پارت ۱۰ رمان باغ سیب

سپس پَر پرده را رها کرد و سبک بال مثل گل قاصدکی در باد چرخی زد .. امروزگار دلش می تمایل داشت کتانی به پا می کرد واز این جا تا ته ته جهان جاده می رفت وبرای آینده اش نقشه ها می کشید …. فرهنگ را هم میان رویاهایش جا می داد !

وسوسه ی دیدن اومثل یک خوره به جانش افتاد ،نیم نگاهی به ساعتش انداخت اگر کمی می جنبید می توانست هممدت با او از در منزل خارج شود …

با یک تصمیم آنی کف دست و صورت قرار گرفته مانتو مشکی رنگش را پوشید و شال رنگی رنگی هم روی سرش انداخت بدون هیچ بزرک دوزکی کیف پولش را به همجاده موبایل برداشت قری به کمرش داد و بشکن زنان از اتاق خارج شد.

مولین بزرگ گلاب را وسط سالن کوچک پذیرایی متوجه شد که سفره ای سفید پیش رویش پهن کرده و نان ها با سلیقه تا می کند و روی هم می چید، آه از نهادش بر وارد شد ….

می خواست به بهانه ی خریدن نان به نانوایی برود تا شاید قسمت شد و فرهنگ را هم می متوجه شد…!

تمام شور و شوقش فرو کش کرد و با سلامی شُل و واحرکت کرده اضافه کرد:

« مولین بزرگ دستت درد نکنه نون خریدی…..! امروزگار حالم به‌شدت خوبه می میل داشتم به هوای خریدن نون تازه یه قدمی هم بزنم …. اما انگار به پای سحر خیزی شما نمی رسم … برای ناهار ظهر یا صبحونه چیزی نیاز نداری تا از اسماعیل آقا بگیرم …!؟»

گلاب خانوم با حظی وافر قدو بالای گیسو را خیره شدوتکه ای از نان را که سوخته بود را هم جدا…. اظهار کرد:

« سلام به خانوم دکتر نخود چی ! نه انگار اگه خدا بخواد داری بزرگ می شی …. و دیگه قرار نیست تا لنگ ظهر بخوابی …. قدیما می گفتند خدا نعمت و روزگاری رو صبح خروس خون بین بندهاش تقسیم می کنه … گلی که می رفت سرکار من هم با هاش رفتم نون تافتون گحرکت کردم … خامه و شیر تازه هم از اسماعیل آقا خریدم و برای ناهار هم چیزی نیاز نداریم ….»

سپس به گیسو که در حال باز کردن دکمه های مانتو اش بود نگاهی انداخت و کف دستی روی شکمش کشید و اضافه کرد:

« ولی نمی دونم چرا امروزگار یهو هوس نون بربری تازه کردم …! از اون هایی که دو آتیشه ست و روش پر کنجد ها ….! تا تو جلدی بری و بر گردی منم چایی دَم می کنم و این نون ها رو سرو سامون میدم …»

گیسواز موهای سفید او که روزگارگار فقط چند تار موی تیره برایش به یادگار گذاشته بود گحرکت کرد لبخندش باز گشت ، شروع به بستن دکمه هایش کرد تندو شتاب زده ،از پله ها پایین حرکت کرد …

نگاهش را به در آبی رنگ روبرویش داد و قو هایی که سرهایشان مثل قلب جفت هم بود ،در دل به آنها هم سلام کرد …

نیم نگاهی به ساعت مچی اش انداخت خب گویا قدیم ها درست می اظهار کردند که صبح خروس خونه روزگاری را تقسیم می کنند … اگر به جای رویا بافتن در رختخواب قدری تعجیل می کرد فرهنگ را می مشاهده کرد …

سلانه سلانه به راه افتاد …امروزگار قلبش می تمایل داشت به همه تبسم و سلام هدیه دهد و همه چیز برایش جذاب بود !

حتی اسماعیل آقا بقال سر کوچه با آن شکم گردو قلنبه که روی کمربندش می افتاد و صبح به صبح همراه قوقولی قوقول خروس جعبه های شیر کیسه ای را جا به جا می کرد قشنگ بود …!

حتی دخترش گیتی که گه گاه پشت دخل می توقف کرد و به پدرش کمک می کرد و اصولا با جنس مونث میانه ای نداشت و عشوه ها ، بگو و بخند هایش را برای جنس مذکر کنار می گذاشت هم به نظرش جذاب وارد شد …!

از کنار بقالی نقلی و جمع و جور اسماعیل آقا که همواره خدا بوی خیار شور می داد گذشت و قدری از کوچه در دار فاصله گرفت که با صدای دینگ دینگ پیامکش آن را باز کرد و گل از گلش شکفت ….

« سلام صبحت به خیر ….»

دست این تکنولوژی درد نکند که

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۲۹.۰۹.۱۶ ۲۲:۲۶]
کار مردم دنیا که هیچ ! کار عاشق های بی قرار هم راه می اندازد …. قدم هایش را به‌آرامی تر کرد و چند نفس عمیق کشید و برایش نوشت :

« سلام صبح شما هم به خیر ….»

فرهنگ که آن سوی خیابان درون ماشینش بود او را می مشاهده کرد که سلانه سلانه قدم بر می دارد و برایش پیامک زد :

« من سمت راست خیابون هستم یه کم جلو تر روبروی داروخونه پارک می کنم بیا سوار شو تا برسونمت ….»

گیسو پیامک را خواند و سرش به سمت راست خیابان چرخید ، کمی چشم گرداند و فرهنگ را درون ماشین دید که جادهنما می زد و از پارک بیرون می آمد … گوشه ی لبش به سمت بالا کج شد … وقتی قرار باشد ساز قلبت کوک باشد زمین و هوا هم سازشان را با قلب تو کوک می کنند …!

خب باید قدری ناز می کرد و مثلا می گفت « ممنونم مزاحم نمی شم . یا اینکه زحمت نمی دم خودم میرم . یا اصلا با آن سوتی دیشامگاه باید سرش از خجالت به سینه اش سنجاق می شد …! اما پاهایش مثل سربازی وظیفه شناس تحت فرمان دل بودند و بی اجازه ی عقل جادهی شدند …آخ که چقدر دلش عنج می حرکت کرد برای این مشاهده کردار های دزدکی که از عسل هم شیرین تر بود ….

