نگاه خیره ام ودوختم به صورتش که حالا از زور سرفه سرخ شده بود!…بیان کردم:رادوین…توحالت خوب نیست!ببین چقدر سرفه می کنی…
به سختی میون اون همه سرفه،تبسم مهربون روی لبش وتممتوجه شد کرد وروش وازمن گرفت…درحالیکه به سمت آشپزخونه می حرکت کرد بیان کرد:خوبم رهاجان…توالکی دلواپسی!
هنوز داشت سرفه می کرد…حرکت کردنش و با نگاهم دنبال می کردم.
میل داشت قدم برداره و وارد آشپزخونه بشه که یهو انگار تعاقلبش وازدست داد…
باعجله به سمتش دویدم…چیزی نمونده بود به زمین بخوره که زیر بغلش وگراهی شدم…
آشفته تر از اونی بودم که بتونم حرف بزنم…فقط نگاه خیره ونگرانم ودوختم به دیدهاش…
به نگاه عسلیش رنگ آرامش داد وزیر لب گفت:چیزی نیس…فقط یه لحظه سرم گیج حرکت کرد!
و بعداز اضافه کردن این حرف،صدای سرفه هاش توی گوشم پیچید…
بی اختیار زیرلب زمزمه کردم:
– سرفه…سرفه…سرگیجه…سرفه…س رفه…
آوای رادوین به گوشم خورد:
– من خوبم رها…بببین.چیزیم نیست به خدا…این چند روزگاره زیاد کار کردم یه ذره ضعیف شدم…
وبا این حرفش تیر خلاص رو برای نابودی من شلیک کرد…!
اشک تونگاهام جمع شده بود…بی اختیار زیر بغل رادوین و رها کردم….پاهام توان تحمل وزن بدنم ونداشتن!…بالاخره تاب نیاوردم وروی زمین زانو زدم…
قطره اشکی از دیدهم چیکد…
نگاه اشکیم ودوختم به چشماش…پربغض ومضطرب بیان کردم:رادوین…سرفه… سرگیجه…تو…نه…تودیگه نه!
و به گریه افتادم…بی وقفه اشک از دیدهام جاری می شد…طاما نکشید که صورتم از اشک خیس شد!صورتم وبا کف دستام پوشوندم ولبم وبه دندون گرفتم تا آوای گربه هام بالا نره …باصدای خفه وآرومی هق هق می کردم…
رادوین دیگه نه!…خدایانه!اگه رادوینم به سرنوشت سارا دچار بشه دیگه چیزی ازم نمی مونه!چرا داری بامن این کارو می کنی؟!چرا؟؟چرا باید کسایی که واسم عزیز ومهمن به یه سرنوشت مشترک و وخیم دچار بشن…نه…نه!من نمیذارم…نمیذارم رادوین چیزیش بشه!…نمیذارم رعناجونم عین مولینم زجربکشه…نمیذارم!
حال خرابم کف دست خودم نیست!نگاهم ازسرفه های مکرر وسرگیجه های بی قلبیل هراسیده…بلایی که سر خونواده امون اومده ویه غم بزرگ وتوقلبامون جا داده،از همین سرفه ها شروع شد…ازهمین سرگیجه ها!ازهمینا…ازهمینا!…
درگیر این فکرا بودم و از زور گریه نفسم به شماره افتاده بود که کف دستی رو روی شونه ام حس کردم…گرمای نفس هایی به کف دستام می خورد…به دستایی که حالا پوشش صورتم شده بود!
آوای رادوین توی گوشم پیچید:
– چرا گریه می کنی عزیزم؟!چرا با خودت اینجوری می کنی؟چیزیم نیست…به جونه مولین رعنا خوبم!…رها…ببین…به جونه مامان رعنا قسم خوردم…رها من خوبم…گریه نکن…جونه رادوین…جونه رادوین گریه نکن!
کف دستام واز روی صورتم برداشتم ونگاه خیس از اشکم به نگاه نگران وآشفته اش گره خورد…درست جلوی من،روی زمین زانو زده بود…فاصله زیادی ازهم نداشتیم…
درحالیکه به سختی نفس می کشیدم،هق هق کنان اظهار کردم:رادوین…باید بریم دکتر!…باید بریم…
لبخندی زد و بالحن آهستهش بخشی گفت:دکتر برای چی خانومی؟!من خوبم…
سارام می اضافه کرد خوبه…می گفت دکتر رفتن لازم نیست!می گفت چیزیش نیست…سارام همینارو می بیان کرد!
کلافه ومضطرب داد زدم:
– باید بریم!…
وبی توجه به نگاه متعجب ومضطرب رادوین،از جاکشیده شدم…و روم وازش گرفتم.چند قدمی ازش دور شدم وزل زدم به روبروم…
نگاه کلافه وسردرگمم توی هال چرخید…زیر لب زمزمه کردم:
– لباس…لباست کو؟!…سوئیچ…سوئیچ ماشین…باید بریم…
و بار دیگر آوای مهربونش به گوشم خورد:
– رهاجان من خوبم…چهار تا سرفه وسرگیجه که…
به سمتش بگشتم وداد زدم:
– باید بریم…می فهمی؟!
از جاقد بلند شد وقدمی نزدیک تر اومد…نگاه متعجبش روی نگاهم مضطرب وکلافه ام ثابت موند…دلواپسی تونگاهاش موج میزد…
زیرلب اظهار کرد:رها…خوبی؟؟
با این حرفش گریه ام شدت گرفت…
نگاه اشکیم ودوختم به نگاهاش…نگاهم پراز التماس وخواهش بود…
اونقدر اشک ریخته بود که نفس کم آورده بودم…
باصوتی لرزون و بریده بریده ای گفتم:رادوین…توروخدا!…تورو خدا بیابریم…بریم…بریم…من…می …ترسم…می ترسم…رادوین!!
و به هق هق افتادم…
رادوین باقدم بلندی فاصله بینمون وازبین برد…بی هوا من وکشید توبغلش!…من ومحکم به خودش فشار داد…زیر گوشم زمزمه کرد:
– میریم…هرجاکه توبگی!فقط رها…جونه رادوین…دیگه گریه نکن!…هرجاکه بگی میریم…فقط دیدهای زیبات واشکی نکن!باشه؟!
سرم وبه سینه اش فشار دادم…فقط اشک می ریختم وهق هق می کردم…
نفس کشیدن واسم سخت بود اما بو کشیدن عطر رادوین نه!…با ولع عطرش وبوکشیدم…تلخی عطرش توی وجودم پیچید!…ضربان قلبش…صوتی ضربان دلش به گوشم می خورد…
خدایا رادوین وازم نگیر!…نذار اتفاقی براش بیفته…
اگه چیزیش بشه…اگه چیزیش بشه…
حتی طاقت این وندارم که ازش حرف بزنم!نمی دونم اگه رادوین چیزیش بشه چه بلایی سرم میاد…نمی دونم…خدایا…ازم نگیرش!فقط همین…
بعداز مدت طولانی که توآغوش رادوین بودم،من وازآغوشش بیرون کشید وخیره شدتوچشمام…لبخندی مهربونی روی لبش نقش بست…
بالحن تخی اظهار کرد:قراربود گریه نکنی!…
باعجز والتماس نالیدم:
– رادوین…ماباید بریم…باید بریم…
سری تکون داد و تبسمش وپررنگ تر کرد…
بین اون همه اشک تبسمی روی لبم نشست…
رادوین با یه قدم ازم دور شد وروش وبرگردوند…به سمت اتاقش راهی شد…
لبخندش…دیدهاش…صوتش…مهر بونی هاش…عطرش…خنده هاش…شیطنتاش…
چقدر به همشون عادت کردم…من ناخواسته به رادوین وابسته شدم!به همه چیزش…حالا می فهمم که چقدر بهش عادت کردم…حالاکه فکر ازکف دست دادنش داره دیوونه ام می کنه…
طاما نکشید که رادوین حاضر وآماده از اتاق خارج شدوبعداز برداشتن سوئیچ ماشینش،به سمتم اومد…
ودوباره سرفه هاش…سرفه اش گرفته بود وآوای سرفه های ممتد ولجبازش توی گوشم می پیچید…بسیار تلاش کرد خاموششون کنه ولی موفق نشد!
دردناک ترین سمفونی بود که تابه حال به گوشم خورده بود…کی فکرش ومی کرد یه روز صدای سرفه رادوین بشه قلبیل گریه های من؟!
هردو از خونه خارج شدیم…
حالا دوتا آوا تومسیرروی ساختمون می پیچید…یکی صوتی سرفه های مکرر رادوین ویکی صوتی هق هق گریه های من…
رادوین به سمت آسانسور حرکت کرد ودرش وبازکرد…منتظر ایستاد تامن سواربشم…
اول من وارد آسانسور شدم و بعد رادوین…
بافشرده شدن دکمه پارکینگ به دست رادوین،آسانسور به حرکت دراومد.
درتمام مدت،صدای گریه های من وصوتی سرفه های ممتد ومکرر رادوین خاموشی بینمون ومی شکست…
بالاخره آسانسور متوقف شد…رادوین درو برام باز کرد واشاره کرد که پیاده شم…
به سمت در رفتم…وقتی می خواستم از کنار رادوین رد بشم،بی اختیار نگاه خیس از اشکم روی چشماش ثابت موند…روی دیدهای عسلی که حالا بیشتر از هرموقع دیگه ای معتادشون شده بودم.حالاکه ترس ازدست دادنشون بغض توی گلوم وتحریک می کنه…
رادوین تبسم مهربونی روی لبش نشوند تا بهم آرامش بده…
همین لبخندت…همین!…ترس از کف دست دادن همین تبسمت اشک به چشمام آورده…
صوتی مردونه وبمش که حالا با سرفه های مزاحمش همجاده شده بود،به گوشم خورد:
– رها…من خوبم!ببین…توروخدا گریه نکن!
صدات…همین صوتیی که به متوجه شدنش عادت کردم…من می ترسم رادوین…می ترسم یه روزگاری بیاد که قلبم برای صدات تنگ بشه ولی دیگه هیچ جوری نتونم لمسش کنم!…من می ترسم رادوین…!
گریه ام شدت گحرکت کرده بود…قطره های لجباز ومزاحم گونه هام وبه بازی گراهی شده بودن!
قلبم نمی میل داشت گریه کنم…نمی میل داشتم رویِ رادوین وزمین بندازم واشک بریزم…رادوین ازم خواسته بود که گریه نکنم…ولی اشک ریختنم کف دست خودم نبود!…تمام اون اشکا وگریه هابی اراده بودن…
نگاهم واز رادوین گراهی شدم ودرحالیکه از شدت گریه به سختی نفس می کشیدم،از کنارش گذشتم…
بدون اینکه نگاهی بهش بندازم به سمت ماشینش راهی شدم که درست کنار ماشین اشکان،پارک شده بود.
رادوین به سمت ماشین اومد ودرش وبازکرد…
کلافه از بغضی که گلوم وچنگ میزد،دست دراز کردم ودر ماشین وبازکردم…
سنیگنی نگاهش وحس می کردم…می دونستم نگاه خیره اش ودوخته به من اما جرئت نداشتم سرم وقد بلند کنم…طاقت خیره شدن به چشماش ونداشتم!
کلافه تر از قبل،سوار ماشین شدم ودروبستم…بعداز سوار شدن من،رادوینم به سمت درراننده راهی شد وپشت رول جای گرفت.
سرم وبه پشتی صنقلبی تکیه دادم ونگاهام وبستم…هنوزم قطره های اشک از نگاهام جاری می شدن.
رادوین استارت زد وماشین حرکت کرد…
هیچی نمی اظهار کرد…منم چیزی نمی اظهار کردم!…تنها صوتی گریه من وسرفه های اون خاموشی بینمون وخاموش می کرد!
همه جاده تو خاموشی گذشت…
حتی برای یک لحظه هم چشمام وباز نکردم…طاقت روبرو شدن با نگاهش ونداشتم…دیدهام وبستم تا نگاهم به نگاهش نیفته…تا گریه ام شدت نگیره!تا از اینی که هستم داغون تر نشم…اگه نگاه خیره ام و بهش می دوختم از فرط نگرانی دیوونه می شدم!…می ترسیدم که با خیره شدن به دیدهاش،به یاد این بیفتم که ممکنه از کف دستش بدم…
لبم وبه دندون گحرکت کردم تا صوتی هق هق گریه هام وخفه کنم…
اشک ریختنم کف دست خودم نبود…ترس واضطرابم کف دست خودم نبودم…این همه دلواپسی وآشفته حالی کف دست خودم نبود…همه چیز بی اراده بود!همه چیز…
آوای سرفه های رادوین هنوزم محسوس بود…سرفه هاش وخیم تر از قبل شده بودن واین حال من وبدتر می کرد!
– رها…
باآوای رادوین به خودم اومدم وسریع نگاهام وبازکردم وخیره شدم بهش…
تبسممحوی زد وبا نگاهش به روبرو اشاره کرد…
گیج وگنگ،نگاه اشکیم وازش گحرکت کردم ورد نگاهش وگحرکت کردم ورسیدم به تابلوی بیمارستان!
ماکی رسیدیم؟…من حتی متوجه از حرکت ایستادن ماشینم نشدم!انقدر توفکربودم که نفهمیدم رسیدیم…
حالا ماشین رادوین،دقیقا روبروی بیمارستان پارک شده بود…
– پیاده نمیشی؟!
با این حرف رادوین،نگاه متعجبم واز تابلوی بیمارستان گحرکت کردم وخیره شدم بهش…
سرفه امونش وبریده بود…
مضطرب وآشفته پرسیدم:خوبی رادوین؟!
سری به علامت تایید تکون داد واشاره کرد که پیاده شم…
نگاه دلواپسم وازش گحرکت کردم ودستم وبه سمت کف دستگیره در دراز کردم وپیاده شدم…
رادوینم پباده شدو بعداز قفل کردن در ماشین،به سمتم اومد…
هرچه بیشتر می گذشت سرفه هاش وخیم تر می شدن!
رادوین درست روبروی من وایساد وخیره شد به نگاهام…
تحمل نگاه های خیره اش ونداشتم…تمام مدت توی ماشین چشمام وبستم تا نگاهم به نگاهش گره نخوره اون وقت حالا چطور می تونم نگاه خیره اش وتحمل کنم؟!
نگاهم وازش گرفتم وخواستم سرم وبندازم پایین که کف دست رادوین مانع شد…دستش وگذاشت زیر چراکهه ام وسرم وکشیدهکرد.
نگاهم به نگاهش برخورد کرد…
دقیق وموشکافانه زل زدبهم…اخمی روی پیشونیش نقش بست!
دستش وبه سمت صورتم برد واشکم وپاک کرد…
زیرلب اظهار کرد:حتی اگه خوبم باشم بادیدن اشکت داغون میشم…دیگه چه برسه به حالاکه این سرفه های لعنتی دارن دیوونه ام می کنن!
وبعداز بیان کردن این حرف،کف دستش وکه زیر چراکهه ام بود،پایین آورد ودستم وگحرکت کرد…
سرش وبه سمت گوشم آورد واظهار کرد:اگه گریه کنی بیشتر سرفه می کنما!
وبه سرفه افتاد…همون طورکه سرفه می کرد،قدم اول وبرداشت وحرکت کرد…منم مجبور به قدم برداشتن شدم…
تبسمتلخی روی لبم نشسته بود…
همین مهربونیاته که باعث وبانی این گریه ها شده…اگه بداخلاق بودی،اگه بی احساس وسنگ بودیوابسته ات نمی شدم…کاش یه ذره فقط یه ذره کمتر مهربون بودی…اون وقت شاید می تونستم ازکف دست دادنت وتحمل کنم!
به سختی نفس عمیقی کشیدم وسرم وانداختم پایین…نگاهم خورد به دست های درهم گره شده امون…
قطره اشکی از نگاهام جاری شد وروی گونه ام سُر خورد…
زیرلب زمزمه کردم:
– چرا انقدر مهربونی؟
کف دستم وبه سمت صورتم بردم واشکم وپاک کردم…
به خاطر رادوین گریه نکن…سخته اما به خاطر رادوین اشک نریز!…
به سختی بغضم وقورت دادم وسعی کردم دیگه گریه نکنم.
دست در دست هم،از پله های جلوی بیمارستان بالاحرکت کردیم و وارد شدیم…
بسیار شلوغ نبود…آخه ساعت ۱۲ شامگاه برای ی باید شلوغ باشه؟!کدوم آدم دیوونه ای مثل من یه مریض ومجبور می کنه که همچین موقعی بیاد بیمارستان؟
به سمت پذیرش بیمارستان راهی شدیم…
رادوین مشغول حرف زدن با پرستاری شد که توپذیرش بود ومنم خیره شدم به چهره بدحال اما همچنان جذاب رادوین!…
رادوین داشت باپرستاره صحبت می کردو حواسش متوجه من نبود…
نگاهم روی تک تک اعضای صورتش چرخید…روی چشماش ثابت موند!…
چشمات…همین دیدهای خوش رنگت من و وابسته کردن…
تازه امشامگاه درک کردم که چقدر بهت وابسته شدم!همین سرفه های مکررت به من فهموند که چقدر برام عزیزی… ترسِ از دست دادنت من وبه اینجاکشونده!…ترسِ از مشتاق دیدار شدن برای نگاهت مجبورم کرد که بیارمت اینجا…رادوین…چرا انقدر زود برام مهم شدی؟!اونقدر مهم که به خاطرت نفسم از زور گریه به شماره افتاده!…توچیکار کردی که قلبم انقدر بهت عادت کرده؟!چیکار کردی که فکر از دست دادنت انقدر عذاب میده؟؟چیکار کردی لعنتی؟
چشمام پراز اشک شد بود…
بسه دیگه!…چقدر اشک؟!چقدر گریه؟
نمی میل داشتم اشک بریزم…خیلی تلاش کردم تا سد مسیر اشکم بشم ولی نتونستم…
قطره اشکی از نگاهام جاری شد…
– خانوم…شما حالتون خوبه؟!
باصدای پرستاره به خودم اومدم…
رادوین با این حرف پرستار،متوجه من شد ونگاه عسلیش ودوخت به چشمام…خیره خیره نگاهم می کرد…مضطربی تونگاهش موج میزد…
زیرلب اظهار کرد:خوبی رها؟!
کلافه وبی حوصله سری تکون دادم وکف دستم واز کف دستش بیرون کشیدم…
روم وازرادوین گراهی شدم وبه سمت صندلی هایی حرکت کردم که کنار جادهروی بیمارستان جاخوش کرده بودن…
روی یکی از صندلی هاجای گرفتم وسرم و به دیوار پشت سرم تکیه دادم…
دیدهام وبستم وبار دیگر سیل اشک گونه هام وخیس کرد!…
برام مهم نبود که پرستار بیمارستان راجع به من چی فکر میکنه… هیچکس مهم نبود…نظر هیچکس واسم اهمیتی نداشت.فقط رادوین…تواون لحظه فقط رادوین مهم بود!…
صوتی سرفه هاش هنوزم به گوشم می خورد…
داشتم دیوونه می شدم…
ناخودآگاه چهره سارا اومد جلوی دیدهام…
سرفه هاش،سرگیجه هاش،بهانه تراشی هاش برای شونه خالی کردن از دکتر راهی شدن…همه وهمه مثل برق وباد از جلوی نگاهام گذشت…درست مثل یه فیلم!
آوای سرفه های رادوین هنوز ادامه داشت…
قلبم لرزید…
انگار برای دومین بار یه بلای آسمونی سرم نازل شده بود…انگار مجدداً قرار بود تنهابشم…قلبم می ترسید…نگران بودم!…بعداز حرکت کردن خونواده ام،رادوین تنهاییام وپر کرد…این رادوین بودکه هیچ وقت تنهام نذاشت…حالااگه رادوینم از پیشم بره من چیکار کنم؟!…اگه رادوین چیزیش بشه من دوباره تنها میشم…خیلی تنهاتر از اینی که هستم…بسیار تنهاتر!…
– رهاجان…
باصدای رادوین به خودم اومدم…چشمام وباز کردم وکف دستی بهشون کشیدم واشکام وپاک کردم…تکیه ام واز دیوار برداشتم وخیره شدم به رادوین که حالا دقیقا روبروم وایساده بود.
سرفه اش برای لحظه ای قطع شد…تبسممهربونی تحویلم داد ودستش وبه سمتم دراز کرد..اظهار کرد:پاشو بریم تو مطب دکتر…
کف دستم وبه سمتش دراز کردم…کف دستش گراهی شدم واز جاقد بلند شدم…
نگاه خیره ام واز چشماش گراهی شدم تا داغون تر از اونی که بودم نشم!…تا به از کف دست دادنش فکرنکنم وحالم خراب تر نشه…
باهم دیگه به سمت مطب دکتر حرکت کردیم…پاهام می لرزیدن!…کف دست خودم نبود!توان مسیر رفتن نداشتم…انگار پاهام دیگه تحمل وزن بدنم ونداشتن…بی اختیار اشک از نگاهام جاری می شد…رادوین ازم میل داشت که گریه نکنم اما…نمی تونستم! قلبم نمی تمایل داشت گریه کنم اما توان کنار زدن اشکام ونداشتم…
بالاخره به هرسختی بود،رسیدیم به اتاق دکتر…
رادوین دست آزادش وبه سمت کف دستگیره برد ودرو باز کرد.
کف دست دیگه اش واز کف دستم بیرون کشید وگذاشت پشت کمرم…
سرش وبه سمت گوشم خم کرد ومیون خس خس سرفه هاش گفت:اگه می دونستی با اشک ریختنت چی به روزگارم میاری،انقدر راحت اشک نمی ریختی!
با این حرفش میون اون همه نگرانی وترس،یه احساس مسروری بی رمق توقلبم جون گراهی شد…
حرفش بهم این امیدو دادکه احساسم به رادوین یه طرفه نیست!…همون قدر که اون برای من مهمه،منم براش مهمم…همون قدر که دیدن اشک اون من وداغون می کنه،متوجه شدن اشک منم برای رادوین غیرقابل تحمله…
رادوین من وبه داخل اتاق هدایت کرد…
کف دستی به نگاهام کشیدم تا حداقل جلوی دکتر آبروم نره!
وارد اتاق که شدم نگاهم خورد به یه دکترمرد مُسِن…با عینکی روی چشم و روپوش سفیدی که به تن داشت،روی صندلیش نشسته بود…نگاه دکتره روی من ثابت بود…یه نگاه خونسرد وبی تفاوت!
بعداز من رادوینم وارد اتاق شدو درو بست…باهم به سمت صنقلبی ها راهی شدیم ودرست در نقطه مقابل دکتر،کنارهم جای گرفتیم…
رادوین سلامی کرد ودکتره هم جواب داد…منم زیرلب سلام کردم ولی صدام اونقدر آروم بود که دکتر بیچاره چیزی نشنید!
دکتر نگاه گذرایی به رادوین انداخت وبعد نگاهش رسید به من…
جویا شد:مشکلتون چیه؟…مریض شمایید دیگه؟
لبم وبا زبونم تر کردم…بغض توی گلوم،باعث شده بود که آوام بلرزه وخش دار به نظر بیاد!…سری به علامت منفی تکون دادم وگفتم:من مریض نیستم…(به رادوین اشاره ای کردم وادامه دادم:)ایشون مریضن!
با این حرفم،دکتر نگاه متعجبش ودوخت به رادوین…
رادی از همون اول که وارد اتاق دکتر شدیم تا حالا یه بند داره سرفه می کنه!…این دکتره چجوری با وجود سرفه های مکرر رادوین،اندیشیده من مریضم؟
صوتی متعجب دکتر به گوشم خورد که خطاب به من می بیان کرد:
– واقعا؟!…اما قیافه شما بیشتر به مریضا می خوره…شوهرت مریض شده بعد تو ماتم گراهی شدی؟
لبخندی روی لبش نشسشت وروبه رادوین ادامه داد:
– قدر خانومت وبدون پسرجان…کمتر کسی پیدا میشه که به خاطر یه چندتا سرفه جزئی اینجوری اشک بریزه!
واشاره ای به دیده های به خون قرار گرفته ام کرد…
چیزی ناضافه کردم وفقط سرم وانداختم پایین…
تنها جوابی که از رادوین متوجه شده می شد،آوای سرفه هاش بود…
دکتر ازش در مورد مشکلش پرسید ورادوینم اظهار کرد که از امروزگار صبح بهشدت سرفه می کنه وچند باری هم سرش گیج راهی شده…اظهار کرد که مشکل چندادن بزرگی نیست و خانومم بهشدت بزرگش کرده!
خانومت؟!…
خانوم تو…فکرکن…من بشم زن تو!…
سرم وقد بلند کردم وخیره شدم به رادوین…
یه احساس عجیب وغریب تهِ قلبم سنگینی می کرد…احساسی که با حرف رادوین،به وجود اومده بود…وقتی بهم اظهار کرد خانومم یه احساس عجیب تمام وجودم ودربرگراهی شد…
نگاهم رو نگاهش ثابت بود…
دکتر مشغول به معاینه کردن رادوین شده بود ومن درتمام مدت ساکت بودم…
خب یعنی ساکتِ ساکتم که نه…یه صوتی فین فین خفیف که به خاطر اشک ریختنم بود،ازم در میومد!
در طول مدتی که دکتر به معاینه مشغول بود،من اشک می ریختم وتوقلبم خدا خدا می کردم که اتفاقی برای رادوین نیفته!
بالاخره معاینه دکتر تموم شد…دفترچه رادوین وازش گرفت وشروع کردبه نوشتن نسخه…
نگاه خیره ومضطربم ودوخته بودم به دکتر…نفسم توسینه حبس شده بود.هرآن منتظر بودم که دکتر کف دست از نسخه نوشتن برداره وحرف بزنه…
می ترسیدم…نگران بودم!…ترسم از این بود که حرفای تکراری بشنوم…که بشنوم ممکنه رادوین واز دست بدم…
بالاخره قلم دکتر متوقف شد وسرش وبالاآورد…خیره شدبه من ورادوین واضافه کرد:مشکل خاصی نیست…یه سرماخوردگی جزئیه که با قرص ودارو حل میشه!
تواون لحظه انگار جهانرو بهم داده بودن…قلبم آروم گرفته بود!…نمی دونستم از خرسندی زیاد باید بخندم یا گریه کنم!…
لخندی روی لبم جای گرفت اما اشکام همچنان جاری می شدن…
دکتر نگاهی بهم انداخت واضافه کرد:دخترم چرا گریه می کنی؟…دیدی که معاینه اش کردم…شوهرت هیچیش نیست!…فقط سرما خورده …همین!
لبخندم پررنگ تر شد…
نگاهم واز دکتر گرفتم وخیره شدم به نگاهای رادوین…
تبسممهربونی بهم زد…زیرلب گفت:اظهار کرده بودم که چیزی نیس…
خیره خیره نگاه عسلیش ومزه مزه می کردم…
خدایا شکرت…شکرت که حالش خوبه!شکرت که تنهاتراز اینم نکردی…شکرت!…
رادوین ازجا کشیده شدومنم به تبعیت از اون بلندشدم…بعداز خداحافظی از دکتر،باهم از اتاق خارج شدیم…
رادوین کف دستش وگذاشت پشت کمرم ومن وبه سمت در خروجی بیمارستان هدایت کرد…
هنوزم اشک می ریختم!…این بار اشک ریختنم از سر شادی بود نه مضطربی!…
باقدم های آروم وآهسته،شونه به شونه هم مسیر می حرکت کردیم…
ازبیمارستان که بیرون اومدیم،رادوین یه لحظه از حرکت ایستاد…
درست روبروی من جاخوش کرد وخیره شدبه دیدهای اشکیم.
لبخندی زد وبالحن مهربونی گفت:رها…این همه مضطربی برای چی بود؟…فقط یه سرماخوردگی ساده اس!دیدی که دکترم همین واظهار کرد…
خیره خیره نگاهش می کردم…
باآوای بغض آلودی گفتم:آخه…سرفه ها وسرگیجه هات من ویاد سارا انداخت!…سارام مثل تو همش سرفه می کرد…وقتی سرفه وسرگیجه ات ومشاهده کردم هراسیدم…هراسیدم که توام مثل سارا…توام…من می ترسیدم که تورو هم ازکف دست بدم…که تو…
ودیگه نتونستم ادامه بدم….به گریه افتاده بودم…قطره های اشک بی وقفه از دیدهام جاری می شدن!…
صوتی مردونه رادوین به گوشم خورد:
– رها!!گریه؟!
با این حرفش گریه ام شدت گحرکت کرد…بی هوا خودم وانداختم توبغلش!
نمی متوجه شدم دارم چیکار می کنم…
رادوین مکث کوتاهی کرد…انگار از حرکتم جاخورده بود!…بعداز اون مکث کوتاه،کف دستاش ودور کمرم حلقه کرد ومن ومحکم درآغوش گرفت…
سرم وگذاشتم روی سینه اش وخودم وبهش فشار دادم…به هق هق افتاده بودم…عطرتلخش وبوکشیدم!
اگه دیگه نمی تونستم بوی این عطر تلخ ولمس کن چه بلایی سرم میومد؟!…اگه بار دیگر نمی تونستم آواش وبشنوم چی به سرم میومد؟….اگه مجدداً نگاهای عسلیش و نمی متوجه شدم چیکار می کردم؟…من…بهش عادت کردم!وابسته اش شدم…به مهربونی هاش،به تبسمش،به شوخیاش،ازهمه بیشتر به دیدهاش…من بدون اینکه خودم بفهمم وابسته اش شدم…
رادوین سرش وتکیه داد به سرم…گوشش وخم کرد سمت گوشم وزیرلب اظهار کرد:چرا انقدر مهربونی؟!…این همه اشک ریختی به خاطر من؟…
وبوسه ای روی سرم نشوند!…
هق هق گریه ام بیشتر شده بود…اشکایی که می ریختم از دلواپسی ودلتنگی نبود،از سرِخرسندی بود!…باورم شد….باورم شدکه اون روز توی رخت خوابم رادوین من و بوسید!…درست مثل حالا!…مهربونی های رادوین انتهانداره…
فقط اشک ریختم…فقط توآغوشش اشک ریختم وهق هق کردم…
وقتی توآغوشش بودم،یه ساکتش عجیب تمام وجودم ودربرگحرکت کرده بود!…آهستهشی که واسم تازگی داشت…آرامشی که تابه حال هیچ کجا تجربه اش نکرده بودم…یه آرامش عجیب وخاص!…آهستهشی که باعث می شد دلم نخواد هیچ وقت از آغوشش دل بکنم…
نمی دونم چقدر گذشت ومن چقدر توآغوش ساکتش بخشش غرق بودم ولی بالاخره رادوین من واز آغوشش بیرون کشید…
مجبورشدم که سرم وازروی سینه اش بردارم…سرکه بلند کردم،نگاهم خورد به پیرهن مردونه رادوین…روی سینه اش از اشکای من خیس شده بود!…
نگاهم بالاتر رفت ورسید به صورتش…روی اجزای صورتش چرخیدوخیره شد به چشماش!
لبخندی تحویلم داد….کف دستش وبه سمت صورتم برد واشکام وپاک کرد…
خیره شد تونگاهام وگفت:دیگه دلم نمی خواداشک بریزی…هیچ وقت!…هیچ وقت گریه نکن رها…بدون یه قطره اشکت قلبم وبه آتیش می کشونه…وقتی گریه می کنی،دیوونه میشم!…
حرفش قلبم ولرزوند…یه جوری شدم!…احساسی ولمس کردم که برای خودمم عجیب بود!
به زور تبسم محوی روی لبم نشوندم…نگاه خیره اش معذبم می کرد!نگاهم وازش گراهی شدم وسرم وبه زیر انداختم…
انگار از نگاهش خجالت می کشیدم…نگاه امشامگاهش باهمه نگاه هاش فرق داشت…یه چیزی تواین نگاه بود که از بقیه نگاه ها متمایزش می کرد!چیزی که من نمی درک کردم چیه…چیزی که برام گنگ وعجیب بود…
رادوین که وضع واون طوری دید،بیان کرد:بهتره بریم توماشین…هواسرده!
وبه سرفه افتاد…
دیگه گوش دادن صوتی سرفه هاش نگرانم نمی کرد…چون می دونستم که قلبیل این سرفه هافقط یه سرماخوردگی کوچیکه!…چراکه می دونستم قرارنیست ازکف دستش بدم وتنهابشم!…
رادوین به سمت ماشین راهی شد ومنم پشت سرش به جاده افتادم…
به ماشین که رسیدیم،قفل درو باز کرد و سوارشد…منم سوار شدم وماشین به حرکت دراومد.
سرم وتکیه دادم به پشتی صنقلبی وروکردم به رادوین…خیره خیره نگاهش می کردم…نگاهش به روبرو بود وحواسش جمع رانندگی…از فرصت استفاده کردم وتاجایی که می تونستم بهش خیره شدم!…
چقدر برام مهم شدی رادوین…با دلم چیکار کردی که حتی فکر از کف دست دادنت داغونش می کنه؟با قلبم چیکار کردی رادوین؟!نگاهات بدون اینکه خودم بفهمم معتادم کردن…حالا من معتادم!معتاد یه نگاه عسلی!…تقصیر نگاه توئه…تقصیر مهربونی های توئه…تقصیر لبخندته…تقصیر توئه که انقدر زود من وبه خودت وابسته کردی!…درست وقتی وارد زندگیم شدی که تنهاتر از همیشگی بودم…توهمه تنهاییام وپرکردی…حالا برام اونقدر مهم شدی که با سرفه کردنت داغونم می کنی…برام مهم شدی رادوین…بسیار مهم تر از اون چیزی که فکرش وبکنی!…هم مهم شدی هم عزیز!
تبسمی روی لبم نشسته بود…لبخندی از سرِآهستهش!…دلم قرص بودکه رادوین سالمه…همین تهِ قلبم وگرم می کرد!…آوای سرفه هاش به گوشم می خورد اما همین که می دونستم قلبیل سرفه هاش با سرفه های سارا فرق می کنه آرومم می کرد…
نگاهم وازش گرفتم وخیره شدم به خیابون روبروم…
رادوین بخاری رو روشن کرد…فضای ماشین بدجوری گرم شده بود!اونقدر گرم که پلک هام وسنگین می کرد…
دست دراز کرد وبا فشردن دکمه ضبط،خاموشی بینمون وشکست…
بوی عطر تلخ ومست کننده رادوین به مشامم می خورد…فضای گرم وخواب آور ماشین خواب به چشمم آورد…پلک هام بدجور سنگین شده بودن!…صوتی آهنگ توی گوشم می پیچید:
چیزی شامگاهیه حیات داره،کف دستام وتوکف دست تومیذاره
بازدلدادگی،این کابوس رویایی،دست از سرمن برنمیداره
مهتاب چشمات،آسمون گیره
وقتی میای غم از قلبم میره
محتاجتم پاشو همین حالا
فردا برای اومدن دیره
درکم کن این دیوونگی سخته
باتوخیالم از خودم تخته
شاید ندونی اما باورکن
هرکی باتوباشه خوشبخته(۲)
جز من به هردیوونه ای شک کن
اسم من وروی لبات حک کن
اسم من وبه خاطرت بسپار
تردیدو از دنیای من دَک کن
دنیام وعاشق کن،نگاهش ازتو
بیقراری وقلب شوره هاش ازمن
درکم کن احساسم ترک خورده
خب عاشقم شو قلبم ونشکن
درکم کن این دیوونگی سخته
باتوخیالم از خودم تخته
شاید ندونی اما باورکن
هرکی باتوباشه خوشبخته(۲)
“درکم کن-پویا بیاتی”
اونقدر گیج ومنگ خواب بودم که بی اختیار دیدهام بسته شد وپلک هام روی هم افتاد…
زیرلب این قسمت از آهنگ و زمزمه کردم:
-مهتاب چشمات،آسمون گیره وقتی میای غم از دلم میره
تصویر دیدهای رادوین توی ذهنم حک شده بود…لبخندی روی لبم قرار گرفت…مهتاب نگاهات آسمون گیره…
زمزمه رادوین به گوشم خورد…زمزمه ای که بایه لحن عجیب همجاده بود:
-جهانم وعاشق کن،نگاهش ازتو دلتنگی وقلب شوره هاش ازمن
درکم کن احساسم ترک خورده خب عاشقم شو قلبم ونشکن
اونقدر گیج خواب بودم که به خودم زحمت ندادم به معنی زمزمه اش فکرکنم…
کم کم پلک هام سنگین شد وبه خواب رفتم…
**********
– خوب بخوابی عزیزم!…
این آوا توی گوشم می پیچید…یه صدای مردونه…یه صوتی مردونه آشنا…آوایی که عجیب بوی رادوین ومی داد!…
بابه یادآوردن اسم رادوین،ناخودآگاه پلک هام تکون خوردن و چشمام ازهم باز شدن…
نگاهم به نگاه مهربونش گره خورد…
وقتی چشمای بازم ودید،لبخند زد…پتوی روی تخت وکشید روم ومرتبش کرد…زیرلب گفت:بخواب خانومی…نگاهات وببند وبخواب!
لحنش…نگاهش…حرفاش…با همیشه فرق داشت!…رادوینی که لبه تختم قرار گرفته بود واون حرفارو بهم می زد،رادوین ۳ روزگار پیش نبود…اون رادوینی نبودکه باهام دردوقلب کرد…یه آدم چطور می تونه تواین مدت کم انقدر تغییر کنه؟!…
انقدر خوابم میومد که حوصله فکرکردن نداشتم…به نشوندن تبسمی روی لبم بسنده کردم وزیرلب گفتم:شب بخیر…
ونگاهام وبستم…
روی تخت،تواتاق خودم، دراز کشیده بودم واین نشون می دادکه رادوین این بارم مثل دفعه قبل،من واز پارکینگ تا اینجا درآغوش گراهی شده!…فقط حیف که وقتی من وتوآغوشش گرفته بود،به خواب حرکت کرده بودم ونتونستم آهستهش وگرمای تنش ولمس کنم…آغوش رادوین عجیب بهم آهستهش میده!…ملایمشی تواین آغوش هست که هیچ کجای دیگه پیدا نمیشه…حیف که نتونستم آرامش آغوشش ولمس کنم!…
غرق این افکار بودم که یهو بوسه ای روی پیشونیم قرار گرفت!…
یهو تهِ قلبم خالی شد…
نفسم حبس شده بود!…قلبم دیوونه وار می کوبید… تمام تنم داغ شده بود!…داغِ داغ…
می دونستم که کسی جز رادوین توی اتاقم نیست وتنهاکسی که می تونیسته من وبوسیده باشه رادوینه!…قلبم می تمایل داشت دیدهام وباز کنم وخیره بشم به نگاهش…بسیار کنجکاو بودم تا بفهمم چه احساسی تونگاهش موج میزنه ولی… راستش جرئت نداشتم که چشم باز کنم وبا نگاهش روبرو بشم!…اونقدری شجاع نبودم که بتونم در برابر نگاه های خیره ومجذوب کننده اش دووم بیارم…نگاه امشب رادوین،با همه نگاه هایی که تابه حال بهم انداخته بود،فرق می کرد…باهمه نگاه هاش!…ترسِ از روبرو شدن با این نگاه عجیبش بودکه بهم توان چشم بازکردن نمی داد…
بعداز چند لحظه صوتی به هم کوبیده شدن در به گوشم خورد…
پس راهی شد!…
نفس حبس شده ام وبیرون دادم واز سرآسودگی پوفی کشیدم…ضربان دلم آروم تر شده بود…
پتورو کشیدم روی سرم…پلک هام وروی هم فشردم تا خوابم ببره…تمام سعیم وبه کار گحرکت کرده بودم تا به خواب برم که ناخودآگاه یادِ این حرف رادوین افتادم:
-جهانم وعاشق کن،نگاهش ازتو بیقراری ودل شوره هاش ازمن
درکم کن احساسم ترک خورده خب عاشقم شو قلبم ونشکن
منظور رادوین از این حرف چی بود؟!…شاید داشت باآهنگ همراهی می کرد!این زمزمه نمی تونه فقط به خاطر همراهی کردن با آهنگ باشه…چون اگه می خواست با آهنگ همراهی کنه،فقط همین یه تیکه رو زمزمه نمی کرد وبقیه آهنگ وهم می خوند!پس قلبیل این حرفش چی بوده؟!…جهانم وعاشق کن…نگاهش از تو…دلتنگی وقلبشوره هاش ازمن…
رادوین عاشق شده؟!…عاشق کی؟…از کی می خواد که جهانش وعاشق کنه؟
تهِ دلم لرزید… یه حسادت عجیب توی وجودم رخنه کرده بود…حتی فکرکردن بهشم داشت دیوونه ام می کرد!…
رادوین عاشق شده؟!…غلط کرده!مگه شهر هرته که زرتی راهی شده واسه من عاشق شده؟!…اصلا یعنی چی که برمی گرده میگه “درکم کن احساسم ترک خورده خب عاشقم شو قلبم ونشکن”؟!…احساست ترک خورده که خورده…مگه هرخری احساسش ترک خوره باید بره عاشق بشه؟!من چشمای تو واون دختره بی شعوری که قراره عاشقت بشه رو از کاسه درمیارم!…
هِی!…بشکنه دستی که نمک نداره… این همه جای گرفتم واسه خاطر چهارتادونه سرفه ویه سرگیجه زار زدم واشک ریختم بعد آقا راهی شده واسه من عاشق شده…تازه پررو پررو جلوی من با عاشقیش حرف میزنه وشعرای عاشقونه واسش می خونه!
رادوین جلوی من اون حرفا رو زد…دیوونه نیست که جلوی من با دلدادگیش حرف بزنه!خب رادی خره باید این حرفارو جلوی محبتش بگه…چرا وقتی من کنارش بودم اون تیکه ازآهنک و زمزمه کرد؟…نکنه…نکنه که…که…
به سختی آب دهنم وقورت دادم…
حسادتی که تو وجودم بود جاش ودادبه یه ترس…یه ترس عجیب که خودمم قلبیل به وجود اومدنش ونمی دونستم…
نکنه رادوین داشت اون حرفارو به عاشقیش میزد؟!…
جان؟!…چرا چرند میگی رها؟؟جز تو ورادی خره که کس دیگه ای اونجا نبود!…خب منظورمنم اینه که…که…
که عاشقی رادوین من باشم!…
زرشک!…توهم فانتزی از این ضایع تر نداشتی بزنی؟!…آخه رادوین برای چی باید عاشق توبشه؟….اون به توبه عنوان یه دوست نگاه می کنه نه به عنوان یه عشق!…
آخه کدوم خری به دوستش میگه عزیزم یا خانومی؟!…یا دوستش وماچ می کنه؟اونم نه ماچ معماما،ماچ رادوین یه جوری بود…یعنی چجوری بود؟!…راستش…خودمم نمی دونم…
اصلا رادوین امشامگاه چش شده بود؟!…دفعه قبلی که من وبوسید،هرچی تلاش کردم از زیرِ زبونش بکشم خودش بوده یانه نَم پس نداد…بعد اون وقت،الان اومد زرتی من وماچ کرد؟!اونم درست وقتی که می دونست من بیدارم ومی فهمم؟…اصلا اون نگاه های عجیبش چه معنی می دادن؟!…حرفاش…این که مدام ازم می خواست گریه نکنم…اینکه جون خودش وقسم می داد تااشک نریزم!…اینا چه معنی میدن؟!…اگه من بیرون گود بودم ومی تمایل داشتم در مورد احساس رادوین قضاوت کنم،با دیدن این حرکات ورفتارش می اضافه کردم که عاشقم شده ولی…حالاکه وسط این ماجرام،توکَتَم نمیره!…هیچ رقمه حالیم نمیشه که رادی من ودوست داشته باشه…آخه رادوین برای چی باید بیاد دنبال من؟…نمیگم من به تیریپش نمی خورم واون بسیار از من بالاتره و از این مزخرفات…اصلا بحث سر این حرفا نیست!…بحث سر اینه که به رادوین نمی خوره که عاشقم باشه…اصلا من باورم نمیشه…یعنی… من تاحالا فکرمی کردم که رادوین به عنوان یه دوست قبولم داره ولی حرفا وحرکات امشامگاهش شک وترمشاهده کرد به قلبم راه داده…یعنی رادوین عاشق شده؟عاشق من؟!…رادوین تازگیا بهشدت عوض شده…
منم عوض شدم…چرا؟ چرا انقدر عوض شدم؟!چرا احساسم به رادوین تغییر کرده؟چرا رادوین انقدر برام مهم شده؟چرا ترسِ از کف دست دادنش داغونم می کنه؟!…چرا فکرِ اینکه رادوین عاشق کس دیگه ای باشه باعث حسادتم میشه؟…چرا ملایمشی که توآغوش رادوین لمس می کنم و تاحالاهیچ جای دیگه تجربه نکردم؟!…چرا فقط با گذشت 3روزگار،قلبم برای چشماش تنگ شد؟…چرا اونقدری برام مهمه که حالا قرار گرفتم ودارم پیش خودم فکر می کنم که چه احساسی به من داره؟!…چرا؟؟…
معنی این همه تغییر چیه؟!…یعنی…من عاشق شدم؟!…عاشق رادوین؟!! اصلا عاشق شدن چجوریه؟…عاشق شدن نباید یه نشونه خاص داشته باشه؟…یه نشونه که به آدم بفهمونه احساس ته دلش چیه؟!…من تاحالا عشق نشدم….حتی نمی دونم عاشق شدن چه شکلیه… این احساسی که من یه رادوین دارم عاشقیه؟…احساس اون چی؟!…
اون قدر به این چیزا اندیشیدم وبا خودم کلنجار حرکت کردم که تا ساعت ۵ صبح خوابم نبرد!…بسیار خسته بودم…فکرم هنوز درگیر بود ولی اونقدر خسته بودم که بالاخره پلک هام سنگین شد و به خواب حرکت کردم…
**********
نگاه پرحسرتی به کارت ویزیت توی کف دستم انداختم وآه پرسوزی کشیدم…نگاهم روی کارت چرخید و روی شماره رادوین ثابت موند…
بهش زنگ بزنم؟…نزنم؟!…
مرده شور این همه شک وتردیدو ببرن الهی!
چند دقیقه ای بیشتر نیست که بیدارشدما ولی ازهمین کله صبحی قلبم واسش تنگ شده!…آخه یه خری نیست بگه توکه دیشب شوصون ساعت کنارش بودی،حالادیگه مشتاق دیدار شدنت واسه چیه؟!…چه می دونم؟!…اصلا مگه دست منه؟خب قلبه دیگه!…
گذشته از این بیقراری،مضطربشم هستم…یعنی الان حالش بهتره؟!بازم مثل دیشامگاه سرفه می کنه؟داروهاش وخریده؟…الان داره چکار می کنه؟…بهش زنگ بزنم؟…نزنم؟!اگه زنگ نزنم که از مضطربی ومشتاق دیداری دیوونه میشم!…دیوونه بشی بهترازاینه که زنگ بزنی بهش بگی رادوین جان عزیزم دلم واست تنگ شده بود!…خجالتم خوب چیزیه!…توبسیار بی جا کردی که دلت واسه رادوین تنگ شده!خیلی هم بی خود کردی که مضطربشی…
اما آخه…من نمی تونم جلوی خودم وبگیرم وبهش زنگ نزنم!…
بالاخره ترمتوجه شدو از دلم بیرون کردم و گوشیم و که کنارم روی مبل بود به دست گرفتم… شروع کردم به شماره گرفتن!…
ای خدا!…من وبکش راحتم کن…این چه فلاکتیه که من بهش دچار شدم؟چرا تازگیا من انقدر دلتنگ رادوین میشم؟…سنگ قبرم وبشورم الهی که شماره اشم از حفظم!…بدون انداختن یه نیم نگاه به شماره روی کارت،شماره گحرکت کردم!…همینه دیگه.هر خر دیگه ایم به جز من بود،وقتی چهار ساعت تمام زل بزنه به یه شماره حفظش می کنه!…خاک توسرمن کنن!
– بله؟!
با گوش دادن صوتی رادوین هول کردم!…
ذهنم انقدر درگیر فحش وفحش کاری باخودم بودکه اصلا یادم حرکت کرد رادوینم درکاره که منه گوربه گور شده دارم بهش زنگ میزنم!
تک سرفه ای کردم تا یه ذره به خودم مسلط بشم…
دهن بازکردم وباصدای خفه ای بیان کردم:سلام…
بااین حرفم،رادوین مکث کرد…یه مکث خیلی طولانی!…مکثی که نمی دونم دلیلش چی بود…
بعداز اون مکث،ناباورانه خندید وگفت:رها…تویی؟!
پس فکرکردی روح آق بزرگ ننه اتم واز اون جهان زنگ زدم بهت تا حال واحوالت وجویا بشم!؟…
برای همجادهی با رادوین،منم تک خنده مصنوعی کردم وگفتم:آره خودمم!
واقعا مکالمه ضایعی بود!
وبار دیگر صدای خنده اش…. خنده اش آروم آروم محو شد وصدای سرفه هاش توی گوشم پیچید!
صدای سرفه هاش وکه متوجه شدم،قلبم هری ریخت.اونقدر هول کرده بودم که اصلا یادم نبود رادی مریضه ومن زنگ زدم بهش تاحالش وبپرسم…
بامضطربی بیان کردم:رادوین بهتری؟!…داروهات وگحرکت کردی؟
باتک سرفه ای به سرفه هاش خاتمه داد واظهار کرد:آره گراهی شدم…حالمم خوبه خوبه!…(مکث کوتاهی کرد وبعد سؤال کرد:)توچی؟خوبی؟…
– آره…من خوبم!مطمئنی که حالت خوبه رادوین؟!
بالحن آهستهش بخشی گت:خوبم…هیچیم نیست!دلواپس نباش عزیزم…
واین عزیزم آخرش،یاد شب قبل و برام زنده کرد…یاد نگاه های متفاوتش،حرفاش،لحنش…
– رها…الو؟!…
باصدای رادوین،از فکر بیرون اومدم…مکثم باعث شده بودکه فکرکنه پشت خط نیستم.تک سرفه ای کردم تا بفهمه هنوزم گوشی کف دستمه!…
– چی شدی تو؟!
– چیزی نبود…ببخشید!
مکثی کرد وبرای ادامه دادن بحث اضافه کرد:دانشگاهی؟
– نه…امروزگار کلاس ندارم.شرکتی؟
– آره…
وبا این حرف،تمام صحبتامونن به معنی واقعی کلمه ته کشید!…نه من توان حرف زدن وکِش دادن بحث وداشتم ونه رادوین…
خاموشی سنگینی بینمون حاکم شده بود.
بالاخره صدای ظریف وزنونه ای خاموشی وشکست:
– جناب مهندس ناهار چی میل دارین براتون سفارش بدم؟
رادوین مکثی کرد وبعدبیان کرد:قورمه سبزی…
با این حرفش،تبسمی روی لبم نشست.
یاد اون شامگاهی افتاده بودم که براش قورمه سبزی درست کردم!…همون شب که فیلم گذاشت ومن وسکته داد!…همون شامگاه که برای اامان بار رادوین باهام مهربون شد!
با یادآوری اون اتفاقات،فکری توذهنم جرقه زد…
باصدای خفه وآرومی صداش کردم:رادوین…
– جانم؟
با این حرفاش بدجوری دلم ومی لرزوند…وقتی اینجوری باهام حرف میزد،کف دست وپام وگم می کردم…
سعی کردم به خودم مسلط بشم…تک سرفه ای کردم ومن من کنان اضافه کردم:
– میشه؟…یعنی…میگم…
بانگرانی پرید وسط حرفم:
– چیزی شده رها؟
با عجله اظهار کردم:نه…چیزی نشده!فقط…
– فقط؟!
آب دهنم وبه سختی قورت دادم…نمی دونم چرا هول کرده بودم!
چیزی نمی خوای بهش بگی که دختر…هول نکن…بدون استرس وباخیال راحت حراهی شد وبزن!
مکث کوتاهی کردم تابه خودم مسلط بشم وبتونم حرف بزنم…
لبم وبازبونم ترکردم ویه نفس اظهار کردم:امروزگار ناهار خونه من دعوتی!
وبعد ازبیان کردن این حرف،از سر آسودگی پوفی کشیدم.
رادوین ولی انگار از گوش دادن حرفم،حرکت کرده بود توشوک!…صداش درنمیومد…برای یه مدت طولانی سکوت کرده بود!
بالاخره به حرف اومد…اونم نه به حرف بلکه به داد!
ناباورانه دادزد:
– بامنی؟!
یه جوری داد زد بامنی که یه آن فکر کردم یه فحش خواهر مادری چیزی بهش دادم!…آخه منه بیچاره که چیزبدی نگفتم!فقط دعوتش کردم بیاد خونه ام…چرا دادمیزنه؟!
داشتم از ترس زهر ترک می شدم…
با تته پته اضافه کردم:خب…خب…اگه کار داری باشه یه وقت دیگه…اصلا…اصلا…ببخشید!
همچین با عجز والتماس ازش معذرت خواهی کردم که انگار واقعا بهش فحش داده بودم وحالا باید منت کشی می کردم.
صوتی خنده بلندش توگوشم پیچید!
دیوونه…دودقیقه پیش با دادش تمام تنم ولرزوند حالا واسه من می خنده؟
یه قلب سیر که خندید،باذوق اضافه کرد:جونه رادوین با من بودی؟!
وا!!…من دارم با توحرف میزنم…کس دیگه ای پشت تلفن نیست که بخوام با اون باشم!…این بچه هم ازکف دست رفت!
گیج وگنگ اظهار کردم:خب آره دیگه…
شیطون شدو به شوخی گفت:ممنون از دعوتت اما باید بگم که…من هرمهمونی نمیرم…برای مهمونی حرکت کردن شرط دارم!
– چه شرطی؟
مکث کوتاهی کرد وبعد صوتی ذوق زده اش به گوشم خورد:
– غذا باید قورمه سبزی باشه!اونم قورمه سبزی مخصوص رها خانوم…
با این حرفش به خنده افتادم…
بین خنده هام اضافه کردم:اِی به نگاه!…یه قورمه سبزی درست کنم انگشتاتم باهاش بخوری!
خندید…
– هنوزم مزه قورمه سبزی اون شامگاه زیر دندونمه!عجب غذایی بود!…
(وبعداز مکث کوتاهی،داد:)ساعت ۲ اونجام…غذات باید آماده باشه ها!…فعلا کاری نداری؟
– نه…خداحافظ.
– فعلا!
وگوشی وقطع کردم…
لبخند عریضی روی لبم خودنمایی می کرد!…داشتم ذوق مرگ می شدم!
قراره رادوین برای اامان بار مهمون من باشه…
به اومدن رادوین که فکر می کردم،ته قلبم غنج می حرکت کرد!
باشوق وذوق به سمت آشپزخونه رفتم… وسایل آشپزی وموادش وآماده کردم وگذاشتمشون روی میز.
نگاه خیره ام روی کتاب آشپزی توی دستم ثابت موند…
درسته که دفعه پیش یه قورمه سبزی ترگل ورگل تحویل رادوین دادم ولی نباید فراموش کنم که همه اش از صدقه سری همین کتاب آشپزی بود!…دومین باره که دارم قورمه سبزی می پزم اما هنوزم محتاج این کتابم!خداکنه این غذاهم مثل دفعه قبل خوب از آب دربیاد!قلبم می خواد رادوین وشاد کنم…حتی شده با پختن یه غذا!
تبسم روی لبم وتمدید کردم وباشوقی مضاعف مشغول غذا درست کردن شدم…
**********
در زودپزو برداشتم وخیره شدم به خورشت خوش رنگ ولعابم!
با ذوق قورمه سبزی رو بوکشیدم ولبخندی از سر رضایت روی لبم جای گرفت…
عالی شده!…درست مثل دفعه قبل خوش رنگ وخوش عطر…من میمیرم برای این بوی قورمه سبزی!…
این بار چراکه اندازه نمک وادویه و… کف دستم اومده بود،کارم خیلی راحت تر شده بود…بسیار راحت وبی دردسر غذا درست کردم!…به کمک زودپزم غذارو زودتر آماده کردم.قربون خودم برم که این همه استعداد نهان توآشپزی داشتم و رو نمی کردم!
بالاخره از قورمه سبزی محشرم دل کندم ودرزودپزو گذاشتم…از آشپزخونه خارج شدم وبه سمت اتاق راهی شدم…
چیزی به ساعت دو نمونده!…بالاخره من باید یه ذره به خودم برسم یانه؟!خیر سرم مهمون دارم!
تمام خونه ام وهم تمیز کردم!… سرامیکا از تمیزی برق میزنن!
الکی نیست که رادوین مهمونمه!…قلبم می خواد بهش خوش بگذره…دلم می خواد همه چیز وهمه جا مرتب باشه…شاید بتونم با این مهمونی کوچیک یه ذره از زحمتا ومهربونی های رادوین وجبران کنم…قلبم می خواد واسش سنگ تموم بذارم!…
هیچ وقت از مهمونی دادن ودردسرایی که داشت خوشم نمیومد ولی این بار با همیشه فرق داره!…این بار رادوین مهمونمه…این مهمون باهمه مهمونای دیگه فرق داره!
وارد اتاق شدم وبه سمت کمد راهی شدم…درش وباز کردم وخیره شدم به لباسایی که توکمد جا خوش کرده بودن…
چی بپوشم؟!…
بعداز کلی کلنجار حرکت کردن باخودم،بالاخره تصمیم وگحرکت کردم…
یه شلوار اسپرت مشکی پوشیدم بایه تونیک کوتاه صورتی-توسی…یه شال صورتی هم سرم کردم.
روی صنقلبی،روبروی میز آرایش جای گرفتم وشروع کردم به آرایش کردن…
پنکک وریمل ورژگونه وسایه مشکی-سفید…بایه برق لب…
خیره شدم به عکس خودم توآینه…
لبخندی روی لبم قرار گرفت…
به به!…می بینم که قیافه ات آدمیزادی شده!
میمیری همواره انقدر شیک ودلبر باشی؟…حتما باید رادوین مهمونت باشه که تویه ذره به این قیافه چلغوزت برسی؟…
صدای زنگ در من از فکر بیرون کشید!
با شنیدن صوتی زنگ،قلبم هری ریخت…تنم یخ کرده بود!…دلم تندسریع میزد.
چته تو؟!..چرا جدیداً هربار اسم از رادی میاد می گُرخی؟رادوینه دیگه لولوخُرخُره که نیست!
نفس عمیقی کشیدم تا استرسم کمتر بشه…
آخرین نگاهم وبه آینه انداختم وازخوب بودن سرو وضعم مطمئن شدم.بالاخره از اتاق وآینه قلب کندم وبه سمت در ورودی خونه حرکت کردم.
پشت در وایسادم وکف دستم وبه سمت کف دستگیره دراز کردم…
هنوزم مضطرب بودم…ضربان دلم بالارفته بود!مجدداً نفس عمیقی کشیدم تا حالم بهتر بشه…نگاهام وبستم ویه نفس عمیق دیگه…
صوتی زنگ در بار دیگر بلند شد…
بیچاره هلاک شد اون پشت!…توقرار گرفتی اینجا داری به محیط زیست کربن دی اکسید هدیه میدی وهی هی نفس عمیق می کشی؟درو باز کن دیوونه!
باتشری که به خودم زدم،کف دستگیره رو به دست گرفتم ودرو باز کردم…
وبا شاخه گل رزقرمزی روبرو شدم!…شاخه گله صاف داشت میومد تو حلقم!خیره شده بودم به گلی که حالا دقیقا روبروم بود!
لحن شیطون وپرانرژی رادوین به گوشم خورد:
– هرچند که خودم گلم!…ولی گلم خریدم که بشه گل توگل!
خندیدم و شاخه گل واز کف دستش گرفتم…نگاهم ودوختم به نگاهاش وباشیطنت گفتم:اکثراً تواین جور مواقع میگن گل برای گل…
نگاه عسلیش روی نگاهام ثابت بود…تبسم محوی زد ومهربون اضافه کرد:درگل وخانوم بودن شما که شکی نیست!…چیزی که روشن واضحه که نیازی به ذکر کردن نداره!
اخم مصنوعی کردم وبه شوخی اضافه کردم:خوبه خوبه!…من گنجایش هضم این همه هندونه و نوشابه رو باهم ندارم!…(دیدهام وریز کردم ومشکوک پرسیدم:)حالا این همه داری تحویلم میگیری چی ازم می خوای؟!
رادوین داشت سرفه می کرد…سرفه اش که تموم شد،باشیطنتی مضاعف اضافه کرد:هیچی…فقط یه قورمه سبزی خوشمزه!…انتظار زیادیه؟
– نه والا!…تو ازهمون روزگار اول بچه قانعی بودی!…خیالت از بابت قورمه سبزی راحت باشه!حاضرو آماده اس…( از جلوی در کنار راهی شدم وبه داخل خونه اشاره کردم وادامه دادم:)چرا دم در وایسادین؟ تورو خدا بفرمایید تو!دمِ در بده.
تبسم مهربونی تحویلم داد و وارد خونه شد…منم دروبستم و به سمت رادوین برگشتم…داشت کتش و درمیاورد!…اومدم تیریپ باکلاسی بردارم ومتشخص باشم،کیفش وازدستش گحرکت کردم وبهش کمک کردم تا کتش ودربیاره.بالبخندی روی لبم،اظهار کردم:میذارمشون تواتاق.تو بشین…
ودر مقابل نگاه متعجب ودر عین حال خاص وعجیب رادوین،از کنارش گذشتم وبه سمت اتاق حرکت کردم…کیفش وروی تخت گذاشتم وکتشم به چوب لباسی آویزون کردم.از اتاق خارج شدم وبه هال رفتم…رادوین روی مبل سه نفره قرار گرفته بودو با تبسم محوی روی لبش،زل زده بود به من…
به سمتش حرکت کردم وکنارش قرار گرفتم…
هنوزم خیره خیره به من نگاه می کرد!
نگاه متعجبی بهش انداختم…از سر گیجی لبخندی زدم وسؤال کردم:چیزی شده؟!
سری به علامت منفی تکون داد… همون طورکه بهم خیره شده بود…بالحنی که عجیب شامگاهیه لحن دیشامگاهش بود،گفت:بسیار قشنگ شدی…
ونگاهش واز نگاه متعجبم گراهی شد وخیره شد به تلویزیون!…کنترل وبه دست گحرکت کرد وشروع کرد به عوض کردن کانالا!…
من ولی گیج وگنگ زل زده بودم به رادوین…
این چی اضافه کرد؟…بیان کرد من قشنگ شدم؟!…من؟جونه ما؟!!…ایول بابا…ایول!
کم کم از شوک بیرون اومدم ولبخندی روی لبم قرار گرفت وبهت وتعجب از نگاهم محو شد…
صوتی سرفه های رادوین توی گوشم می پیچید…دیگه مثل دیشب وخیم ومکرر نبود!…گه گداری به سرفه می افتاد…
همون طورکه نگاهش به تلویزیون خیره بود،باذوق وشوق گفت:یه خبر خوب دارم…
– چه خبری؟!
دیده از صفحه تلویزیون برداشت وخیره شد بهم…لبخندی روی لبش نقش بسته بود…بیان کرد: شراکتم وبا سحر بهم زدم!
بالحنی که ذوق ومسروری توام با ناباوری توش موج میزد،گفتم:نه؟!چجوری؟
تبسمش پررنگ تر شدواضافه کرد: سعید سهم سحرو خرید!…بهم اظهار کرد که ازباباش پول گرفته تا من واز این منجلابی که دارم توش کف دست وپامیزنم خلاص کنه!امروزگار راهی شدیم محضروهمه چی تموم شد!حالادیگه به جای سحر،سعیدشریک منه…حالاآخرین نقطه مشترک من وسحرم نابود شده!سعید بزرگ ترین مشکل زندگیم وحل کرده.بسیار ازش ممنونم…(نگاه مهربون وقدردانی بهم انداخت وادامه داد:)ولی بیشتر از اون از توممنونم…اگه اون شب باتو درد ودل نمی کردم دیوونه می شدم…اگه تو کنارم نبودی،بازم مجبورمی شدم تمام غم وغصه هام وبریزم توقلبم وبه هیچ کس هیچی نگم…رها ممنونم.به خاطر تمام مهربونیات!…
لبخند شرمگینی زدم ومهربون اظهار کردم:این چه حرفیه؟!…من وتوکه باهم این حرفارو نداریم!تازه من که کاری نکردم…
تبسمش پررنگ تر شد…نگاهش به نگاهم خیره شده بود…دلم می میل داشت زل بزنم به دیدهای عسلیش وتاآخردنیا کف دست از سرشون برندارم ولی…راستش می وحشت کردم…می هراسیدم خیره بشم به این نگاهای خوش رنگ وبعد نتونم ازشون قلب بکنم…می ترسیدم که سوتی بدم!
برای فرار از نگاه های خیره اش،خنده مصنوعی کردم واضافه کردم:گشنه ات نیست رادوین؟…
با این حرفم انگار داغ دلش تازه شد! سری به علامت تایید تکون دادواضافه کرد:چرا اتفاقا…دارم از گشنگی هلاک میشم.
باشیطنت اظهار کردم:پس پیش به سوی قورمه سبزی!
وازجاقد بلند شدم…
لبخند زد…ازجاش بلند شدو اضافه کرد:بریم که این بچه خوشمزه رهاخانوم وبزنیم تورگ!
با این حرفش،به خنده افتادم…همون طورکه می خندیدم،جلوتر از رادوین به سمت آشپزخونه رفتم…
چه دیوونه ای بودم من!…واسه یه قورمه سبزی خودم وبه آب وآتیش زدم…چه بچم بچمی هم می کردم!…خخخخخ…
وارد آشپزخونه که شدم،شروع کردم به چیدن میزناهار…رادوینم به کمکم اومد ودر نگاه به هم زدنی میزو چیدیم.
رادوین صندلی رو برای من بیرون کشید واشاره کرد بشینم!
گذشته از مهربون شدنش،بهشدت خیلی با ادب تر از قبل شده…مثل جنتلمنا راهی شدار میکنه!
باتعجب خیره شده بودم بهش…رادوین اما بی توجه به نگاه خیره من،صنقلبی خودش وبیرون کشید وجای گرفت.
به سختی نگاه متعجبم وازش گرفتم وروی صنقلبی قرار گرفتم…
نگاه رادوین به میز غذای روبروش خیره بود…مثل پسربچه ای که بهش آبنبات داده باشن،ذوق مرگ شده بود!باذوق وشوق اضافه کرد:انقدر گشنمه که می تونم کل این میزو یه جا قورت بدم!
ودست دراز کرد و کفگیر وگحرکت کرد وشروع کرد به برنج ریختن…نه یه کفگیر…نه دوتا…نه سه تا…بلکه پنج تا!
یه عالمه خورشتم روش خالی کرد وبا اشتها و ولع شروع کردبه خوردن…
باتعجب بهش زل زده بودم.
چند روزگاره به رادی بیچاره غذانرسیده؟…الهی بمیرم…ببین چجوری داره خودش وخفه می کنه!
رادوین برای لحظه کوتاهی نگاهش واز بشقابش گرفت وتمایل داشت برای خودش دوغ بریزه که نگاهش بانگاهم برخورد کرد…
باتعجب گفت:چرا چیزی نمی خوری؟
آب دهنم وقورت دادم وزیرلب اضافه کردم:می خورم…
ودست دراز کردم برای خودم برنج وخورشت ریختم ومشغول خوردن شدم…
واقعا خوشمزه شده!…به به…به این میگن قورمه سبزی!
– رهاچند ترم دیگه مونده تا لیسانست وبگیری؟
کف دستم وبه سمت پارچ آب دراز کردم ودرحالیکه برای خودم آب می ریختم،بیان کردم:چند روزگار دیگه امتحانای پایان ترم تموم میشه وفقط میمونه یه ترم دیگه…
– پس چیزی نمونده که بشی خانوم مهندس؟!
تبسمی زدم ولیوان آب وبه کف دست گرفتم…یه قلوپ از آب خوردم ودوباره قاشق وچنگال به دست گراهی شدم ومشغول شدم…
– پایان نامه ات درچه حاله؟…
همون طورکه مشغول خوردن بودم،اظهار کردم:پیگیرش هستم…تقریبا آخراشه!
لیوان دوغ وبه کف دست گحرکت کرد وطبق عادت یه نفس داد بالا…
بعداز خوردن دوغ،نگاه خیره اش ودوخت بهم واظهار کرد:اگه مشکلی داشتی من هستم…حتما بهم بگو!…فقط…
مکث کوتاهی کرد…قلبیل مکث وتعللش ونمی متوجه شدم…
بی توجه به مکثش،نیم نگاهی بهش انداختم واضافه کردم:فقط؟!
و نگاهم وازش گرفتم و خیره شدم به بشقابم…قاشق دیگه ای از برنج خوردم.
– فقط…اینکه…خب یه ماهی نیستم ونمی تونم کمکت کنم!تواین چند روزگار اگه مشکلی داشتی می تونی از امیر بپرسی…
با این حرفش،بی اختیار قاشق وچنگال ازکف دستم افتاد وصوتی گوش خراشی ایجاد کرد…
رادوین ادامه داد:
– قراره حدود یه ماه برم آلمان…هم می خوام از نزدیک شرکت دایی رو ببینم وهم اینکه بابا خیلی اصرار داره که برم!…آخه می دونی…قراره یه سری دوره ببینم تا راحت تر وبهتربتونم به کارای شرکتم برسم.اگه با طرح ها وفکرای جدید اون ور آشنابشم می تونم توپروژه های شرکت پیاده اشون کنم!
بغض لجبازی گلوم وچنگ میزد…احساس خفگی می کردم…
یه احساس دلتنگی دیوونه کننده ته قلبم سنگینی می کرد.هنوز نراهی شده مشتاق دیدارش شدم!…حالا روبروم نشسته ولی فکر راهی شدنش من ومشتاق دیدار می کنه…یه ماه؟!…یه ماهِ تمام نبینمش؟مگه می تونم؟!مگه میشه؟…با این قلب بی صاحابم چیکار کنم؟
یه آن به خودم اومدم ومشاهده کردم تصویر بشقاب غذای روبروم تارشده!…اشک تونگاهام جمع شده بود…
رادوین ادامه داد:
-قلبم نمی خواد برم ولی…بابا خیلی اصرار می کنه.ازیه طرف نمیخوام تورو تنهابذارم وبرم وازطرف دیگه ام نمی تونم روی بابام وزمین بندازم…
به سختی بغضم وقورت دادم…دست دراز کردم واشک نگاهام وپاک کردم.
خیلی سعی کردم لحنم بی تفاوت وخونسرد باشه اما نشد…لحنم تبدیل شدبه یه لحن بغض آلود که دلخوری توش موج میزد:
-چرا روی بابات وزمین بندازی؟یه ماه که چیزی نیست…من از پس خودم برمیام!…برو.نمی خوادبه خاطرمن از کاروزگارندگیت بیفتی.
ناتمایل داشته بار دیگر دیدهام پراز اشک شده بود…
آوای رادوین وگوش دادم:
-خوبی رها؟…
دستی به چشمام کشیدم وبغض توی گلوم وخفه کردم…سربلند کردم وخیره شدم توچشماش…لبخندمصنوعی زدم وگفتم:آره خوبم…
دلواپس شده بود…مضطربی واز توچشماش می خوندم…اما اونم حرف قلبش وبه زبون نیاورد وناضافه کرد که دلواپسمه!مثل من لبخند مصنوعی روی لبش نشوند و چیزی ناظهار کرد…
خیره شدن به دیدهای عسلیش عذابم می داد!…می دونستم که اگه بره قلبم واسه این چشماتنگ میشه…می دونستم نبودنش دلتنگم می کنه…می دونستم!…نمی میل داشتم بیشتراز اون معتاد نگاهاش بشم…تا حالا که بدجوری وابسته این دوتاتیله عسلی شدم وهرچی که بیشتربهشون خیره میشم وابستگیم بیشتر میشه…حداقل بذار مانع بیشتر شدن این وابستگی بشم!
نگاهم واز چشماش گرفتم وسربه زیرانداختم…قاشقم وبه دست گراهی شدم ومشغول بازی کردن با غذام شدم!…
بغض توی گلوم داشت خفه ام می کرد…قلبم می خواست بغضم وبشکنم وبزنم زیرگریه ولیغرورم بهم اجازه نمی داد…نمی میل داشتم رادوین بفهمه که انقدر وابسته اش شدم که حتی فکر نبودنشم اشک به چشمم میاره!اون شامگاه که از ترس از کف دست دادنش اشک ریختم،کف دست خودم نبود ولی حالاکه کف دست خودمه…من نباید گریه کنم!…
قلبم میخواست یه جوری فکرم ومنحرف کنم تا مجدداً به یاد بیقراری که قراه بعداز راهی شدن رادوین توقلبم جابدم نیفتم…تا بتونم سد راه اشکام بشم ونذارم که جاری بشن!…تا بتونم بغض توی گلوم وخفه کنم! دیگه حتی اشتهای غذاخوردنم نداشتم.با بازی کردن با غذام خودم ومشغول کردم…
گرسنه ام بود اما دیگه میلی به غذا خوردن نداشتم…
رادوینم دیگه چیزی نمی بیان کرد…سکوت کرده بود!
سرم پایین بود وبه رادوین نگاه نمی کردم…بالاخره خاموشی بینمون وشکستم ودرحالیکه سعی می کردم مانع لرزیدن صوتم بشم،بیان کردم:کی میری؟
– امروز ساعت بعداز ظهر6 پرواز دارم!…دوساعت دیگه میرم فرودگاه.
با این حرفش تیر خلاصی وبه من زد…بی اختیار قطره اشکی از چشمام جاری شد.
نمی تمایل داشتم رادوین بفهمه دارم گریه می کنم!…نمی میل داشتم بفهمه از حالاکه نحرکت کرده بیقرارشم!نمی خواستم…
دستی به دیدهام کشیدم واشکم وپاک کردم وخیره شدم به ظرف غذای روبروم.
بغض توی گلوم داشت خفه ام می کرد…به سختی جلوی خودم وگرفتم تا اشک نریزم!
خیره شده بودم به کاسه آب توی دستم… چندتا گلبرگ از گل رزی که رادوین برام خریده بود،روی آب شناور بود.جلوی در ساختمون وایساده بودم ورادوینم دقیقا روبروم بود.چمدونش وگذاشته بود توی ماشینش وحالا جلوی روم وایساده بود تا ازم خداحافظی کنه!
بغض توی گلوم داشت خفه ام می کرد اما به هرسختی بود جلوی شکسته شدنش ومی گراهی شدم…نمی تمایل داشتم جلوی رادوین گریه کنم.
– می خوای تا آخر زل بزنی به اون آب؟!…نمی خوای خداحافظی کنی خوشگل خانوم؟
ناتمایل داشته تبسمتلخی روی لبم نقش بست.سرقد بلند کردم و خیره شدم توچشماش…
دلم واست تنگ میشه رادوین…واسه تو…واسه این چشما!…کاش نمی حرکت کردی…کاش اونقدر جرئت داشتم که ازت بخوام نری…کاش…
رادوینم خیره شده بود تونگاهام…
هیچ کدوممون مانع این خیره شدن نمی شد…هم من غرق نگاه اون بودم وهم اون غرق نگاه من…انگار هزارتا حرف ناگفته رو باهمین نگاه بهم می اضافه کردیم!
بالاخره رادوین سکوت بینمون وشکست وبه زبون اومد:
– مواظب خودت باش رها…هرکاری داشتی بهم زنگ بزن.خودمم بهت زنگ میزنم…بهشدت مواظب خودت باش!
تبسم مصنوعی زدم وگفتم:سفر قندهار که نمیری!…یه ماه دیگه برمی گردی…یه ماه که وقت زیادی نیست!
ولی قلبم این ونمی گفت…قلبم می خواست داد بزنه وبگه این سفری که توداری میری،از سفر قندهارم طولانی تره…می تمایل داشت داد بزنه وبگه نرو…من طاقت دوریت وندارم…!
ولی نمی تونست…هم نمی تونست وهم مغزم این اجازه رو بهش نمی داد!
رادوینم به تبعیت از من لبخند مصنوعی روی لبش نشوند وزیرلب گفت:پس…
مث کوتاهی کرد…همون طورکه نگاهش تونگاهم خیره بود،ادامه داد:
– خداحافظ!
چقدر گوش دادن این کلمه از زبون رادوین برام سخت بود…نمی تونستم باورکنم!برام قابل درک نبود که رادوین داره میره!رادوین داره میره وتایه ماه دیگه ام برنمی گرده؟…وحالا من باید ازش خداحافظی کنم؟!…باید بگم خداحافظ،بروبه سلامت؟…مگه به همین راحتیه؟!…
لبم وبازبونم ترکردم…خداحافظی کردن با رادوین،بسیار برام سخت بود ولیچاره ای نداشتم.باید ازش خداحافظی می کردم زیرا غرورم بهم اجازه نمی دادکه حرف دیگه ای بزنم…غرورم نمیذاشت که ازش بخوام نره…که پیشم بمونه وتنهام نذاره!
به هرسختی بود،با لحن بغض آلودی اظهار کردم:مواظب خودت باش..خداحافظ!
تبسمتلخی زد وروش وازم برگردوند.
داشتم دیوونه می شدم…دلم بی قرار وآشفته به سینه می کوبید…
کاش بیشتر نگاهش کرده بودم…کاش بیشتر تودیدهاش خیره شده بودم…کاش نگاهم واز نگاهش نمی گرفتم تا عکس این نگاه عسلی خوش رنگ برای همیشگی توذهنم حک می شد.تا هروقت که قلبم واسش تنگ شد،نگاهش و تجسم می کردم وبه یادش میفتادم…
رادوین چند قدمی به سمت ماشینش برداشت…
انگار پاهام دیگه توان تحمل وزنم ونداشتن…بی اختیار کاسه آب و کنار سکویی گذاشتم که کنار ساختمون بود.به در ساختمون تکیه دادم وهمه وزن بدنم وانداختم روی در…خیره شدم به رادوین.هر قدمی که به سمت ماشینش برمی داشت دلم ومی لرزوند…حرکت کردنش وبانگاهم بدرقه کردم!
بالاخره به ماشینش رسید ودرش وباز کرد…به سمتم برگشت وخیره شد بهم…زل زدم تونگاهاش ولبخندی روی لبم نشوندم…لبخندی که ناخواسته به تلخی میزد!
یهو انگار از رفتن منصرف شد!…مسیر حرکت کرده رو برگشت!
نگاه متعجبم ودوخته بودم به رادوین…
بالاخره بهم رسید.روبروم وایساد وخیره شد تودیدهام…
بالحنی که ناراحتی توش موج میزد وبوی بغض می داد اضافه کرد:قلبم برات تنگ میشه رها!…بسیار…
وآغوشش وبرام باز کرد…
بی قرار وآشفته تکیه ام واز در ساختمون برداشتم وخودم انداختم توبغل رادوین…سرم وگذاشتم رو سینه اش وعطر تنش وبوکشیدم…
قلبم واسه این عطرتلخ تنگ میشه…واسه صاحب این عطر…واسه یه جفت دیده عسلی!…دلم بسیار برات تنگ میشه رادوین!
دلم می میل داشت تک تک این حرفا روبه زبون بیارم ولی نمی تونستم…باز این غرور لعتنی!…غرورم نمی ذاشت…بهم این اجازه رو نمی دادکه به دلتنگیم اعتراف کنم!
رادوین سرش وبه سرم تکیه داد وزمزمه کرد:
– خیلی مواظب خودت باش…
بغض توی گلوم داشت دیوونه ام می کرد.می تمایل داشتم بزنم زیرگریه اما نمی تونستم… اون شامگاه که توبغل رادوین ضجه زدم حالم بد بود ونمی فهمیدم دارم چیکار می کنم ولی حالاکه می فهمم غرورم بهم اجازه نمیده…غرورم نمیذاره که توبغل رادوین اشک بریزم…
نمی دونم چقدر توبغلش بودم…ولی هرقدر که بود کمی از دلتنگی هام واز بین برد…گرمای تنش بهم آرامش میداد…ساکتشی رو که اون لحظه بدجوری محتاجش بودم!
بالاخره من واز آغوشش بیرون کشید وخیره شد تونگاهام.
تبسم تلخی روی لبش نقش بسته بود…سرش وبه سمت پیشونیم بردو…بوسه ای روش نشوند!
لبش که با پیشونیم برخورد کرد،تمام تنم گر گرفت!…تماس لبش بابدنم ضربان دلم وبالابرده بود…نفسم توسینه حبس شده بود…
هرکس دیگه یا به جز رادوین بود،این کارش وبه سوء استفاده وهیز بازیش نسبت می دادم اما رادوین…رادوین بابقیه فرق داره!رادوین هرکسی نیست…رادوین رادوینه!…اونقدری بهش اعتماد دارم که می دونم اهل سوء استفاده نیست…من بیشتراز هرکسی به رادوین اعتماد دارم…وقتی رادوین من ومی بوسید،هیچ احساس بدی بهم کف دست نمی دادو این کارش وپای سوء استفاده اش نمیذاشتم!بوسه رادوین توی اون لحظه،بدجور بهم ساکتش داد…حتی بیشتراز آغوشش!بوسه اش ساکتشی وبهم تزریق کردکه می دونستم موندنی نیست وبهشدت زودازبین میره…کاش این آرامش همیشگی بود!
خیره شدم تودیدهاش…تا عکس این دوتاتیله عسلی خوش رنگ وبرای همیشه توذهنم ثبت کنم!…بدجور تونگاهش غرق شده بودم…
لبخند شیطونی زد واضافه کرد:اونجوری نگام می کنی پشیمون میشم از رفتنا!
به زور تبسمی روی لبم نشوندم ونگاهم وازش گرفتم.
کاش پشیمون بشی…اگه خیره شدنم پشیمونت می کنه حاضرم تاآخر جهانم که شده بهت خیره بشم…حاضرم وابسته دیدهات بشم.بیشتراز اینی که هستم معتادشون میشم اما…توپشیمون شو!…پشیمون شو رادوین…نرو!
بغض تویی گلوم نفس کشیدن وبرام سخت کرده بود…قلبم می میل داشت بزنم زیر گریه اما غرورم نمی ذاشت…
تبسم مصنوعی زدم و زیرلب گفتم:خداحافظ!
چشمکی بهم زد وکف دستی تکون داد.
روش وازم برگردوند وبه سمت ماشینش راهی شد…درش وباز کرد وسوار شد!
توقلبم خداخدامی کردم که این بارم پشیمون بشه…که این بارم از حرکت کردن پشیمون بشه وجاده رفته رو برگرده…قلبم می خواست جلوش وبگیرم ونذارم بره…قلبم می خواست بزنم زیر گریه وبگم نرو.ولی این غرور لعنتی نمی ذاشت…لعنت به این غرور!
صدای استارت ماشین رادوین تمام امیدهام وناامید کرد…بغض توی گلوم لجبازتر از قبل من وبه بازی گرفته بود.
رادوین حرکت کرد وبوقی برام زد…دستی براش تکون دادم وکاسه آب وازروی سکو برداشتم…آب وپشت سر ماشینش ریختم…اشک تونگاهام جمع شده بود.
زیرلب زمزمه کردم:
– آب همیشه هم مایه حیات نیست…پشت سر توکه ریخته شود مایه مرگ است!…
خیره شدم به تصویرتارماشین از پشت پرده اشکام…راهی شدنش وبانگاهم دنبال می کردم…اونقدر نگاهش کردم تا شد یه نقطه کوچیک وبعد محو شد.
روم وبرگردوندم وبه سمت در ساختمون راهی شدم…انگار پاهام توان حرکت کردن نداشتن!…به هرسختی بود وارد ساختمون شدم ودرو بستم…دیگه طاقت نیاوردم!…دیگه نمی تونستم بیشتراز اون جاده برم.به در بسته ساختمون تیکه دادم وبغضم شکست…
قطره های اشک از چشمام جاری شدن روی گونه هام سر خوردن…نمی تونستم اشکام وکنار بزنم…دیگه توانش ونداشتم!…پشت دربسته ساختمون سر خوردم وپایین اومدم…اشک صورتم وخیس کرده بود…به سختی نفس می کشیدم…کاسه آب و روی زمین گذاشتم وصورتم وباکف دستام پوشوندم…به هق هق افتاده بودم.
زیرلب نالیدم:
– رادوین…قلبم برات تنگ میشه… کاش نمی حرکت کردی…کاش کنارم می موندی!…کاش می دونستی اگه نباشی دیوونه میشم…
وهق هق گریه هام مانع از ادامه دادن حرفم شد…
باید قبل از رفتنش این حرفا روبهش می زدم…باید این غرورمسخره رو کنار میذاشتم وبهش می اظهار کردم که دلم براش تنگ میشه…که طاقت دوریش وندارم…که نمی تونم نبودنش وتحمل کنم!….اگه اینا روبهش می اظهار کردم،شاید نمی حرکت کرد…شاید از رفتن پشیمون می شد!…شاید اگه غرورم وکنار میذاشتم رادوین الان اینجا بود…لعنت به تو!…لعنت به تو رها…
**********
کلافه از بغض سمج ولجباز توی گلوم،ازروی مبل بلند شدم وبه سمت در حرکت کردم.کلید خونه رادوین واز جاکلیدی برداشتم وازخونه زدم بیرون…
باقدم های سست وبی جون،فاصله خونه خودم تاخونه رادوین وطی کردم وکلید وانداختم توی قفل.دروباز کردم و وارد خونه اش شدم.
نگاه خیره ام روی خونه تروتمیز ومرتب شده اش ثابت موند…
یه هفته تمام کارمن این شده که هرروزگار بیام اینجا وهمه وقتم وتوخونه رادوین بگذرونم.چندباری خونه اش وتمیز کردم…از درودیوار وپنجره وکف سرامیکابگیر تا توکابینتای آشپزخونه واتاقا وبالکنش!…گاهی اونقدر مشتاق دیدارش میشم که خودمم نمی دونم چجوری باید دلتنگیم ورفع کنم.برای رفع این مشتاق دیداری هرروز به اینجامیام… خودش هرروزگار بهم زنگ میزنه ولی…دلتنگی من با حرف زدن تلفنی رفع نمیشه!همون طورکه حرف زدن هرروزه من با خونواده ام دلتنگیم و از بین نمیبره…این روزا من منتظر ۵ تامسافرم!…یه مسافر به مسافرای قبلی اضافه شده…مامان،بابا،سارا واشکان..و رادوین!…قلبم برای همشون یه ذره شده…تایه هفته پیش،وقتی قلبم برای خونواده ام تنگ می شدعطرنفس های رادوین بهم می فهموند که تنهای تنها نیستم وهمین بهم امید می دادولی حالا…!نبودن رادوینم به بیقراریام اضافه شده وتنهاتراز قبلم کرده…بارفتن رادوین،خیلی تنهاتر شدم…
طبق عادت این هفت روز،به سمت اتاقش قدم برداشتم.وارد اتاق که شدم،به سمت میز حرکت کردم وروی صنقلبی روبروش قرار گرفتم…قاب عکس رادوین درست روی میز جاخوش کرده بود…خیره شدم به عکس رادوین…یه تی شرت قرمز جذب پوشیده بود،بایه شلوارجین یخی…روی یه صندلی چوبی قرار گرفته بود وکف دستش وبه کف دسته صندلی تکیه داده بود…نگاهش درست به روبروش بود…درست به سمتی که من جای گرفته بودم!حس می کردم داره به من نگاه می کنه…
بغض توی گلوم دوباره جون گرفت…خیره شده بودم به چشماش…
قلبم برای نگاهات تنگ شده رادوین…قلبم واست تنگ شده.
نگاهم روی نگاهای عسلیش ثابت بود وذره ای این ور یا اون ور نمی شد…نگاه کردن به نگاهاش حتی توی عکسم،من ومعتاد می کرد…تواین چندروزگار که نبودنش وتجربه کردم،درک کردم که چقدر وابسته اش شدم…برای رفع دلتنگیام پامیذاشتم تواین اتاق وزل میزدم به چشمای رادوین…نگاهایی که توقاب عکسم همون جذابیت همیشگی رو دارن…
نگاهم واز قاب عکس گحرکت کردم وزیرلب زمزمه کردم:
– نگاههایت…از پشت عکس هم،زلیخا وار پیمسیرن می درند!
قطره اشکی از نگاهام جاری شد…دست دراز کردم وشیشه عطر رادوین وکه دقیقا کنار قاب عکسش بود،برداشتم.
خداروشکر یادش حرکت کرد عطرش و باخودش ببره!…اگه این عطر نبود داغون تراز این که هستم می شدم…
شیشه عطرو به سمت بینیم بردم وباتمام وجود نفس کشیدم…این روزا که توتنهایی و بیقراری می گذره،نفس کشیدن واسم سخت شده بس که این بغض لعنتی توی گلوم آزارم میده اما…بوکشیدن این عطر تلخ راه نفسم وبازمی کنه…انگار بغض توی گلوم دربرابر بوی این عطر،کم میاره وبهم اجازه میده حداقل واسه چند لحظه هم که شده نفس بکشم!…
چشمام وبستم و مجدداً عطرش و بوکشیدم…
قلبم برات تنگ شده…درسته بوکشیدن عطرت بهم فرصت نفس کشیدن میده ولی مشتاق دیداریم وکه رفع نمی کنه…خودت باید بیای!…خودت باید برگردی تا دلم دست از سرم برداره!رادوین…چرا برنمی گردی؟!
قطره اشک دیگه ای ازچشمام جاری شد…
صدای زنگ گوشیم من واز فکربیرون کشید…نگاه باز کردم ومثل وحشیا گوشیم وازجیبم بیرون آوردم.خیره شدم به صفحه اش…
بامشاهده کردن شماره رادوین،ازخوشحالی جیغی زدم وکف دستی به دیدهام کشیدم…تک سرفه ای کردم تا صدام صاف بشه!…
باصوتیی که شوق وذوق توش موج میزد،جواب دادم:
– سلام!
صدای عاشق شدنی وخوش آهنگش به گوشم خورد:
– به به!سلام رهاخانوم…
چقدر قلبم برای این صدای بم ومردونه تنگ شده بود!…
رادوین ادامه داد:
– خوبی؟
با این حرفش بغض توی گلوم دوباره جون گحرکت کرد…
انتظار داره خوب باشم؟…اصلا می تونم با وجود این همه بیقراری وتنهایی خوب باشم؟… دلم می خواست دادبزنم وبگم خوب نیستم…می خواستم بزنم زیرگریه وقد بلندقد بلند گریه کنم تا هق هق گریه هام به گوشش برسه ولی…بازهم غرورم بهم اجازه ندادکه حرف قلبم وبزنم…خنده مصنوعی سردادم واظهار کردم:خوبه خوبم!…
بالحن دلخوری اظهار کرد:مثل اینکه بدون من بسیار بهت خوش می گذره ها!…
بغض گلوم وچنگ انداخت…به هرسختی بود،قورتش دادم.
خوش میگذره؟بدون تو؟…کاش بدون توخوش می گذشت…کاش انقدر وابسته وبیقرارت نبودم…کاش انقدر برام مهم نبودی…اون موقع شاید بهم خوش می گذشت!
وبار دیگر خنده مصنوعی ودروغ های مکررم:
– آره خوش میگذره اما اگه بودی بیشتر خوش میگذشت!…توخوبی؟دیگه سرفه نمی کنی…بهتر شدی نه؟
– آره خوب شدم…دیگه از اون سرفه های اعصاب خورد کن خبری نیست!…(مکثی کرد وادامه داد:)کجایی؟…خونه؟
نگاهم تواتاق رادوین چرخید…
بازهم به دروغ اظهار کردم: آره!…توکجایی؟
– شرکت دایی!…چه خبر از اونجا؟…امیروارغوان خوبن؟سارا؟مولین و بابات؟…اشکان؟!
– آره همه خوبن…(وباصوتیی که ازشدت بغض خش دار بود ادامه دادم:)کی برمیگردی رادوین؟
– ۳ هفته دیگه!
۳ هفته دیگه؟…یعنی من باید 3هفته دیگه این وضعیت وتحمل کنم؟…من نمی تونم!طاقت این همه دلتنگی وندارم…چرا می خواداین همه مدت اونجابمونه؟…مگه خودش نبیان کرد که دلش برام تنگ میشه؟پس چرا برنمی گرده؟!…چرا؟یعنی قلبش واسم تنگ نشده؟…پس چرا من انقدر بیقرارشم؟ به سختی بغض توی گلوم وقورت دادم…قلبم می خواست بزنم زیر گریه امابه هرسختی بود تحمل می کردم…غرورم بهم اجازه اشک ریختن ونمی داد!
صدایی از اون ور خط به گوشم خورد…کسی رادوین وصدامیزد.
رادوین خطاب به من اضافه کرد:خانومی باید برم کار دارم…
– باشه…مواظب خودت باش!
– قربانت…توام مواظب رهاخانوم ما باش!…خداحافظ.
لبخندتلخی روی لبم قرار گرفت…زیر لب بیان کردم:خداحافظ…
وتماس قطع شد!…
گوشی تلفن وروی میز گذاشتم واز جاکشیده شدم.به سمت تخت رادوین راهی شدم و خودم وانداخت روی تخت…
پتوی روی تخت و کشیدم روی سرم…این پتوباگذشت 7روزگار هنوزم بوی رادوین ومیده!…باولع بو کشیدم…
دیگه نتونستم مانع شکستن بغضم بشم…بغضی که وقتی بارادوین حرف میزدم سعی داشتم از شکستنش جلوگیری کنم،بالاخره شکسته شد وقطره اشکی از دیدهام چکید…
سرم و محکم به بالش فشار دادم…قطره های اشک بی وقفه از دیدهام جاری می شد…به هق هق افتاده بودم.
دلم برات تنگ شده رادوین!… توچرا قلب تنگ نشدی؟چجوری می تونی با وجود اون همه صمیمت و وابستگی بیقرار نشی؟…پس چرا من نمی تونم؟من نمی تونم این دوری وتحمل کنم.توخیلی صبوری…من مثل تونیستم!…رادوین قلبم برات تنگ شده…من نمی تونم بیشتراز این نبودنت وتحمل کنم…
اونقدر اشک ریختم و ضجه زدم که بالاخره روی یه بالشت خیس از اشک خوابم برد.
برای اامان بار روی تخت رادوین،توی خونه رادوین به خواب رفتم…اما درنبود رادوین!
**********
باصدای آلارم گوشیم از خواب بیدار شدم.
همین که نگاه بازکردم،دیدهم خورد به قاب عکسی که تو بغلم بود!
نگاهم روی عکس چرخید…و روی دوتاتیله عسلی آروم گراهی شد!
باخیره شدن به نگاهاش،لبخندتلخی روی لبم جای گرفت…زیرلب زمزمه کردم:
– قلبم برات تنگ شده بی معراهی شد!
بغض توی گلوم مجدداً جون گحرکت کرد…قلبم می خواست بزنم زیرگریه…۱۲ روزگار از نبود رادوین می گذشت و5 روزگار بودکه من ازفرط بیقراری همه زار وحیاتم وجمع کرده بودم وبه خونه رادوین پناه آورده بودم.
تمام شامگاه وروزگارم اینجا،توهمین خونه خلاصه میشه!تواین ۱۲ روزی که از نبودش می گذره اونقدر گریه کردم که حس می کنم اونقدر اشک ریختم دیگه آبی توبدنم نمونده اما هنوزم گریه می کنم!…خودمم نمی دونم چمه! این احساسی که تودلمه ومن ودرگیر خودش کرده فقط یه مشتاق دیداری ساده نیست!این احساس بهشدت عجیبه…من بیقراری وزیاد تجربه کردم.جنس این احساس باجنس بیقراری فرق می کنه…این احساس یه چیزی فراتراز دلتنگیه…تواین چندروز به هرجایی که پاگذاشتم وبه هرچیزی نگاه کردم به یاد رادوین افتادم!…دانشگاه،خونه ام،خونه خودش…همه چیز وهمه کس من وبه یاد رادوین میندازه!هربارکه گوشیم زنگ می خوره مثل وحشیا می پرم روش وبه امید اینکه رادوین پشت خطه بانیش باز جواب میدم اما صدای دیگه ای به جز آوای رادوین به گوشم می خوره!…این روزگارا بسیار سردرگم وگیجم…انگار یه چیزی روگم کردم…شاید گمشده من رادوینه!شاید اگه برگرده ازاین سردرگمی خلاص بشم!شاید…
بعداز اون شامگاهی که توخونه رادوین،روی تختش،خوابیدم با تمام وجود لمس کردم که بدون عطر تن رادوین نمیشه نفس کشید!…بدون چشم دوختن به قاب عکس روی میزش نمیشه زنده موند…بدون درآغوش گحرکت کردن این قاب عکس لعنتی نمیشه حیات کرد!…رادوین هرروزگار بهم زنگ میزنه اما روزی یه بار زنگ زدن هیچ دردی وازاین قلب لامصب دوا نمی کنه!هربارکه صداش ازپشت گوشی به گوشم می خوره،اشکم سرازیر میشه…بغض توی گلوم خفه ام می کنه.قلبم میخواد داد بزنم وبگم برگرد!طاقت این همه دوری وندارم…اما غرورم نمیذاره…این لعنتی نمیذاره!
۵ روزیه من کلا دیگه خونه خودم نمیرم!…صبح روی تخت رادوین ازخواب بیدار میشم وشب هم روی همین تخت به خواب میرم!… کف دست خودمم نیست!روی تخت خودم خوابم نمی بره.حتما باید روی تخت رادوین بخوابم!باید این قاب عکس و ببوسم ومحکم به خودم فشارش بدم تا خوابم ببره…باید صبح که از خواب بیدار میشم بوی عطرتلخش وباتمام وجود وارد ریه هام کنم تا روزگارم شروع بشه…هوای هرجای دیگه ای به جزاین خونه،برام نفس گیره!… وقتی به هردلیلی اینجا نیستم،لحظه شماری می کنم که برگردم و پام وبذارم تواین خونه…اینجا تنها جاییه که بوی رادوین ومیده!تنهاجایی که اجازه نفس کشیدن وبهم میده…اینجا تنهاجاییه که من بدون رادوین می تونم توش دووم بیارم!
گوشیم اونقدر سروصدا کرد که آخرش خودبه خود نفله شد.بیچاره خودش درک کرداگه تا ۲۴ ساعت دیگه ام زنگ بزنه کسی سگ محلش نمیده!…امروزم طبق معمول ۵ روز گذشته حوصله دانشگاه رفتن وندارم!گوربابای درس ودانشگاه…مگه من بااین فکرمشغول وذهن آشفته می تونم درس بخونم؟…5روزه که دانشگاه نمیرم!یعنی اصلا حال وحوصله درس خوندن ندارم.این روزا حوصله هیچ کاری وندارم.
قاب عکس رادوین وبا دقت وحوصله روی تخت گذاشتم ودستام وازهم بازکردم وکش وقوسی به بدنم دادم…سرم وبه سمت قاب عکس خم کردم وبوسه ای روی صورت رادوین نشوندم واز جاقد بلند شدم!
وقتی بودکه نمی بوسیدمش،حالاکه راهی شده روزگاری شوصون بارماچش می کنم وبیقرارش میشم!…این چه دردیه که ما آدما دچارشیم؟چرا فقط وقتی می فهمیم دوروبریامون برامون عزیزن که ازمون دور شده باشن؟!…نبودن رادوین خیلی چیزا رو تغییر داده!نبودنش بهم ثابت کرده که چقدر بهش وابسته شدم وچقدر محتاج نگاهشم…!
تمایل داشتم از اتاق خارج بشم که گوشیم زنگ خورد…مجدداً مثل وحشیا به سمت گوشیم که روی میز کنارتخت بود،حمله کردم و بی توجه به اسم روی صفحه اش،باشوق وذوق جواب دادم:
– الو…رادوین؟!
– رادوین خرکیه دیوونه؟…منم!(وبعد از کمی فکرکردن ادامه داد:)وایساببینم…اصلا مگه رادوین به توزنگ میزنه که فکرکردی من رادوینم؟!رادوین شماره توروداره؟بهش شماره دادی؟خاک توسرت…خجالت نمی کشی؟مگه دختربه پسر شماره میده بی حیا؟!
از پرچونگی ارغوان کلافه شده بودم!…نفسم وبافوت بیرون دادم وبیان کردم:ارغوان جان یه نفسی بده به خودت!یچهارتا نفس بکش بذار اکسیژن به مخت برسه تابهتر وِر بزنی!
ارغوان با لحن قلبخوری گفت:بشیم بینیم بابا!تواول جواب سوالای من وبده بعد شیرین زبونی کن!هیچ معلوم هست گدوم گوری هستی دختر؟۵ روزگاره اصلا دانشگاه نمیای…قبل اونم که همه کلاسارو یکی درمیون می پیچراکهدی!زنگم که بهت میزنم جواب نمیدی مگراینکه خیال کنی رادوین جونت زنگیده!…الانم که هرچی زنگ درخونه بی صاحابت ومیزنم دروبازنمی کنی!کدوم گوری هستی تو؟!
خونسردوبی تفاوت اضافه کردم:خونه رادوینم…درومیزنم بیا بالا!
این وکه اظهار کردم جیغ کشید:
– چی اظهار کردی؟!خونه رادوین؟…خاک به سرم…تواونجاچه غلطی می کنی؟نکنه دیشامگاه…نکنه!…
– چرند نگو اری!…رادوین ۱۲ روزگاره که خونه نیومده.حالام انقدر فک نزن درو بازمی کنم بیابالا!…فقط حواست باشه بیای خونه رادوینا!
درحالیکه ادام ودرمیاورد،اضافه کرد:رادوین.رادوی ن!کشتی تومن وبا اینرادوین جونت!…خوبه قبلا اسمش میومد کهیر میزدا حالا همه چیزش شده رادوین!…این دربی صاحاب و باز کن من بیام بالاپوستت وبکنم!
گوشی وقطع کردم وبه سمت آیفون راهی شدم ودکمه اش وبدون هیچ حرفی فشار دادم.
طولی نکشید که زنگ در به صوت دراومد!
اُه!…باچه سرعتی خودش ورسونده؟!
باچشمای گردشده از تعجب کف دستم وبه سمت کف دستگیره در دراز کردم ودروباز کردم…
همین که درباز شد،ارغوان شروع کردبه جیغ جیغ کردن:
– خجالت نمی کشی؟نمیگی دلواپست میشم الاغ؟!چرا انقدر بی احساسی؟می دونی چندروزه ازت بی خبرم؟می دونی چقدر بهت زنگ زدم ولی جواب نگراهی شدم؟آخه توچرا انقدر بی فکری؟!…چرا دانشگاه نمیای؟چی شده؟!…رها…بازچه گندی زدی؟!
سعی کردم خفه اش کنم ونذارم بیشتراز اون حرف بزنه…بی هواکشیدمش توبغلم وزیرگوشش اضافه کردم:قلبم برات تنگ شده بود اری!…
این حرف وکه زدم یاد رادوین افتادم!…یاد اون روزگاری که به اینکه من اسم ارغوان واشکان ومخفف می کردم، می لبخند زد…اون روزگار که ماشینش خراب شده بود وارغوان اون وامیرو رسوند.
اشک تودیدهام جمع شده بود!…باهر حرف یا اتفاقی به یاد رادوین می افتادم…اصلا این رادوینی که به قول ارغوان من بامتوجه شدن اسمش کهیر میزدم،چجوری انقدر باهام صمیمی شد؟یهوچجوری شد همه فکر وذکرمن؟چجوری یه بخش بزرگ از زیستن وخاطراتم وبه خودش اختصاص داد؟چرا انقدر باهاش یاد دارم که حتی متوجه شدن یه کلمه من ومی بره به فلان تاریخ وفلان اتفاق وباعث اشک ریختنم میشه؟…این همه وابستگی یهو ازکجاپیدا شد؟!
اشکم جاری شد وطولی نکشید که صورتم از اشک خیس شد!خودم وبه ارغوان فشار دادم وزار زدم!… اونقدر ضجه زدم که به فین فین افتادم!
ارغوان من وازآغوشش بیرون کشید وباتعجب خیره شد به دیدهای اشکیم!
متعجب اضافه کرد:واسه دوری از من گریه می کنی دیوونه؟!(تبسمشیطونی زد وادامه داد:)اگه می دونستم انقدر قلبت برام تنگ شده زودتر میومدم پیشت!
لبخندتلخی روی لبم قرار گرفت…کاش قلبیل گریه هام همینی بودکه ارغوان می اظهار کرد…کاش همه چیز به همین سادگی حل شدنی بود!
ارغوان وارد خونه رادوین شد ودروبست.بانگاهش همه جارو زیر نظرگفته بود…به سمت مبل رفت وقرار گرفت…اشاره کردکه منم کنارش بشینم.به سمت ارغوان رفتم و جایی قرار گرفتم که اشاره کرده بود…درست کنارش!
ارغوان همون طورکه بانگاهش خونه رومتر می کرد،گفت:عجیبه!…امیر همواره میگه خونه رادوین بازار شامه ولیاینجا…زیادی تمیزه!
رسما فکش چسبیده بود به زمین!
زیرلب گفتم:امیر راست میگه.اینجا تا همین چند روزگار پیشم بازار شام بود…من تمیزش کردم!
این وکه اظهار کردم،ارغوان کف دست از وارسی کردن خونه برداشت وبا دیدهای گردشده از تعجبش،خیره شد بهم!
به من اشاره کرد وباتته پته گفت:تو…تو…تو؟!… توخونه رادوین وتمیز کردی؟
بی تفاوت شونه ای بالاانداختم واضافه کردم:خب آره…گناه که نکردم!
یهو تعجبش جاش ودادبه برآشفتهت.به سمتم خیز برداشت وشدیه کوه آتشفشان وفوران کرد:
– چت شده تو؟…هرکی ندونه من می دونم تومحض رضای خدا موش نمی گیری!رهایی که من می شناسم دست به کهنه چرکای ننه اشم نمیزنه که مبادا دستش اوف بشه!…حالاچی شده خونه رادوین وسابیدی؟!
اشاره ای به سرامیکای کف هال کرد واظهار کرد:نیگا چه برقیم انداخته سرامیکارو!…خداوکیلی چند ساعت قرار گرفتی اینارو سابیدی؟اصلا چرا توباید خونه رادوین وتمیز کنی؟
چیزی نگفتم…اصلا مگه چیزی داشتم که بگم؟!
نگاهم وازارغوان گراهی شدم وسرم وانداختم پایین…
یهو ارغوان جیع زد:
– رها!!!به من نگاه کن…
باآوای جیغش دومتر پریدم هوا!…باترس ولرز سرم وکشیده کردم وخیره شدم به ارغوان!دختره دیوونه باجیغش زهرِ ترکم کرد!
باتعجب بیان کردم:چته؟چرا جیغ میزنی؟
اشاره ای به من کرد وباتته پته بیان کرد:رهـــــا… چش…چشمات!
آب دهنم وقورت دادم وباترس گفتم:چشمام چی؟
همچین گفت چشمات که یه آن فکرکردم چشمام از جادراومده!…کف دستی به چشمام کشیدم ومطمئن شدم که جفت دیدهام سرجاشونن!ایناکه سالمن!ارغوان واسه چی جیغ میزنه؟…
یهو صورت ارغوان مچاله شد ونگاهش رنگ نگرانی گحرکت کرد…بغض کردوبیان کرد:الهی ارغوان پیش مرگت بشه…چت شده؟چرا پای چشمات گودافتاده؟ضجه زدی؟چرا عزیز قلبم؟!مگه ارغوان مرده که توگریه می کنی؟…الهی فدات بشم…ببین نگاهاش شده دوتاکاسه خون!
وبهم نزدیک تر شدومن وکشید توبغلش!محکم به خودش فشارم داد وبغض آلود بیان کرد:چی شده؟…چرا این شکلی شدی؟!…این چه سَرو ریختیه؟چرا صورتت عین گچ سفید شده؟ چرا عین روح سفید شدی!؟چند وقته یه کف دستی به سرو روت نکشیدی؟…مگه شوور نداشته ات مرده؟چرا عین زنای شوور مرده شدی؟!
یهو هِه کشیدهی کرد ومن واز آغوشش بیرون کشید…خیره شدبه صورتم…کف دستش وبه سمت صورتم دراز کرد وانگشتاش وکشید روی گونه هام…زیرلب اضافه کرد:گونه هات کجارفتن؟…آب شدن؟صورت گردت چرا باریکاندام شده؟مگه غذا نمی خوری؟
چیزی ناضافه کردم…
این چندروزگاره اصلا اشتها ندارم…به زور سه چهارتا لقمه می خورم که از شدت گرسنگی ضعف نکنم!
نگاهم واز نگاه دلواپس ارغوان گرفتم وسرم وبه پشتی مبل تکیه دادم.چشمام وبستم وقطره اشکی از گوشه چشمم چکید.
واقعا عین روح سفید شدم؟…لاغرشدم؟…نگاهام قرمز شده؟…
تواین مدت حتی یک بارم نگاهی به قیافه خودم توی آینه ننداختم!…قیافه وسر و وضعم برام مهم نیست…خورد وخوراکمم مهم نیست…اصلادیگه این روزگارا هیچی واسم مهم نیست!
آوای ارغوان به گوشم خورد:
– رها…توچت شده؟!…داری گریه می کنی؟چرا هی میزنی زیر گریه…چرا این شکلی شدی؟…عاشق شدی دیوونه؟
بغض گلوم وچنگ انداخت…لعنت به این بغض!لعنت به منه خر…لعنت به رادوین…لعنت به همه!
قطره اشک دیگه ای ازچشمام جاری شد…
عاشق شدم؟…شاید!…ارغوان به شوخی اون حرف وزد اما به گمونم من جدی جدی عاشق شدم!
با حرف ارغوان،بی اختیار یاد حرف رادوین افتادم.یاد حرفی که یه شامگاه،لب ساحل بهم زد:
– عشق،یه احساس پاک وخالصانه از ته دله…آدم وقتی عاشق میشه کم کم دیوونه هم میشه!!دیگه به هیچ کس وهیچ چیز جز محبتش اهمیت نمیده.حتی ازخودشم غافل میشه…روی لبش دیگه هیچ اسمی به جزاسم محبتش نیس…حاضره تمام حیاتش وبده اما یه تارموازسرِعاشقیش کم نشه…وقتی محبتش ومی بینه،نفسش به شماره میفته…ضبان دلش میره بالا…زبونش بندمیاد…دهنش خشک میشه…هول می کنه…یه عاشق زمین وزمان وبه هم می دوزه تایه لحظه،فقط یه لحظه، کنار عشقش باشه…تمام وجودش سرشارمیشه از عاشقی…عشقی که خواب وخوراک وازش می گیره…
عشق؟…این روزا به هیچ کس وهیچ چیز اهمیت نمیدم…ازخودم غافلم!فقط اسم رادوین روی لبام حک شده…قبل از راهی شدنش ،قبل از اینکه سفرش مارو ازهم دورکنه،وقتی نگاهم به نگاهش میخورد هول می کردم،ضربان دلم می حرکت کرد بالا ونفسم به شماره می افتاد…فکر روبروشدن باچشماش ته قلبم وخالی می کرد!همواره سعی می کردم کمتر بهش خیره بشم تا بیشتراز این وابسته چشماش نشم…ولی حالا حاضرم تموم زندگیم وبدم تافقط یه لحظه،فقط یه لحظه دیگه تودیدهای عسلیش خیره بشم…من دیگه نمی تونم به نگاه توی قاب عکس بسنده کنم!من نگاه واقعیش ومیخوام…من نگاهت ومیخوام رادوین!…چرا من و وابسته خودت کردی واز پیشم راهی شدی؟!
– رها…چرا چیزی نمیگی؟…
دیدهام وباز کردم وسرم وکه به پشتی مبل تکیه زده بود،به سمت ارغوان چرخوندم…خیره شدم توچشماش واظهار کردم:ارغوان…عاشق شدن چه شکلیه؟
ارغوان از سوالم جاخورده بود!…حقم داشت بیچاره…اگه بی مقدمه و یهویی ازهرکی همچین سوالی بپرسی طرف کپ می کنه!
گیج وگنگ نگاهی بهم انداخت واظهار کرد:خب…عاشق شدن یعنی وقتی صداش ومی شنوی قلبت بلرزه!وقتی نگاهش به نگاهت میفته خودت وببازی وقلبت هری بریزه پایین…وقتی نمی بینیش حس می کنی قلبت میخواداز جاکنده بشه!حس می کنی یه چیزی وکم داری…انگار یه چیزی روگم کردی! عشق یعنی وابسته شدن،مشتاق دیداری،بی نیاز شدن از همه کس وهمه چیز ومحتاج شدن به یه نفر…دلدادگی یعنی محتاج ونیازمند یه نگاه شدن!نگاهی که تمام شیرینی های جهانرو برات رقم میزنه…نگاهی که وقتی بهش خیره میشی زمین ووقت از کف دستت میره!… عشق یعنی دیگه منی وجود نداره…یعنی همه چی اونه!…
باهر حرفی که میزد،قطره اشکی از دیدهم جاری میشد…حرفاش که تموم شد،صورتم از اشک خیس شده بود!
ایناحرفای قلب من بود…احساسی که ارغوان ازش حرف میزد همون احساس گنگ وعجیب من بود.پس علائم دلدادگی شامگاهیه علائم احساس منه؟من عاشق شدم؟…عاشق رادوین؟…این احساس اسمش دلدادگیه؟!…
همون طوکه اشک می ریختم،زیرلب حرفای آخر ارغوان وزمزمه کردم:
– عشق یعنی دیگه منی وجود نداره….یعنی همه چی اونه!
تواین ۱۲ روز،همه چی شده رادوین!…دیگه رهایی وجود ندارهمه چی رادوینه!
کاش زودتر به احساسم پی می بردم!کاش زودتر می متوجه شدم که عاشق شدم.قبل از اینکه از پیشم بره…قبل از اینکه دوریش دیوونه ام کنه!کاش قبل از راهی شدنش،می درک کردم که دوسش دارم!…این احساسی که تودل من جاخوش کرده،مال یه روزگار ودو روزگار نیست!این احساس بهشدت وقته که تودلمه…شاید از اون شبی که رادوین کنارم موندوکف دستم وتوکف دستاش گحرکت کرد تانترسم…یاشاید بهشدت قبل تراز اون!…نمی دونم این احساس دقیقا از کجاشروع شد اما آروم آروم وکم کم عاشقم کرد…بدون اینکه خودم بفهمم!ازاولشم از رادوین متنفرنبودم…به خودم تلقین می کردم که ازش بدم میاداما هیچ وقت ازش متنفرنبودم…این وحالامی فهمم!حالامی فهمم که خیلی وقته که به رادوین وابسته شدم…ولی توتمام این مدت داشتم خودم وگول میزدم ونمی میل داشتم اعتراف کنم که دوسش دارم!چرا انقدر دیر به احساسم پی بردم؟چرا انکارمی کردم که عاشقم؟… من تاحالاعاشق نشده بودم ونمی دونستم که عاشق شدن چه شکلیه!ولی حالا با نبودن رادوین درکنارم،دلدادگی ولمس کردم…رفتن ونبودنش بهم ثابت کردکه چقدر واسم مهم شده!که چقدر بهش وابسته اشم…که چقدر دوسش دارم!…دیگه نمی تونم به خودم دروغ بگم…این احساس اسمش عاشقیه!من عاشق رادوین شدم…حرفای ارغوان ورادوینم این احساس وتایید می کنن.
ارغوان باتعجب خیره شده بود بهم…جدا از تعجبی که تونگاهاش موج میزد،تبسمی روی لبش بود…باشیطنت اضافه کرد:پس بالاخره رهای بی احساس منم عاشق شد؟…کی بوده که تونسته قلب تورو عاشق کنه؟… کیه این دوماد خوشبخت؟
بین اون همه اشک تبسمی روی لبم جای گرفت…زیرلب زمزمه کردم:
-رادوین…رادوین…
وقتی اسمش وبه زبون میاوردم،ته دلم یه جوری می شد…تواین چندروزگار اونقدر اسمش وباخودم زمزمه کردم ومشتاق دیدارش شدم که حالا حس می کنم اسمش با تمام وجودم عجین شده.این کلمه ۶ حرفی شده تمام زیستن من!…عطر تن صاحب این اسم شده قلبیل نفس کشیدنم…قاب عکس روی میزش شده قرص خواب آورشب هام…
ارغوان باتعجب جیغ زد:
– رادوین؟!
همونطورکه اشک می ریختم تبسمی زدم…
تبسممن شد مهر تاییدی به حرف ارغوان!
جیغ کشیده دیگه ای زد ومن وکشید توآغوشش…دستاش ودور کتفم حلقه کرد وزیرگوشم اظهار کرد:تبریک…رها جونم تبریک!…قربونت برم الهی…
لبخند روی لبم بود اما گریه ام شدت گرفته بود!…به هق هق افتادم…خودم ومحکم به ارغوان فشار دادم واشک ریختم.
صدایی تووجودم فریاد می کشید:
– کاش به جای ارغوان الان آغوش تو واسم باز بود…آرامشی که توآغوشت هست هیچ جای دیگه نیست…هیچ جای دیگه!
**********
هنوز چند دقیقه ای از حرکت کردن ارغوان نگذشته بود که بار دیگر زنگ در به صوت دراومد!
کلافه وبی حوصله به سمت آیفون حرکت کردم.
زیرلب غرمیزدم:
– ارغوان دیوونه بازم یه چیزی وجاگذاشت!…خداصبربده به امیربیچاره…حواس پرت ترین زن جهان نصیبش شده!
به خیال اینکه ارغوانه،خیره شدم به صفحه آیفون…
نگاهم که به صفحه اش افتاد،سنکوب کردم!…تنم یخ کرده بود!
یا قمر بنی هاشم!
این آرتان دیوونه اینجاچیکار می کنه؟…اصلا چرا زنگ در خونه رادوین وزده؟!این ازکجامی دونه که من توخونه رادوین لنگرانداختم وکنگر می خورم؟
اولش میل داشتم جواب ندم تا بره ردِ کارش ولیمتوجه شدم ضایعست!دیدی یه موقع زنگ زد به ارغوان ازش سؤال کرد رهاخونه هست یانه وارغوانم اظهار کرد آره!…اون وقت شرفم میره کف پام…از طرف دیگه احترم گذاشتن به آرتان یعنی احترام قائل شدن برای ارغوان!اونقدری اری رو دوست دارم که حاضرم به خاطرش این داداش چندشش وتحمل کنم.
باترس ولرز گوشی آیفون وبه دست گراهی شدم وباصدای خش دار ولرزونی گفتم:بله؟
آرتان تک سرفه ای کرد وبالحن مودبی بیان کرد:معذرت میخوام خانوم با خانوم شایان کار داشتم.می دونید زنگشون کدوم یکیه؟
اونقدر آوام خش دار بودکه بیچاره من ونشناخت!…پس آرتان زنگ واشتباه زده واز کف دست قضا کف دست گذاشته روی زنگ خونه رادوین؟
زیرلب گفتم:خودمم آرتان…بیابالا!…طبقه ۴ واحد ۷!
و دکمه آیفون وفشاردادم وگوشی وسر جاش گذاشتم!
به جای اینکه شماره واحد خودم وبدم شماره واحد رادوین ودادم!…حوصله نداشتم دوساعت از اینجا نقل مکان کنم و برم اونجا…بیخیال بابا!آرتان که اصلا خبر نداره خونه من واحد چنده!بیچاره اونقدر از مرحله پرته که زنگ رو هم اشتباه زده.
باعجله به سمت اتاق حرکت کردم وآماده شدم…هم مانتو پوشیدم وهم شال!…آخه به آرتان که اعتباری نیست اگه جلوش راحت باشم،هیز بازیش عود میکنه،حالا بیا و درستش کن!
زنگ در به صدا دراومد…حتی نیم نگاهی به آینه ننداختم که ببینم قیافه ام درچه حاله!…اصلا واسم مهم نبود!
حالامگه کی میخواد بیاد؟آرتانه دیگه…بهشدت از ریختش خوشم میاد حالا بیام به خاطرش ترگل ورگلم کنم خودم و؟! اگه به ارغوان ورفاقت چندین وچندساله خانوادگیمون نبود،اصلا راهشم نمی دادم بیاد توخونه!
به سمت در راهی شدم ودستم وبه سمت کف دست گیره دراز کردم…
نفسم بند اومده بود…تنم همچنان یخِ یخ بود!…می ترسیدم…از حرکات وراهی شداری که ممکن بوداز آرتان سربزنه.می ترسیدم وقتی بامن تنهابشه،به سرش بزنه که کارای خاک برسری بکنه…ولی حالا دیگه برای کنار کشیدن بهشدت دیر شده بود،آرتان می دونست که من خونه ام وبسی ضایع بود اگه درو بازنمی کردم!
به سختی نفس عمیقی کشیدم تا حالم بهتربشه…تمام جرئت وشجاعتم وجمع کردم و درباز کردم.
با نگاه خیره اش روبرو شدم وقیافه ام مچاله شد!
بار دیگر هیز بازیاش شروع شد…خدایا خودت همه چی وبه خیر بگذرون!
نگاه خیره اش روی دیدهام ثابت موند…هیچ احساسی نداشتم وقتی بهم زل میزد فقط قلبم میتمایل داشت جفت پابرم توحلقش!اخمی کردم واز جلوی در کنار راهی شدم…رسمی وخشک گفتم:سلام…بفرمایید تو!
بی توجه به لحن من،لبخندی زد وبالحن سرخوش ومهربونی بیان کرد:اُه اُه!چه بداخلاق! سلام…حال خانوم کوچولوی زیبا ماخوبه؟
ولی من هیچ عکس العملی دربرابر این حرفش نشون ندادم…دریغ از یه تبسم!
اولین باری بودکه باهش اونقدر سرد ورسمی برخورد می کردم!…بهشدت از راهی شدارم تعجب کرده بوداما سعی کرد به روی خودش نیاره!وارد خونه شد و من دروپشت سرش بستم.زیرلب تعارفی کردم وازش میل داشتم که روی مبل بشینه.
آرتان که نشست،منم دقیقا روبروش نشستم…جرئت نکردم برم کنارش بشینم.بهش اعتماد نداشتم!…
مشاهده کردی یه وقت قضیه رو بی ناموسی کرد!
نگاهی بهش انداختم…خیره شده بود به روبروش و اخم غلیظی روی پیشونیش جای گرفته بود!لبخندروی لبش کاملا محو شده بود…جوری سگرمه هاش تو هم بود که اگه کسی می مشاهده کردش فکرمی کرد یکی سنگ قبرش وبی اجازه شسته!
وا!این که تاهمین چند دقیقه پیش اونقدر خرسند وسرخوش وشنگول بود!حالاچرا یهو اخماش رفت توهم؟
نه میلی به پذیرایی کردن از آرتان داشتم ونه حالش و!…برای خلاص کردن خودم از این وظیفه،بالحنی که سعی می کردم شرمنده به نظربیاد اضافه کردم:واقعا ببخشید…معذرت می خوام آرتان.چیزی ندارم که ازت پذیرایی کنم…
دروغ گفتم!…تویخچال رادوین از شیر مرغ تاجون آدمیزاد پیدا می شدولی من حال وحوصله پذیرایی کردن نداشتم!
نگاه خشمگین ودرهمش واز نقطه مبهومی که بهش خیره شده بود،گحرکت کرد وزل زدبه نگاهام…نفس عمیقی کشیدتا عصبانیتش فروکش کنه وسعی کرد اخم روی پیشونیش وازبین ببره.زیرلب گفت:من که غریبه نیستم…مهم نیست!
یه کم درو دیوار و وسایل خونه رو متوجه شد زد واز آب وهوا وچیزای مزخرف صحبت کردتابره سراصل مطلب!متنفربودم از مقدمه چینی…چرا حرفش ونمیزنه؟!
بالاخره بعداز کلی کف دست دست کردن،زبون آقاآرتان باز شد وبالحن مشوش ومضطربی اظهار کرد:حتما…می دونی که برای چی به اینجا اومدم!
– آره خب…توعروسی ارغوان بهم بیان کردی که یه روزگار میای پیشم ودرمورد یه موضوع مهم باهام صحبت می کنی.(پوزخندی زدم وادامه دادم:)اما حس نمی کنی یه ذره دیر اومدی؟می دونی چقدر از اون شامگاه میگذره؟
سعی می کرد دربرابر بی محلی ها وپوزخند روی لبم خونسرد باشه…نفس عمیقی کشید وبالحن مهربونی که رگه های برآشفتهت توش موج میزد،بیان کرد:خب کارای اقامت وپاس بورد و… زیاد طول کشید.می میل داشتم وقتی باهات حرف بزنم که ازهمه چی مطمئن شده باشم وتمام کارای اقامتم درست شده باشه!حالاکه همه چی اوکی شده اومدم تاحرفم وبهت بزنم…(لبخندمهربونی زد وادامه داد:) حالااجازه هست حرف بزنم؟
باخاموشیم بهش اجازه حرف زدن دادم…
آرتان لبش وبازبونش تر کرد وشروع کرد به حرف زدن:
– بسیار وقته می خوام یه چیزی وبهت بگم…بهشدت وقته یه سری حرف ودرد قلب وتو دلم ریختم تابه وقتش بهت بزنم.خیلی وقته که منتظر این لحظه ام!…بذار از اول شروع کنم! از ۲۰ وخورده ای سال پیش…وقتی تو یه دختر کوچولو بودی! ازهمون موقعم یه احساس خاص ومتفاوتی نسبت به توداشتم!احساسی که هیچ وقت به هیچ کس نداشتم….دلم می تمایل داشت همواره وهمه جا کنارم باشی،فقط کنارمن.بامن باشی ولی فقط بامن،می میل داشتم همیشه کمکت کنم وبرات یه حامی باشم…یه تکیه گاه که بتونی بااطمینان کامل بهش تکیه کنی…از همون بچگی وقتی باپسرای دیگه حرف میزدی یاباهاشون بازی می کردی،حسودیم می شد. من فقط تورو برای خودم می تمایل داشتم ونمی تونستم ببینم که با کس دیگه ای هستی! بزرگ ترکه شدم،احساسمم قوی ترشد…این احساس قوی بهشدت وقته که تو دل من جاخوش کرده! بهشدت وقته همه چی وریختم توقلبم وچیزی نگفتم…بسیار وقته رها!…همش از این می وحشت کردم که مبادا از حرفام ناراحت بشی.که مبادا ازم بدت بیاد…نمی دونم چرا اما حس می کردم اگه پیشت اعتراف کنم،ازم زده میشی.خیلی باخودم کلنجار راهی شدم که این حرفارو بهت بزنم یا نه…!برام سخته که از این احساس حرف بزنم ولی…بالاخره که یه روز باید بفهمی!من که نمی تونم تاابد همین جوری مخاموشی وخاموش بمونم.بالاخره که یه روز باید به زبون بیام…امروزگار اومدم تا این به این احساس قدیمی وریشه دار اعتراف کنم.تا حرف دلم وبهت بزنم وخلاص شم…از این همه خاموشی ونبیان کردن خسته شدم.می دونم که می دونی چقدر سخته کنار گذاشتن غرور،اونم برای یه مرد!ولی باوجود تمام این سختیا،من غرورم وکنار میذارم وحرف دلم وبهت میزنم…بسه هرچی خاموشی کردم ودم نزدم!
به اینجاکه رسید،مکث کردونفس عمیقی کشید…چشماش وبست…معلوم بودکه حرف زدن براش سخته.به هرسختی بود به زبون اومد وزیرلب اظهار کرد:رها…من…من…دوست دارم!
با این حرفش چشمام پراز اشک شد!
اشک توی دیدهام،به خاطر آرتان وابرازعلاقه اش نبود…به خاطر رادوین بود!…به خاطر احساسی که نسبت بهش داشتم.حس می کردم که من ورادوین یه نقطه مشترک داریم…جفتمون عاشق شدیم وحرف زدن از احسامون برامون سخته…ولی آرتان به هرسختی بود به احساسش اعتراف کرد.یعنی منم می تونم مثل آرتان شجاع باشم؟!…می تونم به رادوین بگم که دوسش دارم؟که غرورم وزیرپابذارم وازش بخوام برگرده؟…
آرتان باچشمای بسته ادامه داد:
– اومدم اینجا تا ازت بخوام بامن بیای.تاشریک زندگیم باشی.تااحساسم وباهات قسمت کنم…رها…من اومدم اینجا تا ازت بخوام باهام ازدواج کنی!…اگه بهم جواب مثبت بدی،دستت و میگیرم وباهم میریم پاریس…یه حیات رویایی وبرات می سازم رها…فقط کافیه قبول کنی!
آرتان ومی درک کردم…درکش می کردم!…حالاکه فهمیده بودم اونم مثل منه واحساسش شامگاهیه احساس من،نمی میل داشتم دلش وبشکونم ولیوقتی هیچ احساسی بهش نداشتم…وقتی یکی دیگه رومی میل داشتم.چی باید می گفتم؟…
آرتان چشماش وباز کرد وخیره شد به نگاهای من…دیدهای اشکیم وکه مشاهده کرد،تبسمی روی لبش نشست!
بیچاره فکرکرد تحت تاثیر حرفاش قرار گرفتم!نمی دونست که دل بی صاحب من به جای دیگه یا بنده…
باخوشحالی وشادی که مشاهده کردن اشک توچشمای من،بهش داده بود گفت:جوابت مثبته؟
خیره شدم به آرتان…باصدای بغض آلودی بیان کردم:می فهممت آرتان…احساست ودرک می کنم.نمی خوام قلبت وبشکونم.نمی خوام آزردهت کنم ولی…هرکسی این اجازه رو داره که برای زندگی خودش تصمیم بگیره.من نمی تونم باتو ازدواج کنم…چراکه احساسی بهت ندارم!…اگه تو با کسی ازدواج کنی که دوست نداره،حیاتت وتباه کردی!اونجوری هم خودت وبدبخت کردی وهم یکی دیگه رو.
آرتان گیج ومتعجب زل زده بود به من…انگار نمی تونست حرفام وهضم کنه…ازسر گیجی ریز خندید واضافه کرد:اما…من می تونم عاشقت کنم!می تونم رها…اگه بهم اعتماد کنی،اگه جوابت مثبت باشه،اگه کف دست رد به سینه ام نزنی خوشبختت می کنم…نمیذارم حتی یه لحظه احساس غمگینی کنی…نمیذارم رها…اونقدر محبت ومحبت به پات میریزم که عاشقم بشی…من عاشقت می کنم…قول میدم!
سرم وبه زیر انداختم واظهار کردم:نمی تونی آرتان…هرقدرهم که محبت وعلاقه ات وحرومِ من کنی قلبم عاشقت نمیشه!
صوتی افسرده وپربغض آرتان به گوشم خورد:
– آخه چرا؟
سر قد بلند کردم وخیره شدم تودیدهاش…لبخندتلخی روی لبم نشوندم و بیان کردم:دلی که خودش به یه جای دیگه گیره می تونه عاشق بشه؟
بغض توی گوم داشت خفه ام می کرد…کف دستم وبه سمت گلوم بردم وگلوم ومالیدم…تا شاید بتونم سنگینی این بغض وبانوازش کمتر کنم!
آرتان ناباورانه بهم خیره شده بود…من من کنان اضافه کرد:پای…پای…این پسره…درمیونه؟
وبانگاهش به نقطه نامعلومی اشاره کرد…به نقطه ای درست مقابل خودش!
رد نگاهش وگحرکت کردم وسربرگردوندم…
نگاهم گره خورد به قاب عکس روی دیوار!…تبسمی روی لبم نشست…همون عکسی بودکه رادوین لب دریا گرفته بودش!همون عکسی که وقتی برای اامان بار اومده بودم خونه اش وتمیز کنم،چشمم خوردبهش…پاک این عکس وفراموش کرده بودم!اصلا یادم حرکت کرد که روی دیوار برش دارم…پس بگو آرتان چرا اخم کرد!نگاهش به عکس رادوین خیره شد واخم روی پیشونیش قرار گرفت.
بی اختیار زیرلب زمزمه کردم:
– پسره…می دونی چقدر دوست دارم؟!
تبسمتلخ روی لبم پررنگ تر شد…
بالاخره از عکس جذاب وخیره کننده رادوین نگاه برداشتم وروم وبرگردوندم.زل زدم تودیدهای آرتان…
من- متاسفم…
هیچی نگفت…هیچی…
فقط نگاهم کرد…یه نگاه غمگین ودلخور وشکست خورده!…قلبم سوخت…می دونستم که الان چه حالی داره ولی…من نمی تونستم به خاطر دل رحمی،زندگی آینده ام وتباه کنم…من نمی تونستم از رادوین بگذرم وباآرتان باشم…چجوری از کسی می گذشتم که تازه عشقش تودلم جاخوش کرده بود؟…کسی که انقدر دوسش داشتم؟من نمی تونستم از رادوین بگذرم!
نگاه خیره آرتان،شرمنده ام کرد…نگاهم واز نگاهش گحرکت کردم وسربه زیر انداختم…
عذاب وجدان داشتم…حس می کردم برای دومین بار دل یه نفروشکوندم.اول بابک وحالام آرتان…
صدای پربغض وافسرده درعین حال متواضعانه اش،به گوشم خورد:
– اگه دوسش داری،اگه می دونی باهاش خوشبختی،اگه تودلت جاگراهی شده وبیرون نمیره،اگه از ته دل عاشقشی…حرفی نیست…فقط کاش لیاقتت وداشته باشه!
وآه پرسوزی کشید…
عذاب وجدان داشت دیوونه ام می کرد!
پربغض وآزرده زیرلب بیان کردم:معذرت می خوام آرتان…من وببخش!
خنده تلخی کرد وگفت:چرا خانوم کوچولو؟مگه کار اشتباهی کردی که ببخشمت؟…توعاشق شدی…همین!مهم نیست بامن یا بی من،تنهاآروزگارم برات اینه که خوشامگاهخت بشی!درکنار کسی که از ته دل دوسش داری…
سرم وقد بلند کردم ونگاهم به نگاهش گره خورد…تبسم تلخی زد…تبسمش وباتبسمی عینا شامگاهیه خودش جواب دادم!
از جابلند شد وزیرلب اظهار کرد:خداحافظ…
باآوای آروم وخش داری جوابش ودادم.
وبه سمت در راهی شد وچند لحظه بعد،صدای به هم کوبیده شدن در خونه رادوین به گوشم خورد!
آرتان اونقدارییم که فکرمی کردم بدنیست!یعنی اصلا بدنیست…بهشدتم باگذشت ومهربونه اما اون کسی نیست که من دنبالش می گردم…من رادوین می خوام ونمی تونم کس دیگه ای روجایگزینش کنم.آرتان من ودرک کرد وتنهام گذاشت تا خوشامگاهخت باشم…تااونجوری که دلم می خواد زندگی کنم!…همچین آدمی نمی تونه بدباشه!
هنوزم عذاب وجدان داشتم ولی یه حسی ته دلم بهم می بیان کرد که راه درست وانتخاب کردم.
بی اختیار از جابلند شدم وروم به سمت دیوار برگردوندم…خیره شدم به رادوین…دیدهای عسلی خوش رنگش،تواین عکس زیر یه عینک دودی مخفی شده بودن.زل زدم به عینک دودی روی نگاهش وسعی کردم دوتاتیله عسلی ودرست به جای اون عینک تصور کنم…لبخندتلخی روی لبم نقش بست…
زیرلب زمزمه کردم:
– نکنه وقتی منم غرورم وکنار بذارم وپیشت اعتراف کنم،جوابی روازت بشنوم که آرتان از من شنید؟!…طاقتش وندارم رادوین!من مثل آرتان باگذشت ومهربون نیستم!نمی تونم ببینم که دلت جای دیگه ای گیر باشه…که عاشق کس دیگه ای باشی…رادوین،من مثل آرتان شجاع نیستم…می ترسم!می ترسم که پسم بزنی…که شرمنده وخجالت زده تودیدهام خیره بشی وبگی”متاسفم…”من می ترسم رادوین…
**********
تو بالکن خونه رادوین،روی زمین قرار گرفته بودم وزانوهام وبغل گحرکت کرده بودم…نگاهم به ماه خیره بود…
امشامگاه،ماه کامل ِکامله!زیباتر ودرخشنده تراز شبای قبل…
لبخندی روی لبم نقش بست…فکراین که رادوینم زیر سقف همین آسمونه وممکنه همین حالا به ماه خیره شده باشه،باعث می شدکه زل بزنم به ماه…
گوشیم و توی دستم فشردم و یه آهنگ وپلی کردم.
نگاهم روی ماه بود،گوشم به آهنگ ودلم پیش رادوین…
چشای من،پرِخواهشه
نگاه تویه نوازشه برای این دل دیوونه
دلم برات پرمی کشه
صدات واسم آهستهشه
نگات مثه نم بارونه
دوست دارم،قلبم میگیره بی توبی هوا
هرلحظه قلب من می شکنه بی تو بی صوت
محبتت توخونمه
دل توقلب منه!
هرجاتوهرنفس،قلب واسه تومیزنه
کی غیر توعزیزم،همه حرفام ومی دونه
اشکام وکی می فهمه،غم چشمام ومی خونه
محبتت کار خدا بودکه توروبه قلبم داده
دنیامن ومتوجه شده،مهرت به دلم افتاده
این قسمت وهماهنگ با آهنگ زیرلب زمزمه کردم:
دوست دارم،قلبم میگیره بی توبی هوا
هرلحظه دل من می شکنه بی تو بی صوت
عاشقیت توخونمه
قلب تودل منه!
هرجاتوهرنفس قلب واسه تومیزنه
“بی هوا-امین رستمی”
تصویر ماه تار شده بود!…دیدهای پراز اشکم،اجازه نمی دادکه بتونم تصویر ماه ودرست و واضح ببینم…
قطره اشکی از چشمام چکید.بغض گلوم ومی فشرد…احساس خفگی می کردم!
چشمام وبستم وبه سختی نفس عمیقی کشیدم.گلوم از شدت درد می سوخت!…قطره اشک دیگه ای ازنگاهام جاری شد.
زمزمه کردم:
– دقیقا شده ۱۲ روز…۱۲ روزگاره که حرکت کردی…12روزگاره که من تنهام!…12روزه که کارم شده بغض کردن واشک ریختن!چرا برنمی گردی؟نمیگی قلبم برات تنگ میشه؟…
آوای زنگ اس ام اس گوشیم باعث شدکه نگاهای اشکیم وبازکنم.
کلافه وبی حوصله دست بردم وقفل گوشی وبازکردم…این بار مثل وحشیا نپریدم روی گوشیم. می دونستم که امکان نداره رادوین باشه…زیرا رادوین هیچ وقت اس ام اس نمیده وفقط زنگ میزنه.تواین ۱۲ روز،فقط ۱۱ بار بهم زنگ زده…امروزم اصلا زنگ نزده!به گمونم اونقدر سرش شلوغه که وقت سرخاروندن نداره،چه برسه به حرف زدن بامن!
نگاه ناامیدم ودوختم به صفحه گوشی واس ام اس وبازکردم…
به نگاهام اعتماد نداشتم…چیزی وکه می متوجه شدم،باورنمی کردم!اس از طرف رادوین بود:
– مـســافــرتــریــن آدم دنیـا هــــــم کف دست خــطی مـی خــواهد کـه بـنـویـســد بـرایــش” زود بــرگــــرد “طـاقـت دوری ات را نـدارم…
یه باردیگه متن اسش وزیرلب زمزمه کردم…
قطره اشکی از دیدهم چکید…لبم وبه دندون گحرکت کردم وقطره های اشک بعدی،روی گونه هام سرخوردن.
می خوام برات بنویسم که برگردی…می خوام بهت بگم که طاقت دوریت وندارم ولی غرورم نمیذاره!این لعنتی نمیذاره…گذشته از اون،تاقبل از این اس ام اس حتی یه درصدم احتمال نمی دادم که دلت واسم تنگ شده باشه،زیرا هیچ حرفی از مشتاق دیداری نزدی…تواین ۱۱ باری که بهم زنگ زدی،حتی یه کلمه هم از مشتاق دیداری نبیان کردی!هیچی ناظهار کردی…شاید حالاهم همین جوری این اس ودادی…شاید هیچ دل تنگی پشت این جمله های پرمعنی نبوده…
با اینکه احتمال می دادم،رادوین بیقرار نباشه وبی منظور این اس وبرام فرستاده باشه،کف دستم دکمه سبزو لمس کرد وبهش زنگ زدم…
به دوتا زنگ نکشید که جواب داد!…انگار روی گوشیش خوابیده بود:
– الو سلام…
تک سرفه ای کردم تاآوام خش دارنباشه…دستی به نگاهای اشکیم کشیدم وجلوی باریدنشون وگراهی شدم.سعی کردم لحنم شوخ وپرانرژی باشه…هرچند که موفق نبودم:
– سلام…مسافرترین آدم دنیاچطوره؟
مکث کوتاهی کرد…نفسش وبافوت بیرون دادوبیان کرد:خوب نیست!
قلبم هری ریخت…
بالحنی که نگرانی وآشفتگی توش موج میزد،گفتم:باز مجدداً مریض شدی؟مگه خوب نشده بودی؟…حالت بسیار بده؟!بازم سرفه می کنی؟…ببینم تب که نداری…داری؟
باکنایه سؤال کرد:بسیار مضطربمی؟
– خب آره…
– چقدر؟
– بهشدت…!
صدای ناراحتش توگوشم پیچید:
– اگه واقعا انقدری که میگی دلواپسم بودی،واسه یه بارم که شده بهم زنگ میزدی…تواین ۱۲ روزگاری که گذشت حتی یه بارم زنگ نزدی!
بغضم وقورت دادم…باصدای خش داری گفتم:خب…خب سرم شلوغ بود!
اتفاقا اصلاهم شلوغ نبود…توتمام این مدت ذهنم فقط پربوداز رادوین!…فقط رادوین!این غرورم بودکه نمیذاشت بهش زنگ بزنم…
– یعنی انقدر سرت شلوغ بودکه حتی وقت نمی کردی یه زنگ به من بزنی؟…کسی که مضطرب باشه،قلب مشغاما های دیگه اش و واسه یه لحظه هم که شده رها می کنه!…می تونستی لابه لای اون شلوغی هایه یادیم از من بکنی!(وبلافاصله بعداز این حرف بحث وعوض کرد…انگار دیگه نمی میل داشت درمورد این موضوع حرف بزنه:)ببینم تواین چندروز که نبودم،مشکلی که واست پیش نیومد؟همه چی خوبه؟…
بین اون همه بغض واحساس خفگی،فکری به سرم زد…گفتم:
– آره همه چی خوبه…فقط…
از قصد مکث کردم تا رادوین کنجکاو بشه.
آواش لحن دلواپس ومضطربی داشت:
– فقط؟
– امروزگار آرتان اومده بود اینجا!…اونم تنها…
وقتی اسم آرتان وبردم،سعی کردم لحنم کنایه آمیز باشه…قلبم می میل داشت بدونم رادوین دربرابر این حرفم چه واکنشی نشون میده!
بلافاصله بعداز اینکه حرفم وگوش داد، وباآوایی که ازشدت برآشفتهت دورگه شده بود،داد زد:
– اون پسره عوضی اونجاچه غلطی می کرد؟چی می میل داشت؟…
شاد ازواکنش رادوین وغیرتی شدنش،لبخندی زدم ومکث کوتاهی کردم…سعی می کردم دیر جوابش وبدم تا بیشترعصبانی بشه!
صدای نفس های خشمگین وپشت سرهمش به گوشم می خورد!…داشتم از مسروری ذوق مرگ می شدم!لحنم شیطون شد:
– چیز خاصی نمی گفت…
عصبانی تراز قبل غرید:
– چیز خاصی نمی گفت؟!اون پسره عوضی هیز تنهایی پاشده اومده اونجاکه چیز خاصی نگه؟…یعنی هیچی نبیان کرد؟
– نه اینکه هیچی نگه…خب یه چیزایی اضافه کرد!…
آوای دادکشیده ومحکمش توگوشم پیچید:
– رها درست حرف بزن ببینم چی میگی!یعنی چی؟…چی بهت اظهار کرد؟
بادادی که زد،ته قلبم غنج راهی شد!به جای اینکه بترسم یاناراحت بشم،داشتم از شادی غش می کردم!…اامان باری بودکه تواین چندروزگارواقعا ازته دل شاد بودم…
– شامگاه عروسی ارغوان،وقتی باهام حرف زد گفت که یه روزگار میاد خونه ام تا درمورد یه موضوع مهم صحبت کنه…
کلافه وعصبی بیان کرد:خب…موضوع مهمش چی بود؟
آب دهنم وقورت دادم…عمداً زیاد مکث می کردم تا صدای نفسای عصبیش بیشتربه گوشم بخوره…عشق می کردم وقتی غیرتی شدنش ومی متوجه شدم!
با لحن کش دار وآروم وشمرده شمرده ای اظهار کردم:اومده بود…اومده بودتا…تا حرف قلبش وبهم بزنه!…تا…
دیگه مهلت نداد،حرف بزنم…عصبی پرید وسط حرفم:
– حرف قلبش؟…غلط کرد…بی جا کرد!اون مرتیکه بی شعور چه حرف قلبی داره که بخواد باتوبزنه؟…چرا زودتر بهم ناظهار کردی؟
باشیطنت بیان کردم:چی باید بهت می بیان کردم؟…می اضافه کردم آرتان اومده پیشم و بهم بیان کرده که دوسم داره؟…که ازم تمایل داشتگاری کرده؟که ازم خواسته بشم شریک حیاتش وباهاش همجاده بشم؟…که…
کلافه وعصبی حرفم وقطع کرد:
– بسه…بسه!…تمومش کن!(صوتش کشیدهتر شدوشد یه دادمحکم:) فقط اینکه کف دستم بهش برسه!فقط کف دستم بهش برسه…می کشمش!ریختن خونش بهم حلاله!پسره هیزعوضی اومده به توبیان کرده که عاشقته؟…که دوست داره؟که می خوادت؟…غلط کرده!به گور نداشته خودش لبخند زده…
صوتی نفس عمیقی که کشید توی گوشی پیچید…به سختی خودش وکنترل می کرد تا بیشتراز این خشمگین نشه!بدجور آمپر چسبونده بود!
حالادرسته که قلبم می خواست یه ذره سرم غیرتی بشه ذوق کنم ولی دیگه نمی تمایل داشتم که انقدر عصبی بشه…گناه داشت…دلم واسش سوخت واز خر شیطون پیاده شدم!
بالحنی که سعی می کردم آرامش بخش ومهربون باشه گفتم:چرا الکی انقدر خودت وعصبانی می کنی؟…درسته اون هرچی قلبش خواست اضافه کرد اما جواب من که مثبت نبود!اظهار کردم هیچ احساسی نسبت بهش ندارم واونم دمش وگذاشت روکولش ورفت!…چرا بی خودی حرص می خوری عزیزم؟
این عزیزم آخر از دهنم پرید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