه امشبو…

جمشیدخان – من هیچ وقت دخترامو بی خیال نمیشم.