– این اینجا چی کار میکنه؟
دنیا همان یک لحظه بود ، آن دم که دیدهانت مرا از عمق چشمانم ربود
حرکت دورانی دست راستم روی بازوی سمت چپم کمی از دردم کم میکرد و من فقط فکر کوروش بودم.
صوتی جمشیدخان هر لحظه بالاتر میرفت و من میون اون همهمه گاهی صوتی مولین رو هم تشخیص میدادم و نمتوجه شده میدونستم که آرمان تکیه زده به کانتر و در حال کافی میکس خوردن با لبخند دعوا رو متوجه شد میزنه و من چقدر از این خونسردیش خوشم میاد.
کف دستگیره ی در بالا پایین شد و باز صدای داد جمشیدخان بالا راهی شد.
مامان – بس کنین دیگه ، تو چیکار به این در داری آخه؟
جمشیدخان – تو دخالت نکن فرشته…
مامان – دخالت نکنم که بیشتر بچمو آزار بدین ؟ اصلا شما دوتا به چه اجازه ای تو خونه ی منین؟
و صوتش اومد و بوی کاپتان بلک ذهنم زیر بینیم زد و من چقدر تشنه ی شامه کشیدن این بوی لعنتی عجیب خوشامگاهوام.
تیام – ببین عمه ، آمین آماده بشه دیگه مزاحمت نمیشیم.
مولین – دیگه چی؟
جمشیدخان – آمین با تو یکی هیچ جا نمیاد.
تیام – چی شده جمشیدخان ؟ تو پروژه ی اشتراکیتون با پاشا مشارکت نکردم شکارین ازم؟
و چقدر خوبه که تیام میون دعواهاش هم جمشیدخان رو شما شما خطاب میکنه.
جمشیدخان – قرار ما تا عید بود.
تیام – توی عقدنامه نوشته تا یه سال.
مامان – تیام غیرمنطقی نشو ، آیلین که برگشته.
تیام – مشکل اینه که الان حرف من آیلین نیست ، حرف من آمینه.
جمشیدخان – آمین با تو جایی نمیاد ، حالا هم برو هرجا میخوای شکایت کن.
تیام – اون وقتی که عقدش میکردین به نام من باید فکر الانشو میکردین ، شما که میدونستین من از حقم نیمگذرم.
و گاهی من فقط حقشم…و گاهی با صعود مقام فقط زنش.
جمشیدخان – از آمین چی میخوای ؟ میدونی آیلین روش حساسه اینجوری میخوای آیلینو به دام بندازی؟
آیلینی که از پونزده سالگیم بیشتر از گذشته ازم کناره گحرکت کرده روی من حساسه ؟ و چقدر من برای خودم بهونه میتراشم بای نبودن آیلین میون فسفر های خاکستری مغز تیامم.
مامان – تیام برو و این قائله رو ختمش کن.
تیام – اضافه کردم که آمین بیاد راهی شدیم.
آرمان – آخه آمین اگه میتمایل داشت با تو بیاد که نمیومد اینجا.
و چقدر من این خونسردی های داداشم رو دوست دارم ، اون وقت هایی که میون سرخی نگاهای مخاطبش ریلکسیش کفری میکنه مخاطبو .
تیام – آمین….
مشت کوبید به در و چقدر من عذاب دارم بابت اون زخم کنار لب کوروش.
از جا قد بلند شدم و موهام رو کناری زدم و باز ریخت تو پیشونیم و در رو باز کردم و دیدهای تیام تنم رو وجب کرد و من میدونستم که قلبش لک زده تا تنم رو یه مشت و مالی حسابی مهمون کنه.
شونه ی به چارچوب تکیه دادم و جمشیدخان حرصی نگام کرد و هچ وقت نگاهش برای من پدرانه نبود.
تیام – برو آمادده شو.
– برای چی؟
تیام – میتمایل داشتی مولینتو ببینی چه کاری بود بدون خبر بزنی از خونه بیرون؟
– من که ایمیل زدم ، در ضمن فکر کنم جمشیدخان هم اضافه کرد که اتمام قرارداد ما تا فروردین بوده.
چشمهام یخ نبود و میمشاهده کردم که اشتیاق نگام رو درک میکنه و حرف هام رو نه.
تیام – مسخره نشو.
– آیلین اومده ، همون که به خاطرش منو اشتباه دزمشاهده کردی ، من هیچ وقت به چیزایی که واسه خواهرمه چشم نداشتم.
تیام – تا آبان عقدمی.
جمشیدخان – به صیغه است ، فسخش میکنیم.
تیام فقط به من نگاه میکرد و من هیچ وقت حرف دیدهاش رو نخوندم.
مولین – تبام برو ، بذار بچم یه کم آهستهش داشته باشه.
تیام – آیلین کجاست؟
و این سوال همون به دار آویخته شدن آدمک احساس وجود من بود.
عقب گردش آزارم میداد.
یه لظحه از حرکت وایساد و سر عقب آورد و رو به من گفت : هنوز دیر نشده ، تو با جمشیدخانت هیچ آینده ای نداری ، من به تو قول دادم بهترین حیاتو داشته باشی ، میتونی انتخاب کنی.
و اون ناظهار کرد که من میتونم اونو داشته باشم.
حرکتی ازم نمتوجه شد و راه افتاد سمت در و رو به جمشیدخان گفت : من اونقدر تو دم و کف دستگاتون آدم دارم که بدونم دارین از ایران میرین ، فقط یه موضوعی این وسط هست …من از یه سوراخ دوبار نیش نمیخورم.
دلم دستش رو میتمایل داشت ، حتی اگه از فشار کف دستش بازوم باز هم کبود میشد ، قلبم برگشتنش رو میمیل داشت و به زوربردنم رو…من قلبم کمی و فقط کمی عشقش رو میمیل داشت…همین.
در که پشت سرش کوبیده شد سرخوردم و رو زمین قرار گرفتم و آرمان بود که تنم رو بغل زد و کنار گوشم بیان کرد : لیاقت خواهر منو نداشت ، بی خیال.
و چقدر سینه ی پرمهرش برای منِ تو این لحظه پس زده شده مرهم بود.
دلم بشکنه حرفی نیست ، فقط کاش لایقت باشه
میرم از دل تو بیرون که عشقش تو قلبت جاشه
*******
فقط ده ساعتی از رفتن تیام گذشته بود و من صوتی جیغ جیغ های سارا و آهو رو پشت در اتاقم میمتوجه شدم و تنم درد داشت و نمیتونستم چند قدمِ تخت تا در اتاق رو جاده برم.
تقه ی آرومی به در خورد و صوتی خوش آهنگ مولین به گوشم قرار گرفت و من کمی به تن پردردم تکون دادم و با نگاهای پف کرده با بهونه خستگی و با واقعیت گریه در رو باز کردم و آهو تنم رو به آغوش کشید و من بوی تنش رو کف دست دارم…حتما سالار هم دوست داره.
سارا اشک ریخت ، مشت آروم حواله ی تن پردردم کرد و ته تهش کل صورتم رو بوسید و چقدر رنگ پریده ی صورتش آزارم داد.
و سالار…
دست بالا برد و سارا جیغ زد و آهو سالار رو قد بلند صوت کرد و من چشم بستم و…
ضجه زدم باز…
هق زدم باز…
سالار تنم رو به اتاق کشید و با پا در رو بست و لبه ی تخت قرار گرفت و من همینطور سر به تنش میفشردم و هق میزدم و اون موهام رو ناز میکرد.
– چته ، چرا بی خبر ؟ نمیگی ماها دیوونه میشیم ؟ با آهو هم به هم زده بودم خبرتو داشتم ، حالا واسه چی بی خبرم گذاشتی ، راهی شدی ؟
– دیدی نمیمیل داشتم ؟ متوجه شدی سالار ؟ آیلینو میخواد ، اون همیشه آیلینو میل داشته.
سرم به سینش بود و دیدهام میسوخت و سالار هم میدونست که من فقط نوزده سالمه.
– لیاقت نداره مرتیکه الدنگ.
– تو که اظهار کردی اون میتونه دوسم داشته بشه.
-غلط کردم ، نمیدونستم اینقدر دله است.
– من دوسش دارم.
– میدونم ، میدونم فدات شم.
– اون به بابام اظهار کرد آیلین کجاست…من که میدونم واسه خاطر آیلین اومده بود اینجا ، من میدونم…
– پشیمون میشه.
– آره آیلین که پسش زد برمیگرده پیش من ….هیچکی منو قبل آیلین نخواست ، نه بابام ، نه مامانم ، نه تیام…من بهشدت بدم سالار ؟ زشتم ؟ میدونم به اندازه ی آیلین خوشگل نیستم ولی..
– تو ماهی آمینم ، خواهر من پریه.
– پس چرا تیام منو نتمایل داشت؟
– آدم نبود مرتیکه.
– تو اضافه کردی میتونه منو دوست داشته باشه.
– دردت تو جونم ولش کن ، تو بهشدت بهتر از اونو میتونی داشته باشی.
– مگه بهتر از تیام هم هست؟
و کف دستاش تنم رو بیشتر فشرد.
کمی که خاموشی شد اظهار کرد : خیال نکنی بی خیالت میشم که بی خبر زدی از تهرون بیرونا.
– جمشیدخان بیان کرد.
– میخواد از ایران ببرتت؟
– من نمیرم .
– نمیذاریم که بری…بابات خیال کرده میتونه یه عمر واست تصمیم بگیره.
– آیلینو دیدی؟
– آره ، با شاهین اومده.
شاهین ، همونی که کادوی کودکی منو داد فدایی کیف مدرسه ی آیلین.
– میخواد ببینتت.
– من به خاطر اون عاشق شدم.
– به نظرت آیلین راضی به ازدواج با تیام میشه؟
– نمیدونم…دیگه هیچی نمیدونم.
– شاید تیام…
– دیگه حرفشو نزنیم ، باشه؟
– باشه.
و چقدر سالار خوبه ، همون پسری که من روی دوشش میشستم و اون بهم سواری میداد و خروس قندی مهمونم میکرد و تولدهام رو یادش بود همیشگی.
– بریم صبحونه بخوریم؟
سری تکون دادم و پشت میز لبخند الکی میزدم و جمشیدخان وصله ی ناجور جمعمون بود انگار.
سالار – آمین سهراب آخر هفته میخواد ببینتت.
جمشیدخان – آمین دیگه فرصت اینو نداره که برای اون پسره کار کنه.
مامان – برو مامان جان ، سهراب هم افتاده دست تنها.
آهو – دستت درد نکه فرشته جون ، ما رو که برگ چغندر هم حساب نکردی.
و من چقدر دلم حسرت داشت…
حسرت اون تبسم پرعاشقیی که سالار میون تبسمای از ته دل آهو میزد.
سارا- آمین بریم تاجیکستان؟
شونه بالا انداختم و آهو اظهار کرد : من که میرم ، هم فاله هم تماشا.
سالار – فکر نکنم برنامم خالی باشه ، بتونیم بریم.
مولین تبسمشو خورد و ابروهای آهو به هم گره خورد و سارا سقلمه عروس جانو مهمون کرد.
قلبم بشکنه حرفی نیست ، اگه تو یار و همراشی
ولی میشد بمونی و کمی هم عاشقم باشی
*******
بچه ها خواب بودن و من شال رو دورم پیچیده به مامانی که روبروم قرار گرفته بود و منو نگاه میکرد خیره بودم.
– چرا میگی نه وقتی این همه دوسش داری؟
– از اینکه ازم گذشتو بگذرم ، حرفی نیست ولی یه عمر حسرتای تو رو کجای دلم جا بدم؟
– وقتی عاشقش شدی که من نبودم ، حالا هم فکر کن نیستم ، فکر کن خودتی و خودش ، منی نبودم ، جمشیدخانی برام نبود ، تو بودی و جمشیدت ، تو بودی و مردی که دوسش اری و همه ی این سالا به پاش نشستی.