قدم هایش را قدری تند تر کرد و به یاد این شعر سعدی افتاد که می اضافه کرد:

« خوشتر از دوران دلدادگی ایام نیست / بامداد عاشقان را شام نیست»

***
نمی دانست چه سحریست که بوی عطر یاس با گیسو عجین شده بود …. نفس عمیقی کشید تا نفس هایش پر از عطر یاس شود و در حالی که مسیرنما می زد تا به قلب خیابان بزند ، با لحنی مردانه که نوازش خاصی در آن موج می زد اظهار کرد:

« خانوم دکتر افتخار دادند … کجا می ری صبح به این زودی …!؟»

چنان قند توی دلش آب شد که شیرینی آن به لب دهانش هم رسید ، تبسمش نرم شد و در حالی سرش به سمت شیشه بود جواب داد:

« ممنونم تا خانوم دکتر بشم باید عمری به قدر هفت سال طی کنم …. »

فرهنگ سرعتش را قدری آهسته تر کرد ، از گوشه ی چشم به نیم رخش نگاهی انداخت و دوباره به سمت روبرو برگشت و پرسید:

« نگفتی کجا میری ….! از کدوم سمت برم ؟ »

گیسو به سمت فرهنگ برگشت قلبش می میل داشت دست می برد و موهایش را زیر انگشتانش لمس می کرد ! فکر بی پروایش را به بیرون از پنجره شوت کرد و جواب داد:

« جای دوری نمی رم ! لطفا سر چهار راه نگه دارید میرم نون بربری بگیرم ….»

خاموشی که بین شان لنگر انداخت ، گیسو حرفهایش را مزه مزه کرد و چاله ی خاموشی را با کلمات قطار شده در ذهنش پر کرد گفت:

« آقای فتوحی … من احتمالا تا یکی دو روزگار دیگه آدرس رو پیدا می کنم … دیشامگاه مولینم دنبال سر رسید قدیمی اش می گشت تا آدرس خانوم شاکری رو به یکی از همکار های اداره اش بده … »

فرهنگ در حالی که سرعتش را قدری کم می کرد تا مدت بیشتری برای صحبت داشته باشند سرش را تکان داد :

« ممنونم کمک بزرگی به من می کنی… باید تا قبل از این که دیر بشه خواهرم رو از این خواب خرگوشی بیرون بیارم …. من باید با این خانوم صحبت کنم و بعد تصمیم بگیرم .»

گیسو نگاهش به روی آرنج پر از موی او جای گرفت که مثل مخملی مشکی روی هم خوابیده بود !و چقدر قلبش می میل داشت دست روی این مخمل نرم می کشید ….باز هم سرش را به سمت پنجره چرخاند بیان کرد:

« آقای فتوحی من آدرس رو براتون پیدا می کنم ،ولی باید یه قاما بهم بمتوجه شد ….!»

فرهنگ آن سوی چهار جاده روبروی نانوایی نگه داشت ، به سمت او چرخید قلبش می میل داشت یک دل سیر تماشایش کند ،اما باز هم روی چشمانش پرده ای از حیا انداخت فقط نگاهی گذرا نصیبش شد …

« عقل سلیم می گه تا حرفی را نشنیدی بابتش قاما ندیدی ، شما بگو اگه جای قول داشت حتما این کار رو می کنم ….»

تا به حال این روی فرهنگ را ندیده بود که با لحنی نرم اما مردانه و قاطع طرفش را مجاب کند ….لبهایش را تر کرد و سریعو شتاب زده گفت:

«آقای فتوحی …. من هم با شما میام….. ایشون مهمترین بخش زیستنشون یعنی دفتر خاطراتشون رو به من دادند می خوام برای خانوم شاکری توضیح بدم که به اعتمادشون خیانت نکردم چیزی مثل کف دست تقدیر همه ی مهر ها رو کنار هم گذاشته …. »

فرهنگ تبسمی به نرمی احساسش روی لبهایش قرار گرفت باز هم با همان لحن قاطع جواب داد:

« نیازی نیست ! فکر می کنم من هم بتونم براشون توضیح بدم …. سلام شما رو می رسونم و به جای شما این کار رو می کنم شما می تونید قبل یا بعدش ایشون رو ببینید …»

قبل و بعدش به چه دردش می خورد می تمایل داشت در گفتگو های آن دو حضور داشته باشد تا حس فضاما اش را اغنا کند ….! بایدحرفش روی کرسی می قرار گرفت و گیسو نبود اگر او را مجاب نمی کرد….!

فرهنگ با سکوت او به سمتش برگشت و اخم ظریفی بین ابرو هایش مشاهده کرد و نگاهی که به زیر بود ،دلش غنج حرکت کرد تا دست ببرد گره های ظریف را باز کند ، گیسو آب دهانش را فرو داد و به سمت او برگشت ،نگاهشان با هم تلاقی کرد….. به کوتاهی رعدی که از آسمان می گذرد یا نسیمی که از کنارت رد می شود …. فرهنگ پیش از او نگاه گرفت و صدای گیسو مهمان گوش هایش شد :

« آقای فتوحی به

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۲۹.۰۹.۱۶ ۲۲:۲۶]
قلبایلم گوش کنید فکر می کنم بتونم قانع تون کنم … خانوم شاکری احتمالا شما رو یا حتی عکستون رو طی آشنایی با خسرو خان مشاهده کرده …. پس اگر برید این داستان رو براش تعریف کنید محاله که باور کنه و امکان نداره که با شما صحبت کنه…..! ولی اگه من رو با شما ببینه ومن براشون توضیح بدم شرایط تغییر می کنه ….»

فرهنگ دیدههایش را بر روی هم فشرد و خنده اش با آوای پقی بیرون پرید …. نگاه خندانش به سمت او برگشت :

« دختر الحق که کف دست هر چی کارگاهه از پشت بستی اصلا به این موضوع فکر نکرده بودم »

سپس از ماشین پیاده شد با خنده ای که به سختی از لبش جدا می شد، انگشت اشاره اش را به سمت او گرفت و بیان کرد:

« همین جا بشین تا برم برات نون بگیرم ،بعد هم می رسونمت خونه…»

فرهنگ به سمت نانوایی راهی شد و چقدر قلبش می تمایل داشت با عطر یاس او چای امروزگارش را هم میزد و شیرین می کرد ….

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۳۰.۰۹.۱۶ ۲۱:۴۴]
4 AM #58
کانال های آن طرف آبی را بالا و پایین کرد…. یکی قِر توی کمرش خشک شده بود ! و دیگری تبلیغ پودری را می کرد که چاقی ، باریک‌اندامی ، کچلی ، و کوتاهی قد را هممدت با هم درمان می کرد !

ناهید خانوم کف دستی به موهای زیتونی اش کشیدو مانتوی خوش دوختش را پوشید ، روبروی آینه ایستاد و درحالی که دستی به ابروهای نازک رنگ شده اش می کشید، از داخل آینه به مهناز خیره شد که کانال های تلویزیون را بالا و پایین می کرد ….

« دختر لج نکن پاشو بریم ، زشته ! گلی خانوم شماره رو از فرزانه گرفت و برای قبولی دخترش توی دانشگاه شام دعوتمون کرد رستوران …. تمام همسایه های کوچه در دار دعوت هسشتاب‌زده اگه نیای میگن لابد حسودیش شده …!»

مهناز می متوجه شد و حرص روی حرصش می گذاشت ،کلافه کف دستی به موهای صاف و بی حالتش کشید که در یک خطی صاف تا زیر لاله ی گوشش پایین آمده بود ، چتری هایش را به کناری پس زد و عاقبت تاب نیاورد، کنترلش را از دست داد و کنترل تلویزیون را به روی میز روبرویش پرتاب کرد :

« مولین چند بار بگم من نمیام ….! به من چه مربوطه که دختر همسایه ی روبرویی مهرانگیز خانوم رتبه اش چه کوفتیه ! من اصلا از این دختره ی اکبیری بدم میاد، حالا پاشم بیام مهمونی قباماش ….! من با دختر هایی مثل اون آب هم نمی خورم ! و توی باغ سیب به خاطر فرزانه تحویلش گحرکت کردم که اونم اشتباه کردم ….! »

ناهید خانوم روی مبل نشست و در حالی که جوراب های شیشه ای اش را به پا می کرد اضافه کرد :

« به خاطر فرزانه … مادر یه وقت غمگین نشه ….»

« فرزانه فلان خورده که آزرده می شه ! به اندازه کافی تو و فرزانه با هم دستی مهرانگیز خانوم خارو خفیفم کرمتوجه شد ….!

من داشتم زیستنم و می کردم هی اومد و زیر گوشم بیان کرد فرهنگ اِله …. فرهنگ بِله … بعد هم گفت که می خوان بیان خواستگاری و نظرم رو جویا شد … و هر جا نشستم و پاشدم مهرانگیز خانو من رو چسبوند به فرهنگ … من احمق باورم شدو هول برم داشت که لابد خبریه ….! و خودشم قلبش پیش منه و نگاه نکردنش رو گذاشتم پای نجابتش …. کف کف دستم رو بو نکرده بودم که من رو نمی خواد …. این حرف مادر و خواهرشه !»

ناهید خانوم قدری به جلو خم شد به چشمان او ذل زد و سری تاب داد :

« کورشه اون بقالی که مشتری خودش رو نشناسه ….! یعنی تو فرهنگ رو نمی خوای…؟ یعنی به خاطر اون نیست که تمام خواستگار هات رو رد کردی ….!؟ »

مهناز عقده هایش سر باز کرد … صدایش را روی سرش اندخت فریاد گونه و بی پروا جواب داد:

« آره ازش خوشم میاد …. اصلا از همون روزگاری که توی میل داشتگاری فرزانه مشاهده کردمش به قلبم نشست از نجابتش ازغیرت هاش خوشم میاد از قیافه اش خوشم میاد از اون شونه های مردونه اش خوشم میاد ….ولی نه تا وقتی که خودش نخواد ….بی خودی این همه وقت خودم رو کوچیک کردم و شدم مترسک کف دسته فرزانه که می خواد به خاطر نازایش جا پاش رو محکم کنه ….! »

مهناز بی پروا حرف می زد و ناهید خانوم تاب می آورد …

« دیگه محاله پام رو بذارم خونه ی حاج رضا …. اگه فرهنگ من رو می خواد ، باید با پای خودش بیاد خواستگاری با یه کف دسته گل بزرگ….!

بایدمثل میل داشتگاری فرزانه که داداش خونه شون رو غرق گل کردتا بله رو از فرزانه بگیره سالن این خونه رو هم غرق گل کنه ….!

باید برای اامان بله ای که روزگار میل داشتگاری بهش میدم یه انگشتر برلیان درست مثل انگشتری که داداش برای فرزانه خرید کف دستم بکنه ….فرهنگ باید برام التماس کنه ….»

مهناز حرف نه فریاد می زد و صوتیش مثل پارازیت رادیو پر از خط و خش بود …!

ناهید خانوم از جایش برخاست روسری شیری رنگ حریرش را به سر کرد و گره ای محکم زیر چانه اش زد :

« بسه دیگه هرچی هوار هوار کردی ….! دو تا همسایه اون طرف تر هم فهمیدن توی خونه ی ما چه خبره و چه دختر شاهکاری داریم ….! که بزرگ تر و کوچک تر سرش نمی شه ، هنوز دست گل هات یادمون نحرکت کرده ….»

مهناز از روی مبل کشیده شد برو بابایی اضافه کرد و در حالی که به سمت اتاقش می رفت با همان لحن بی ادبانه جواب داد:

« نه شما و داداش شاهکار هستید که تا بابای بدبختم سکته کردو از کار افتاد مثل یه دستمال کاغذی پرتش کردید گوشه ی خونه ی سالمندان …. شما ها شاهکارید…!»

سپس در آستانه ی در اتاقش توقف کرد و قبل از این که در را ببندد گفت:

« به اون عروس خانومت هم حالی کن که بهتره چند وقت دور و بر من نپلکه و این طرف ها پیداش نشه سالگرد ازدواجشون هم مرام گذاشتم و اومدم فعلا هم که با گلی خانوم جونش هم پیاله شده .. من دیگه اَخی شدم »

سپس در را چنان محکم بست که چهار چوب هایش به صدا در رسیدند ….

*
رستورانی که گلی خانوم رزرو کرده بود نه به‌شدت لوکس بود و نه منوی غذایش عجق و جق بود ! بالای شهر هم نبود و چند تا خیابان بالا تر از کوچه در دار قرار داشت!

از همان رستوران هایی که به محض داخل شدن بوی چلوکباب مشامت را پر می کند و به روش سنتی اداره می شود و پشت پنجره های ر

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۳۰.۰۹.۱۶ ۲۱:۴۴]
و به خیابانش پرده ای آبی که همچنان در گذر سالها منگوله های سفید و قرمز از حاشیه های پرده تکان نخورده …!

از همسایه ها خانوم مشیری به همجاده شوهرش وارد شدند و یک دسته گل بزرگ هم برای تبریک آوردن …. از خانواده ی حاج رضا به غیر از الهه و فرامرز همه بودند آنها هم گل آوردند البته نه چندان پرو پیمان … افسانه و پدر و مادرش هم بودند …. آقایون یک سمت میز جای گرفتندو خانومها روبرویشان ، خسرو هم صنقلبی اش را درست روبرویش گلی خانوم انتخاب کرد که کنار فرزانه قرار گرفته بود ….

گلاب خانوم عاشق این دور همی ها ،حالا فرصتی کف دست داده بود تا لقمه هایی را که سر سفره ی همسایه ها خورده بود را جبران کند خنده از لبش جدا نمی شد ….و تعارف هایش را ردیف می کرد …

حاج خانوم پر چادرش را پیش کشید جایی درست بالای ابرویش … و قرآنی که جلد نفیسی داشت را روی میز گذاشت و گفت:

«دخترم الهی سفید بخت بشی، هرچی در ذهنش گذراندم هدیه ای بهتر از کلام خدا پیدا نکردم . خداحافظت باشه …. که مثل دختر خودم عزیزی…»

گیسو تبسمش شکفت دست برد قرآن رابرداشت و آن را بوسید ، تشکر کرد و روی میز خالی پشت سرش گذاشت . خانوم مشیری سرش را بیخ گوش حاج خانوم فرو برد و اظهار کرد:

« حاج خانوم نمی خوای برای برزو آستین بالا بزنی … گیسو دختر خوبی ها حیف از دست بره »

حاج خانوم پر چادرش را روی دهانش کشید تا صدایش چندان بلند نباشد و ریز جواب داد:

« ای خانوم مشیری جون دهنت پر از گلاب ! یکی دو هفته ی پیش بهش بیان کردم نظرت درمورد گیسو نوه ی گلاب خانوم چیه قشقرقی به پا کرد که بیا ببین … !

می گفت گیسو مثل خواهر من می مونه دیگه نشنوم بین درو همسایه حرفی یا چیزی گفته باشی ها !منم دهنم رو دوختم و دیگه حرفی نزدم حالا دنبال یه دختر خوب می گردم یکی که بتونه دور برو برزو رو جمع کنه تا کف دست از این رفیق بازی هاش برداره ….»

خانوم مشیری به جوابی که می خواست رسید الهی آمینی گفت و مشغول خوردن سالاد شد ….

****
برزو نگاهش را از افسانه و تکه موی فرفری او گحرکت کرد و سرش را بیخ گوش فرهنگ برد و پچ پچ کنان اظهار کرد :

« قربون اون فرهنگ و ادبش برم ببین دوست آبجی گیسو چه آتیش پاره ایه …!»

فرهنگ کاهو را به دهان برد و بی آن که چشم از ظرف سالادش بگیرد لب زد :

« تو آدم بشونیستی …!»

از میان ظرف سالادش گوجه فرنگی به نوک چنگال زد و در حالی که آن را می جوید ، ابرویی بالا انداخت گفت:

« نُچ …. من پسر بدیم، آدم بشو هم نیستم ، قبلا هم بهت اظهار کرده بودم …»

افسانه سرش را بیخ گوش گیسو برد و دهانش را به شال او چسباند و پچ پچ وار اضافه کرد :

« تا شام رو بیارن بیا بریم کف دستشویی کارت دارم ….»

گیسو ساعت مچی بند فلزی اش را دور مچش چرخاند و با ببخشید از ناهید خانوم که کنار دستش نشسته بود، عذر خواهی کرد و همجاده افسانه جادهی شد …

*
به محض رسیدن به سرویش بهداشتی که انتهای جادهرو و پشت دیواری محصور شده بود دو انگشتش را روی نوک بینی اش گذاشت وسفت و محکم آن را گرفت و درحالی که تو دماغی حرف می زد بیان کرد:

« بمیری از این جا خوش آب و هوا تر پیدا نکردی تا حرفت رو بزنی ….!؟»

افسانه خنده هایش پرواز کرد آن هم بی پروا و قد بلند ….

« خودت بمیری ….ولی قبل از مردن کوفتت بشه …. بابا گل رو زدی که ….! عجب بچه مثبت خوش تیپی …! من موندم چطور عاشق تو شده !؟ این که سرش رو بالا هم نمیاره ، ببینه هوا ابری یا آفتابی …! مطمئنی تو رو دیده ….!؟»

سپس در حالی که قهقهه هایش را کنترل می کرد سرش را قدری نزدیک تر برد و به‌آرامی پچ پچ کرد:

« از من بپرس شامگاه عروسیت همین که خوب تماشات کنه پشیمون می شه … جون افسانه بیا برو یه فکری برای این قوز دماغت بکن ، خیلی ضایعست ! راضی نشو جوون مردم شب عروسیش رَم کنه ….!»

خب باید عصبی می شد و یا حتی دلخور اما نمی دانست چرا خنده های او هم بی پروا شدند دستی به پر شالش کشید :

« آره بابا ! من رو متوجه شده کور نیست که ! فقط نگاه نجیب و پاکی داره ….»

سپس بار دیگر نوک بینی اش را با کف دست گحرکت کرد و ادامه داد:

« افسانه اگه یه دقیقه ای دیگه اینجا بمونم خفه می شم …. و آرزو ی دکتر شدن رو باید به گور ببرم ! زشته من میرم مهمون ها تنها هستن تو هم کارت رو انجام بده و بیا ….»

گیسو این را اضافه کرد و جادهی شد و افسانه از خیر انجام دادن کاری گذشت ، دستهایش را شست و بیرون رسید ، در راهرو با بروزگار مواجه شد که به سمت سرویس بهداشتی مردانه می رفت پشت چشمی برایش نازک کرد و ایشی هم چاشنی اش و از کنار او رد شد …

برزو انگشت شصتش را گوشه ی لبش کشید و با تبسم کنج لبش اظهار کرد :« آتیش پاره ….»

**

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۴.۱۰.۱۶ ۰۱:۲۱]
گاهی اوقات زمین و وقت شانه به شانه جاده می روند، کف دست در دست هم می دهند وکاری می کنند تا از تو یک بمب در حال انفجار بسازند …حالا فرهنگ چنین حالی داشت ….!

دانه های درشت عرق نشسته روی گردنش کج کج راه گحرکت کردند و به سینه اش نرسیده ،رَدی از نم از خود به جا می گذاشسریع ….صوتی ازحام مثل وزوز زیرگوشش بود و به کلافگی اش دامن می زد….!

به صنقلبی های انتظار فرودگاه تکیه داد و نگاهش به سمت ساعت مدور روبرو جای گرفت که جایی نزدیک سقف تعبیه شده بود ،عقربه ها ی کشیده و باریک پنج دقیقه به شش را نشان می دادند ، تمام پرواز ها یک به یک اعلام می شد اما خبری از پرواز تهران ، مشهد نبود ! بی حوصلگی به پاهای بی قرارش رسید و مدام آنها را ریز تکان می داد ….

با گیسو ساعت شش و نیم قرار داشت تا با هم پیش خانوم شاکری بروند که از خوش اقبالی اش جایی نه بسیار دور….! و در شهرکی حوالی فرودگاه زندگی می کند…

فرزانه قلبخور از اینکه خسرو برای بدرقه اش نیامده بُغ کرده گوشه ای جای گرفته بود و حاج رضا و مهرا نگیز خانوم از تاخیر هواپیما نهایت بهره را می بردند و یکی در میان سفارش هایشان را ردیف می کردند …!

حاج رضا سفارش چاپ خونه و کار گر ها را می کرد و مهرانگیز خانوم تسبیح به دست سرمست از این که به پا بوس ولیم رضا می رود ، سفارش مرغ و خروس ها را داشت به خصوص باغچه ی حیاط و بوته ی گل یاس که یادگار پدر شوهر خدا بیامرزش بود ….

کف دستی به میان موهایش برد و پاهای کشیدهش را روی هم سوار کرد …. زیر چشمی به چهره ی دمغ فرزانه نگاهی انداخت ….دلواپس ناگفته های خانوم شاکری بود و چیزی مثل دل آشوبی دلش را زیر و رو می کرد ، نمی دانست چه حرفهایی در انتظارش است و چقدر خاطرات سمیراشاکری به حقیقت نزدیک ….! خسرو تا کدام پله ی نامردی بالا راهی شده است ….!؟

توی شش و بش افکارش …. فرامرز کنارش قرار گرفت و خودش را به او تکیه داد و زیر گوشش پچ پچ کرد :

« پسر حواست کجاست … !؟توی عالم هپروتی ها ….! دختر صنقلبی روبرویی نیم ساعته رفته تو نخت و دیده ازت بر نمی داره … کم مونده خودش رو خفه کنه …. ! »

سپس قدری فاصله گرفت ،خم شد ساعد کف دستهایش را روی زانو هایش ستون کرد و سرش به سمت او چرخاند و نرم و برادرانه سؤال کرد:

«واسه چی این قدر کلافه ای …؟ اگه کاری داری پاشو برو من هستم ،زائران امام رضا رو جادهی می کنم …. بعید می دونم تا نیم ساعته دیگه هم پروازشون اعلام بشه … »

فرامرز این را بیان کرد و نگاه فرهنگ که به سمتش چرخید برایش چشمکی ریزی زد ، تبسمی هم مهمانش کرد و کوتاه پرسید:« هوم … نظرت چیه ؟»

جواب مثبتش را با تبسمی پاسخ داد و از خدا تمایل داشته همان کرد که او اظهار کرد وبه بهانه ی متوجه شدن یکی از دوستانش بعد از خداحافظی میان سفارش های حاج رضا و مهرانگیز خانوم و چهره ی دمغ فرزانه مسیری شد ….

****
میان هیاهووازدحامی که روبروی سینما برپا بود ،افسانه به دیوار پیاده رو تکیه داد ، چتری های فرفری اش را پس زد ،یک پایش را خم کرد و در حالی که برگه های چیپس را یکی بعد از دیگری به دهانش می گذاشت و آوای قرچ قورچش به جاده بود….! نگاهش به اطراف می چرخید …

گیسو پراز حس بد از این پنهان کاری روبرویش ایستاد و برای چندمین بار تکرار کرد:

« افسانه تو رو خدا یه وقت مامانم یا مامان بزرگم نفهمن که دروغ اضافه کردم و با تو توی سینما نیستم ها ….»

سپس چتری های او را که تا امتداد چانه اش پایین وارد شده بود به زیر شالش فرستاد و آهسته اما پر از اضطراب جمله های بی سر و سامانش را ردیف کرد، گفت:

« پس یه بار دیگه نقشه ام رو برات می گم …. تو یه ربع دیگه که فیلم شروع می شه تنهایی میری داخل و فیلم رو تماشا می کنی و هر وقت فرهنگ اومد ،من هم با اون میرم پیش خانوم شاکری ، نمی دونم چقدر حرفهاشون طول بکشه اما به محض اینکه حرفهاشون تموم شد ، بهت پیامک میدم تا آماده باشی و بیای بیرون … خونه ی سمیرا به سینما به‌شدت دور نیست ، پس زود می رسیم … بعد هم دو تایی می ریم شام می خوریم تا قبل از ساعت ده بر می گردیم خونه …. همون طور که قول دادیم ….»

افسانه از حرص چند تا برگه ی چیپس را با هم به دهانش گذاشت و درحالی که خِرت و خِرت آن ها را می جوید، نگاهش را از پسر موبلند روبرویش گحرکت کرد و به گیسو داد:

« آخه نامرد ! چرا توی نقشه هات به من نقش سیاهی لشکر رو دادی !؟ من تنهایی برم توی سینما چه غلطی بکنم ….!؟ خب منم بیام قول میدم مزاحم نقش های اول و خلوتشون نشم…!»

دلشوره مثل بختک روی سینه اش جای گرفته بود و حس خفگی می کرد از این سنگینی … !حس های بد هم یک به یک می وارد شدند و به این حس مزحرف دامن می زدند … با صوتی افسانه از کنار قلبشوره هایش برخاست که این بار لحنش جدی بود و خالی از هر شوخی و خنده ….

« از من بپرس ! تو با این فضاما هات سرت رو به باد میدی … حالا ببین کی گفتم ! من که توی راست و دروغت هستم تا ته تهش …! فقط موندم چطور فرهنگ رو راضی ک

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۴.۱۰.۱۶ ۰۱:۲۱]
ردی با دروغ هات هممسیر بشه !خوب اگه نفهمی خسرو چه شکر اضافی دیگه ای خورده می میری ….!؟»

حق با افسانه بود …. دروغ مثل سم تمام حس های خوب و مثبتش را مسموم کرده بود ، نفس عمیقی کشید و پشیمان ومردد جواب داد:

« اوف …. افسانه تو رو خدا عذاب وجدان داره خفه ام می کنه تو دیگه بدترش نکن …. دیشامگاه کلی چک و زیراه زدم ! به بدبختی راضش کردم …

اون هم مثل تو می اضافه کرد اشتباه می کنم که حقیقت رو پنهون می کنم و حداقل مولینم باید بدونه دخترش چیکار می کنه ….ولی وقتی توی چاله ی دروغ می افتی تا خر خره فرو میری ، حالا منم افتادم توی چاله ی دروغ… اشتباه کردم از اول همه چی رو به مولین گلی نگفتم …. تا الآن این حال و روزگارم نباشه که از استرس خفه بشم …

اما بهش قول دادم ، فردا همه چی رو برای مولینم تعریف کنم از اول اولش و پیِ یه ماه قهر و کم محلی رو به جونم بخرم …..

من باید سمیرا رو ببینم تا بهش بگم که به اعتمادش خیانت نکردم باید همه چی رو از اول براش بگم ،از اون گذشته سمیرا برام شده یه مجهول که دلم می خواد از زندگیش بیشتر بدونم ، من فقط بر اساس خاطرات اون باغ سیب رو نوشتم و قلبم می خواد از نزدیک زیستنش رو ببینم! خودت که بهترمی دونی مامانم چقدر سخت گیره …. مگه من هر وقت قلبم بخواد می تونم بیام بیرون…. !؟ شاید دیگه همچین فرصتی پیدا نکردم …. ! امشامگاه هم به خاطر قبامام توی کنکور رضایت داد تا با تو بیام سینما …. شاید اصلا برای سمیرا سوء تفاهم پیش بیاد و دیگه حتی حاضر نباشه به حرفهام گوش بده …!»

افسانه پای خم شده اش را از روی دیوار برداشت و آن را روی زمین گذاشت و دور دهانش را پاک کرد و از پس شانه ی دختری که کنار پسری لاغر اندام قلب و قلوه هایشان را جا به جا می کردند به آن سوی خیابان خیره شد و با چشم ابرو به فرهنگ اشاره کرد وبا لحنی پر طعنه ، گفت:

« لیلی !مجنون نجیب و سر به مسیرت داره میاد ….»

گیسو به آنی به سمت خیابان چرخید ، نسیمی خنک بی اجازه از پر شالش گذشت وپنجه هایش را به میان گردن به عرق جای گرفته ی او پیچید ،فرهنگ را مشاهده کرد که مثل همیشه پیجادهن آستین کوتاه به تن داشت و با قدمهای محکم و کشیده به سمت آنها می آمد ، لبخندش شاپرکی شد صورتی …..و پرواز کنان به سوی او شتافت و به دنبالش دل شوره ها رنگ باخت….!

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۴.۱۰.۱۶ ۲۳:۳۶]
41 AM #60
این یک قانون است ،آدمها باید مراقب همه چیز باشند از سلامتی شان گراهی شده تا منزل و زندگی ، افکار و کنجکاوی هایشان ……!

به کنجکاوی که بال و پر بدهی مثل یک دانه جوانه می زند و ریشه هایش پیچک وار تمام ذهنت را پر می کند …! و حالا برای گیسو کنجکاوی درختی پر شاخ و برگی شده بود که زیر سایه اش به هیچ چیز جز مجهاما به نام سمیرا فکر نمی کرد! و پا به پای فرهنگ میان ساختمان های چندی طبقه شبیه به هم می چرخید و پی آدرس سمیرا شاکری می گششتاب‌زده و عاقبت بکوک گمشده را مثل پازلی از میان آن همه ساختمان های چراکهکس شده پیدا کردند …

هیجان بال و پرش شد و بی قرار تر از ثانیه ها پیش تر از فرهنگ زنگ را فشرد و ثانیه هابدون توجه به اضطراب او سلانه ،سلانه تلو تلو خوران حرکت کردند ….!

تالاپ تالاپ دلش مثل آونگی در یک خط ممتد می راهی شد و می آمد ….! سرش را قدری به سمت چپ کج کرد و نیم نگاهی به فرهنگ که کمی آن سو تر توقف کرده بود انداخت و نگاهشان به هم رسید:

« یه بار دیگه زنگ رو بزن ….!»

گیسو همان کرد که او اضافه کرد و بار دیگر زنگ را فشرد و بعد از گذر چند ثانیه صوتی سمیرا به صدای تالاپ و تولوپ دلش اضافه شد که تعجب از جمله ی دو کلمه ای اش می بارید:

« گیسو تویی….!؟»

نفس هایش هم بوی اضطراب گرفته بود و دانه های درشت عرق نشسته در کف سرش بازی کنان میان موهایش چرخ می خورد و از لا به لای تار های کشیده و پیچ در پیچ پایین می رسید تا به قوس کمرش می رسید ….

فرهنگ قدمی پیش تر گذاشت آن چنان که چهره اش روبروی دوربین قرار گرفت !

سمیرا با مشاهده کردن او در قاب آیفون تصویری بلافاصله او را شناخت ،مردمک هایش مثل آونگ بین آن دو در راهی شد و آمد بود و نمی توانست ارتباطی منطقی بین برادر زن خسرو با گیسو پیدا کند!

ناتوان از تفکری منطقی و مستمر در گذر چند ثانیه شاید به عمر چند نفس کوتاه ، آشفتگی های ذهنش را با یک سوال کوتاه پرسید:

« گیسو این جا چه خبره ….!؟برای چی اومدی این جا !؟»

« سلام خانوم شاکری ،خواهش می کنم اجازه بمتوجه شد حضوری صحبت کنیم یه چیز هایی هست که توضیحش از پشت آیفون امکان نداره ….!»

فرهنگ گامی به سمت جلو برداشت و سرش به سمت آیفون جلو تربرد ، گیسو خودش را قدری کنار تر کشید ، گفت:

« خانوم خواهش می کنم ! وقتی براتون توضیح بدیم همه چی مشخص می شه ما اصلا قصد مزاحمت نداریم ….»

سمیرا گوشی آیفون را سر جایش گذاشت ….مستاصل از تصمیم گیری چند قدم راهی شده را برگشت و کنجکاوی هایش پیروز شد و به آنی در را به رویشان باز کرد.

****
منزل ی کوچک سمیرا مثل ظاهرش درهم و برهم ، آشفته حال بود ،هر گوشه اش را چشم می چرخاندی ،یا تکه ای لباس می متوجه شدی که پخش و پلا رها شده بودند یا مجله جدول و سرگرمی …. گردو خاکهم خونه را محاصره کرده بود .

گیسو گاهی نگاه هایش را میان این آشفته بازار می چرخاندو مثل قطاری که کنترلش از کف دست لوکوموتیو ران خارج شده باشدو تا ته خط یک سره پیش می رود ! یک نفس حرف زد و از میل داشت خدا اظهار کرد و اتفاقاتی که شامگاهیه پازل کنار هم چیده شده بودند تا دست خسرو و دغل کاری هایش را رو کند…. و قتی آخر جمله هایش رسید یک نقطه گذاشت. هر دو منتظر واکنش سمیرا به او که بی پلک زدن فقط گوش می داد چشم دوخسریع …

نگاه سرد و چهره ی بی تفاوتش از او مجسمه ای صامت ساخته بود ….و با وجود لبهایی بی رنگ ، موهایی پریشان و طوق سیاه دور دیده باز هم دلربا مشاهده کرده می شد ….!

پاهای خوش تراش و باریکش را روی هم سوار کرد و نگاهش را به سمت فرهنگ کشاند که روبروی او با قدری فاصله از گیسو جای گرفته بود … نگاه نجیب و پاکی داشت و مثل مردان اطرافش بدن او را وجب به وجب متر نمی کرد و انصافا از عکس هایش جذاب تر متوجه شده می شد !

دستهایش را در هم گره زد و به مبل تکیه داد و اامان لبخند روی لبهایش هر چند کم رنگ و محو ولی جان گرفت….

« پس راسته که میگن خدا جای حق جای گرفته …. روزگاری که دفتر چه ی خاطراتم رو به گیسو دادم حس یه جزیره رو داشتم که تک و تنها بین حجم وسیعی از بی کسی رها شده ….
اون روز به خدا گله کردم که چرا من رو این پایین از یاد برده !؟ اما جالا به بزرگی خدا و حکمتش ایمان پیدا کردم ….»

سپس نگاهش را به چهره ی فرهنگ و موهایی که با فرق کج شانه شده بود نشست و کوتاه جویا شد:

« خب از من چی می خواهید ؟من تقریبا هر چه می دونستم از خسرو توی دفتر چه ی خاطراتم نوشتم و تمامش حقیقته …. و چیز زیادی دیگه ازش نمی دونم ….»

فرهنگ ذهنش پر بود از سوال های ریز و درشت آن هم پر رنگ پر رنگ ! نگاهش را از کنج میز برداشت و تا امتداد چشمان مورب او بالا آمد ، که غمی ته ته آن نشسته و هاله ای سیاه رنگ دور چشمانش به جاگذاشته بود …. قدری به جلو خم شد ، جویا شد:

« خانوم شاکری خسرو پنج ، شش ساله که دولید خانواده ی ماست …. توی این سالها حرکت کرداری نداشت که بهش شک کنیم … چطورشما طی یک سال به خلاف های ریز و درشت اون پی برمتوجه شد ….!! چقدر مطمئن

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۴.۱۰.۱۶ ۲۳:۳۶]
هستید و برای حرفهاتو سند و مدرک دارید ؟پول شویی ، رشوه جرم های ها کوچکی نیست و باید با اثبات اون سند و مدرک ارائه بشه …. !»

سمیرا خم شد از زیر سیگاری روی میز سیگاری برداشت و با ژستی خاص آن را با فندک روشن کرد ومیان انگشتان کشیده و خوش فرومش گرفت و در حالی که حلقه های دود از بینی و دهانش هموقت خارج می شد ،جواب داد:

« برای حرفهام سند و مدرک هم دارم »

فرهنگ اخم هایش روی هم افتاد و با لحنی که بوی ناباوری می داد جویا شد:

« خب پس چرا برای انتقام گراهی شدن از اونها استفاده نکرمشاهده کرد به نظرتون یه کم عجیب نیست….!»

سمیرا دوباره یک پایش را روی پای دیگرش مهمان کرد و پک محکم و عمیقی به سیگار نازک و قد بلند بین انگشتانش زد :

« من یه دونده ی بازنده ام که از سایر برنده ها جا موندم ! حالا بعد از همه به پایان خط رسیدم و فقط دلم می خواد یه گوشه بنشینم و نفسی تازه کنم و ببینم کجای مسیر رو اشتباه رفتم که شدم یه بازنده ….
درگیری با خسرو که مثل اختاپوس هشت تاکف دست و پا داره کار من نیست و قلب خوش به چاپ سرنوشتم بودم که با این اوصاف باید قید اون رو هم بزنم ….
آشنایی من با خسرو از باغ سیبی که متعلق به پدر شماست شروع شد ،خسرو کارش رو خوب بلده … یه زبون باز قهار که طعمه اش با هدایای گرون قیمت به دست میاره و همین که به دام تار های تنیده شده اش افتاد یک جا طعمه اش رو می بلعه….!

بعد از مهمونی باغ سیب ،اولین بار کنار در خونه ی پدریم دیدمش …..با یه ماشین شاسی کشیده چند صد میلیونی …. بهش محل نمی دادم اما وقتی که کار هاش تکرار شد برام دلپذیر شد هر روز می اومدبا یه دسته گل اونها رادر خونه می گذاشت و می راهی شد … پدر و مادرم و همسایه ها فکر می کردند تمایل داشتگارمه که اجازه ی تمایل داشتگاری می خواد و گاهی خودشون گلها را از کنار در خونه بر می داشتند …و سرزنشم می کردند که چرا خواستگاربه این خوبی رو رد می کنم …. !»

فرهنگ به یاد روز تمایل داشتگاری فرزانه افتاد که خانه را غرق گل کرده بود و دستهایش را مشت کرد و با آوای سمیرا سر برداشت و نگاهش به سمت او رفت.

«و با وجود این که می دونستم متاهله یه خواستن نرم ته دلم جای گرفت …. خب برای دختر بلند پروازی مثل من این توجه ها نهایت میل داشته هاشه …..کم کم خامش شدم و با دوست پسرم بهم زدم وشدم دوست دختر یواشکی خسرو … اوایل با هم خوش بودیم وهمیشه حریم بینمون حفظ می شد بیشتراوقات می حرکت کردیم باغ سیب که کلیدش رواز پدرتون گحرکت کرده بود »

سمیرا به چهره ی برافرو خته ی فرهنگ زل زد و در حالی که دود ملایمی اطرافش را احاطه کرده بود ادامه داد:

« خسروهیچ وقت کف دست از پاخطا نمی کرد و من هم بهش اعتماد پیداکرده بودم . تا آخرین دفعه که اون اتفاق افتادو نقاب خسرو از صورتش برداشته شد .»

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۶.۱۰.۱۶ ۰۵:۴۹]
سمیرا از شرم حضور فرهنگ جمله هایش را در لفافه می پیچید و بیان می کرد ولی همان مقدار هم بسیار زیاد بود ! نفس عمیقی کشید تا جمله هایش را شسته و روفته تر انتخاب کند .

« تمام حیاتم و شرافتم در مدت بیست دقیقه دود شد و به هوا راهی شد ….»

جمله اول به دوم نرسیده فرهنگ تا بنا گوشش سرخ شد و بی پروایی خاصی در گفتار و راهی شدار سمیرا موج می زد و می بایست تا جمله هایش بی پروا تر نشده از جایی آن را قیچی می کرد !

زیردیدهی به گیسو چشم دوخت …. او هم دسته کمی از او نداشت و با سری فرو افتاده با انگشتان دستش بازی می کرد …. سربرداشت و نقطه ای به میان جمله های سمیراگذاشت و شتاب زده با اخم های درهم بیان کرد:

« خانوم شاکری چرا شکایت نکرمشاهده کرد….!؟ قانون می تونست حقتون رو از خسرو بگیره …! از اون گذشته شما می دونستید خسرو متاهله چرا روی زیستن خواهر من و آبروی خانواده ی ما آوار شمشاهده کرد …. !؟»

سمیرا تلخ شد ، درست مثل طعم سیگاری که می کشید ! این را گره ابرو هایش نشان می داد و پوزخند کج روی لبش …از خاطرات تلخش دوباره به خونه ی کوچکش برگشت .خم شد و سیگارباریک و کشیدهش را وسط قلب زیر سیگاری گذاشت و آن را از کمر شکست… وبی درنگ با جمله هایی بی ربط و با ربط جواب داد:

« آقای محترم من نمی خواستم روی زندگی خواهر شماآوار بشم … اما توجه ها و کادو هایی که خسرو می خرید وسوسه انگیز بود ، از این که جلوی دانشگاه با ماشین شاسی کشیده می اومد دنبالم جلوی دوستای دانشگاهیم احساس غرور می کردم ، خواستگار داشتم بسیار هم داشتم ولی یکی از یکی دیگه آس و پاس تر و من دنبال یه آس می گشتم تا پول به پام بریزه …. !

وقتی من با خسرو آشنا شدم دو سال از ازدواجش می گذشت و می بیان کرد عاشق بچه اس و تازه درک کرده که زنش بچه دار نمی شه … می بیان کرد می خواد از زنش جدا بشه …. منم باور کردم خام زبون بازیش شدم ،ولی مدام امروزگار و فردا می کرد …. به کی قسم بخورم تا باورتون بشه من می میل داشتم بهم بزنم و دور هر چی مرد زن داره خط بکشم و به یکی از همون تمایل داشتگار های معمولیم رضایت بدم ولی خسرو بااون کارش جادهها رو برام بست….»

گیسو حس خفگی می کرد ! هوای دم کرده ی خانه ،کنار بوی عطری شتاب‌زده ،فضای نیمه تاریک سالن پذیرایی را احاطه و مثل دیواری راه نفسش را سد کرده بود ، صدای چیک چیک قطره های آب که از سمت آشپزخانه می وارد شد میان خاموشی خانه جولان می داد و روی اعصابش لنگر انداخته بود ! حالا می متوجه شد چرا مولین گلی اش از سمیرا خوشش نمی آمد …. ! و اصرار داشت تا از او فاصله بگیرد .

سمیرا به این جای جمله هایش که رسید قدری جا به جا شد و نیم نگاهی به ساعتش انداخت و رو به گیسو شد گفت:

« من نمی تونم بیشتر ازاین توضیح بدم ! خانوم صابری همکارسابق من و البته دوست و همکار فعلی مامانت قرار بیاد این جا …. دیروزگار بعد از ظهر اومد بود و می اظهار کرد آدرس رو از مولینت گراهی شده …!نمی دونم چه مطلب مهمیه که این قدر اصرار به دیدنم داشت ! ولی چون می خواستم برم مهمونی از همون دم در عذرش رو تمایل داشتم و قرار شد امروزگار حول و حوش ساعت هشت و نیم این جا باشه و الآن توی جادهه …

سپس صوتیش را نرم تر کرد و لحن محبت آمیزی چاشنی آن کرد و ادامه داد:

گیسو جون من برای مادرت احترام زیادی قائلم ،یه زن مستقل و نجیب که رییس شرکت هم به احترامش از جاش قد بلند می شه از حساسیت های مادرت «خانوم سرمدی »نسبت به تو خبر دارم لطفا هرچه زود تر برید ، یادمه خانوم صابری یکی دو بار پشت سرت حرف می زد و ظاهراً تو رو خوب می شناسه ، این خانوم حرف توی دهنش بند نمی شه ومطمئنم همین که شما رو با هم این جا ببینه فردا تا آبدار چی شرکت هم خبر دار می شه »

سمیرا به این جای جمله اش که رسید نگاهش به سمت فرهنگ برگشت و ادامه داد:

«مگر این که از نظر شمامشکلی نداشته باشه …..!»

خانوم صابری را چند باری دیده بود که با تبحر ی شاظهار کرد انگیز پشت سر مورچه های شرکت هم حرف می زد ….!

با گوش دادن صوتی زنگ آیفون از جادهروی کوچک و باریک منزل که به سالن پذیرایی دید نداشت ، گیسو و فرهنگ هم زمان با هم از جایشان برخاستند … گیسو با رنگی پریده دیدهانی پر از ترس رو به فرهنگ شد گفت :

« وای بدبخت شدم … خانوم صابری اومد حالا چیکار کنم …!؟»

سمیرا شتاب‌زده وتیز از جایش بلند شد ، چتری هایش را پس

باغ سیب افسون امینیان ✔, [۰۶.۱۰.۱۶ ۰۵:۴۹]
زد ،بیان کرد:

« فکر می کنم خودش باشه اما برای اینکه مطمئن بشم اجازه بمشاهده کرد اول آیفون رو نگاه کنم چون به غیر از ایشون لوله کش هم قرار بود بیاد برای تعمیر شیر آشپزخونه … »

سپس به سمت مسیررو کوچکی که در ورودی آن جا قرار داشت رفت و دقایقی کوتاه تر یک ثانیه هراسان برگشت و رو به آن دو با جمله های پس و پیش بیان کرد:

« بچه ها لطفا زود تر از این جا برید نباید این جا باشید …. من یکم معطلش می کنم تا شما ها برید ….این ساختمون ها راه پله داخل ساختمون نداره اما توی آشپزخونه یه در به جاده پله ی فرار باز می شه از اون جا می تونید برید پایین …. دنبال من بیاید جاده رو نشونتون بدم »

گیسو از ترس صوتی گروپ گروپ دلش را حوالی گوش هایش می شنید ….! مردمک هایش پی نوری بیشتر دایره اش وسیع تر شده بود و فرهنگ مضطرب گیسو ته قلبش دلواپسی را حس می کرد. سمیرا با گام های کشیده قدم بر می داشت و پارکت های زیر پایش گروپ گروپ صوت می کرد به سمت آشپزخونه به راه افتاد ، فرهنگ قدمی پیش گذاشت و گوشه ی آستین مانتوی گیسو را که مات و مستاصل ایستاده بود گرفت و در حالی که به دنبال خودش می کشید گفت:« چرا واستادی بیا بریم …»

سمیرا در باریک و سفید رنگی را که کنار اجاق گاز قرار داشت باز کردو قدری کنار تر توقف کرد و میان صوتی ممتد زنگ آیفون که روی اعصاب هر سه خط و خش انداخته بود رو به فرهنگ که تنها یک قدم با او فاصله داشت شد ، سریعو شتاب زده با جمله هایی منقطع اضافه کرد: