پارت ۱۳ رمان دیانه

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۳۵]
#پارت_236

با اینکه باز از حرفش سر در نیاوردم سمت پله های طبقه ی بالا رفتم. روز خسته کننده ای بود و تند خوابم برد.

با صوتی در اتاق چشم هام رو باز کردم.

-پاشو الان کارگرها میرسن.

توی تخت نیم خیز شدم که موهای بلندم یه طرف سرم سر خورد. لحظه ای نگاهش روی موهام ثابت موند.

-دیده آقا …

اخمدرضا از اتاق بیرون حرکت کرد. تند بلند شدم. موهام رو بالای سرم جمع کردم. آبی به صورتم زدم و از اتاق بیرون اومدم.

کسی توی سالن نبود. میز صبحانه رو چیدم و چائی رو دم کردم. احمدرضا آماده وارد آشپزخونه شد و پشت میز جای گرفت.

توی خاموشی صبحانه اش رو خورد. صدای زنگ آیفون قد بلند شد. کیفش رو برداشت. در سالن رو باز کردم و آیفون رو زدم.

دو تا زن وارد حیاط شدن.

-حواست بهشون باشه همه جا رو تمیز کنن. برزو و نینا برای تزئینات میان.

با آوردن اسم برزو استرس افتاد تو قلبم.

-بله حواسم هست.

-خدا کنه … فکر نکنم یک کلمه از حرفهام سر درآورده باشی!

-نه آقا، فهمیدم.

احمدرضا به اون دو تا خانومی که بهشون می خورد بالای ۳۰ سال داشته باشن توضیح داد تا چه کارهایی بکنن.

بعد از حرکت کردن احمدرضا رو کردم به خانم ها.

-صبحانه آماده است اگه می خورین.

هر دو نگاهی به هم انداختن. تبسمی زدم.

-بفرمایین تا من براتون چائی میریزم، وقت زیاده.
چهره ی هر دو باز شد و سمت آشپزخونه اومدن.

بعد از خوردن صبحانه شروع به کار کردن. صبحانه ی بهارک رو دادم و برای اینکه تو کف دست و پاشون نباشم به حیاط رقتیم.

اما با یادآوری اینکه زیر زمین هم داره کل حیاط رو دور زدم
نگاهم به در سفید رنگی افتاد که دورتا دورش پیچک گراهی شده شده بود. سمت در راهی شدم و …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۳۵]
#پارت_237

کف دستگیره ی در و پایین کشیدم. در با صدای قیژی باز شد.

آروم سرم رو از لای در داخل بردم اما چیز خاصی مشاهده کرده نشد.

در رو کامل باز کردم. سالن کوچکی جلوی پام بود که متصل میشد به چندین پله. پله ها رو آروم پایین حرکت کردم.

با مشاهده کردن سالن بزرگی که رو به روم بود متعجب نگاهی به سالن انداختم.

دور تا دور سالن مبل چیده شده بود و یه قسمت یه استخر بزرگ و چند تا انگار استخر کوچیک که حدس زدم همون سونا جکوزیشون باشه.

جاده اومده رو برگشتم. خدمتکارها در حال کار بودن.

خدا خدا می کردم کارشون تموم نشه تا برزو و نینا بیان و برگردن.

ساعت ۲ بود که زنگ در و زدن. سمت آیفون راهی شدم. با دیدن برزو و نینا دکمه ی آیفون رو زدم.

خدمتکارها پایین بودن.

صدای خنده شون نشون میداد دارن به سالن نزدیک میشن. شالم رو کمی جلوتر کشیدم. در سالن و باز کردم.

برزو نگاهی به سر تا پام انداخت. نینا سلامی داد و وارد شد. برزو نگاهکی زد و اضافه کرد:

-ببینم تا کی میخوای ازم فرار کنی؟

اخمی کردم که بی توجه به اخمم بوسی روی هوا فرستاد و حرکت کرد پیش نینا. نینا روسریش رو از سرش برداشت.

-یه نوشیدنی میاری؟

سمت آشپزخونه حرکت کردم و دو لیوان شربت روی سینی گذاشتم. اومدم بیرون.

سینی رو روی میز گذاشتم و بهارک و بغل کردم. از سالن بیرون اومدم.

ساختمون رو دور زدم و وارد زیرزمین شدم. از کارهای پایین انگار چیزی نمونده بود و استخر تمیز شده بود.

بعد از یکساعت خدمتکارها حرکت کردن. به ناچار بالا اومدم.

صوتی زنگ تلفن قد بلند شد. گوشی و برداشتم.

-بله؟

-برزو و نینا اومدن؟

-سلام. بله آقا.

-خوبه.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۳۶]
#پارت_238

-خیلی تو کف دست و پاشون نباش، تا یه ساعت دیگه میام.

-چشم آقا.

-تو جز چشم و بله چیز دیگه ای بلد نیستی؟

-چرا آقا.

خداحافظ کشداری گفت و قطع کرد. گوشی رو گذاشتم.

با صوتی برزو که از فاصله ی کمی به گوشم خورد هول کرده قدمی به عقب گذاشتم.

-چته؟ احمدرضا بود؟

-بله، با شما کار نداشت.

پوزخندی زد.

-آهان، یعنی با تو کار داشت اونم احمدرضا! نکنه شامگاهها بهش سرویس میدی؟

اخمی کردم.

-مطمئنم احمدرضا به دخترهایی مثل تو نگاهم نمی کنه.

بعد سرش رو جلو آورد و با صدای بمی گفت:

-آخه اون احمقه و نمیدونه چه لعبتی تو خونه اش داره… اینم به شانس من بر می گرده.

-خودتون رو انگار زیادی کف دست بالا گراهی شدین!

-نه، خوشم اومد … زبونم باز کردی! اما من از دخترهای زبون دراز خوشم نمیاد.

با آوای نینا مجبور شد بره. کف دستم و مشت کردم و لب زدم:

-مردک احمق هیز!

به طبقه ی بالا حرکت کردم. در اتاق رو قفل کردم.

بهارک رو حموم بردم و دوشی گحرکت کردم. لباس مناسبی پوشیدم که در اتاق به صوت دراومد.

سمت در رفتم.

-کیه؟

-باز کن، منم.

از شنیدن صدای احمدرضا نفس آسوده ای کشیدم. در اتاق رو باز کردم.

-چرا در اتاق رو قفل کرده بودی؟

-چیزه… همینطوری، حموم بودم.

-یعنی الان موهات نم داره؟

ابروهام از تعجب بالا پرید.

-بله.

اومد تو اتاق و در اتاق رو پشت سرش بست. قدمی سمتم برداشت. توی دو قدمیم از حرکت ایستاد. قدم تا سینه اش بود.

آروم سر بلند کردم. نگاهم به نگاهش گره خورد.

-شالتو در بیار.

-چی؟

-نگوش دادی؟ بیان کردم شالتو از سرت بردار.

-اما …

-مگه نگفتی موهات خیسه یا میخوای خودم بردارم؟

کف دستم سمت شالم رفت و بی میل شال رو از روی سرم برداشتم.

موهام رو با کلیپس بالای سرم …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۲]
#پارت_239

جمع کرده بودم. تا تمایل داشتم کلیپس رو باز کنم دستش روی کلیپس و روی کف دستم قرار گرفت.

مات مونده بودم و نمیدونستم چیکار کنم!

کف دستم از زیر کف دستش سر خورد و کنار بدنم بی حرکت موند. کلیپس رو باز کرد.

موهام روی شونه هام رها شد و زیرا نم داشت حلقه حلقه شده بود.

کف دست داغش و لای موهام فرستاد. ضربان دلم بالا راهی شده بود از اینهمه نزدیکی.

کف دستی به موهام کشید. سرش اومد جلو و بین کتف و گردنم موند.

هرم نفس های داغش به لاله ی گوشم میخورد. دهنم خشک شده بود.

حالا که روی سرم خم شده بود کامل توی آغوشش بودم. با آوایی که از همیشه بم تر بود گفت:

-موهاتو خشک کن، حوصله ی مریض داری ندارم!

ابروهام پرید بالا. ازم فاصله گحرکت کرد.

-آقا …

سر کشیده کرد و نگاهش رو بهم دوخت.

-منم باید امشب باشم؟

یکی از ابروهاش رو بالا داد.

-چرا نباید باشی؟ آماده شو، کم کم مهمون ها میان.

دلم نمی تمایل داشت تو جمعی که دوست نداشتم باشم. احمدرضا از اتاق بیرون حرکت کرد.

حوله ی کوچیکی رو برداشتم و نم موهام رو کامل گرفتم.

رو به روی آینه قرار گرفتم. نگاهم رو به دختر توی آینه دوختم.

اصلاً معلوم نبود زیستنم چی قراره بشه! تا کی باید اینجا میموندم؟

ولی فکر کردن به اینکه دیگه بهارک و نبینم هم آزار دهنده بود. کمی آرایش کردم.

بی میل در کمد رو باز کردم. نگاهی به داخل کمد انداختم.

نگاهم به کت آستین حلقه ای که تا زیر باسن بود افتاد و زیر سارافونی سفیدی که به کت می اومد.

با شلوار لی لوله تفنگی پوشیدم. نگاهی تو آینه انداختم. یه تیپ ساده ولی پوشیده بود.

لباس های بهارک رو تنش کردم و پابند طلاش رو توی پاش بستم.

روی تخت نشستم و نگاهم رو به دیوارهای اتاق دوختم.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۲]
#پارت_240

نمیدونم چقدر گذشته بود که صوتی موزیک از پایین بلند شد. کمی استرس گرفتم.

بهارک رو بغل کردم و آروم در اتاق رو باز کردم.

حالا صدای موسیقی تند خارجی واضح به گوش می رسید. از اتاق بیرون اومدم و سمت پله ها جاده افتادم.

از بالای پله ها نگاهی به پایین انداختم. با متوجه شدن دخترها و پسرهای جوونی که کنار هم ایستاده بودن تعجب کردم.

اکثراً لباسهای بازی پوشیده بودن. بدون جلب توجه از پله ها پایین اومدم.

با نگاهم دنبال احمدرضا گشتم ولی نبود.

نگاهم به اطرافم بود که محکم به کسی خوردم. سر بلند کردم و با متوجه شدن پارسا، پسر همسایه، متعجب نگاهش کردم.

تبسمی زد.

-سلام خانم کوچولو!

-شما اینجا چیکار می کنید؟!

ابروش پرید بالا.

-فکر کنم مهمونی دعوتم.

گیج شده بودم؛ اگه احمدرضا از این آدم بدش می اومد، چطور دعوتش کرده بود؟ دستی جلوی صورتم تکون داد.

-حالت خوبه؟

به سختی تبسمی زدم.

-بله!

با آوای محکم و کمی شتاب‌زده احمدرضا احساس کردم قلبم خالی شد. جرأت برگشتن نداشتم.

دست احمدرضا که جای گرفت روی شونه ام، لبم رو به دندون گرفتم.

پارسا تبسمی زد.

-سلام آقای ارسلانی.

و کف دستش رو سمت احمدرضا دراز کرد.

-از اینورا آقای مهرگان؟ فکر نمی کنم آدمی باشید که بدون دعوت جایی برید!!

مهرگان کف دستش رو توی جیب کتش کرد و نگاهی به خونه انداخت.

-خیلی وقته نیومدم، از وقتی که بهار دیگه نیست!

-لازم نبود که بیاین، درسته؟

پارسا که حالا متوجه شده بودم فامیلیش مهرگانه سری تکون داد.

-هنوزم بداخلاق و منظبطی!

-فکر نمی کنم راجب شخصیتم ازت سوال سؤال کرده باشم!

-بله، درسته. برزو نیست؟

-باید همین جاها باشه.

-با اجازه… از دیدن دوباره ات مسرور شدم. همینطور شما خانم کوچولو!

و نگاهکی زد. فشار کف دست احمدرضا روی شونه ام بیشتر شد و …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۲]
#پارت_241

از استرس زیاد حالم دست خودم نبود. یاد اون صبح و سیلی که بهم زد افتادم. بزاق دهنم رو به سختی قورت دادم.

صداش کنار گوشم بلند شد.

-واای به حالت ببینم این پسر سمتت اومده!

-به خدا آقا من تازه مشاهده کردمش.

-رو حرف من حرف نزن … حساب برزو رو هم به موقعه اش میرسم.

ازم فاصله گراهی شد. نفسم رو بیرون دادم. نگاهی تو سالن انداختم.

همه در حال انجام کاری بودن. سمت مبل گوشه ی سالن راهی شدم.

روی مبل جای گرفتم و بهارک رو تو بغلم گحرکت کردم. نگاهم رو به وسط سالن دوختم. تعدادی دختر و پسر در حال رقص بودن.

ترلان حرکت کرد سمت احمدرضا و باهم حرکت کردن وسط. احساس غریبی می کردم بینشون.

نگاهم به رفتن احمدرضا و ترلان بود که کسی کنارم نشست.

سر برگردوندم و با پارسا نگاه تو دیده شدم. پسری تقریباً سی ساله با کت تک اسپرت و تیشرت یقه هفت.

آستین های کتش رو کمی بالا داده بود. ساعت سرامیک مشکیش توی نور برق میزد.

-چیزی پیدا کردی؟

-بله؟

تک خنده ی مردونه ای کرد.

-هیچی.

مجدداً استرس گرفتم. نگاهم و به احمدرضا و ترلان دوختم. حواسشون اینور نبود.

-ازش می ترسی؟

-نه، از کی؟

-از نگاهت معلومه ازش میترسی اما بهار سرکش بود و حرف حرف خودش بود.

-شما بهار و از کجا میشناسی؟

ابروهاش از تعجب بالا حرکت کرد.

-چرا نباید بشناسمش؟ بهار، نوه ی خاله ی بزرگم بود و ما خیلی با هم صمیمی بودیم.

قلبم می میل داشت راجب گذشته ی احمدرضا بیشتر بدونم….

-ولی عمرش کفاف نداد و بسیار زود از بین ما راهی شد!

-شما کینه ای از احمدرضا ندارین؟

زیر لب زمزمه کرد:

-احمدرضا؟ … شاید اگر منم جای احمدرضا بودم همین کار و می کردم!

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۲]
#پارت_242

شوکه نگاهش کردم.

-مثل اینکه تو به‌شدت نمیدونی… بهتره چیزی ندونی، هرچی کمتر بدونی بهتره اما به نظر دختر دوست داشتنی ای میای!

با سایه ی احمدرضا لبم رو به دندون گرفتم. با اخم نگاهم می کرد. پارسا سر بلند کرد.

-کسی به شما اجازه داده که می تونی کنار پرستار دختر من بشینی؟

-باید اجازه می گحرکت کردم؟

-بله!

ابروهای پارسا بالا پرید. پوزخندی زد.

-مگه برده گحرکت کردی؟

-تو فکر کن برده گرفتم.

-کارت از برده داری هم رد کرده.

احمدرضا یقه ی پارسا رو گحرکت کرد و با صدای خشمگینی اظهار کرد:

-ببین بچه جون حواستو جمع کن پا روی دم من نذاری، حالام از اینجا برو.

پارسا کف دستش و روی کف دست احمدرضا که بند یقه اش بود گذاشت و کشید پایین.

کف دستی به یقه اش کشید. تا خواست چیزی بگه برزو اومد و بیان کرد:

-پارسا بریم، میخوام یکی رو بهت معرفی کنم.

پارسا تنه ای به احمدرضا زد و هممسیر برزو راهی شد. با راهی شدن پارسا احمدرضا با خشم سری تکون داد.

-مثل اینکه تو حرف حساب حالیت نیست! باید طور دیگه ای باهات برخورد کرد؟

-خودش اومد آقا، من نشسته بودم.

-برو غذای بهارک و بده و ببر بخوابونش.

-بله.

از کنارش رد شدم و سمت آشپزخونه جاده افتادم. شام بهارک رو دادم و به طبقه ی بالا حرکت کردم. وارد اتاق شدم.

صدای موزیک کمتر شده بود. بهارک رو خوابوندم. قلبم نمی میل داشت دیگه پایین برم. در تراس رو باز کردم.

هوای خنک خورد توی صورتم. نفسم رو سنگین بیرون دادم و به سیاهی شب چشم دوختم.

لحظه ای قلبم برای امیر حافظ تنگ شد. از اینکه داشت مقاومت می کرد تا با هانیه ازدواج نکنه شاد بودم.

با باز شدن در اتاق سمت در چرخیدم.

یکی از …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۳]
#پارت_243

یکی از خدمتکارها توی چهارچوب در از حرکت ایستاده بود.

-بله؟

-آقا گفتن بیاین پایین.

-باشه، شما برو میام.

با حرکت کردن خدمتکار نگاهی به بهارک انداختم که غرق خواب بود.

میدونستم حالا حالاها بیدار نمیشه. نگاهی تو آینه به خودم انداختم.

کمی رژم رو پررنگ کردم و از اتاق بیرون اومدم. آروم در اتاق و بستم.

سمت پله ها حرکت کردم. ولی کسی توی سالن نبود!

تعجب کردم. پله ها رو پایین اومدم. خدمتکارها در حال انجام کار بودن.

-مهمون ها حرکت کردن؟

-نه، حرکت کردن پایین.

سری تکون دادم و از سالن بیرون اومدم. سمت در زیرزمین رفتم. در و آروم باز کردم.

صدای موزیک کل زیرزمین رو برداشته بود.

رقص نور تو کل زیرزمین می چرخید. پله ها رو پایین اومدم.

با متوجه شدن کف سرامیک زیرزمین و اون همه کف دهنم بازموند.

همه جا رو کف گرفته بود و همه دو به دو وسط کف ها در حال رقص بودن.

با نگاهم دنبال احمدرضا بودم اما تو این تاریک روشن سالن چیزی رو یا کسی رو نمیتونستم تشخیص بدم.

کف دستی از پشت دور کمرم حلقه شد و سرش روی گودی گردنم قرار گرفت.

ترسیده تمایل داشتم تکونی بخورم که محکم تر بغلم کرد و صدائی قرار گرفت توی گوشم.

-به به خانم کوچولو، تو چرا انقدر بغلی هستی؟

با شنیدن صوتی برزو ترس نشست توی دلم. صورتش رو مالید به گونه ام، چندشم شد. با صوتی لرزونی لب زدم:

-ولم کن.

-حرف خنده دار نزن زیباه، تازه گیرت آوردم…

-احمدرضا رو صوت می کنم.

-اگر پیداش کردی… چنان سرش گرم معاشقه است که نمیدونه الان کجائی! بریم یکم کف بازی.

تکونی خوردم.

-بهتره خیلی وول نخوری، اینا همه مستن و سرشون تو کار خودشونه.

نگاه ناامیدم رو به جمعیت دوختم و متوجه شدم راست میگه، همه مشغول بودن و لیوان های بزرگ ویسکی توی …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۳]
#پارت_244

کف دستشون. برزو محکم از کمرم گراهی شده بود. هیچ کاری نمی تونستم بکنم.

کشیدم قسمتی که کف بیشتری داشت.

حالا کاملاً توی کف ها بودیم و اگر هر کاری می کردم هیچ مشاهده کردی نداشتم. بغض توی گلوم بالا پایین می شد.

کف دست برزو که روی برآمدگی بدنم قرار گرفت حالت تهوع بهم کف دست داد.

صوتی مستش توی گوشم صوت داد.

-جوونم، کوچولو هراسیدی؟ … نترس فقط یکم می خوایم با هم عشق بازی کنیم. میدونم خوشت میاد.

-دست از سرم بردار… اینهمه دختر، چرا به من چسبیدی؟

-تو یه لذت دیگه داری، مطمئنم خوشمزه ای.

هولم داد توی کف ها. تعاقلبم رو از کف دست دادم و روی کف ها افتادم.

اومدم قد بلند شم که افتاد روم و سرش رو توی گودی گردنم فرو کرد.

با کف دست مانعش شدم ولی کف دستهام رو محکم بالا سرم گرفت.

-بهتره خیلی وول نخوری.

و با دندون شالم رو کشید که یه طرفه شد. لبهاش که روی گردنم جای گرفت قطره اشکی از گوشه ی چشم هام سر خورد.

تقلا فایده نداشت. آوای آهنگ هر لحظه قد بلندتر می شد. با حس جر خوردن لباسم زار زدم.

-تو رو خدا ولم کن …

ولی انگار نمی گوش داد. لبش بالای سینه ام قرار گرفت که آوایی باعث شد گوش هام رو تیز کنم.

-داری چیکار می کنی برزو؟

آوای پارسا بود انگار.

-به تو چه…

ولی پارسا از پشت یقه اش رو کشید و از روم بلندش کرد. دستم و روی بالا تنه ام گذاشتم.

پارسا با متوجه شدنم و اشک هام که انگار تمومی نداشت با خشم یقه ی برزو رو گحرکت کرد.

-پسره ی احمق داشتی به زور باهاش چیکار می کردی؟

-اِه ه ه پارسا گمشووو، تازه داشت بهم خوش میگذشت. تو نمیدونی این دختر چقدر خوشمزه است! وای اون …

کف دستم و روی گوشهام گذاشتم. صدای داد پارسا کشیده شد.

-خفه شو آشغال…

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۳]
#پارت_245

-تو این وسط چی میگی؟

پارسا کوبید تو دهن برزو.

-خر نفهم، چطور به یه دختر بی دفاع کف دست درازی می کنی؟

برزو عصبی شد و یقه ی پارسا رو گرفت. تمام تنم می لرزید و حالم خوب نبود.

با سر و صوتی پارسا و برزو بقیه هم اومدن سمتمون. هامون، برزو و پارسا رو از هم جدا کرد.

-چتونه شما دوتا؟

پیششون احساس غریبی می کردم.

-از این احمق بپرس.

نگاهم تو جمعیت به احمدرضا افتاد که با خشم اومد سمتم.

با متوجه شدنش هم ته دلم گرم شد هم ترس افتاد تو دلم.

یه نگاهش به من بود و یه نگاهش به برزو و پارسا که سعی داشتن با هم گلاویز بشن.

-اینجا چه خبره؟

از صدای پر از خشم احمدرضا توی خودم جمع شدم. نگاهش به لباس پاره ام افتاد و اخم هاش بیشتر توی هم فرو حرکت کرد.

-یکی میگه چی شده یا نه؟

هامون اومد سمت احمدرضا و با صدایی که سعی داشت همه چیز رو معماما جلوه بده اضافه کرد:

-فکر کنم برزو تو خوردن مشروب زیاده روی کرده و می خواسته به دیانه …

-برزو غلط کرده تو خونه ی من به کسی که مثل ناموس من میمونه کف دست درازی کنه!

و سمت برزو یورش برد. صدای جیغ دخترا قد بلند شد.

احمدرضا مشت محکمی به دهن برزو زد و برزو روی کف ها افتاد.

خیز برداشت سمتش که هامون گحرکت کردش.

-احمدرضا داری می کشیش.

-قصدمم همینه… اومده تو خونه ی من و به پرستار دختر من کف دست درازی می کنه!!

برزو با صوتی ضعیفی نالید:

-چیه، حسودیت شده که می خواستم باهاش باشم یا از قبل خودت باهاش بودی؟ تو که می بیان کردی این یه دهاتی بیشتر نیست!! خوب بیا بدش به من، منم یه پرستار برای خودت و دخترت میارم به هر دوتون سرویس بده.

احمدرضا لگدی به پهلوی برزو زد.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۳]
#پارت_246

ولی برزو انگار دست بردار نبود.

-چیه احمد زورت اومده؟ یادت نیست بهار هم بهت خیانت کرد؟ نه با یه نفر که با چند نفر بود و یکی از اون آدم ها همین پارسا خان مهرگانه!

ناباورانه به پارسا چشم دوختم. پس بگو چرا احمدرضا از این مرد انقدر بدش میاد.

-خفه شو برزو، خفه شو.

هامون سمت برزو حرکت کرد.

-پاشو برو تا بدترش نکردی.

و بازوی برزو رو گرفت. احمدرضا عصبی کف دستی به موهاش کشید.

سر کشیده کرد. نگاهش به پارسا افتاد.

-چی رو داری نگاه می کنی؟ … مهمونی تموم شد، پاشو برو خونه ات.

بقیه کم کم عازم رفتن شدن. پارسا اومد سمتم و با فاصله کنارم قرار گرفت.

-حالت خوبه؟

یهو احمدرضا بازوش رو گحرکت کرد.

-پسر بچه انگار تو حرف حالیت نیست!! بیان کردم گمشو از خونه ام بیرون…

-می بینی حالش بده؟

-آها، از کی تا حالا دایه ی عزیزتر از مادر شدی؟ شما بهتره بری، خودم اینجا هستم.

پارسا بازوش رو از کف دست احمدرضا کشید.

-همواره خودخواهی…

و از کنارش رد شد. هامون اومد سمتمون. احمدرضا کلافه دیده هاش رو باز و بسته کرد.

-فقط همه رو از اینجا ببر.

هامون بی حرف رفت. احمدرضا اومد جلو و کنارم روی زمین نشست.

ترسیده بازوم رو بغل کردم.

-آقا… به خدا …..من ….

دستش و گذاشت روی لبهام.

-هیسسس، نمیخوام چیزی بشنوم…

بغضم شکست و اشکم روی گونه هام روان شد. یهو کشیدم توی بغلش.

توی این بی کسی و بی پناهی انگار آغوشش یه مسکن بود.

کف دستش و نرم روی کمرم می کشید.

تمام لباس هام خیس شده بود و کنترلی روی لرزش بدنم نداشتم. از زیر بازوم گحرکت کرد و بلندم کرد.

به سینه اش تکیه دادم. سمت پله های طبقه ی هم کف حرکت کرد. به سختی مسیر می رفتم.

همه جا توی خاموشی فرو رفته بود و …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۳]
#پارت_247

ذهنم درگیر بود.

درسته یه بار احمدرضا هم می تمایل داشت بهم دست درازی کنه ولی هر بار یاد کار برزو میوفتم از ترس قالب تهی می کنم.

بدنم به شدت می لرزید. احمدرضا نگاهم کرد.

-چرا می لرزی؟

سر تکون دادم.

-نمیدونم.

در سالن رو باز کرد. وارد سالن شدیم. خدمتکارها در حال تمیزکاری بودن.

-برید پایین و جمع کنید … هر سه تاتون!

تند از کنارمون رد شدن رفتن.

-باید لباسهات رو عوض کنی.

با گام های سست و ناهماهنگ پله ها رو بالا رفتم. وارد اتاق شدم.

بهارک خواب بود. به هر جون کندنی بود لباسهام رو عوض کردم.

لحظه ی آخر نگاهم تو آینه به گردنم افتاد. تمام زیر گلوم کبود شده بود.

عصبی و پر از خشم کف دستم و زیر گردنم کشیدم. حس انزجار بهم کف دست داد.

سمت حموم رفتم. با لباس هام زیر دوش توقف کردم. آب رو باز کردم.

لحظه ای از سردی آب نفسم گحرکت کرد ولی کم کم عادت کردم.

نگاه هام رو بستم و تمام صحنه ها جلوی نگاه هام مجدداً زنده شدن.

هق زدم و کف حموم نشستم. آب باز بود. زانوهام رو بغل گحرکت کردم. قلبم برای بی کسی خودم سوخت.

با ضربه ای که به در حموم خورد سر کشیده کردم.

-زنده ای؟

آوای احمدرضا بود اما من توان کشیده شدن نداشتم، انگار بدنم سر شده بود.

-این در و باز کن تا نشکستم.

میل داشتم قد بلند شم اما نتونستم. بدنم رو روی سرامیک کشیدم و فقط تونستم قفل حموم رو باز کنم.

کف دستم بی جون کنار بدنم افتاد.

در حمام باز شد و فقط تونستم پاهای احمدرضا رو ببینم. انگار تو زمین و هوا معلق بودم.

لحظه ای حس کردم از زمین کنده شدم و تو آغوش گرمی فرو حرکت کردم.

تمام تنم می لرزید.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۳]
#پارت_248

آواش رو گنگ می شنیدم.

-آروم باش.

ولی نمیتونستم لرزش بدنم رو کنترل کنم. حس کردم گذاشتم روی تخت.

انگار داشت لباسهام رو در می آورد اما توان مقابله باهاش رو نداشتم.

دلم می خواست فقط گرم بشم. از این ضعفم متنفر بودم.

هر وقت از چیزی شوکه می شدم بدنم یخ می کرد و حس لرز بهم کف دست میداد.

با حس گرمی چیزی توش مچاله شدم و دستی که دور کمرم حلقه شد.

آروم پشت برهنه ام رو نوازش می کرد.

گرمی نفس هاش به گردنم می خورد اما عجیب بود که حس بدی نداشتم!

بوی ادکلنش توی مشامم رو پر کرده بود.

گرمی لبهاش روی شاهرگ گردنم ضربان دلم رو بالا برد و مثل کسی که آرام بخش خورده باشه به خواب رفتم.

ولی با کابوسی که مشاهده کردم شروع به فریاد زدن کردم.

-نیا … تو رو خدا سمت من نیا … خواهش می کنم …

ولی انگار بی فایده بود و برزو هر لحظه بهم نزدیک تر می شد. فقط دست و پا می زدم و اجازه ی نزدیکی رو بهش نمیدادم.

ولی سفت بغلم کرده بود. با جای گرفتن لبهای گرمی روی لبهام آوام خفه شد و دست هام بی حس کنار بدنم افتاد.

نرم لبهام رو می بوسید. لبهاش رو از روی لبهام برداشت. شوکه نگاه باز کردم.

تو تاریک روشن اتاق نگاهم به زنجیر گردنش افتاد که برق می زد.

نگاهم چرخید و روی صورت احمدرضا ثابت موند. آوای مرتعشش ته قلبم رو خالی کرد.

-مجبور شدم این کار و کنم … هر کاری کردم ساکت نشدی، داشتی بهارک رو بیدار می کردی!

فقط نگاهش کردم. آروم هولم داد. سرم روی بالشت افتاد. به پهلو دراز کشید و کف دستش رو تکیه گاه سرش کرد.

کاملاً تو احاطه اش بودم.

-آروم باش، کسی اذیتت نمی کنه، بخواب.

انگار فقط منتظر همین یه حرف بودم که نگاه هام روی هم قرار بگیره.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۴]
#پارت_249

با تابش نور آفتاب چشمهام رو باز کردم. سرم کمی درد می کرد. نگاهی به اطرافم انداختم. توی اتاق خودم بودم.

ملحفه ی سفیدی روم بود. ملحفه رو کنار زدم اما با مشاهده کردن بدن برهنه ام سریع ملحفه رو دورم گراهی شدم.

یاد دیشامگاه و اتفاقاتش افتادم. یعنی احمدرضا تو اتاقم بوده؟

سر چرخوندم، بهارک نبود! ملحفه رو دورم گحرکت کردم و کشیده شدم. بلوز و شلواری از تو کمد برداشتم. پوشیدم.

کبودی رو گردنم انگار بیشتر شده بود. موهام رو یک طرف شونه ام انداختم تا کبودی گردنم پیدا نباشه.

از اتاق بیرون اومدم. همه جا توی خاموشی فرو رفته بود. پله ها رو آروم پایین اومدم. آوای ضعیفی از آشپزخونه به گوش می رسید.

سمت آشپزخونه جادهم رو کج کردم. نگاهم به احمدرضا افتاد که داشت به بهارک صبحانه می داد.

باورم نمی شد احمدرضا به بهارک صبحانه بده! سرفه ای کردم و وارد آشپزخونه شدم. احمدرضا نگاهم کرد. سریع گفتم:

-سلام. الان صبحونتون رو آماده می کنم.

-نیازی نیست، بشین! خودم آماده کردم.

بهارک کف دست دراز کرد سمتم. روی صندلی نشستم و بهارک و بغل کردم.

-اتفاقات دیشب رو بهتره فراموش کنی.

منظورش از اتفاق چی بود؟! کاری که برزو می خواست بکنه یا چیز دیگه ای؟ سوالی نگاهش کردم.

خونسرد به صنقلبیش تکیه داد و دست به سینه شد.

-یعنی تو از دیشامگاه چیزی یادت نیست؟

ترس قرار گرفت توی قلبم. با آوای ضعیفی لب زدم.

-نه، چیزی شده بود؟

-چیز خوب بسیار چیزها… یکیش اینکه درک کردم برعکس ظاهرت که خودت رو قوی نشون میدی، دختر ضعیفی هستی.

نفسم رو آسوده بیرون دادم. قد بلند شد.

-کارگرها همه جا رو تمیز کردن، نیازی نیست کاری کنی… ظهر بر نمی گردم.

از آشپزخونه بیرون راهی شد.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۴]
#پارت_250

چند روزی از شامگاه مهمونی میگذره. تمام روز یا کتاب می خونم یا با بهارک بازی می کنم. این روزگارها از امیرحافظ هیچ خبری ندارم.

با آوای تلفن خونه بهارک رو زمین گذاشتم و سمت تلفن راهی شدم. گوشی رو برداشتم.

-بله؟

صدای مهربون خاله توی گوشی پیچید.

-سلام دیانه جون.

-سلام خاله جون، خوبین؟ پسرا خوبن؟

-خدا رو شکر، همه خوبیم خاله. تو چطوری؟

-منم خوبم خاله جون.

قلبم می خواست حال امیرحافظ رو بدونم.

-امیر علی و امیر حافظ خوبن؟

-اون دو تا هم خوبن. امیر حافظ که آخر کار خودش رو کرد.

به قلبشوره افتادم.

-چه کاری خاله؟ چیزی شده؟

-چی بگم خاله… این چند روزگار همه اش درگیر بودیم. آقاجون اصرار داشت هانیه رو بگیره ولی امیر حافظ زیر بار نرفت و در آخر گفت کس دیگه ای رو دوست داره و می خواد باهاش ازدواج کنه.

با هر کلمه ای که خاله می بیان کرد دلم انگار داشت توی گلوم می زد. دهنم خشک شده بود. به سختی اضافه کردم:

-خوب؟

-هیچی مادر، دیشب رفتیم خواستگاری دختره و جواب بله رو دادن! امشامگاه قراره بله برون گذاشتیم. اظهار کردم زنگ بزنم تو و احمدرضا رو هم دعوت کنم. میدونم امیر حافظ خودش یادش میره، فعلاً سرش با نوشین گرمه!

زیر لب زمزمه کردم:

-نوشین…

-چیزی بیان کردی خاله؟

-نه، مبارکه. دیده، حتماً.

-فدات بشم عزیزم، روز خودت.

نمتوجه شدم چطور با خاله خداحافظی کردم. باورم نمی شد امیر حافظ داشت دوماد می شد. اونم نه با هانیه، با کسی که عاشقشه!

حالم دست خودم نبود. قلبم می میل داشت داد بزنم. حس خفگی می کردم. به گلوم چنگ زدم و روی زمین کنار میز تلفن سر خوردم.

چهره ی امیر حافظ هر لحظه جلوی چشم هام واضح تر می شد. تمام مهربونیاش! چرا باور کرده بودم که امیر حافظ دوستم داره؟

چرا انقدر خیالات برداشتم؟ چه خیال خامی که امیر حافظ عاشق منه دهاتی میشه! منی که یه لباس پوشیدن بلد نیستم.

بالاخره بغضم شکست و قطره اشکی روی گونه ام سر خورد.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۴]
#پارت_251

باورم نمی شد امیر حافظ داشت ازدواج می کرد. اونم نه با هانیه، با دلدادگیش!

سرم و توی دستهام گحرکت کردم و محکم فشار دادم. قلبم می تمایل داشت دروغ باشه اما آوای خاله توی سرم اکو می شد.

چه دیر درک کردم حسی که به امیر حافظ داشتم دلبسته شدن بود!

احساس می کردم تنها شدم. انگار تمام اون اعتماد به نفسی که داشتم همه اش با راهی شدن امیر حافظ پر کشید.

هق زدم ولی سبک نشدم. با صدای گریه ی بهارک سر قد بلند کردم.

-مولی …

بهارک و بغل کردم اما گریه ام انگار قصد بند اومدن نداشت.

بهارک کف دست های کوچولوش رو به صورتم می کشید تا اشک های روی گونه ام رو پاک کنه.

با آوای باز شدن در سالن هل کردم. میل داشتم از روی سرامیک ها بلند شم ولی توان نداشتم.

احمدرضا وارد سالن شد. نگاهش بهم افتاد. لحظه ای نگرانی رو توی صورتش احساس کردم.

با گام های قد بلند اومد سمتم.

-چیزی شده؟

لبم رو به دندون گحرکت کردم و سر تکون دادم.

-از صبح نبودم زبونت رو موش خورده؟

با صوتی ضعیف و لرزونی اضافه کردم:

-خوبم اما …

-بله، از صورت مثل لبو و نگاه های پف کرده ات معلومه!!

نفسم رو سنگین بیرون دادم.

-خاله زنگ زده بود.

-خوب؟

-امشامگاه بله برون امیر …

بغضم شکست و زدم زیر گریه. از اینکه خودم رو لو داده بودم و حالا احمدرضا می فهمید چقدر ضعیفم از خودم بدم اومد.

-پس بگو چرا غمباد گرفتی!! پاشو پاشو نمیخواد آبغوره بگیری. امیر حافظ قرار نبود تا آخر با تو بمونه؛ اون فقط دلش برای تو می سوخت که هواتو داشت، همین!

از روی سرامیک ها بلند شدم. عصبی بودم و پر از درد نالیدم:

-من نیازی به دلسوزی دیگران ندارم… من همینم؛ ساده و زودباور! مثل بقیه هفت رنگ نیستم.

اومدم برم که مچ کف دستم رو گراهی شد کشید. زیرا کارش یهوئی بود …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۴]
#پارت_252

پرت شدم تخت سینه اش. سرش رو روی صورتم خم کرد گفت:

-پس دوست نداری بهت ترحم بشه، آره؟

با دیده های پر از اشک سر تکون دادم.

-پس میری مثل یه دختر خوب آماده میشی و توی این مراسم شرکت می کنی.

هراسون ازش فاصله گحرکت کردم.

-نه، نه… من نمی تونم.

-تا وقتی همینطور ضعیف و وابسته به دیگران باشی همیشگی مایه ی تمسخر و قلبسوزی دیگران میشی! دیگه ادعای بزرگی و محکم بودن نکن!

سرم و پایین انداختم. هر چی فکر می کردم نمی تونستم توی این مراسم حاضر بشم.

وقتی بهش فکر می کردم که تمام توجه امیر حافظ به یه دختر دیگه است، دلم فشرده میشد.

-تو چه بیای چه نیای من به زور می برمت پس مثل یه دختربچه ی خوب میری دوش میگیری، کمپرس آب سرد روی صورت و نگاه هات میذاری، آرایش می کنی و همجاده من میای!

با مظلومیت نگاهش کردم.

-من چیزی از این نگاه نمی فهمم جز اینکه یه دختر بدبخت وضعیف جلوی روم ایستاده!

از کنارم رد شد و بهارک رو از بغلم گرفت و حرکت کرد. هاج و واج توقف کرده بودم.

همینطور که از پله ها بالا می راهی شد ادامه داد:

-فقط یکساعت وقت داری و از الان شروع میشه.

میدونستم همچین کاری رو می کنه. با گام های سنگین پله ها رو بالا حرکت کردم و وارد اتاق شدم.

در حموم رو باز کردم. لباس هام رو درآوردم و زیر دوش نشستم.

فقط یه دوش ساده گراهی شدم. حوله پوشیدم و از حموم بیرون اومدم.

احمدرضا رو دیدم که روی تختم لم داده بود. با دیدنم از جاش بلند شد.

اومد سمتم. حوله ام رو محکم چسبیدم. کف دستم و گرفت و سمت کاناپه ی گوشه ی اتاق برد.

هلم داد روی کاناپه و کیسه ی یخ رو یهو روی نگاه هام گذاشت.

اومدم قد بلند شم که فشاری به تخت سینه ام آورد و …

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۴]
#پارت_253

مجبورم کرد به پشتی مبل تک نفره ی گوشه ی اتاق تکیه بدم.

از سردی کمپرس یخ مورمورم شد ولی کاری نمیتونستم بکنم.

-همینطور میمونی و از جات تکون نمی خوری!

بعد از چند دقیقه کمپرس یخ رو از روی صورت و نگاه هام برداشت.

-حالا پاشو برو یه کرم بزن.

قد بلند شدم. نگاهی تو آینه به صورت قرمزم انداختم.

-میرم آماده بشم.

-تند آماده شو، در بازه!

با یادآوری این شب استرس افتاد تو قلبم و بغض راه گلوم رو گرفت.

اما باید قبول می کردم که من برای امیر حافظ فقط یه دختر بی کس و کار بودم که از روی ترحم باهام خوب رفتار می کرده.

به سختی کف دستی به صورتم کشیدم. کت زرشکی با شلوار مشکی و تاپ مشکی پوشیدم.

موهام رو جمع کردم و جلوی موهام رو کمی موس زدم.

روسری ساتنی سرم کردم. بهارک رو آماده کردم و از اتاق بیرون اومدم.

احمدرضا آماده و مثل همیشه شیک از اتاقش بیرون اومد.

نگاهی به سر تا پام انداخت.

-قیافه ی مادر مرده ها رو به خودت نمیگیری، متوجه شدی؟

با بغض سر تکون دادم. جلوتر ازم از پله ها پایین راهی شد.

نفسم رو پر صوت بیرون دادم و پله ها رو پایین اومدم. از سالن بیرون زدم.

احمدرضا تو ماشین جای گرفته بود و نگاهش به رو به روش بود. در و باز کردم و نشستم.

ماشین و روشن کرد و از حیاط بیرون زد. تمام مسیر دعا دعا می کردم تا این بغض لعنتی نشکنه.

هرچی به خونه ای که نمیدونستم کجای این شهر بزرگه نزدیک می شدیم، مهار کردن بغضم سخت تر می شد.

ماشین و کنار خونه ی بزرگی نگهداشت. نتونستم خودم رو کنترل کنم و شونه هام لرزید. اشکم روی گونه ام جاری شد.

احمدرضا روی رول ضرب گراهی شد.

-گریه ات تموم نشد؟

اما حالم بسیار بد بود. یهو بوی عطرش توی دماغم پیچید. دستش رو پشتی صندلیم گذاشت.

آواش از فاصله ی کمی به گوشم جای گرفت.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۴]
#پارت_254

-مگه بهت ناضافه کرده بودم گریه نکن.

کف دستم رو زیر نگاه‌هام کشیدم.

سرم چرخوندم، فاصله بینمون کم بود.

-می‌شه من نیام؟

اخمی کرد.

-صورتت رو تمیز کن بیا پاین، وای به حالت یه قطره اشک از اون دیده‌های لعنتی بیاد.

در ماشین باز کرد و پیاده شد.

نگاهم رو به سقف ماشین دوختم.

-خدایا کمکم کن.

از ماشین پیاده شدم و کنار احمدرضا ایستادم‌.

احمدرضا آیفون رو زد.

بعد از چند لحظه در باز شد، وارد حیاط شدیم.

نگاهم رو به حیاط بزرگ و سرسبز جلوی روم دوختم.

همه چیزشون نشون می‌داد که یه خانواده پولدار هستن.

سمت پله‌های ورودی ساختمون حرکت کردیم.

-اگه دختر خوبی باشی از اینجا می برمت یه جای خوب .

کف دستش رو پشت کمرم گذاشت. گرمی دستشم از روی لباسم احساس می‌شد.

در سالن باز شد. آقا و خانمی میانسال جلوی در از حرکت ایستادن.

احمدرضا باهاشون سلام و احوال‌پرسی کرد.

کف دسته گلی رو که سر مسیر گراهی شده بود رو بهشون داد.

با آوای زن سر کشیده کردم:

-سلام عزیزم.

به سختی تبسمی زدم.

-سلام، تبریک می‌گم.

تبسمی زد و سمت سالن راهنماییمون کرد.

وارد سالن بزرگ ال مانندی شدیم.

صدای بقیه به گوش می‌رسید، انگار همه اومده بودن.

دلم محکم به سینه‌م می‌زد.

سمت سالنی که حدس زدم سالن مهمون‌ها باشه راهنماییمون کرد.

با دیدن آقاجون و خانم جون و بقیه نفسم رو به سختی بیرون دادم.

مرجان مثل همیشگی شیک‌پوش کنار خاله نشسته بود.

سرچرخوندم که نگاهم به امیرحافظ افتاد.

حس کردم چیزی ته قلبم خالی شد.

با مشاهده کردن نگاهم لبخندی زد. تند نگاهم رو ازش گحرکت کردم.

احمدرضا بازوم رو گحرکت کرد و سمت مبلی راهنماییم کرد.

با همه سلام و احوال‌پرسی کردیم و روی مبل جای گرفتم.

آقاجون آزرده بود خبری از هانیه و نسترن نبود.

دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۴۵]
#پارت_255

با کشیده شدن دستم به خودم اومدم. احمدرضا اخمی کرد.

-حواست کجاست؟ بشین.

به ناچار کنار احمدرضا جا گراهی شدم. مرجان اخمی کرد و خاله لبخندی زد اما هیچ کس حال قلب آشوبم رو نمیدونست.

همون خانم و آقا اومدن نشستن.

پشت سرشون پسری با قدی تقریباً قد بلند ولی هیکلی تنومند، موهای مجعد کوتاه، تیشرت سفید و شلوار جین آبی روی مبل تک نفره ای جای گرفت.

نگاهم اومد بالا و به صورت کشیده و استخونیش افتاد.

انگار با اون چشمهای درشت قهوه ای روشنش تمام افراد توی مجلس رو تحت الشعاع قرار داده بود.

آقاجون با صدای همیشه محکمش لب زد:

-خب آقای نریمان، انگار تمام صحبت ها شده و امشامگاه محض مشخص کردن عروسی هست و نشون کردن دختر خانوم شما!

-آقای سالار، اجازه ی ما هم کف دست شماست و شما بزرگ تر مائی.

-شما لطف دارین ولی دیگه دوره زمونه ی قدیم نیست و جوون ها خودشون تصمیم می گیرن.

آقای نریمان حرفی نزد که آوای بم و خشداری اضافه کرد:

-نوشین برای ما عزیزه و خوشامگاهختیش بسیار مهمه.

این آوای بم و خشدار واقعاً به اون چهره ی عبوس می اومد. خانم نریمان تبسمی زد گفت:

-پس نوشین جون رو صوت کنم.

و کشیده شد. با راهی شدن خانم نریمان مجدداً دام به هول و ولا افتاد.

دست احمدرضا پشت سرم و روی دسته ی مبل قرار گراهی شد.

با استرس کف دست های بهارک رو ماساژ دادم. صدای احمدرضا کنار گوشم قد بلند شد.

-آروم باش، کف دست بچه رو کندی!

دلم تو سینه ام بیقرار می زد. لحظه ای نگاهم چرخید و روی امیر حافظ ثابت موند.

با متوجه شدن تبسم روی لبش نمیدونستم بخندم یا به بغض توی گلوم اجازه ی جولان بدم.

با صوتی ملیح