– من به پای بچه هام جای گرفتم.
– تو به پای نگاهای جمشیدت جای گرفتی.
– نمیتونم آمین ، نگاه پر حسرتت داغونم میکنه.
کف دست روی مشتش گذاشتم و اظهار کردم : قربونت برم ، یه عمر به خاطرم از همه چیت گذشتی ، اینبار بیا و خودت باش ، فقط به خودت فکر کن ، به بار فقط تو لحظه زیستن کن.
– تو اگه بودی قبول میکردی؟
– بابام منو دوست نداشته ، هیچ وقت ، دروغ میگه که دوسم داره ، که منو میخواد ، میترسه ، ازاینکه منو نداشته باشه میترسه ، یکیو واسه خودش میخواد ، تنهاست ، وقتی صیغه ی تیام شدم دلم گراهی شد ، وقتی رفتم خونه ی جمشید خان دلش از زخمام نگر فت ، نگاهاش نگران نشد ، ولی من متوجه شدم که برای تو نگران میشه ، عصبانی که میشی غصش میشه ، به خاطر تو بلیط ترکیه جور میکنه ، به خاطر تو میاد طالقان ، به خاطر تو نگران من میشه ، به خاطر تو با اینکه ازش بعیده اما غیرتی میشه ، به خاطر تو حتی آیلینو نمشاهده کرده ، میبینی ؟ من و تو برای جمشیدخان توی یه رده نیستیم که تو به خاطرم از جمشیدت بگذری ، مولین ملاکت من نباشه ، درد من جمشیدخان نیست ، درد من تویی که یه عمر عاشق بودی ، حقته رسیدن ، حقته یه کم ساکتش ، مولین من اونقدر دوست دارم که به خاطرت از همه چی بگذرم ، تو هم یه بار از من بگذر ، بذار کمی آروم شی ، من و آرمان بزرگ شدیم ، من این همه سال این همه عشقو تحسین کردم.
– تیامو که مشاهده کردی قلبت گراهی شد ، دیدم که حرفش داغونت کرد ، آمین شکستنت شکستم مامان جان ، کاش میدونستی که از همه چی تو جهان برام مهمتری.
– پس به خاطر من یه کم به خودت فکر کن و مدت بده ، باشه؟
کمی سکوت شد و تبسم های مامان نوازشم کرد.
– بین تو و تیام…
– مولین من دوسش داشتم.
– چه کردی؟
– مولین…
– آمین؟
– نپرس مولین ، من و اون خواستیم ، تو اون لحظه خواستیم.
اشک ریخت ، بغلش کردم ، بغضم باز سرباز کرد و مولین تو بغلم لرزید و چقدر مادرانه هاش لطیفن.
مولین – کمر جمشید خم میشه.
– نگو تا کمرش خم نشه.
مولین – اون نمیدوسنت میفرستتت تو دهن شیر.
– مولین جان ، اون میخواست تیامو از کف دست نده.
مولین باز هم اشک ریخت و نگاه من به چراغ روشن خونه ی کوروش بود.
*******
جمشیدخان رفته بود و من کنار برکه قرار گرفته بودم.
– چرا تنهایی؟
بهش حتی نگاه هم نکردم و اون کنارم جای گرفت.
– چرا با تیام نراهی شدی؟
و من خاموشی کردم.
– از من چرا بدت میاد؟
نیم نگاهی سمتش انداختم و اون اظهار کرد : بسکه صورتت پرخون بود نتونستم قیافتو دلنشین ببینم ،اون روزگار تو مهمونی تازه متوجه شدم تو آمینی.
باز هم ساکت بودم.
– من و آیلین پنج سال پیش…خب اون بهترین دوست دختر من بود و…میدونی؟ من از بودن باهاش دلخور نیستم ، یکی از بهترین یاد هامه.
– فقط یه یادگار؟
– بعد از افتادن تو از پله ها ازم برید ، میبیان کرد برای تو من بدترین یادگار ام ، میاضافه کرد آمین مهمه ، میبیان کرد همه ی این سالا نتونستم بهش نزدیک بشم و تو دورترش کردی ازم.
– اما آیلین میبیان کرد دوست داره.
– آیلین تو رو پرت کرد؟
– نه…خودم ، خودمو عقب کشیدم و پام رو پله ها لیز خورد.
– با شاهین ازدواج میکنه؟
– نمیدونم.
– شاهین همیشه تو زیستنش بود ، برای شاهین بهشدت ارزش قائل بود.
– هنز هم بهش فکر میکنی؟
– گاهی ، آیلین خاص بود…دوتاییتون خاصین.
– تو توی چی با جمشیدخان شریکی؟
– تو پروژه ی آمین.
خاک شلوارش رو تکوند و جاده افتاد که بره.
– راستی…بیا متوجه شدن کوروش ، این پسره تیتیش مامانیه ، قلبش یه کم توجه میخواد.
اون پسر با ابروی دوتیغ دار و اون بخیه بازو تیتیش مامانی بود؟
– حالش خوبه؟
– همیشه از این شخصیت چاله میدون اون مرتیکه متنفر بودم.
حرفی نزدم و اون باز گفت : چرا باهاش نرفتی؟
باز خاموشی کردم و اون نیشخند زد و در حال همون آروم راهی شدنش گفت : حیف توئه نوزده ساله است که پای اون مرتیکه سی و دوساله عمرتو هدر بدی.
من همون سی و دو سالگی های بچه گونش رو دوست داشتم…و دلم صیامم رو میخواست.
دنیای من تاریک و افسردهه، بار جدایی بهشدت سنگینه
هرکس که از حالم خبر داره ، از شونه هام این بارو برداره
کوروش دستم رو فشرد و اظهار کرد : تا اون هفته میام تهرون ، میبینمت.
پاشا و کف دست دراز شدش رو بی تفاوت رد کردم و سالار هنوز هم با مبحثی به نام کوروش کنار نیومده بود انگار و با اخم کوروش رو برانداز میکرد.
تن روی صنقلبی کشیدم و سالار از توی آینه تبسمی مهمونم کرد و انگار اون بیشتر از همه عذاب وجدان داره این روزگارا.
کمی که گذشت سالار گفت : وقتی پیدات نبود کارن زندو مشاهده کردم ، از تو میسؤال کرد ، صنمی باهاش داری؟
یاد اون نگاهامیفتم و یاد او مردی که خوش تیپ بود و کلاس اسکیت صیام رو با همه ناپدری هاش فراموش نمیکرد.
– نه.
سالار نگام کرد و من نگاش کردم و اون گفت : میریم خونه ی من.
آهو – ما خونه ی من راحت تریم.
سالار از آینه نگاش کرد و اضافه کرد : باشه ، پس من هم میام اونجا.
آهو نگاه گحرکت کرد و من اظهار کردم : سالار بذار یه کم آروم باشیم ، اوکی؟
سارا – تو خونش نیست اینکه یه کم یکیو آروم ببینه.
و نگاه غره رفت و من سر روی پای آهو گذاشتم و انگشتای آهو موهای ریخته توی صورتم رو کناری زد و خم شد و گونم رو نرم بوسید.
سارا – آمین؟
– جونم؟
سارا – تو تیامو…
سالار – سارا…
و هشدار آواش سارا رو نگران تر کرد و من دیدم غم نگاه سارای این همه سال حیاتمو.
سارا – شنیدم بابات خواستگاری کرده.
چیزی نگفتم و سالار باز گفت : خاله چیه جوابش؟
-فکر کنم بله.
سالار – پس زیرِ پا خالم قرار گرفتی.
– چون حقش خوشامگاهختیه.
سالار – اون بابات اگه بلد بود خوشامگاهخت کنه که دوتا دختراش آلاخون والاخون نبودن.
آهو – تمومش میکنی؟ فرشته جون اونقدر عقل و شعور داره که خوبو از بد تشخیص بده ، دور و بر آمین کم نبودن مردای حق به جانب.
و انگار متلکش بد گراهی شد که سالار ساکت شد و موزیک لایتی فضا رو پر کرد و….
قلبت که میلرزید من با چشام مشاهده کردم تو زل تابستون چقدر زمستونه
*******
سارا – تو این دو روزگار داری دقم میدی آمین.
– دلم تنگ شده ، واسه صیام تنگ شده.
سارا – نمیشه آمین .
– تو اگه کمک کنی میشه.
آهو – راست میگه آمین ، تو از اون خونه بکشش بیرون ، عاطی رو همراش کن.
سارا – به چه بهونه ای آخه؟
آهو – زنگ بزن عاطی ، بگو صیامو بیاره پارک.
سارا – آخه اون وثوق زن ذلیل از وقتی عاطی حامله شده نمیذاره دوتا پله بالا پایین بره حالا بگم صیامو بیاره پارک؟
– قلق وثوق کف دست عاطیه ، عاطی بخواد وثوق مانعی نیست.
آهو – پس بهونه نیار سارا خانوم ، نمی بینی این بچه از غصه چی شده؟
سارا – چی شده؟
آهو- سارا…
و سارا نگاه غره رفت و دست به گوشی شد و آشتی با خان داداش از این گوشی های بالای یه تومن غنیمت داشت.
حرف میزد و بهونه می آورد و رمز قاطی حرفاش میکرد.
کمی بعد که به خودم اومدم آماده شده منتظر اون دوتا بودم و حرص میخوردم و سارا حرص خوردنام رو میمتوجه شد و کفش می پوشید و داد میزد…
سارا – غزال…غزال…
آهو در ساختمون رو قفل زد و چشم غره راهی شد و گفت : کوفت و غزال…آهو…
سارا – اسم حیوون که به زبون ما و عرب نداره دیگه.
پس گردنی خورد و من خنیمتوجه شدم و سارا بهم تبسم زد و اضافه کرد : الهی قربون اون نیمچه خندت برم.
آهو – قد بلند شو تا این خنده پرپر نشده.
از در که زدیم بیرون و مهدی خان ، عاشق دل خسته ی سارا خانم ، جلومون قد دراز کرد پوف کشیدهی کشیدم و سارا اخم کرد و آهو به اون سینی حاوی یه کاسه آش بدون منظور دیده داشت .
سارا – باز نذری؟
مهدی سری پایین انداخت و مولینش به قربونش برای این همه نجابت.
سارا – ماشالا چقدر مولینتون نذر دارن.
مهدی – غرض از مزاحمت…
سارا – ما الان وقت نداریم ، این آشو ببرین شامگاه که اومدیم باز بیارین،اون وقت میخوریم و واستون دعا میکنیم.
و دستم کشیده شد و خندم گرفت و آهو از اون خنده های لوند اومد و سارا گفت : کوفت ، خوشش هم اومده انگاری ، آخه من موندم این پسره چه اعتماد به نفسی داره ، تو هم کمتر بخند ، داداشم ببینه غیرتی میشه.
آهو با کف دست کنارش زد و دستی برای تاکسی بلند کرد و من دلم خوش متوجه شدن صیامم بود.
ساعتی بعد که کنار وسیله ی بازی دیدمش به تن کشیدم تنش رو و بوسیدمش و بوییدمش و من دلم بچم رو میخواست تو این چند روزگار.
اشک توکاسه ی نگاهام بالا اومده بود و صیام گردنم رو کمی هم ول نیمکرد و مولین مامان از دهنش نمی افتاد و عاطی با اشکای چشمش گونم رو بوسید و دستم رو گحرکت کرد و کنارش روی نمیکت جای گرفتم و اون گفت : رفتنت خونه رو به هم ریخت آمین ، آخه چرا؟
-مگه خبر نداری آیلین برگشته؟
عاطی – وثوق شک کرده ، میگه یه چیزی این وسط هست که هیچ کس ازش خبر نداره جز تیام ، میگه داره یه کارایی میکنه ، نمیدونم منظورش چیه…ولی…من آیلینو حتی یه بار هم تو این چند وقته ندیدم ، اصلا تیام خونه نبوده ، تا چند روزگار که زمین مدتو به هم ریخت تا تو رو پیدا کنه ، انگار تمام تلفنای خونه رو میتونسته چک کنه ، وقتی هم که تو زنگ صیام میزنی میاد طالقان ، ولی نمیدونم چی شد که خراب تر از روزای قبلش برگشت و حرکت کرد تو اتاقش…مولین مهری داره دق نیکنه از دوریت ، وثوق اگه بفهمه مشاهده کردمت و با اون نیومدم دیدنت میکشتم ، خبر که نداشتیم ازت برام اشک ریخت ، گریه میکرد و میاضافه کرد امیدت به ماها بوده ، میاظهار کرد جز مولینت که سفره کسیو نداری ، میدونستم کلید باغ طالقانو نداری ، آمین دوریت کشتمون ، صیام که به زور غذا میخورد.
موهای صیامی رو که سر از روی شونم برنمیداشت بوسیدم و بابت این همه مهرش دلم لرزید.
– باید میرفتم ، تیام حق انتخاب داشت.
عاطی – چه انتخابی؟
سارا – تیام لیاقت آمینو نداشت.
صیام اینبار سر از روی شونم برداشت و گونم رو بوسید و گفت : دیگه نمیری؟
قلبم چنگ شد و دلم لرزید و عاطی بشتر بغ کرد.
موهای پیشونیش رو کناری زدم و نرم میون دو خط ابروش رو بوسیدم و گفتم : زود به زود میام مشاهده کردنت ، قول میدم.
صیام – چرا نمیای خونه ؟ من هم میخوام پیش تو باشم.
– نمیشه که قربونت برم ، بابا قلبش واست تنگ میشه.
صیام -من تو رو میخوام ، بابا که خونه نیست ، من بیام پیش تو ؟ بیام؟
– میدونی که بابا ناراحت میشه.
صیام – مامانی…
بغضش بغض انداخت به جونم و آهو رو متوجه شدم که صورت چرخوند و من ندیده قطره اشکاش رو حس میکردم.
سارا خوددارتر بود و روی موهای صیام رو بوسید و اضافه کرد : اگه بابات بفهه دیگه نمیذاره مامانو ببینی ، اگه پسر خوبی باشی ، بهت قول میدم باز هم میام پارک ، حالا نیمخوای بری بازی کنی؟
صیام – نه ، میخوام پیش مولین باشم ، نهار هم میخوام مرغ سوخاری بخورم.
عاطی لبخندی زد و گفت : دیوونمون کرده ، میگه مرغ سوخاری میخوام بخورم و هر وقت هم میبریمش بیرون میگه من میخوام با مولینم بخورم.
سر بردم میون گردن صیام و نفس کشیدم عطر تنشو.
*******
با دستمال گوشه ی لب صیام رو پاک کردم و عاطی پشت گوشی دروغ به هم میبافت و واسه ما دیده و ابرو می اومد.
سارا سر تو گوشم برد و اظهار کرد : یعنی خدا شانس بده ، شوهر به این عاشقی.
عاطی قطع کرد و اضافه کرد : باز چی داری غیبت میکنی تو؟
سارا – گردن من از مو باریک تر…فقط این شوهرت باید یه کلاس تقویتی واسه شوهرای آینده ی ما بذاره.
عاطی – نه به خدا خسته میشی ، روزگاری ده بار زنگ میزنه چک میکنه مثلا آبمیومو خوردم یا نه ، داره دیوونم میکنه.
تیام فکر غذای من بود؟
آهو – خوبه که عاطی ،دوست داره.
عاطی تبسمی زد و بیان کرد : من هم عاشقشم .
و قلب من حسرت داره انگار امروزگار.
سارا – حالا کی جنسیت بچه معلوم میشه؟
عاطی – اول اون ماه.
– به من میگه خاله؟
عاطی – به تو نگه به کی بگه؟
سارا – به من.
آهو -به من هم بگه.
لبخند زدم از این همه دلدادگیی که همه به بچه داشتیم و صیام سر به بازوم تکیه داد و دیدهاش کمی خواب آلود بود.
– خوابت میاد مولینی؟
ثیام – نه ، میخوام پیش تو باشم.
– بخوابی هم پیش منی.
– اون دفعه خواب بودم ، بیدار شدم نبودی.
بچه ی قریب به شش ساله ی من حرفاش هم واقعیته.
بوسیدمش .
خوابید و من تاکسی گرفتم و تن بچم رو روی صنقلبی خوابوندم و عاطی بوسیدم و نگاه من به بچم بود.
عاطی – بازم میارمش پیشت ، اینبار میارمش خونه آهو.
– بهت زنگ میزنم ، بذار باهاش حرف بزنم.
عاطی بغلم کرد و من میون تنش هق زدم و دلم برای همیشگی بچم رو میتمایل داشت.
*******
فنجون نسکافه رو به دستم داد و من لبخندی مهمونش کردم.
سارا – لباسا رو رسوندی؟
سهراب نگاش رو از من گراهی شد و داد به سارا
سهراب – تقریبا….لنگ کار دست آمینم.
– تا آخر اون هفته هم شده میرسونم.
سهراب – میخوام باهام باشین ، تو این شو میتونیم سفارشای خوبی داشته باشیم.
– من فکر نکنم…
سارا – چرا؟
– سارا جان.
آهو – ولش کن…خب دوست نداره بیاد.
لعیا – چیزی شده؟
سارا- آره ، یه کم جو گحرکت کردتش زده تو کار بیماریای بالاخونگی.
سهراب خندید و لعیا با تبسم نگاش کرد.
سارا – راستی مراسم شما دوتا کیه؟
لعیا – آخر تابستون…البته اگه برناممون بذاره.
سهراب دست دور گردن لعیا انداخت و بیان کرد : نشه هم ما جورش میکنیم.
نسکافم رو کمی مزه کردم و لعیا گفت : چرا لاغر شدی؟
سارا – ولش کن ، همچین عقل درست حسابی نداره.
لعیا – بی شوخی…
– کمی درگیرم.
سهراب – همه چی امن و امانه که؟
– تقریبا.
آهو – سهراب من اون چندتا مقلبیو که تمایل داشتی طرح زدم ، طرحای دیگه هم تا آخر اون هفته که فرشته جون برسه تهرون رسیده کف دستمون ، فقط میمونه اون چارتا طرح کیف آخری که سارا داره تنبلی میکنه.
سارا – دروغ میگه جون سهرابی ، نشد ….یعنی خب کار داشتم…
سهراب سری برای عدم مهم بودن تکون داد و من چقدر از گذشتم فاصله گحرکت کردم این روزا…قلبم کمی پیش عاطی و خاله مهری جای گرفتن میتمایل داشت و کمی غیبت و کمی هم با صیامم کارتون متوجه شدن.
سهراب – آمین من کاراتو ردیف میکنم واسه اومدن ، اگه تا تهش هم نمیل داشتی کنسلش میکنیم.
دیدهام رو نرم بستم و اون لبخندی بهم زد و گذشته ی من این جمع دوستانه بوده و چرا من تا این حد با این گذشته غریب بودم؟
تلفنم که زنگ خورد ، من از جمع جدا شدم و با لبخندجواب دادم.
– سلام.
– سلام ، خوبی؟
– نمیدونم.
– چرا؟
– نمیدونم.
– قلبت گرفته؟
– نمیدونم.
– مشتاق دیداری؟
– اینو میدونم ، خیلی مشتاق دیدارم.
– دلتنگ پسرت؟
– دلتنگ پسرم.
– به تیام ربطی نداره؟
– میشه نداشته باشه؟
– وقتی مشت خوردم همه فکرم این بود که این مرد هر جور شده با خودش میبرتت.
– ولی با خودش منو نبرد.
– نمیدونم ، تو نگاه اون چیزی دیدم که نمیتونم در موردش قضاوت کنم.
کمی خاموشی شد و من اظهار کردم : کی میایی تهرون؟
– تهرونم ، تو کجایی؟
– خونه ی دوستم.
– فردا ناهار مهمون من.
– بی خیال ، حسش نیست.
– آمین…
– کوروش الان خسته ام ، بهشدت خسته ، باید به همه ثابت کنم آدم قوی هستم و تو خودم اینجور قدرتی نمیبینم.
– با خودت کنار بیا آمین ، تیام کسی نیست که تو دیگه نبینیش.
– فعلا که همه فکرم اونه.
– پس میبینمت.
– باشه.
خداحافظی کردم و خیره شدم به خیابونای شهر از پشت اون پنجره بزرگ.
*******
سوزن به انگشتم راهی شد و بلافاصله انگشتم به لبهام چسبید.
آهو – حالا این یعنی چی؟
سارا – یعنی اینکه بابا جونم امر کردن آخر هفته برای صرف ناهار خدمتشون برسم…سالار هم که نخود تو دهنش خیس نمیخوره اضافه کرده بهزاد اینا قراره شامگاه بیان میل داشتگاری.
و میشه روزگاری….
نمیشه…
– خب اینکه خیلی خوبه.
سارا – آخه این پسره نباید از من اجازه بگیره ؟ همین کارا رو میکنه بعد میگه چرا بهم محل نمیذاری.
آهو -خب حتما میل داشته سوپرایزت کنه.
سارا – میدونی مامانش چقدر سخت گیره ؟ حالا من با این رنگ موهام چی کار کنم؟
نگام میون هاف لایت های موی سارا چرخ خورد و خندم با کشیدن لبهام تو دهنم خورده شد.
آهو – دیدهت کور دندت نرم ، چقدر بیان کردم سارا این جلف بازیا رو بذار کنار.
سارا – آخه من همینم ، بهزاد منو میخواد همینجوری بخواد.
آهو – اونکه بدتر از این هم میخوادت.
سارا – هی میگه مامانم مولینم.
– فکر نکنم بد باشه.
سارا – نه بابا خوبه ، متوجه شدمش اما درد من این موهامه.
آهو اشاره ای به سرش کرد و من لبخند زدم .
سارا – اگه گذاشتم سالارمون بیاد تمایل داشتگاریت.
آهو خندید و انگار هنوز هم قلبش کمی چرک داره بابت اون آپارتمان لعنتی.
سارا – خبری نیست آمین؟
– چه خبری؟
و گوشیم زنگ خورد و شماره ی جمشیدخان بود.
خودم رو به ایوون رسوندم.
– بله؟
– چرا خونه نمیای؟
– اینجا رو بیشتر دوست دارم.
– یه خبر دارم.
– چی؟
– فرشته راضی شده.
لبخند زدم ، نه بابت جمشیدخان… برای مولینم…برای دل عاشقش.
– تبریک میگم.
– میخوام خونه باشی.
– انباری ته پارکینگو میگین؟
– آمین…
– من تو اون خونه اتاقی ندارم.
– چرا لج میکنی؟
– یه روزگاری بهم اظهار کردین عاشق شدن من آخرین کار زیستنتونه…نمیخوام مجبورتون کنم به آخرین کار زندگیتون.
بد که ناضافه کردم؟اظهار کردم؟
– کاش میدونستی آخرین کار هر مردی مهمترین کار حیاتشه.
و قطع کرد و من خیره ی عکس ماه افتاده روی آب حوض شدم.
سلام ای بغض تو سینه ،سلام ای آه آینه
سلام شامگاه های قلب کندن ، هنوز هم دوسش دارم
*******
– اِ چرا میخندی؟
باز ریز خندید و من چشم غره راهی شدم به اون همه سرخوشیش.
– پس عروسی افتادیم.
– خوشت اومده تعارف نکن بگو برم واسه شما هم آستین بالا بزنم.
– نه بابا ، خوشم اومد از روی بابات.
– اما من خرسندم.
– پس من هم خرسندم.
تبسمی به مهربونیش زدم و اون اظهار کرد : تا آخر امسال دارم از ایران میرم ، مولینتو راضی کن آرمانو باهام بفرسته ، این پسر پتانسیل رشدو داره ، تحصیل اونور براش بهترین موقعیته.
– شوخی میکنی؟
– نه جدیم.
– مولین دق میکنه اگه آرمان پیشش نباشه.
– سرش به بابات گرم میشه و دق نمیکنه ، مطمئن باش.
سری پایین انداختم و آرمان برای من برادریه که این همه سال باهاش خوش بودم.
– باهاش حرف میزنم.
– چرا دمغ شدی؟
– من قلبم برای آرمان تنگ میشه.
– میای میبینیش ، شاید هم واسه همواره بیای.
– چی؟
– بی خیال غذاتو بخور.
قاچ پیتزا رو به لب بردم و دلم هوای صیامم رو کرد.
– تو فقط پاشا رو داری؟
– شاید…چطور مگه؟
– تو به این خوبی چطور…
– اشتباه نکن ، من با تو خوبم چون برام با همه فرق داری وگرنه من و پاشا هردومون به یه اندازه لجنیم.
– تو لجن نیستی.
لبخندی بهم زد و اظهار کرد : اگه نبودم چشمم دنبال ناموس کسی نبود.
– هنوز هم بهش فکر میکنی؟
– این اواخر بیشتر.
– بی خیالش شو ، اون لیاقتتو نداره.
– دردم اینه که هیچکدوم از مردای دور و برش لیاقت اونو ندارن.
– چطور میتونی با اون کاری که کرد…
– تمومش کنیم آمین؟
– اگه تو میخوای باشه.
گازی به قاچ پیتزا زدم و کوروش فقط با غذاش درگیر شد.
من با تیام هم پیتزا خوردم.
زخم که نه جدایی از تو قلب خراشه ، یاد تو مثل خوره مثل بوف کوره
*******
تن روی صنقلبی چرم سوناتای مشکی رنگش کشیدم و خیره ی بیرون شدم.
-سلام.
– سلام…من سرم…
– میدونم سرت شلوغه ، فقط قلبم واست تنگ شده بود.
نگاش کردم و چشم های طوسیش زیادی عاشق شدنیه.
– واقعا؟
– آمین کی میخوای باور کنی که برام مهمی؟
– از کی مهم شدم ؟ از پنج سال پیش؟
– اونقدر مهم بودی که به خاطرت پاشا رو کنار بذارم.
– زیرا شاهینو داشتی.
– شاهین؟…تو از من و شاهین چی میدونی ؟….چرا اصلا خودمونو اذیت کنیم ؟ من اومدم اینجا چراکه میمیل داشتم ببینمت ، چراکه برام مهمی ، چراکه همیشگی تمایل داشتم جبران کنم و تو ازم کنار کشیدی.
– چیو جبران کنی آیلین ؟ نوزده سال جبران نمیشه.
گونم رو نوازش کرد و تنم رو به تنش فشرد و گفت : نمیتونم چیزیو توضیح بدم نه تا وقتی خودت نخوای ، فقط بدون من و تو زخم خورده ی یه پدر مادریم ، بابای تو چزوندت بابای من هم با پول دهنمو بست ، مولینت سراغت نیومد من حرکت کردم سراغش و شوهر نچسبش به قلبم نچسبید ، میبینی آمین ؟ بین من و تو شاید یه کلمه فاصله باشه ، یه چی به اسم رفاه ، که کاش من نداشتم و امروز اینقدر شرمندت نبودم ، نمیگم همیشه دوست داشتم ، نه…ولی تو خواهرمی ،من هم بی کس…آمین درد نباش ، زخم نشو ، دق نده….به خدا که من اون ابلیس تو ذهنت نیستم.
– آیلین من الان موقعیت خوبی ندارم.
– میدونم و متاسفم .
– برای چی؟
– برای این چندماه…بابا مجبورم کرد از ایران برم ، به زور فرستادم.
نگام به فرمون ماشین بود و دلم کمی ملایمش میمیل داشت…چیزی شامگاهیه اون چیزی که میون آغوش مردم بود و من دوسش داشتم.
– برگرد خونه ، همه ی کارای بابا ریخته به هم ، چندتا از سهاما نزول قیمت داشتن ، کفریه.
– من اینجا رو دوست دارم ، راحتم ، اون خونه اذیتم میکنه ، من اون خونه رو دوست ندارم.
دست روی کف دستم برد و نوزاشم کرد و همه ی این پنج سال به بهونه ی سفر خودش رو ازم مخفی کرد این دختر مهربون شده ی امروزگار.
– راستی…
نگاش کردم و دیدهام بی تفاوت بود و اون پرهیز میکرد از خیرگی به چشمام.
– آذر اومده.
اون هم به مولینش میگه آذر و انگار دل چرکینی پنج سالگی هاش به محبت های ریز و درشت این همه ساله ی آذر میچربه.
– میخواد ببینتت.
– من نمیخوام ببینمش.
– من هم همینو گفتم اما اون مصره…اگه برحسب اتفاق دیدیش یادت بیار اون کسی بوده که به خاطر اون مرد از من و تو گذشت ، اون کسیه که دوتا بچش تو محبت غرقن و من و تو این همه سال قلبمون یه جو محبت میل داشت ، محبت بابا که محبت نبود همش غدبازی و یه دندگی ، حداقل تو فرشته رو داشتی…میدونی آمین؟ واسه بابا مسرورم ، فرشته عاشق باباست ، این همه سال بابا تنها بود به خاطر گناه آذر ، حقشه یه کم آرامش.
– اما من واسه مولینم خوشحالم ، مامانم لیاقت این رسیدنو داره.
تبسمش رو دیدم و اون هنوز هم به دیدهام نگاه نمیکرد و من کمی قلبم خوش بود که هست ، که اگه یادگار ای بد دارم از پنج سال پیش باز هم هست و کمی و فقط کمی براش مهمم.
– تو چرا از آذر دلگیری؟
– من ازش متنفرم.
و این تلخ ترین اعتراف دخترانه ای برای مادرانه های خرج نکرده است.
و اینبار نگاه هاش چشمام رو نشونه حرکت کرد و من غم نگاش رو متوجه شدم و اون کنار خوشی هاش گاهی غم هم داشت.
– شاهین اومده؟
– آره.
– میخوای با تی…
– من نمیتونم در این مورد هیچ حرفی بزنم ، همه چیو باید خودش واست توضیح بده…اون حق داره حرف بزنه.
– ببین آیلین، من ازش گذشتم ، اون دوست داره بهش فکر کن ، اون بهترین موقعیتیه که تو میتونی تو زیستنت داشته باشی.
– چرا تا این حد تو نگاهت کثیفم؟
و قطره اشکی روی گونه ی رژخوردش ریخت و من قلبم گراهی شد و اون خواهرمه.
از ماشین بیرون زدم و کف دست میون جیب های مانتوم فرو بردم و راهی شدم.
یه وقت فکر منم کن که قلبم داغون داغونه
تو میری عاقبت با اون که کف دستام خالی میمونه
*******
پا شتابزده کردم و داغی نون سنگک آزارم میداد و نفس هام یکی درمیون بیرون میزد و دلم چرا تا این حد بازیش گراهی شده؟؟؟؟
کلید رو هول توی قفل انداختم و کف دستی بازوم رو کشید و من پیشونی چسبوندم به تن فلزی در خونه.
همراش کشیده شدم و تنم که روی صنقلبی آشنای ماشین قرار گرفت قلبم کمی بو کشیدن میل داشت… حق این روز داشتم دیگه…نه؟؟؟؟
اخم داشت و لعنت به این اخمای بیقراری به همراه دار.
تا اخم کردی اشکم اومد ، رفتی که برگردی دلم ریخت
نگاه بست و سر به پشتی صنقلبی تکیه داد.
چشماتو بستی بغض کردم ، چشماتو وا کردی قلبم ریخت
و من نگاهی که نگام رو نشون رفته بود رو چرا تا این حد دلبسته شدم؟
– تاوان بود؟
میمیل داشتم این زبون خشک رو تو دهن تکونی بدم و کلمه ای مثل چی به زبون بیارم که بی انتظار برای حرفی ازم باز متکلم وحدگی خرج فضای بینمون کرد.
– خرد شدنم تاوان بود؟
و باز من بودم و نگاه گیجم و نگاه خسته ای که گیجیم رو میدید.
– فقط یه ایمیل ؟ تف مینداختی تو روم که بیشتر به قلبم میچسبید.
– من…
– هیس…هیچی نگو آمین ، نگو تا….
و سکوت فضا رو سنگین کرد و من وزن این خاموشی رو بی تاب بودم.
– بار رو دوش بودم ، رفتم که سبک شی ، که قلبت نسوزه ، که ترحم نکنی ، که من باز حس مانع خوشامگاهخت بودن نداشته باشم ، رفتم زیرا الان آیلین هست ، که راحت میتونی کف دست دراز کنی و به کف دستش بیاری.
– کفرمو بالا میاری آمین.
– دیروز آیلینو مشاهده کردم ، راست میبیان کردی زیباه ، بهشدت قشنگه ، میدونی یاد چی افتادم؟…یاد اولین باریکه متوجه شدیم ، همون روزگاری که جای آیلین گرفته بودینم ، همون روزگاریکه سر اون مردا داد زدی که این دختره کجاش خوشگله ؟ دیروزگار بیشتر از همواره حس کردم کمم ، من حتی تو زیبایی هم کمم.
کف دست به پیشونیش برد و پیشونی با دو انگشت ماساژ داد و من چرا تا به این حد عاشقم؟؟؟؟
شاید منو دیوونه کردی که عاشق این حال و روزگارم
آتیش کشیدی زندگیمو ، چیزی نگو راحت بسوزم
– خواستم بازی کنم ، ببازونم ، خودم باختم ، همه چیمو باختم آمین.
حرفاش رو نمیفهمیدم و مهم بود ؟…چیزی جز بودنش و بوی کاپتان بلک تنش مهم بود؟
شاید منو دیوونه کردی که عاشق این حال و روزم
آتیش کشیدی زندگیمو ، چیزی نگو راحت بسوزم
– فکر نمیکردم یه روز جلو بابات خردم کنی.
– قصدم این نبود.
– دردم اینه که اونقدری خوبی که دلت نمیاد کسی رو خرد کنی ، حتی منو.
کی قلبش خرد کردن عزیزش رو میمیل داشت؟
– بایر برم.
– کاش میدونستی.
– معما طرح میکنی؟
– قلب همه تنگته.
و دل تو؟
اشک دوئید تا کاسه ی چشمم و دلم کمی سر گذاشتن میون اون حجم داغ پرکوبنده ی سینش رو خواست.
شاید منو دیوونه کردی که عاشق این حال و روزگارم
آتیش کشیدی حیاتمو ، چیزی نگو راحت بسوزم
بی نگاه به عقب کلید تو قفل انداختم کمی بعد غرهای سارا رو بابت نون یخ کرده میگوش دادم.
*******
از این دو ماه گذشته تنها چیزی که یادم بود صیام بود و حرف هایی که با کوروش میزدیم.
سارا درگیر بود و گاهی شامگاهها رو خونه ی پدری میموند و انگاری نولیدری زیاد هم از اون مقلبای سیندرلایی حرص درآر نبود.
آهو تنها کسی بود که با سهراب مسیری شد اونم با وجود باری به نام سالار.
مولین گاهی اینقدری عذاب وجدان برام تو نگاش میریزه که کفرم بالا میاد و دلم یه دیوار میخواد برای سر کوبیدن میون بتن هاش.
کوروش این روزگارها برام از همه نزدیک تر شده، خودی تر شده و من گاهی به اون روزگارهایی فکر میکنم که خسته از جبر جمشیدخان و تیام خونه ی مامانم پناه گراهی شده بودم و دکتری رو میدیدم که هیچ شامگاهیه دکترها نبود.
و من اینروزگارها گاهی چقدر بد میشم…
وقتی که میدونم همه ی سهام پروژه ی آمین به نام منه و حس میکنم این توجه های این روزای آیلین فقط برای اون سهام لعنتیه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن