رمان عود|نوشته شیداشفق
نه
صدای “نه” ای که از گلویش خارج نشده خفه شده بود را هنوز هم میتوانست در آن خاموشی
وحشتناک اتاق تاریکی که زندانی بود، بشنود. در تمام مدتی که به تخمین خودش سه روزی
میشد تمام زیستن اش را از آن زمانی که به خاطر داشت تا لحظه ای که دزدیده شده بود مرور
کرده و به جایی نرسیده بود!
او که با کسی دشمنی نداشت، او که هیچ کاره خطایی انجام نداده بود، حتی دوست پسر یا
معشوقۀ سابقی نداشت که با وی مشکل داشته باشد و بخواهد او را اختطاف کند.
چیزی که بیشتر گیچش میکرد این بود که نمیاطلاع داشت دذمتوجه شده شده یا اختطاف اش کردند!؟
او یک مهاجر فارسی زبان بود که مدت پنج سال یک زیستن ملایم و بهشدت بی دردسری را دراروپا سپری کرده بود و بنابر استعدادی که در یاد گرفتن زبان های جمتوجه شد داشت معلم زبان انگلیسی و اسپانیایی برای مهاجرین جمتوجه شد شده بود. در رسید آنچنانی نداشت اما در رفاه زندگی میکرد و دوستان نه زیاد و نه کمی نیز داشت اما با هیچ کسی آنچنان صمیمی نبود که بخواهد از گذشته اش برایش بگوید، هرچند با آن چندین بار حلاجی که از گذشته ای نموده بود باز هم چیزی نیافته بود که باعث چنین اتفاقی شود.
او از طرف خانواده اش رانده شده بود و با یک پرواز مستقیم خودش را به اروپا رسانده و
پناهنده شده بود و پنچ سال بود هیچ خبری از خانواده اش نداشت و احساس می نمود که
همین حالت درمورد خانواده اش صدق میکند!
تمام مدت در اتاقک آهنی متحرکی بود که احتمال میداد واگن یک وسیله مسافر کشی باشد و
طول و عرض اتاقک را توانسته بود از نور کمی که بعضی وقت ها از سوراخ های آن وارد میشد
تشخیص دهد. کف دست و پاهایش بسته بود و فقط وقتی که برایش غذا میدادند که هیچ
نمیدانست حلالست یا حرام اما از مجبوریت اینکه روزی یک وعده همان غذایش بود برای
زنده ماندن به آن احتیاج داشت؛ میخوردش، دست هایش برای مدتی تقریبا ده دقیقه باز
میشدند و دوباره بسته بودند.
زمانیکه بازم صوتی صحبت و البته بیشتر به مشاجرۀ چندین مرد را از نزدیکی اش متوجه شد آهی از ته قلب کشید و به شانس بدش لعنت فرستاد، دیگر کاملا مطمئن بود که به دست عرب ها
افتاده است و حدس هایی میزد که با باز شدن یکبارهی پارچۀ دور دیدهش مطمئن شد.
به زور میتوانست روی پاهایش به ایستد و هنوز کمی حالت خمیده گی داشت و نگاهانش
پایین بود و اامان چیزی که دید شن زرد رنگ و سوختۀ صحرا بود، سرش را با ترس قد بلند نمودو پلک زد تا لایۀ ضخیم اشکی که مشاهده کردش را تار میکرد، دور نماید و با مشاهده کردن کاروان بزرگ ومردانی که عبا های کشیدهی به تن داشتن و سر و روی شان را با پارچه های به رنگ عبا های شان پوشانیده بودند احساس کرد چشمانش از ترس سیاهی کردند!
فکر های گوناگون به ذهنش میرسید و تمرکز کردنش را هر لحظه سخت تر میکرد، او رادذدیده و فروخته بودن به عرب ها و این چیزی بود که با تمام ضعف جسمی روحی که درخود احساس میکرد میتوانست درک کند!
در آن لحظات به خود لعنت فرستاد که چرا عربی یاد نگرفته بود تا بتواند بفهمد آن مردان عباپوش درمورد چی بحث میکنند و طولی نکشید که متوجه شد بحث شان درمورد خودش است چرا که چندین بار با کف دست نشانش دادند.همین ترسش را بیشتر میکرد!وقتی بلاخره توانست ضعف پاهایش را برطرف کند و راست به ایستد نگاهی بار دیگر به کاروان کرد و واگن های آهنی متعددی را دید که به شتر ها بسته بودند، کناره هر واگن آهنی یک مرد با لباس های مشابه توقف کرده بود که وانیا احتمال میداد نگهبانان واگن ها باشند.
وقتی دوباره سرش چرخید تا به مرد هایی که با هم بحث میکردند نگاه کند یکی از آنها را دریک قدمی اش مشاهده کرد و وحشت زده به عقب جست به قلبیل بسته بودن کف دست و پاهایش به زمین خورد. از روی شلوار و لباس زیرهایش هم میتوانست گرمای شن های صحرا را حس کند وآنقدر از آن لذت میبرد که قلبش نمیمیل داشت برخیزد!
زمانیکه بازم صدای صحبت و البته بیشتر به مشاجرۀ چندین مرد را از نزدیکی اش شنید آهی از ته دل کشید و به شانس بدش لعنت فرستاد، دیگر کاملا مطمئن بود که به دست عرب هاافتاده است و حدس هایی میزد که با باز شدن بهیکبارهی پارچۀ دور نگاهش مطمئن شد.به زور میتوانست روی پاهایش به ایستد و هنوز کمی حالت خمیده گی داشت و نگاهانش پایین بود و اامان چیزی که مشاهده کرد شن زرد رنگ و سوختۀ صحرا بود، سرش را با ترس قد بلند نمود
و پلک زد تا لایۀ ضخیم اشکی که متوجه شدش را تار میکرد، دور نماید و با متوجه شدن کاروان بزرگ و
مردانی که عبا های بلندی به تن داشتن و سر و روی شان را با پارچه های به رنگ عبا های
شان پوشانیده بودند احساس کرد دیدهانش از ترس سیاهی کردند!
فکر های گوناگون به ذهنش میرسید و تمرکز کردنش را هر لحظه سخت تر میکرد، او را
دذمتوجه شده و فروخته بودن به عرب ها و این چیزی بود که با تمام ضعف جسمی روحی که در
خود احساس میکرد میتوانست درک کند!
در آن لحظات به خود لعنت فرستاد که چرا عربی یاد نگحرکت کرده بود تا بتواند بفهمد آن مردان عباپوش درمورد چی بحث میکنند و طولی نکشید که متوجه شد بحث شان درمورد خودش است چرا که چندین بار با دست نشانش دادند.همین ترسش را بیشتر میکرد!
وقتی بلاخره توانست ضعف پاهایش را برطرف کند و راست به ایستد نگاهی مجدداً به کاروان کرد و واگن های آهنی متعددی را متوجه شد که به شتر ها بسته بودند، کناره هر واگن آهنی یک مرد با لباس های مشابه ایستاده بود که وانیا احتمال میداد نگهبانان واگن ها باشند.وقتی دوباره سرش چرخید تا به مرد هایی که با هم بحث میکردند نگاه کند یکی از آنها را دریک قدمی اش مشاهده کرد و وحشت زده به عقب جست به قلبیل بسته بودن کف دست و پاهایش به زمین خورد. از روی شلوار و لباس زیرهایش هم میتوانست گرمای شن های صحرا را حس کند وآنقدر از آن لذت میبرد که قلبش نمیخواست برخیزد!
ولی همان مردی که باعث وحشت کردن اش شده بود شانه اش را گراهی شد و کشیدهش کرد و با همان
لهجه غلیظ و سرعت بالای حرف زدنش چیزهایی به او اظهار کرد که وانیا فقط توانست صورتش راکج و کوله نماید و با تعجب به وی بنگرد.
مرد بعداز چند دقیقه حرف زدن پی در پی خسته شد و او را به حال خودش رها کرد و چنددقیقه بعد مجدداً او را داخل واگن انداختن و باز هم کاروان حرکت کرد.
وانیا احساس می نمود اینبار سرعت شان کمی بیشتر است، ازین گیچی و سردرگمی به شدت کلافه بود، نمیخبر داشت وقتی آن مرد ها با او کاری ندارند باید بترسد یا شاد باشد!
هیچ پس زمینه ای از اینکه روزی چنین اتفاقی برایش بیوفتد نداشت، او زادگاهش را رها کرده بود و در مکانی به مراتب امن تر حیات میکرد و هیچگاه نمیتوانست فکر کند که روزگاری از داخل مترو دذدیده شده و به جایی میان اعراب و صحمسیرا آورده شود.
دو روز کامل را بدون وقفه درحال حرکت کردن و درین دو روز چیزی حدوده چهار ساعتی بیشتر کل کاروان استراحت نکرد، فکر رسیدن به مقصد این کاروان که مطمئن بود دختران دیگری نیز با خود خواهد داشت خواب را کامل از سر وانیا پرانده بود.
با اینکه از فرهنگ مردم عرب اطلاع چندانی نداشت ولی از عیاشی ها و خلاف های پنهانی که انجام میدادند دورا دور خبر بود و حدس هایی که در آن واگن آهنی میزد به طاما نیانجامید که واقعیت پیدا کرد!
کاروان در یک شهر که درست در وسط بیابان بنا شده بود و به نظر نقطه تقاطع تمام کاروان ها بود از حرکت ایستاد و اینبار همراه وانیا از دیگر واگن ها نیز دخترانی خارج شدند که ماننده اوچشمان و کف دست و پاهای شان بسته بود. با اینکه چشمانش بسته بود اما باز هم میتوانست احساس کند که بر روی سکویی کشیده شد است و میتوانست آوای مردان زیادی که رو به رویش توقف کرده بودن را احساس کن، حدس اینکه درحال فروش شان به عنوان برده هستندکاره سختی نبودقلب وانیا از آن همه تحقیری که نمیخبر داشت به خاطر کدامین گناه نکرده دارد نصیبش میشودبه درد آمده بود و اشک هایش درحال ریختن بود، صدای هق هق و گریه های کشیده دختران دیگری که همجادهش بالا آن سکو ایستاده بودند را میمتوجه شد اما هیچ کدام شان صحبت نمیکردند تا بفهمد آیا همزبانی میتواند یافت کند یا خیر..؟!صدای مردی که از نزدیکی می شنید درحال اوج گرفتن و نزدیک شدن بود و چندی بعدخرمن گسیوان پرپشت و آشوفتۀ وانیا که بیشتر از یک هفته بود شانه نخورده بودند در کف دستان همان مرد قرار گرفت و او مجبور شد چند قدم بردارد و از جایگاه اولش کمی دور شد.صدای مردانی که در پایین سکو توقف کرده بودند دوباره اوج گرفت و به نظر میرسید سر او درحال مزایده هسشتابزده و این مسئله مجدداً اشک هایش را جاری کرد.
به نظر می آمد که مزایده بر سر او دارد به اوج خود میرسد چرا که هم همه دایم درحال زیادشدن بودو هر حرفی که یکی از تاجران میزد همان مردی که همچنان موهای او را در دست داشت مجدداً کشیده تکرار میکرد، تا اینکه بلاخره جمله ” ألف الذهب عملۀ ” )هزار دینار طلا(ناگهان همه را ساکت نمود و مرد فروشنده بعداز مکثی طولانی همان جمله را تکرار نمود ووقتی که کسی چیزی نگفت و فقط صدای پیچ پیچ آمد، گیسوان وانیا رها شدن و کلمۀ ” لقد بیعت بالف عملۀ من الذهب ” )به قیمت هزاردینار طلا فروش رفت ( در گوشش زنگ زد !همان مرد بازویش را گحرکت کرد و دم گوشش بیان کرد:”توقفی عن البکاء” )گریه نکن(” انت محظوظۀ جدا” )توبهشدت خوش شانسی(کف دست ظریف زنانه ای اینبار بازویش را گراهی شد و با خود از سکو پایین کشید و با اینکه نمیتوانست ببیند که به کدام سمت میروند اما میاطلاع داشت از آن میدان خرید و فروش دورمیشوند و وقتیکه از نور شدید آفتاب دور شد درک کرد داخل چادری شده اند.
چندی بعد پارچۀ دور چشمانش باز شد، مژه های بهم چسبیده اش درد میکردند ولی این
باعث نمی شد بار دیگر دیدهانش را ببند!
به دو زن عبا پوشی که هم چون مرد ها کامل سر و صورت شان را پوشیده بودند نگاه کرد،
تنها نگاهان شان و کف دست های شان دیده میشد و شاید از جسۀ ظریف شان بود که می شدمتوجه شد زن هسسریع. یکی به سمت صندوق چوبی که درگوشۀ چادر گذاشته بود حرکت کرد و دیگری دست و پاهایش را باز کرد، همین که وانیا احساس کرد رها شده است زن را هول داد و به سمت بیرون از چادر فرار کرد ولی با چیزی که برخورد روح از تنش جدا نمود!
دو مرد شمشیر به کف دست جلوی ورودی چادر توقف کرده بودند که با متوجه شدن او شمشیر های شان رابهم زدند تا جاده او را سد کنند!
وانیا مسخ شده و با تعجب به آنها می نگریست که مجدداً بازویش کشیده شد، آنقدر در این
مدت بازوهایش را کشیده بودند که احساس میکرد چندین سانت بلندتر شده اند..!!
همان زنی بود که هولش داده بود، وی با آوای عصبی و جیغ مانندی به وانیا غرید: إذا اردت الموت إهربی )اگه میخوای بمیری فرار کن(
ولی وانیا نمیاطلاع داشت او چه میگوید و فقط با نگاهان اشکی به او خیره شده بود، زن او را به انتهای چادر برد و کف دست لباسی به او داد تا بپوشد ولی زمانی که ضعف و لرزش وانیا را دیدخودش به وی کمک نمود تا آنها را بپوشد.لباس هایی درست شامگاهیه مال خودش و آن دیگری!
همزیرا خودشان کف دستاری را دو سرش بستن و موهایش را کامل در آن جای دادن که این
وانیا را اذیت میکرد ولی نمیاطلاع داشت با چه زبانی به آنها این را بگوید، سوالهای بیشماری داشت وحرف های زیادی در سرش چرخ میزد اما نمیاطلاع داشت چگونه باید حرف بزند تا آنها زبانش رابفهمند و برعکس!
مدتیکه کفش های مخصوص را نیز پوشید هممسیر آن دو زن از چادر خارج شد و مردان شمشیربه کف دست نیز در پشت شان با فاصله کمی به جاده افتادند، حالا که نگاهانش باز بود میتوانست آن شهر بیابانی را ببیند، جایی نبود که آرزو کند در آن بماند، چراکه جایی برای ماندن نبود،انگار آن شهر را از باقی مانده کاروان های تاجران ساخته بودند، پر از چادر های خورد و بزرگ مسافرتی قدیمی بود که با چوب های خشک بر پا شده بودند.
افراد داخل آن بیشتر مردان به نگاه میخوردند و اگر زنی هم بود حتما از برده هایی بود که برای فروش بودند و تعداد انگشت شماری دیگر که مانند آن دو زنی که با وانیا راه میرفتند ازهمراهان کاروان تجاری به حساب می وارد شدند.
موضوع جالب دیگری که در آن لحظات ذهن وانیا را به خود مشغول کرده بود، جسۀ کوچک زنانی بود که در آن شهر به نگاه میخورد، تمام مردان همزیرا غول هایی بی شاخ و دم به نظرمیرسیدند و به شکل عجیبی همۀ زنان کوچک و ریزه میزه بودند که تا شانه مردان نمی رسیدند.
در بین آنها قد ۱۷۱ سانتیه وانیا از همه بیشتر به دیده می وارد شد و او حدس میزد به خاطر قد وهیکلش بوده است که بر سرش مزایده جاده انداخته بودند!
هرچند که لباس هایی که بر تنش کردند کمی گشاد بود و اندام باریک و بر وارد شده گی نه بزرگ و نه کوچک بدن او را نشان نمیداد ولی باز هم زن بودن او چیزی نبود که بشود از چشمان دقیق بین مردان آن شهر قایم نمود.
کاروانی که او را خریده بود به نظر میرسید از همه کاروان های دیگر بزرگتر بود و تعداد شترهایش اصلا قابل شمارش نبود، وانیا فکر میکرد دوباره او را در واگنی خواهند گذاشت اما زمانیکه یکی از مردان آن کاروان از کمرش گرفته و او را کشیده نمود متوجه شد که قرار است برای اامان بار در عمرش شتر سواری کند.
وقتیکه پنج دختر دیگر نیز هم ماننده او خریداری شده و لباس های مخصوص صحرانوردی راپوشیدند کاروان حرکت کرد و همین که شتر وانیا قد بلند شد او پشت های روی کوهانش راگرفت و جیغ خفه ای کشید و طاما نکشید که کج شد و نزدیک بود بیافتند اما مردی که افسار شتر را در کف دست داشت به کمکش شتافت و دوباره به حالت اول برش گرداند، از همان بالا هم میتوانست آوای خنده های ریز مرده را بشنود و در قلب هر فحشی که بلد بود را نثاره روح و روان وی نمود.
ده دقیقه ای نمیشد که حرکت کرده بودند اما در همان مدت کم وانیا چندین بار دیگر نیز ازروی شتر کج شد و نزدیک بود بیوفتد و هر بارم مرد به کمکش شتافته بود و باز هم به اوخندیده بود.ولی دفعۀ آخری که وانیا در سمت مخالف کج شد مرد نتوانست سر وقت بجنبد و وانیا با سر برروی شن های گرم صحرا سقوط نمود صدمه ای نمشاهده کرده بود اما از ترس و هیجان افتادن ناخوداگاه اشک هایش جاری شده بودند!
مجدداً او را سوار شتر نمودند و این بار دو نفر را برای محافظت از وی مقرر کردند. سه روزگار و سه شامگاه کامل در حرکت بودند، هرچند استراحت هایی نیز داششتابزده ولی این همه سفر و شترسواری کردن برای وانیا که پنج سال بود هیچ سفری کوتاه یا طولانی مدتی انجام نداده بود ودر بین آن کاروان بزرگ، زبان هیچ کدام از آنها را نمی فهمید و برعکس هیچ کسی زبان او رانیز را نمی متوجه شد واقعا سخت و طاقت فرسا بود.
نزدیک دو هفته بود که حمام نکرده بود و حال خودش هم از خودش بهم میخورد و احساس یکرد یک لایه کثیفی روی پوست تمام بدنش جا خوش کرده است.
موهایش کاملا درهم گره خورده بود و از همان وقت هم برای وقتی که باید شانۀ شان میزدعزا گراهی شده بود.
کنار همان دو زنی که اامان بار دیده بود و کمکش نموده بودند نشسته بود و هرچند اکثریت به سخنان مرد میان سالی که به نظر ریس یا صاحب آن کاروان می آمد گوش میدادند؛ اوخیره مانده بود به آتش و به آیندۀ نامعلومی که برایش رقم خورده بود فکر میکرد!
زمانیکه زادگاهش را ترک میکرد تنها یک هدف داشت و آن هم یک زندگی بهتر بود، ولی حالادست عرب های افتاده بود که در قرن ۱۱ هنوز هم ماننده اجداد شان زیستن میکردند ودرحالیکه سهولت های زیادی برای تجارت بوجود وارد شده بود آنها هنوز همان روش های قدیمی را بکار میگحرکت کردند و هنوز بین شان خرید و فروش زنان ماننده اجناس رواج داشت.دلش از آن همه بیچاره گی که به یکباره نصیبش گشته بود گرفت و سرش را بلند کرد و به آسمان خیره شد.
به جرات میتوانست بگوید که قشنگ ترین شامگاهی که در عمرش متوجه شده بود ماه کامل و ستاره های بی شماری که دور تا دورش را گحرکت کرده بودند از همیشگی بهتر در دیدهان وانیا جلو میکردند،همانطور سرش به سمت آسمان بود زیر لب زمزمه کرد: خدایا تو از گذشتۀ من با خبری..خدایا دیدی که در مقابل هر ظلمی که در حقم شد خاموشی کردم و دم نزدیم، خدایا جواب اون همه از خود گذشتگی من اینه؟! خدایا به کدام گناه نکرده مجازاتم میکنی؟! خدایا؛ وقتی ترد شدم، تنها شدم، بی کس شدم، به تو پناه بردم ولی انگارمدت اقامت من در پناه تو هم تنها پنج سال بود، منو از خودت روندی خدایا؟!! با اون همه
سختی که کشیدم یکبارم اینو نگفتم اما الان دیگه از تحملم داره تموم میشه…خدایا این چه سرنوشتیه که من دارم؟!!!
قطره اشکی که مصرانه در چشمانش مانده بود آرام پایین لغزید و او درحالیکه دوباره به
کاروانی که حالا جزیی جدا نشدنی از حیات و زنده ماندنش به حساب می وارد شدند چشم دوخت وبازم زیر لب زمزمه کرد خدایا بهم رحم کن!درست در روز چهارم بود که بلاخره برگ های پهن درختان نخل سر به فلک کشیدۀ نخلستان صحرایی نمایان شدند و صدای ساز و آواز کاروان قد بلند شد، ظاهرا برای پایان یافتن آن سفرطولانی شادی میکردند!
وانیا با اینکه از آینده نا معلومش میترسید اما باز هم برای راحت شدن از آن شتر سواری که بارها به زمین افتاده بود خوشحال بود.
و نور امیدی را میتوانست احساس کند که حداقل بعدازمدت ها میتواند حمام کند.
ولی طاما نکشید که آن کور سوی امید هم از بین رفت چرا تمام چیزی که در آن نخلستان به دیده می خورد چادر بود و چادر بود!
هیچ نشانه ای از تکنولوژی یا تمدن های جمشاهده کرد در آن نخلستان عظیم به نظر نمیرسید، وانیاهرچقدر بیشتر دقت میکرد بیشتر به اینکه شاید تمام آن سالهایی که فکر میکرد در عصرمدرن زیستن میکند چیزی جز خواب نبوده اند شک میکرد!
وقتی کاروان وارد نخلستان شد صوتی ساز و آواز بلندتر شد و افراد زیادی برای خوش آمدگویی و کمک به خالی کردن بارها شتر ها شتافسریع اما زمانی که دختران خریداری شده را باهم داخل یک چادر بردند و چندین زن به کمک شان وارد شدند تا لباس های شان را عوض کنند،با دیدن لباس های که باید می پوشیدند ترس چون ماری دوره گردن وانیا حلقه زد.
بارها آن مقلب لباس ها را تن رقاصان عرب دیده بود، اما از داخل تلویزیون نه از نزدیک!
هرگز با خود فکر نمیکرد روزی اگر در ویترینی از آن لباس ها ببیند حتی ثانیه ای نظرش راجلب کند چه برسد به روزگاری که مجبور باشد یک دست از آنها را که شاید برای دوختن شان یک متر پارچه هم بکار نرفته بود مجبور باشد بپوشد.وقتی زن ها تقلا کردن های او را مشاهده کردند سعی کردن به از در زور وارد شوند و وانیا درحالیکه گریه می نمود و سعی داشت لباس هایش را در تنش نگهدارد زجه میزد:
من مسلمانم..
با هر زبانی که بلد بود سعی داشت این جمله را بیان کند اما هیچ فایده ای نداشت، چرا که یکی از زن ها از چادر خارج شد و چندی بعد با دو مرد به سراغش رسیدند و مجبورش کردند آن لباس طلایی رنگ را بپوشید.لباسی که متشکل از یک بولیز نیم تنۀ مونجوق دوزی شده و شلواری با پارچه های گمسرور وچاک های کشیده در دو طرفش بود.بر روی زیبایی لباس بهشدت کار شده بود و در اندام باریک و کشیدۀ وانیا به زیبایی خود نمایی میکرد، ولی وانیا همچنان که اشک میریخت سعی داشت آن قسمت هایی از بدنش که معلوم بودند را بپوشاند!در آن چادر که مخصوص آماده کردن دختران خریداری شده بود، زنان قبیله صحرایی آنها راچیزی مشابه به حمام کردند، لباس های تمیز بر تن شان کرده و موها و صورت شان را هرچندهمه با بی میلی دختران مواجه میشد آراستند!
نگاهان درشت و مژه های کشیده وانیا بخاطر گریۀ زیاد، ورم کرده و سرخ به نظر میرسیدند اماباز هم این نمیتوانست از دلربایی او، وقتی وارد چادر گرد و بزرگی که بوی غلیظ قلیان از آن به مشام میرسید بکاهد.
در نگاه اول تنها دختری که با آن قد بلند و گیسوان پر پشت و آشوفته اش به دیده می وارد شدوانیا بود که هنوز هم سعی داشت بدن سفید و عریانش را بپوشاند!
هرچند بقیه دختران اکثریت، دیدهانی رنگی و موهایی بور یا بلوند داشتند ولی هیچ کدام نمیتوانسشتابزده جذابیی شرقی اصیل وانیا را کم کنند.
او با آن نگاهان درشت سرخ از همه سرتر بود و این را ریئس تمام قبیلۀ صحرایی که در راس مجلس نشسته بود با زمزمه : فتبارک الله الحسن الخالقین..)درود باد برخداوندی که بهترین وبرترین آفریننده است(به همه بیان داشت!
زمانیکه وانیا این جمله را متوجه شد احساس کرد وزنه ای را به قلبش آویخته اند و چشمانش از آن حجم زیادی دردی که به یکبار وارد روحش گشت سیاهی نمود و مجبور شد آنها را ببندد ولیبی خبر بود که او با این کار دری جمتوجه شد از سرنوشت نا معلومش را بر روی خود باز نموده است.
هم همۀ داخل چادر بالا گرفت و زنان عرب حاضر در آن کف دست های شان را جلوی دهان شان گرفتن و صدای هله هلۀ مختص به خودشان را در آوردند و چندین نفر حتی از جاهای شان بلند شدند و به سمت خان قبیله راهی شدند و دست وی را بوسیده و جمله ای مشابه به “لکم التهنیۀ والتبریک” )درود وتبریک برشما باد( را زمزمه کردند.
وانیا وقتی آن هم همۀ بهیکبارهی را متوجه شد دردی که بهیکباره به دلش ریخته بود و خاطراتی که ازگذشته در نگاهش جان گرفته بودند را کامل فراموش کرد و با تعجب به آن جمعیتی که دست مرد را دائم می بوسیدند چشم دوخت!یکباره همان خان قبیله بلند اضافه کرد: الافضل ان نستعجل فی امر النکاح )بهتراست برای ازدواج شتاب کنیم(آن همچراکه ناقوس کلیسایی » نکاح « از بین آن جمله ای که بسیار هم سریع از زبان مرد بیان شددر سرش آوا داد..
ثانیه ای با خود اندیشید که چرا این روزگارها اینقدر سریع تمام حدس هایش به واقعیت تبدیل میشوند؟! چگونه است که تمام چیزهایی که برایش مبهم است واضع میگردد..
دیدهانش از ترس نی نی میزد و با تعجب به مردی که جلویش نشسته بود و جملۀ “من هومحامیکی؟” )وکیل تو کیست(
وقتی مرد داشت آرام آهسته عصبی میشد وانیا با عجز آهسته گفت: اصلا نمی فهمم چی میگی!!
همین جمله را به انگلیسی و اسپانیایی نیز تکرار کرد و سعی داشت اندکی روسی که از یکی ازمهاجرین یاد گحرکت کرده بود را نیز بکار بگیرد که مرد بیان کرد: “کرری بعدی: أنت محامیّ”)بعد از من تکرار کن: تو وکیل من هستی(
وانیا هنوز هم داشت با تعجب به او می نگریست و قلبیل آن عبای سبز رنگ و شال کشیده زیبایی که ناگهان بر سر و تنش شده بود را میتوانست حدس بزند اما عاجز مانده بود و همزیرا کسانی که زبان شان بریده است یا لال مادر زاد هسشتابزده نمیاطلاع داشت چه بگوید!
جمعیتی که در آن چادر جمع بودند دیگر داشسریع کلافه میشدند، هیچ کس زبان وانیا را نمی فهمید و برعکس وانیا هیچ از زبان آنها نمی متوجه شد تا اینکه یک مرد دیگر جای ااما را گرفت وبا ایما و اشاره به وانیا فهماند باید حرف های او را تکرار کند و وانیا با اینکه اصلا مطمئن نبودولی سرش را به نشانۀ تفهیم تکان داد و مرد کلمه کلمه اضافه کرد: ” ماهو اسمکی؟ “)اسم توچیست؟(وانیا به طور معجزه آسایی فقط همین جمله را میدانست پاسخ داد: وانیامرد سری تکان داد و اضافه کرد: قاما بعدی) و با اشاره فهماند که تکرار کن بعداز من( أنا وانیا أقبل وکالۀ الشیخ محمد اسماعیل للنکاح )بعد از من بگو: من وانیا شیخ محمد اسماعیل را به عنوان وکیل برای امر ازدواج می پذیرم(وانیا با صوتی دو رگه و لرزان درحالیکه اشک در دیدهانش جمع شده بود کلمه کلمه را بعدازمرد تکرار کرد و اتفاقات بعداز آن همزیرا تصاویر یک فیلم تکراری از جلوی دیدهانش گذشت!
همان مرد اولی که سعی داشت با وانیا صحبت کند و خان قبیلۀ شان رو به روی هم قرار
گحرکت کردند و یک روحانی با محاسن بلند بین آن دو قرار گرفت و شروع کرد به خواندن خطبۀ نکاحی که هرکلمه اش باعث میشد شدت گریه وانیا بیشتر شود و زمانیکه همه چیز تمام شد زن هابار دیگر کر کشیدند و مرد ها دستان شان را برای دعا بلند کردند درین بین کسی مجلس راختم کرد و باز هم تبریک گفتن و ها دست بوسی ها شروع شد و یک زن شانۀ وانیا گرفت وگفت: “لا تبکی، تعالی معی، یجب أن تقبّلی ید والد زوجک” )گریه نکن،همرام بیا، باید کف دست پدر شوهرتو ببوسی(
وانیا اشک هایش را پاک کرد اما دوباره آنها مسیر شان را بر روی گونه اش پیدا کردند و بین
گریه اش گفت: چی!!؟
زن سر تکان داد و شانۀ او را گحرکت کرد و همرا خود به سمت خان قبیله برد، همۀ حضار داخل
چادر ساکت به وانیا نگاه میکردند.
مدتیکه آن دو نفر به یک قدیمی آن مرد رسیدند، وانیا تازه توانست هیبت بزرگ و ریش های قد بلند و سفیدش را تشخیص بدهد و قلبش از فکره اینکه شاید به نکاح این مرد در آمده باشدهوری پایین ریخت ولی مدتیکه مرد کف دستش را به سمت وی گحرکت کرد و او همزیرا گذشته
ناخوداگاه کف دست او را گحرکت کرده و بوسیده و بر پیشانیش چسپانده بود و در عوض بوسۀ مرد را برروی موهایش از روی شال سبز رنگ سرش احساس کرده بود.او یک مسلمان بود که با تمام آداب اسلامی آشنا بود، ولی تضاد های زیادی که در بین آن
قبیله به چشم میخورد گیچش کرده بود، آنها اول او را مجبور به پوشیدن لباس های بدن نماکرده بودند اما بعد با پسنمتوجه شدنش بهسرعت بدنش را پوشانده و او را به عقد نکاح کسی که نبودش در مجلس کاملا هویدا می نمود در آورده بودند.
وانیا هنوز جلوی مرد توقف کرد بود که چندین زن، با سینی هایی که روی شان پوشانیده بود به سمت آنها رسیدند و با برداشته شدن رو پوش های روی سینی ها نگاهان سرخ از اشک وانیاگمسرور شده و برق زدند!
او هم از همۀ چیز اگر استثنا بود باز هم زن بود و همچراکه اکثریت زن ها از چیزهایی طلایی رنگ خوشش می وارد شد و با متوجه شدن طلا های داخل سینی ها برای چند دقیقه کامل تمام اتفاقاتی که بر سرش وارد شده بود را فراموش کرد.
مرد کف دست دراز کرد و اامان چیزی که به کف دستش وارد شد را برداشت به سمت زنی که کنار وانیاایستاده بود گحرکت کرد و زن تند چوری کلف طلایی رنگ را گراهی شد و در کف دست چپ وانیا نمود.به ادامۀ آن هر چیزی که مرد بر میداشت را زن توسط آنها وانیا را می آراست..
اول دیدن آن طلا های با هم تمام دخترانه های وانیا را بر انگیخت ولی زمانیکه دوباره موقعیت خود را در یافت قطرات اشک دوباره در چشمانش جمع شدند، سرش را پایین انداخت ودیدهانش بر روی چوری بزرگی که بند باریک دستش را احاطه کرده بود ثابت ماند.
“اسعدی ولدی”)پسرم را خوشیخت کن(این جمله ای نبود که وانیا بتواند معنی آن را درک کند اما مطمئن بود چیزه بدی نمیتواندباشد!
همان زنی که سر و رویش را با پارچه ای بلند پوشانیده بود همچنان که بازویش را گرفته بوداظهار کرد: “تعال معی” )هممسیرم بیا(او را از چادر بزرگ بیرون برد اما بقیه دختران در چادر بودند، وانیا با اینکه به سمت مخالف حرکت میکرد اما باز هم دیدهانش دنبال آن پنج دختر دیگر بود که در چادر بودند و بادیدهانی اشک بار رفتن او را می نگریستند.سرش از آن همه گریه پی در پی درد گراهی شده بود و احساس خواب آلوده گی شمتوجه شدی داشت ولیهمچنان در پیچ و خم چادر های خورد و بزرگ نخلستان حرکت میکرد و نمیاطلاع داشت مقصدش کجاست و آن زن ها به کجا می برندش!
وقتی وارد چادر بزرگ دیگری شد که دارای سنگ آب های متعددی بود حدس اینکه آنجا
حمام است کاره سختی نبود، به کمک آن زن ها حمام کرد، هرچند از خجالت دائم سرخ و
سفید می شد ولی انگار مجبور بود به اینکه آن زن ها شاید تا زمان دستشویی کردن هم
همجادهی اش کنند عادت کند.
او اندامی متوازن داشت که درین پنج سالی که اروپا بود به بهترین شکل در انواع باشگاه های زنانه ساخته بود شان، چندین اپیلاسیون دایمی پیاپی تمام موهای زاید وجودش را پاک کرده و او در نگاه اول از نظر ظاهری یک شخصیت کامل بود و بی نقص بود!
زنان این بار لباسی به مراتب پوشیده تر و بهتر را تن او کردند، این همه تجملات که در لحظه برای او فجادهم میشد جای تعجب داشت واقعا، هرچند همه چیز جای تعجب داشت ولی سرعت عمل آن زن ها قضیه ای کامل متفاوت بود.هرچند هنوز وضع روحی چندان خوبی نداشت ولی آن حمام واقعا جسمش را راضی کرده بوداحساس میکرد حالا سوراخ های پوست بدنش نفس کشیده میتوانند.همجاده آن سه زن این بار کمی طولانی تر حرکت کرد و بلاخره رسید به مقصدی که حدس میزد.
یک چادر حنایی و طلایی رنگ؛ همه چیزش متفاوت تر از دیگر چادر ها بود..
همه چیز زیادی دلربا و رویایی بود، فانوس هایی که با روغن خوش بویی که نمی شناخت میسوختند، فرش های نرم زیر پایش خبر از کف دست باف بودن و اصلی بودن کاوا هایش را میداد،پرده های حریر متعدد و ابریشمی، تمام وسایل تزییناتی عتیقه بودند و این را میشد در نگاه اول متوجه شد!
ولی هر چقدرم که آن چادر دلربا و شیک بود و انگار مخلوطی از جهانی مدرن و قدیمی باهم راجلو میداد، باز هم شامگاهاهتی به حجلۀ یک نو عروس نداشت و این خیال وانیا را راحت میکرد .
زن ها برایش غذا آوردند، غذاهایی که با اینکه شکل متفاوتی داشت اما مطمئن بود حلال اند،دختری نبود که خوراک برایش زیاد مهم باشد و صد البته که او کم خوراک بود و آن اتفاقات عجیب و غریب آخری که برایش افتاده بود دال بر بی اشتهایی بیشترش میشد .
مدتیکه احساس کرد دیگر نمیتواند بخورد از جایش برتمایل داشت و به سمت تخت خواب دو نفره ای حرکت کرد که در انتهای چادر قرار داشت، ملافه های سفید آن از تمیزی برق میزدند اما کاملامشخص بود که نو نیسشتابزده .
وقتی آهسته روی تخت قرار گرفت یکباره احساس کرد زیر پایش خالی شده است و برای چند ثانت تخت که متکای بسیار نرمی داشت پایین راهی شد، سعی کرد از جایش برخیزد اما بدتر شد !احساس کلافه گی میکرد و فکر میکرد همزیرا مردابی در آن تخت گیر کرده است و هرچقدردست و پا میزند بدتر میشود. تا اینکه بلاخره با هر جان کندنی بود از جایش برخواست و به عادت همیشه گی لباسش را کف دست کشید .یکی از زن ها به وی نزدیک شد و ظرف میوه ای را بر روی میز کنسول تخت گذاشت و قصدرفتن داشت که وانیا در یک تصمیم آنی اظهار کرد: ماإسمکی؟) نام تو چیست؟ )
زن ایستاد و درحالیکه سعی داشت تعجبیش را مخفی کند اما چشمان از حدقه خارج شده اش گویای همه چیز بود جواب داد: معصومه
وانیا درحالیکه به من من افتاده بود و نمیخبر داشت چگونه منظورش را بیان کند و با ایما و اشاره و گفتن: انا… انا…الزوج…)من.. من.. شوهر…(سعی کرد درمورد آن همسر کذایی اش چیزی بپرسد که معصومه تند درک کرد او چه میخواهد بپرسد و درحالیکه تبسم محوی در صورت داشت که اصلا از پشت آن پارچۀ دور صورتش قابل دید نبود اظهار کرد :
” ان کنت تسألین عن سیدی..من المفترض أن یعود مساء الغد “
)اگر در مورد سرورم میپرسی..احتمالا فردا غروب باز میگردد(
وانیا حتی یک کلمه هم از حرف های معصومه را نفهیده بود ولی به ناچار برای نجات یافتن ازآن حس گنگ بی زبانی سر تکان داد و اینگونه بود که هر سه زن دقایقی بعد او را ترک کرده وپرد های ورودی چادر را رها کردند تا اینگونه اعلان کنند کسی حق دوخل ندارد.
وانیا طلاهایی که بر سر و گردنش بود را در آورد و روی میز کناره ظرف پر از میوه گذاشت و بااینکه وسواس شدیدی در این چنین موضوعات داشت، باز هم زیر ملافۀ تخت موجود در چادرخزید و چشمانش را بست تا فکر و خیال های متعددی که در ذهنش جولان میدادند جاده پیش روی پیدا نکنند.
صبح وقتی از خواب بیدار شد که نور خورشید حتی از پارچۀ زخیم چادر هم رد شده بود ودرحال بازی با پوشت صورتش بود. هنوز چند دقیقه هم از بیدار شدنش نگذشته بود که معصومه و دو زن دیگر با پوششی کاملا مشابه به دیروزگار شان سراغ او رسیدند، مسیر حمام رادوباره رفتند و بعداز یک حمام کوتاه بار دیگر به سمت همان چادر بسیار بزرگ دیشامگاه که حکم یا دادگاه را برای وانیا پیدا کرده بود حرکت کردند.
این بار وانیا سعی میکرد با دقت بیشتری به اطرافش بنگرد، تا جایی که دیده کار میکرد نخل بود و چادر و البته بعداز آنها تا نگاه کار میکرد کوه و تپه های شنی که به خاطر گرمای زیاد در سراب شناور بودند. هر چقدر بیشتر تمرکز میکرد همان اندازه بیشتر نا امید میشد، هیچ مسیر فراری نبود!
راهی شد و وارد شد های بدون توقف در آن چادر وانیا را یاد کاروانسرا ها می انداخت، بیشتر مرد هابودند که یا داخل یا بیرون میشدند، زنانی که در آنجا حضور داشسریع انگشت شمار بودند وچیزی که در بین آنها بسیار به نگاه می وارد شد انبوه زیورآلاتی بود که بر سر و گردن داشسریع.
برای وانیا واقعا جای تعجب داشت که آنها از تحمل آن همه زیور خسته نمیشدند؟!!
هرچند خودش هم ماننده هر جنس مونث دیگری علاقۀ وافری به اشیایی طلایی داشت اما هرگز نمیتوانست تصور کند که تمام روزگار بتواند یکی از آن گردنبند های دراز یا سینه ریز های عریض را بیشتر از یک ساعت تحمل کند!
وانیا میتوانست حدس بزند که برای چی مجدداً به آن چادر وارد شده است، و حدسش هم درست بود. تمام مردم قبیله برای صبح بخیر گفتن به خان شان و البته دست بوسی وی به آنجا می آمدند.
زمانیکه وانیا وارد شد؛ همه آهسته ملایم مسیر را برایش باز کردند و همین استرس او را بیشتر کرد،طوری که او لرزش کف دست هایش را به راحتی میتوانست احساس کند و هرکاری میکردنمیتوانست جلوی این اتفاق را بگیرد. خدا را شکر میکرد که استرس اش فقط در لرزش ختم میشود و همزیرا بعضی دیگر عادت عرق کردن یا زیاد شدن بزاق دهن نداشت!!رو به روی آن مرد که قرار گحرکت کردند، بار دیگر با متوجه شدن هیبت بزرگ او ته قلبش خالی شد، این رامیاطلاع داشت که بی شک عروس او شده است اما اینکه شاید پسر؛ و همسر مفقود الاثر خودش هم، چون پدرش باشد دلش را دیوانه وار به تپش می انداخت.
از لحظه ای که وارد چادر شد میتوانست حضورش را احساس کند، همانطور حس، همان بو،همان انرژی مثبت خودش بود، عروس جدید اش دختری از خاورمیانه!
میتوانست قدم های شمرده شمرده و لرزان او را حس کند، خدمتکارانش او را برای دست
بوسی خان قبیله آورده بودند. اینکه چقدر دلش میتمایل داشت تمام آن تشریفات را رها کرده و بااو بنشیند و با یک گپ دوستانه هر مسئله ای که این دخترک زیبا را گیچ نموده و ترسانده بود، حل کند را فقط خدا میخبر داشت!
مدتیکه نو عروسش مقابلش قرار گحرکت کرد و کف دست دراز کرد تا کف دست او را گرفته و ببوسد، لرزش کاملا مشهود کف دستان استخوانی او را به راحتی میتوانست ببیند. النگوی زخیم طلایی که دردیشب به او هدیه کرده بود به شدت برای کف دستان او بزرگ بود و مطمئننا اذیتش هم میکرد امابه همان اندازه هم کف دست وی را زینت بخشیده بود.
تعلل بیشتر را جایز ندانست و کف دستش را دراز کرد و بوسۀ ساکت وانیا را بر روی پوست کف دستش حس کرد و در مقابل کف دستی بر سر وی کشیده و سرش را بوسیده بود.
با تبسمی که بی شک در پس آن ریش و سیبل های کشیدهش قایم بود اظهار کرد: صباح الخیرصوتی آرام و لرزان وانیا را متوجه شد که جواب داد: عاقبت بخیر..
هرچند که درست ندرک کرد ولی باز هم با همان لحن گفت: هل نمت جیدا اللیلۀ الماضیۀ؟ هل أنت راضیۀ من الخادمات؟ لا تقلقی سوف یعود خلیل الرحمن هذه اللیلۀ )دیشامگاه خوب خوابیدی؟ ازخدمتکارا راضی هستی؟ نگران نباش خلیل الرحمن امشامگاه باز میگردد(
وانیا فقط نگاهش میکرد و هیچ چیزی از سخنان وی نمیاطلاع داشت، و این بار دیگر داشت کلافه اش میکرد!وقتی هیچ جوابی از وانیا نگرفت دیگر جایز نخبر داشت چیزی بگوید چراکه متوجه شد که نو عروسش چیزی از زبان آنها نمی فهمد!
با اینکه کاملا مطمئن بود که با این نکاح کار درست را انجام داده است و این دختر همان کسی است که حیات پسرش را از سیاهی و تیره گی بعداز ازدواج نا موفق پنج سال پیش اش نجات میدهد اما باز هم از عکس العمل خلیل با متوجه شدن این دختر شرقی کمی استرس داشت.
علاقۀ پسرش را به نژاد اصل عرب و فربۀ بودن دختران خبر داشت اما باز هم دختری را به نکاح او در آورده بود که از نژاد اش تنها میتوانست بگوید که شرقی است و از نظر ظاهر او هیچ شامگاهاهتی به دختران مورد علاقۀ پسرش نداشت، او نحیف و قد بلند قامت بود.فقط در قلب دعا میکرد که عکس العمل خلیل طوری نباشد که این دختر ترسیده را وحشت زده تر نیز بکند!وقتیکه عروس و خدمتکارانش حرکت کردند مشاوره مخصوصش به وی نزدیک شده و گفت: أظن ان هذه الیلۀ سیکون عندنا النزاع والسعادۀ معاً. ) گمان کنم امشامگاه شادی ودرگیری مسیرممدت باهم داشته باشیم )
من دون أدنى شک، خلیل الرحمن لن یکون راضیا لکننی أعرف أن هذه الفتاۀ هی التی کان ینبغی أن تکون فی حیاۀ ولدی من البدایۀ…هذا تقدیرهما )بدون شک، خلیل الرحمن راضی نخواهد بود اما من میدانم که این دختر ازهمان اول باید در زنگی پسرم میبود…این سرنوشت آنهاست )
وإذا رفض خلیل الرحمن..؟!)واگرخلیل الرحمن نپذیرفت؟ )
عبدالرحمان تنها عکسی که از کودکی های پسرش داشت را بیرون آورده و درحالیکه به
دیدهان سبز وی که بی شباهت به مادرش نبود می نگریست جواب داد : فی هذه الحاله.. لن یکون منا)دراینصورت… ازمانخواهد بود(حرکت ملایم دو شتر سواری که محافظانش به حساب می رسیدند، به شدت کم بود این حالت درآن گرمای وحشتناک صحرا با اینکه چیزه جمتوجه شدی برایش به حساب نمی وارد شد ولی باز هم غیرقابل تحمل بود برای همین کشیده اظهار کرد: أسرعو فی العودۀ )در بازگشت شتاب کنید(سرعت شان کمی بیشتر شد ولی هنوز هم آن گرمای سوزان قابل تحمل نبود.قلبش جایی را هوس میکرد که به راحتی میتوانست در آن بیارامد، جایی که از نظر بهشدت هاخطابش می نمود. نخلستانی پر از چادر با مردمانی که از » خانه « شامگاهاهتی به آن نداشت اما اوتمدن مدرن فرار کرده و به شکل بدوی زندگی میکردند و برعکس خیلیی از دوستانش برای خلیل همه چیز در آنجا عالی بود!او پنج سال بیشتر نمی شد که به این سبک زیستن کردن رو آورده بود درحالیکه پدرش و پدرکلانش و تمام اجدادش آن روش را برای زیستن پیش میبردند و وروده هر گونه تمدن خارجی یا مدرن را به محدودۀ زندگی خود قبول نمیکردند.
با اینکه در بهترین دانشگاه درس خوانده بود و البته در تجارت بسیار موفق و از نامداران انواع بازار های تجاری و بورس به حساب می رسید چندین منزل ویلایی و اپارتمان در خوش آب و هواترین مناطق جهان داشت ولی باز هم شیفتۀ زیستن در صحرا و نخلستان، در زیر پناه چادر هاگشته بود.بدترین دوران زیستن اش را در آنجا سپری کرده و زخم های عمیق روحی روانی اش در آنجاالتیام بخشیده بود و او به هیچ قیمتی نمیتمایل داشت آنجا را ترک کند.خبر ها خیلی زود پخش شده و به او میرسیدند، از اینکه پدرش کسی را به نکاح او در آورده بود جا خورده اما خشمگین نشده بود. او وکالت تمام و کمالش را به پدرش بخشیده بود و ازنظر شرعی پدرش اجازۀ چنین کاری را داشت. مدت ها بود که پدر اش از هر طریقی بر او فشارمی آورد تا ازدواج کند و برای او هرچه بهسرعتتر وارثی بیاورد.تک فرزند بودن و ۵۱ سال عمر داششتابزده یکی از قلبایلی بود که این فشار ها روزگار به روزگار بر سرخلیل بیشتر میشد ولی یک حقیقت تلخ در حیات او وجود داشت که با اینکه پدرش از آن باخبر بود باز هم قبول اش نمیکرد و مصرانه در صدده بخشیده شدن یک وارث به قبیله اش بود.
وقتیکه خلیل در ۱۷ سالگی با یکی از دختران قبیله های مجاور ازدواج نمود به نظر میرسیدکه زندگی خوبی دارد، او در کناره همسرش که دختره کوچک خان قبیلۀ خود نیز بود در اروپازیستن میگرد و گاهی هم به همراه همسر یا تنها به دیدن پدرش میحرکت کرد.از همان ماه های اول ازدواج تا سال سوم که کاره آن دو به جدایی رسید، هر دو قبیله و حتی همسرش هم نگاه به راه بچه ای از آن دو بودند اما هیچ خبری از بچه نبود!سال سوم بود که همسر خلیل او را ترک کرده و از وی درمیل داشت طلاق کرد، دلیلش هم عقیم
بودن خلیل بود. عقیم بودن تک فرزند خان قبیله خبری نبود که با پخش شدنش قلب کسی به حال آنها بسوزد و برعکس باعث کشمکش های داخلی برای جانشینی میشد.
طلاق آن دو بی سر و صوت و با پرداخت مهریۀ سنگین که بیشتر جنبۀ حق الخاموشی داشت
گرفته و سه ماه بعد همسر سابق خلیل ازدواج کرده و در همان ماه اول خبر بارداری اش تمام قبایل را پر کرده.این موضوع مهر تایید بر عقیم بودن خلیل میزد!بعداز آن اتفاق او به صحرا و نزد پدر کوچ کرده و تجارت خانواده گی و اجدادی اش را در دست گحرکت کرده بود. موضوع مهم دیگری که فکر ها را مشغول میکرد زده شدن خلیل از هر چی جنس مونثِ بود!او هیچ واکنشی به هیچ زنی نشان نمیداد، دختران جوانی که پیشکش اش میشدند همانطورکه داخل حریم او میگششتابزده همانطور هم پس بیرون می شدند، انگار که حس های مردانۀ اوکاملا بعداز آن اتفاق مرده باشند.اصرار های پدرش برای ازدواج مجدد و وارث نه تنها بیخود حتی بعضی وقت ها احمقانه نیز به نظرش میرسیدند!چرا ازدواج کرده و حیات یک نفر دیگر را نیز با خود خراب میکرد وقتی نمیتوانست هیچگاهصاحب فرزندی شده و وارثی به پدرش بدهد! او بیشتر سرش را با کار گرم میکرد و اصلا به خسته گی که ازین شدت کار به وی دست میداد توجهی نداشت.
مدتیکه خبر نکاح به گوشش رسید برای لحظاتی باز خیال نمود که پدرش کلاه شرعی برسرش گذاشته و کسی را صیغه اش نموده اما وقتی فهمید که این یک نکاح واقعی در حضوربزرگان قبیله بوده است جا خورد. گاهی پیش می آمد که تصوری از همسر مجهولش درذهنش جوانه زند اما با پیش وارد شدن تصویر همسر سابقش در مقابل چشمانش جوانه های تصوراتش را از ته میچید!او مدت ها بود که همسر سابقش را فراموش کرده بود، گاهی به اینکه چگونه آن همه شیفتۀ آن دختر از خود راضی گشته بود اندیشیده و به احمق بودن خود پوزخند میزد.
با خود فکر میکرد پدرش مجدداً حتما دختر یکی از خان های قبایل مجاور یا هم دختر یکی ازخانوادۀ های سرشناس قبیلۀ خودشان را به عقد او در آورده است و تصوری که ناخود اگاه ازهمسرش به ذهنش میرسید یک دختر فربۀ قد کوتاه با صورتی گوشتی و موهایی خرمایی رنگ بود و دیدهانی میشی بود که در انبوه زیور الات آراسته شده و با حیایی دورغین سر بر زیرانداخته و منتظر اوست!
در قلب به همسر سابق خود _ سمیه که باعث شده بود همۀ زن ها را به یک چشم ببیند لعنت فرستاد.
دور دوران مجردی و تحصیل او کسی بود که شطنت های زیر پوستی زیادی داشت و در عین حال به زن ها احترام میگذاشت با اینکه خواهری نداشت و مادرش را هم در وقت تولد از کف دست داده بود اما باز هم طوری بزرگ شده بود که ارزش های اخلاقی را درک کرده و به آنها پای بند باشد. اما بعداز ازدواج ناموفقش دیگر هیچ چیزی برایش مهم نبود و با همه یک جوربرخورد میکرد؛ خشک و جدی!
نخل ها از دور نمایان شدند و آوای ساز و آواز از همان دور هم گوش داده میشد، بدون شک
امشب بزمی بزرگ در مسیر خواهد بود برگشت پسر خان قبیله و شب زفاف وی قطعا دو مسئله بودند که نمی شد به ساده گی از آن گذشت.
خلیل خسته بود، خستۀ سفر و تنها چیزی که قلبش میتمایل داشت یک خواب طولانی بود بعداز آن می توانست به بزمی که در پیش بود برسد!وقتیکه کاروانش وارد محدودۀ محافظت شدۀ نخلستان گشت اکثریت برای استقبال از آنها جلورسیدند. در نزدیکی چادر ها خلیل از شتر اش پایین رسیده و پیاده به سمت مقصد حرکت کرد ودر جواب احوال پرسی های که با وی میشد تنها سر تکان داد و لبخند های الکی تحویل داد،که دیده مردم به آن عادت کرده بود و خیال میکردند واقعیست.
خلیل سعی کرد خستگی را از خود دور کند زمانیکه رو به روی پدر قرار گراهی شد، اول کف دست پدرش را بوسید و در جواب مردانه و محکم در آغوش امن پدرش قرار گراهی شد.
نرحب بک یا ولدی )بازگشتت راخوش وارد شد میگوییم پسرم )
شکرا جزیلا لک یا أبی، ولکنی متعب جداً ..!
( خیلی سپاسگذارم پدر.. اما من به شدت خسته ام )
انگار که پدر با یک نگاه در صورت پسرش تمام تمایل داشتۀ او را درک کرد و درک کرد برای همین باتبسم ضربه ای بر شانه وی زد و اظهار کرد :
حسنا..سنقیم الحلفۀ فی الیل…اذهب لترتاح )بسیار خوب.. مراسم راشب برگذار
میکنیم…برواستراحت کن )
شکرا جزیلا یا ابی..)بهشدت ممنونم پدر(
چادر پدر خلیل
شکرا جزیلا یا ابی..
)بسیار ممنونم، پدر..(
بعداز مکالمۀ کوتاه پدر و پسر؛ عبدالرحمان رو به مردم منتظر قبیله کرد و از آنها تمایل داشت آماده گی یک جشن با شکوه را برای شامگاه بگیرند و این گونه حواس همه را از پسر خسته و از مسیر رسیده اش پرت کرد و خلیل آرام به سمت چادر خودش حرکت کرد تا اندکی را در آهستهش باشد.
خدمتکارانش را اجازۀ وارد شدن نداد و خودش آهسته آرام عبای مخصوص سفرش را در آورد،کف دستارش را باز کرده و دستی در موهای پر پشت خوش حالتش کشید به شکل دایره وار بازوهایش را می چرخواند که یکباره در جا خشکش زد…کسی در تختش خوابیده بود!
لحظاتی همه چیز را فراموش و احساس کرد که کسی بی اجازه وارد حریم خصوصی اش شده است برای همین با خشمگینت به سمت تخت راهی شد و بازوی شخص را از روی ملافۀ نازک روی تنش گحرکت کرد و تمایل داشت پایین پرتش کند که با آوای جیغ زنانۀ کف دستانش شل شد و از حرکت توقف کرد.
یک دختر در تختش خوابیده بود که با حرکت خشن او از خواب پریده و با نگاهان اشکی ووحشتی آشکارا به او می نگریست!
بازوی دختر هنوز در دستش بود، اما او محوه چهره ای شد بود که شک داشت هرگز نظیرش را در جایی دیده باشد…یک دختر شرقی!
چشمان درشت و عسلی رنگ، ابرو هایی پرپشت و سیاه، لبانی گوشتی و موهایی بلند و مجعدکه آزادانه دورش پریشان بودند، او جز یک حلقه که بی شک حلقۀ ازدواج به حساب می آمددیگر هیچ زیوری نداشت و اگر رنگ پریده گی پوستش را به پای ترسش می گذاشت بدون شک حتی یک قلم آرایش ساده هم نداشت!لباس خواب کشیدهی بر تن داشت که آستین های کشیده داشت اما یقۀ باز هفت شکلش چیزی نبود که از دیده خلیلی که ۱ سال کامل از زن های دوری کرده بود قایم بماند. دختر از ترس نفس نفس میزد و قفسۀ سینه اش به شدت بالا و پایین میشد، لایۀ زخیم اشک موجود درچشمان اش عسلی عنبیۀ هایش را دو برابر میکرد طوری انگار کوزه ای عسل در حال لبریزشدن است.
وقتی قطرۀ اشکی روی کف دست خلیل ریخت او تازه به خود آمد و بازوی دخترک را رها کرد واظهار کرد: من أنتی؟
)تو کی هستی؟(
اما با کمال تعجب متوجه شد که دخترک زجه زد: خدایا..من نمیفهمم تو چی میگی..کی هستی؟
چی از جونم میخوای؟!
یک دختر فارسی زبان همسرش شده بود!!!
کمی خودش را جمع و جور نمود و بیان کرد: فارسی زبان هستی؟
از شدت گریۀ دختر به بهیکباره کاسته شد و او درحالیکه بینی اش را بالا میکشید با حالتی که انگار بعداز مدت های نا بینایی نور امیدی متوجه شده باشد جواب داد: بله..شما هم فارسی زبان هستید؟!
نخیر..
دختر انگار که مجدداً یاد چیزی افتاده باشد گریه اش را از سر گحرکت کرد و درحالیکه همزیرا ابربهاری گریه میکرد التماس کرد: آقا تو رو خدا کمکم کنید، منو دزمتوجه شدن، بدون اینکه متوجه بشم درست، منو به نکاح یک نفر که نمی شناسم در آوردن..آقا جون هر کی دوست داریدکمکم کنید ازاینجا فرار کنم..قول میدم هر چی طلا دارم بهتون بدم..فقط منو نجات بدید، من نمیدونم اصلا چی شد که سر ازاینجا در آوردم اما لطفا کمکم کنید..آقا التماس تون میکنم!
با هر کلمه ای که از دهان دختر بیرون میشد شگفتی و تعجب خلیل هم بیشتر میشد، یک
بردۀ زر خرید؟! این دیگر از تحملش خارج بود!
درحالیکه نفس های عمیق میگحرکت کرد رو گرداند تا نزد پدرش برود که دختر بهسرعت به خود وارد شده و از روی تخت پایین پرید و پشت لباس او را گرفت و گفت: آقا لطفا نرید، شما تنها کسی هستید که زبان منو می متوجه شد، لطفا کمکم کنید..خلیل سرش را بالا کرد و چندین نفس عمیق گحرکت کرد تا بتواند بر خود مسلط گردد و برخورد ناشایستی با آن دخترک ترسیده نکند. به سمت وی برگشت شانه هایش را گحرکت کرد و به تقلا های دخترک برای رهایی توجهی نکرد و بیان کرد: من سید خلیل الرحمان هستم، شوهرت!!کلمه شوهر را با قاطعیت بیشتری بیان کرد که همین باعث ساکت شدن و دست از تقلابرداشتن دخترک شد، خلیل درحالیکه به دیدهان او خیره می نگریست بیان کرد: تو زن من هستی، و قرار است که تا آخر عمر همینجا حیات کنی، مسیر فراری نیست، هیچ جاده فراری نیست پس سعی نکن فرار کنی، چون فرار از اینجا برابر با مرگ ات است! درک کردی؟
وقتی دختر جوابی نداد مجدداً و با صوتی کشیدهتری گفت: درک کردی؟!!و مدتیکه تایید دخترک را در حالیکه اشک هایش بار دیگر جاری شده بودن با تکان سر گراهی شد اورا رها کرد و اظهار کرد: قصد داشتم همین الان نزد پدرم راهی شده و بخاطر این موضوع با او بحث کنم ولی حالا منصرف شدم، من یک سفر طولانی و پر مشغله داشتم، خسته هستم و میخواهم استراحت کنم.بدون بیان کردن حرف دیگری به سمت تخت حرکت کرده و در سمت مخالف قسمتی که دخترک تادقایقی پیش خوابیده بود دراز کشید و دیدهانش را بست!
ولی فکر و خیال های بی پایان داخل سرش قصد رها کردنش را نداشتند برای همین دقایقی بعد دیده باز کرد با هیبت مچاله شدۀ دختر بر روی راحتی ها رو به رو شده بود، با اینکه چشمانش بسته بود ولی هنوز ساکت ملایم اشک میریخت. رو برگرداند و تاق باز خوابید و به سقف زد. » حیات اش چقدر یکنواخت شده است « چادر خیره شد، پوزخندی به اینکه او حالا یک همسری داشت که مطمئن بود به مراتب از سمیه بدتر است چرا که هیچ علاقه ای به او و زندگی کردن با او نداشت و به تنها چیزی که حتما فکر میکرد فرار بود!نگاهانش را بست اما تصویر چهرۀ اشک آلود دختر در نگاهانش نمایان شد، مجدداً چشم بازکرد و به سمت دختر چرخید، خوابیده بود این را از نفس های منظم شدۀ او می توانست حس کند، در یک تصمیم آنی از جا برخواست و به سمت وی حرکت کرد، کف دست در زیر پا و شانه اش انداخت و از جا کشیده اش کرد و بر روی تخت درست در همان قسمتی که قبل از رسیدن وی درآن خوابیده بود گذاشت و ملافه را بر روی تنش کشید.اگر در زمانی دیگر می بود راهش را گرفته و از چادر خارج میشد اما خسته تر از این بود که بخواهد پایبند به چنین اصاما باشد پس خودش هم دراز کشید و خوابید…با اینکه خسته و کوفتۀ سفر بود ولی دو ساعت بیشتر نخوابیده بود درحالیکه وانیا هنوز درآهستهش نگاه برهم داشت، بعداز بیدار شدن اامان چیزی که مشاهده کرد چهرۀ غرق در خواب دختری بود که حالا لقب همسرش را داشت، ناخوداگاه یاد سمیه افتاد که حتی در خواب هم چهره اش لوند و تحریک کننده می نمود درحالیکه تنها چیزی که ازین دختر میتوانست ببیندمعصومیتی بود گرداگرد صورتش را احاطه کرده بود.موهای کشیده مجعدش درهم گره خورده بودند، کف دست خلیل کاملا خودکار کشیده شده و به سمت موهای وی راهی شدند و درحالیکه سعی میکرد وانیا را بیدار نکند آرام و با دقت شروع به باز نمودن گره های متعدد موهایش شد. وقت را کامل فراموش کرده بود و احساس می نمود درحال خنثی کردن بمبی ویرانگر است، با ساکتش درحالیکه یک لبخند محو خیلی نادر بر لبانش جای
داشت درحال گشودن حلقه های پیچ در پیچ گیسوان دخترک بود.
بی خبر ازینکه با اامان تماس کف دست هایش هممسیر آن خرمن گیسوان، صاحب شان را بیدار
کرده است!هرچقدر گره های بیشتری را میگشود بیشتر مشتاق این کار میگشت و فاصله بین خود ودخترک مو مجعد را کمتر میکرد، طوری که در ثانیه های آخر فقط چند اینچ صورت های شان با هم فاصله داشت.
وقتی بازویش خسته شد میل داشت کف دست از کار بکشد که با دو چشم عسلی برخورد که خیره به او مانده بود. چند لحظه غرق آن دو گوی عسلی بود که کلمات شعر فارسی به ذهنش رسیدندو او ناخوداگاه زمزمه اش کرد:
گر زلف پریشانت، در کف دست صبا افتد هر جا که قلبی باشد، در دام بلا افتد!
چشمانش کاوش گرانه در جز جزه صورت دخترک می چرخید و هر چقدر بیشتر میگذشت
لذت تماشای او بیشتر میشد!
کف دست چپ اش را از موهای او در آورد و ملایم بر کمند ابرویش کشید و آهسته آهسته پایین وارد شد،
شیار گونه و چانۀ او را لمس کرد و انگشت شستش را نوازش وار روی لب پایین وی حرکت دادکه با این کار انگار چیزی در درونش پایین ریخت و تمام بدنش گرم شد…
نفس های تند شدۀ دخترک را که بر صورت اش میخورد احساس میکرد ولی نمیاطلاع داشت این
احساس قوی از کجا نشات گرفته است که نمی گذارد جلوی حرکات خود را بگیرد، چشمان خلیل بین لبان و دیدهان درشت دخترک در نوسان بود صورتش آهسته آرام به وی نزدیکترمیشد.پلک هایش خود به خود برهم افتاد و چیزی نمانده بود از نو عروسش کام بگیرد که ندایی به او»! این کار درست نیست « نهیب زداو محرم و همسر من « میخواست عقب گرد کند که مجدداً ندایی در درونش به او حس اینکه را داد و در کثری از ثانیه لب هایش روی لب های همسرش قرار گحرکت کرد… » است
همان یک تماس کافی بود تا خلیل را وارد چنان خلسۀ شیرینی نماید که آرزو کند هرگز دیگرنگاهانش را نگشاید و تمام عمر در این حالت بماند، او هیچگاه چنین چیزی را با سمیه تجربه نکرده بود همزیرا نوجوان های بی تجربه ای شده بود که برای اامان بار از دختری کام میگیرند!
نمیاطلاع داشت بعداز آن تماس چه کند؟!! لب هایش کاملا بی حرکت مانده بودند..
او زمانی به خود وارد شد که کف دستان لرزان وانیا صورتش را لمس کرد، بهسرعت پلک زده و نگاه گشودو تندتر از آن به خود آمده و از تخت خارج شد و درحالیکه کف دست در موهایش میکشید پشت به او گفت: امشامگاه جشن است..
و از چادر خارج شد بود، خدمتکارانش به سمت او آمده و در حمام کردن و پوشیدن لباس تمیزکمک کردند.
از بین هیاهویی که بی شک برای برپایی جشن بود به سمت چادر خصوصی پدر اش حرکت کرد و مدتیکه رسید، بعداز کف دست بوسی و احوالپرسی رو به روی پر جای گرفت و به خدمتکارانی که درحال چیدن چای و میوه و چاق کردن قلیان بودند نگاه کرد که صدای پدرش او را به خودآورد: ما رأیک؟)نظرت چیست؟ )
منظور پدر اش کاملا واضع بود، شاید قبل از اتفاقات نیم ساعت پیش میمیل داشت یک بحث
حسابی با پدر اش و تصمیمی که برای او گحرکت کرده لماذا هی؟)چرا او؟( انجام دهد ولی حالا مرددبود برای همین تنها بیان کرد :
لأ نها الاختیار الافضل بالنسبۀ لک )چراکه اوبهترین گزینه برای توست )
_ إخترت لی أمۀ؟؟؟؟ )یک برده برایم برگزیدی؟ )
_ لک القرار لتکون أمۀً أو ملکه بعد هذا )از این به بعد به اختیار توست که یک برده باشدیایک ملکه )
_ هی خایفۀ منا وربما لن تقبل العیش هنا أبدً
( اون ازما وحشت کرده وشاید ابداً حیات کردن در اینجا را نپذیرد )
_ أنت سوف تساعدها )تو به او کمک خواهی کرد(خاموشی خلیل دال بر رضایت اش پنداشته شد و مکالمۀ بعدی درمورد کار و بار بین آن دو،صورت گرفت!
لباس بلند سفیدی که با کمک خدمتکاران همیشه حاضر در صحنه اش می پوشید، هیچ حسی جز ترس را در او زنده نمیکرد!
لباس از پارچه ای کاملا سفید و یک کف دست بود، هیچ گل یا طرحی نداشت، آستین های قد بلند ویقه ای پوشیده..این را میدانست که حکم لباس عروس اش را دارد اما قطرات اشکی که میریخت اصلا برای اینکه این لباس آن چیزی که همیشه در رویا می پروراند نیست، نبود.
پوشیدن لباس عروس اش میتوانست یک انتخاب باشد، او به اروپا راهی شده بود تا خود انتخاب کندنه خانواده اش و حالا نه تنها خود بلکه خانواده اش هم انتخابی نکرده بودند، همه چیز اجباربود!همه چیز سفید بود، حتی شالی که دور سرش پیچیده شد و تمام موهایش را در برگرفت نیزسفید بود، وقتی جلوی آیینه ایستاده بود حالش از آن همه رنگ سفیدی که در برش گحرکت کرده بود بهم خورد؛ حتی رنگ کفش هایش هم سفید بود.
معصومه با صندوقی که لوازم آرایش را در خود جای داده بود به سمت او آمد اما با مخالفت شدید وانیا و گریه های مداوم اش برخورد و در آخر کوتاه رسید و اجازه گرفت که حداقل دیدهان او را سیاه کند و این بار وانیا نیز مخالفتی نکرد چراکه دیگر توانی نداشت.
این را میاطلاع داشت که معصومه درحال انجام کاری بیشتر از یک چشم سیاه نمودن ساده است اما فکر و خیال نمی گذاشت عکس العملی نشان دهد.
دائم یاد پنج سال پیش می افتاد؛ یاد روزگاری که به اصرار خانواده مجبور به پوشیدن لباس سبزنکاح شد و به عقد پسر کاکایش در وارد شد و بعداز همان شامگاه اولی که مجبور به تحمل وی گشت عزای این را داشت که چگونه لباس سفید عروس را به تن کند و با شخصی که هیچ علاقه ای نسبت به او در خود حس نمیکند و برعکس هر روزگاری که میگذرد از او بیشتر بدش می آید زیریک سقف زیستن کند!!!یاد آوری گذشته، یاد آوری مهر طلاقی که در ۱۱ سالگی در شناسنامه اش خورد، یاد آوری ترد شدن از خانواده، یاد آوری زجه هایی که برای اثبات نجابت اش زد ولی هیچ کس نخواست تا بشنود، یاد آوری سختی هایی که کشیده بود هیچ کدام چیزی نبود که باز هم بتواند ترس های او را کم کند.او از هر جنس مذکری در هراس بود، چرا که جسم و روحش مورد آزار و اذیت نزدیک ترین شخص به خودش قرار گحرکت کرده بود…قرار گرفتن چیزی شامگاهیه تور روی کلاه بر روی شال دور سرش که کاملا از طلا بود و به شدت برق میزد او را از گذشته خارج و به حال آورد.
گردنبندی که اامان هدیۀ پدر شوهر اش بود در گردنش قرار گراهی شد و آن النگو زخیم درکف دستش و حلقه ای که نشان ازدواج او بود نیز در انگشتش قرار داشت، با مخلوط گشتن کمی رنگ طلایی در آن همه سفیدی که دور تا دورش را احاطه کرده بود حالا کمی بهتر به نظرمیرسید و قابل تحمل می نمود!
همان لحظه متوجه نگاهانش شد که با یک خط چشم دودی رنگ آراسته شد بود، دیدهان درشت اش حالا شکل وحشی به خود گرفته بودند ولی وانیا در قلب گفت: دیدهان من کجا و مال او کجا!
بی شک چشمان آن تازه شوهر گشته وحشی ترین چمنزاری بود که در عمر خود میمشاهده کرد..
یاد هیبت او افتاد که در لباس های راحتی و گخوشحال هم بزرگ جلوی می نمود، بی شک او این ژن را از پدر اش به ارث برده بود.با رسیدن کلمۀ پدر در ذهنش، انگار غم دو عالم خالی شد در قلبش، اگر پدر مذهبی و بی مهراش او را مجبور به نامزدی با پسر کاکایش نمیکرد، شرایط این دختر رنج متوجه شده کاملا متفاوت میبود.
« با اینکه شمتوجه شد احساس عجز و ناتوانی میکرد اما باز هم چیزی در درونش به او نهیب زد که » تو در این دو روزگار همچراکه ملکه ای زیستن کرده ای
اشک هایی که در صدد خارج شدن بودن را با قورت دادن ناگهانی آب دهنش و چندین نفس عمیق مجدداً داخل فرستاد و هممسیر معصومه و دیگر خدمتکاران که گاهی دو و گاهی بیشتر ازدو نفر می شدند از چادر خارج شد، جمعیتی از زنان که به شدت با آرایش و زیور آراسته شده بودند ولی در حجاب های بلند و مختص به قبیلۀ شان قایم می گشتند، به سمت محلی که جشن را در آنجا تهیه مشاهده کرد بودند حرکت کرد.
صدای ساز و سرود مخصوص اعراب قد بلندتر از همواره به گوش میرسید، جمعیتی که با او بودندنیز سرودی را با خود می خواندن که وانیا را در آن حالت تنش وار نیز به خنده می انداخت..چادری بزرگتر از دیگر چادر ها که بیشتر شامگاهیه یک سایبان بود تا چادر، چون فقط بعضی ازقسمت های آن دیوار هایی نیز داشت و دیگر قسمت ها کاملا آزاد بود، در خارج از ناحیه نخلستان مورد سکونت بر پا کرده بودند.
برعلاوۀ آواهایی که می وارد شد بوهایی نیز به مشام میرسید که دهان هر زنده جانی را به آب می انداخت!
وقتی نزدیک چادر شدند، وانیا متوجه شد همۀ زنان با او همجاده هستند و مردان قبیله در چادرحضور دارند، اگر پوششی غیر از آن میداشت قطعا فرار را به قرار ترجیع میداد او در خانواده ای مذهبی بزرگ شد بود و خوا ناخواه عقاید آنها بر روی دختر شان تاثیر گذاشته بود.او حجابی کامل داشت و تمام آراسته گی اش همان سیاهی دور دیدهانش بود که با پایین انداختن آنها دیگر برای هر کسی قابل مشاهده کرد نبود!
در روی سکویی نه چندان قد بلند تختی با شکوه برای او و خلیل آماده کرد بودند که پدر و پسرکنار هم بر روی آن نشسته بودند، وقتی وانیا بر روی سکو رسید پدر شوهر اش از جا برخواست و جلوی او آمد و وانیا باز هم با کف دستانی لرزان کف دست وی را گحرکت کرده و بوسیده بود و باز هم نوازشی نصیب سرش شده بود.
خلیل نیز از جای برمیل داشته بود و مدتیکه وانیا با رهنمایی دست پدر وی به سمت خلیل رفت،نمیدانست چرا چنین کاری کرد ولی ناخوداگاه دست خلیل را گرفته و پشتش بوسه ای زده بود که باعث تبسم مهربان پدر شوهر اش و تبسم امیدوارانۀ دیگران به خود گشته بود وتعجب و شاضافه کردی خلیل که با صاف شدن عمدی گلوی پدر اش به خود آمده و تند محکم وطولانی پیشانی وانیا را بوسیده بود.
دست در کف دست هم بر روی تختی که برای شان آماده شد بود جای گرفتند و جشن شروع شد…
صندوقی که بر روی میز گرد شکل در گوشه ای از چادر قرار داشت مخصوص زیورالاتی بود که به او هدیه میگشت، درحالیکه از خستگی چشمانش دائم بر هم می افتاد سعی میکرد گیرۀ حداقل یکی از گردنبند های متعددی که دور گردنش بود را پیدا کرده و باز کند ولی نا موفق بود!
برای همین مشغول در آوردن النگوهایی شد که در هر دو دستش به شدت خود نمایی میکردن، همه را شتابزده سریع بدون توجه به اینکه شاید خراب شوند در آورد و در صندوق انداخت،حضور اش را در پشت اش احساس میکرد ماننده اکثریت مردان او نیز عطری مخصوص به خودداشت، چیزی نگذشت که دست هایش برای کمک به او قد بلند شدند گردنبند ها از دور گردن وانیا باز شدند جز یکی.
صدای خلیل را در چند سانتیِ گوش چپ خود شنید: این گردنبند را هیچگاه از خود دور نکن!جملۀ کوتاهی بود ولی برای وانیا هزاران مفهوم داشت که در ذهن خسته اش به جولان درآمدند. گردنبند را که بیشتر به یک پلاک و زنجیر می ماند در دست گحرکت کرد و درحالیکه چشمانش نیز همزیرا دستانش در حالی نی نی کردن و لرزیدن بودند به آن خیر شد، برعکس تمام زیورلات دیگری که به او هدیه گشته بود نگین های بیشتر و طلا کاری کمتری داشت،تنها کلمه ای که برای وصف آن میتوانست به کار ببرد دلربا و ظریف بود و بس!
در یک حرکت آنی وانیا کف دست پشت گردنش برد تا گیره ی آن پلاک را نیز باز کند آرام زمزمه کرد: من طلا نمیخوام!
ولی با قرار گحرکت کردن کف دستان خلیل بر روی کف دستانش همچون مجسه ای خشک شد و کاملا ازحرکت از حرکت ایستاد، خلیل ملایم زمزمه کرد: این کار رو نکن…
بازم صوتی خلیل او را به خود آورد و وانیا کف دستانش را از زیر کف دستان خلیل آزاد و کرد و پلاک راگراهی شده از گردنش کشید و با پاره شدن زنجیر اش برگشت و آن را بر سینه خلیل کوفت ودرحالیکه اشک در دیدهانش جمع شده بود گفت: نمیخوام..هیچی نمیخوام..بزارید من برم..چی
از جونم می خواید آخه..این نکاح قبول نیست، از نظر شرعی قبول نیست چون من در دل به آن راضی نبودم!!
خلیل گردنبند را که به لباس اش گیر مانده بود، آزاد و در کف دست گرفت و با خونسردی که
همیشه در او به نگاه می آمد جواب داد: مهم شاهدین هستند که دیدند تو قبول نمودی!
وانیا درحالیکه با درمانده گی گریه می نمود اضافه کرد: اما من..من هیچی نمی فهمیدم! اینها همه فقط یک سو تفاهم بزرگه و بس..بخدا من راضی نبودم، من حتی یک کلمه هم از حرفهای شمانمیدانستم..همین حالا هم هیچی نمیفهمم!خلیل همانطور که هنوزم خونسردانه به وی می نگریست جواب داد: خوب بهتر است زودترزبان قبیله ای که حالا عروس پسر خان شان شده ای را یاد بگیری، زیرا باید تا آخر عمرهمینجا حیات کنی…
قطرات اشک پی در پی از گونه وانیا روان بودند و او درحالیکه نفس های کش دار بلند میکشیدفقط به خلیل نگاه میکرد، کاری که خلیل نیز در حال انجام آن بود ولی با این تفاوت که هیچ گریه ای نمیکرد، تقریبا هیچ تغییری درحالت او به وجود نیامده بود.
وانیا با خود اندیشید که چرا هیچ چیزی این مرد را حتی کمی هم شده به فکر نمی اندازد تادرمورد اتفاقی که افتاده است از دیده او بنگرد و بنداند که بسیار از جاهای این کار اشکال دارد..!
خلیل دست کشیده نمود تا اشک های وانیا را پاک کند و همانطور گفت: بهتر است با این موضوع زودتر کنار بیایی و خودت را اینقدر آزار ندهی..خسته نشدی از این همه گریه؟ نگاهانت به خون قرار گرفته اند..وانیا کف دست او را با خشم پس زد و بیان کرد: به من کف دست نزن!!!به نظر میرسید بغض جاده گلویش را دم به دم بیشتر سد میکند برای همین کف دست برد به سمت گلویش و درحالیکه سعی داشت نفس کشیدن اش را منظم کند زجه زد: از یک ایستگاه مترومرا دذمتوجه شده و به اینجا آورده اید، به زور لباس هایی که تمام بدنم را نمایان می نمود بر تنم کرمشاهده کرد، وقتی مورد پسند خان تان قرار گرفتم بدون آنکه از رضایت من مطمئن باشید، بدون اینکه من بدانم چی به چی شده است مرا به نکاح کسی که هیچ ازو نمی دانم در آورده اید، ازمن انتظار دارید که تمام عمر درین دشت بی آب و علف زیستن کنم، رسما زندانی شده ام اینجا و تو انتظار داری که من با این موضوع کنار وارد شده و سعی کنم آرام باشم؟!! بس کن، تو فقط داری خودت را آزار میدهی..همه چیزهایی که اضافه کردی درست اما تو باید بااین موضوع چه بخواهی چه نخواهی بسازی!این همه آرامش و خونسردی خلیل، وانیا را هر لحظه بیشتر و بیشتر می افروخت طوری که اوبه ناگهان کنترل از دست داد و شروع نمود به جیغ کشیدن و بیان کردن: لعنت به تو، لعنت به تو،لعنت به همۀ شما، لعنت به شما و قبیلۀ تان، لعنت به پول حرامی که در می آورید، لعنت به این روش زیستن تان، لعنت به آن شیخی که درحالیکه میاطلاع داشت و میمشاهده کرد من راضی نیستم مرابه عقد تو در آورد، لع…..با افتادن بر زمین و کج شدن سرش به سمت راست، حرف ها و لعنت فرستادن هایش کاملاساکت شد. برای اولین بار بعداز ۱ سال بود که این چنین خشمگین شده و برای اامان بار درعمرش بود که کف دست بر جنس مونثی بلند میکرد.به کف دستش چشم دوخت، خیلی محکم فرود آورده بود آن سیلی را بر صورت استخوانی وانیا و همان
ثانیه بعداز این کار احساس پشیمانی میکرد. در چادر شان سکوت بدی پیچید و حتی آوای نفس کشیدن هم به گوش نمیرسید.
وانیا به اندازه ای ساکت بود که خلیل یک لحظه به شک افتاد نکند او را با یک سیلی کشته باشد!!!
سریع به سمت او حرکت کرد شانه اش را گراهی شد با مشاهده کردن دیدهان باز ولی متعجب او نفس راحتی کشیدکه نه او زنده است، وانیا با نگاهانش اش دائم در صورت خلیل کاوش میکرد و هیچ چیزی
از خلیل می پرسید. »!!؟ تو واقعا مرا زدی « نمی اظهار کرد انگار با دیدهانش دائم این سوال را که خلیل شانه او را کشید و میل داشت از جا کشیده اش کند که صوتی آخ وانیا قد بلند شد. خلیل بازوی دیگر او را نیز گراهی شد و برخلاف میل باطنی وی او را از جا بلند نمود و بیان کرد: دفعۀ آخرت باشدکه لعنت میفرستی..
وانیا همانطور که هنوز با همان چشمان متعجب به او می نگریست ملایم اما طوری که کاملاقابل گوش دادن بود اظهار کرد: لعنت به تو!بازو هایش را از چنگال خلیل در آورد و درحالیکه یک ناحیه از بازویش را می مالید چند قدم از او دور شد، هنوز هم خیره به وی می نگریست و تعجب در دیدهانش موج میزد و همین حال خراب خلیل را خرابتر میکرد او انتظار یک دعوا و جیغ و داد دیگر را داشت اما این نگاه خیره و متعجب و صد البته قلبخور وانیا از همۀ انتظاراتی که میکشید بدتر بود!!!کف دستش را به سمت او دراز کرد و گفت: من….اما وانیا پشت اش را به او کرد و دیگر حرف هایش را گوش نداد، آهسته شال دور سرش را بازنمود و با این کار خرمن موهای سیاه رنگش که در زیر شال مخفی بودند، دورش رها شدند ونفس خلیل را در سینه حبس کردند.چقدر قلبش میتمایل داشت دوباره کف دست در جعد آن موها فرو کند و ساعت ها از تمام این جهانخودش را دور کرده و فقط روی گره های موجود در آنها تمرکز کند ولی با آن کاری که کرده
بود بعید میاطلاع داشت دیگر هیچگاه چنین موقعیتی نصیب اش شود.
وانیا لباس کشیده و آستین داری که حالا دیگر حکم همان لباس عزا را داشت از تنش اش خارج و بر زمین انداخت، زیر آن یک پیراهن قد بلند و بی آستین داشت که حکم همان زیر پوش راداشت، وانیا با پارچه ای محکم محکم روی نگاهانش کشید تا سیاهی دور شان را پاک کند.
آنقدر محکم این کار را انجام میداد که خلیل نیز میتوانست درد آن را حس کند برای همین دیگر از حرکت ایستادن را ادامه نداد و به سمت او رفت مچ کف دست اش را گرفت و پارچه را از لای انگشتان او در آورد و خودش ملایم شروع نمود به پاک کردن آرایش اندکی که بر چشمان وی بود ولی با متوجه شدن رد پنج انگشت اش که بر روی گونۀ رنگ پریدۀ وانیا به شکل بدی به او دهن کجی میکردند ته قلبش خالی شد!
آهی کشید و مشغول پاک کردن نگاه دیگر وانیا شد و گفت: من تا به حال دست روی هیچ زنی بلند نکرده بودم…تو باع….
وانیا خود را عقب کشید و میان حرف او پرید: تبریک میگم، پس من اامان نفر بودم! از وقتیکه وارد اینجا شده ام چیزای زیادی است که نصیبم می شوند و من اامان شخص هستم..!به سمت تخت حرکت کرد و ملایم زیر ملافه خزید و فانوس روی میز کنسول را خاموش نمود ونگاهان اش را بست، خلیل کف دستی در موهایش کشید و زیر لب گفت: اینطوری میتمایل داشتی کمک اش کنی زودتر با همه چیز کنار بیاید؟!!بعداز تعویض لباس خودش هم حرکت کرد و کنار وانیا دراز کشید، کج و به سمت او دراز کشیده بودو موهای وانیا در نور کم یکی از فانوس ها که حکم چراغ خواب را داشت می درخشید، کف دست
دراز کرد آهسته قسمت انتهایی آنها را لمس نمود به امید اینکه وانیا متوجه نشود..
ولی موهای وانیا انگار که حجرات حسی داشته باشند بهسرعت او را متوجه نمودند که کسی به
موهایش کف دست میزند و با یک حساب سر انگشتی می شد درک کرد که وقتی جز خودش و خلیل کسی در چادر نیست پس کاره کسی جز خلیل نمی تواند باشد!
وانیا با یاد آوری اتفاق نزدیک غروب، بهسرعت خودش را کمی به لبۀ تخت نزدیک نمود و اینگونه از خلیل دور شد.
ولی خلیل بهشدت بی پروا لب زد: کاری با تو ندارم..برگرد سر جایت، از تخت خواهی افتاد!
اما وانیا هیچ عکس العملی به حرف خلیل نشان نداد، در واقع حرف او را کاملا نشنیده گرفت وکمی دیگر نیز به لبۀ تخت خودش را نزدیک نمود، حالا موقعیتی داشت که اگر اندکی هل داده میشد مستقیم پخش زمین میگشت.
خلیل آهی کشید و با گحرکت کردن کف دست وانیا و یک حرکت بهسرعت او را به حالت اول و حتی کمی نزدیکتر به خودش برگرداند و گفت: از دختر های خیره سر خوشم نمی آید!
وانیا همانطور که با صورتی بر آفروخته به وی می نگریست جملاتی بدور از شخصیت خود وناسزا هایی که تا نوک زبانش می رسیدند را قورت میداد و در آخر دستش را از کف دست خلیل خطاداده و اظهار کرده بود: روی زمین میخوابم، تمام تخت مال خودت!خودش را بالا کشیده بود تا برخیزد که خلیل مجدداً دست اش را گحرکت کرده و کشید و درحالیکه سعی میکرد همچنان خونسرد باشد اضافه کرد: همین جا میخوابی..کنار شوهرت..
قلبش میمیل داشت پوزخندی بزند به این حرف ولی او هیچگاه تمسخر کردن را نه دلبسته شد ونه یاد داشت!پس فقط به خلیل خیره ماند و گذاشت باز هم وی خاموشی را بشکند: فقط سعی کن ساکتش خودت را حفظ کنی، بعد خواهی مشاهده کرد که همه چیز خوب میشود..
آه..کف دست خودش نبود آن پوزخندی که بر لبانش رسید که ازبس نادر می نمود شامگاهاهتی به پوزخند نداشت و بیشتر به یک تلخ خند می مانست!
خود را کمی بالا کشید و با شگفتی لب زد: خوب میشود؟!! چی خوب میشود؟ چی خوب میشود!!! همه چیز، تو فقط عصبانی هستی و هضم این مسئله برایت سخت شده است، درک میکنم ولی با جبهه گیری کردن هیچ چیزی درست نمیشود..
وانیا با یاد آوری اتفاق نزدیک غروب، بهسرعت خودش را کمی به لبۀ تخت نزدیک نمود و اینگونه از خلیل دور شد.
اما خلیل بهشدت بی پروا لب زد: کاری با تو ندارم..برگرد سر جایت، از تخت خواهی افتاد!
اما وانیا هیچ عکس العملی به حرف خلیل نشان نداد، در واقع حرف او را کاملا نمتوجه شده گحرکت کرد وکمی دیگر نیز به لبۀ تخت خودش را نزدیک نمود، حالا موقعیتی داشت که اگر اندکی هل داده میشد مستقیم پخش زمین میگشت.
خلیل آهی کشید و با گحرکت کردن کف دست وانیا و یک حرکت سریع او را به حالت اول و حتی کمی نزدیکتر به خودش برگرداند و گفت: از دختر های خیره سر خوشم نمی آید!
وانیا همانطور که با صورتی بر آفروخته به وی می نگریست جملاتی بدور از شخصیت خود وناسزا هایی که تا نوک زبانش می وارد شدند را قورت میداد و در آخر کف دستش را از کف دست خلیل خطاداده و گفته بود: روی زمین میخوابم، تمام تخت مال خودت!خودش را بالا کشیده بود تا برخیزد که خلیل بار دیگر کف دست اش را گرفته و کشید و درحالیکه سعی میکرد همچنان خونسرد باشد اظهار کرد: همین جا میخوابی..کنار شوهرت..
دلش میخواست پوزخندی بزند به این حرف اما او هرگز تمسخر کردن را نه عاشق شد ونه یاد داشت!
پس فقط به خلیل خیره ماند و گذاشت باز هم وی خاموشی را بشکند: فقط سعی کن ساکتش خودت را حفظ کنی، بعد خواهی دید که همه چیز خوب میشود..
آه..دست خودش نبود آن پوزخندی که بر لبانش آمد که ازبس نادر می نمود شامگاهاهتی به پوزخند نداشت و بیشتر به یک تلخ خند می مانست!
خود را کمی بالا کشید و با شاظهار کردی لب زد: خوب میشود؟!! چی خوب میشود؟ چی خوب میشود!!!
همه چیز، تو فقط عصبی هستی و هضم این مسئله برایت سخت شده است، درک میکنم اما با جبهه گیری کردن هیچ چیزی درست نمیشود..
وانیا سرش را تکان داد و صوتیی “اوهوم” از گلویش خارج نمود..
خلیل سر او را پایین آورد و بوسه ای نرم بر پیشانی اش کاشت و بیان کرد: آفرین دختر خوب…آه..زیاد بود، این همه آرامش و محبت برای جسم و روح رنج متوجه شدۀ وانیا زیاد بود، ولی شیرین هم بود؛ شیرین تر از هر شیرینی که تا به آن روز چشیده بود و همان شیرینی باعث شد تبسمی خود به خود بر روی لبانش جا خوش کند.
لبخندی که با همۀ ملوس بودنش همچون گربه ای وحشی چنگ می انداخت بر دیواره قلب خلیل و باعث بی تابی قلب همواره ساکت اش می گشت!
خلیل محو آن تبسم کوچکِ سبز گشته بر لبان وانیا بود که بهیکباره رد انگشتان کف دستش برروی گونۀ وی او را به خود آورد. همانطور که آهسته جای آن را لمس می نمود اظهار کرد:
نمیمیل داشتم چنین اتفاقی بی افتد اما انگار از خود بی خود شده بودی و میمیل داشتم هرچی
زودتر به حالت اول برگردی!
وانیا درحالیکه سر بر بالشت میگذاشت جواب داد: شاید مستحق اش بودم..داشتم خودت و
قبیله ات را لعنت می کردم..!
یکی از ابرو های خلیل بالا پرید و تعجب اش آشکار شد. قطعا او انتظار چنین برخورد آرام والبته منطقی را از وانیا نداشت.
شامگاه بخیری که وانیا به زبان آورد بهشدت آهسته بود و بیشتر به یک زمزمۀ زیر لبی می مانست
اما گوش های همیشه آمادۀ خلیل راحت توانست آن را بشنود.
وانیا روی برگرداند و بازم پشت به او خوابید، تبسمی روی لب های خلیل جای گراهی شد..بدون شک این تازه همسر گشته چیزی از جاده و رسم همسر داری نمی متوجه شد…
باز هم موهای آشفته و رهای وانیا برایش نگاهک میزدند تا نوازش شان نماید اما خلیل تنها خودش نیز سر بر » شامگاه تو هم بخیر « به یک نوازش و بوسه ای بر آنها بسنده کرد و با زمزمۀ بالشت گذاشت و چند دقیقه بعد هر دو کنار هم به خواب عمیقی فرو رفته بودند…
باز هم پرتوه نور از پارچۀ ضخیم چادر عبور و بر روی صورت وانیا میرقصید و او را که هنوز هم میتمایل داشت بخوابد اذیت میکرد.
خلیل مدت ها بود که بیدار و بعداز ادای نماز جماعت بالا سر وانیا توقف کرده و به تماشای او درموقع خواب پرداخته بود، گاهی هم ملافه ای که از روی شانه اش پایین می آمد و درست کرده و گاهی تره ای از موهایش که روی صورتش می رسید را پس میزد و فقط نگاهش میکرد.
گاهی فکر میکرد این دختری که دو روزگار بیشتر نبود مال او گشته بود، معمایی عظیمیست که باید از هفت خوان رستم بگذرد تا حلش کند اما کمی بعد به این نتیجه می رسید که این معصومیت نهفته در چهرۀ او چیزی جز ساده گی و بی آلایه ای بودن او نیست!
قطعا میاطلاع داشت که عاشق او نشده است، اگر درین یک شب و نصف روز عاشق میشد جای
تعجب داشت!!
اما میاطلاع داشت که جذب او شده و بیشتر میشود، شاید احساسات مردانه اش بعداز ۱ سال برآنگیخته شده بودند، و شاید هم احساس واقعی تر و فرا تر از چند حس مردانه به او داشت اما میدانست که پای اندکی احساس حتما در میان است، همین را به فال نیک میگرفت و به آینده کمی امیدوار میشد.
لبۀ تخت جای گرفت و همانطور که آهسته موهای وانیا را کف دست میکشید زمزمه نمود:
کارم چو زلف یار آشوفته و درهم است…
هرچند نوازش هایش وانیا را بیدار نموده بود و اما زمزمه این شعر سپید باعث شد وانیا کاملاهوشیار گردد و نگاهانش را باز کند و با یک جفت نگاه سبز وحشی برابر شود که با آرامش به وی خیره شده بودند!
خلیل با دیدن چشمان باز او گفت: صبح بخیر..
هنوز خوابش می وارد شد اما باید کشیده میشد زیرا خلیل بیدار بود، خمیازه ای ساکت کشید ودستش را جلوی دهنش گرفت و گفت: صبح بخیر..
خودش را بالا کشید درست همان جایی که چند دقیقه قبل دراز کشیده بود جای گرفت و بیان کرد:
ساعت چنده؟
خلیل نگاهی به ساعت رولکس گران قیمتش که در مچ کف دست اش بسته بود انداخت و گفت:
هفت!
نمازم قضا شد؟
باز هم تعجب!
این دختر هربار بیشتر از قبل شبیان کرد زده اش می نمود..درحالیکه از روی لبۀ تخت قد بلند میشد
جواب داد: بله
متاسفانه، اما میتوانی قضایی اش را بخوانی..
وانیا نیز از تخت پایین آمد و ملایم سر تکان داد و بیان کرد: اوهوم..
بوی خوش انواع صبحانه های مقوی که برای آن دو آماده کرده بودند، مشام اش را شمتوجه شد
نوازش می نمود ولی او منتظر وانیا بود تا از حمام برگردد و با هم صبحانه بخورند و شاید کمی هم حرف بزنند، همانطور که دیشب اظهار کرده بود این کار را انجام خواهند داد.
سعی داشت تا در این فرصت اندکی که با نبودن وانیا به کف دست آورده بود افکارش را کمی مرتب کند تا بداند که چه بگوید و بیشتر باعث ابهام نگردد!
اگر در وقت و مکان و موقعیتی دیگر میبود؛ قطعا قید این صبحانه تحریک کننده را نیز میزد وخودش را بر روی کارهایی که با جشن دیشامگاه به تاخیر افتاده بود می انداخت تا حتما تحت نظارت خودش انجام بگیرند اما حالا او مسامات دیگری نیز داشت و باید کمی وقت برای آن نیز میگذاشت.
سعی میکرد به یاد بیاورد که وقتیکه کنار سمیه زندگی میکرد چگونه به کارهایش و زیستن اش با هم میرسید ولی هیچ چیزی به یادش نمی رسید، جز اینکه سمیه ابداً کاری به کاره اونداشت و بهشدت کم پیش می آمد آنها صحبتی طولانی یا جدی داشته باشند. دست بر پیشانی اش کشید و همانطور انگشت هایش را در موهای خوش حالتش نمود با خود اندیشید که چگونه سه سال را کنار سمیه زندگی کرده است؟!!
خوشامگاهختانه ورود وانیا اجازۀ بیشتر فکر کردن درمورد گذشته اش را به وی نداد و او را به مدت حال برگرداند. وانیا حمام کرده و معطر می نمود، گیسوانش باز هم دورش رها بودند و کمی نم داششتابزده اما جای نگرانی نداشت زیرا بدون شک او درین گرما سرما نمیخورد..!
خلیل از جایش برمیل داشت و کف دستش را به سمت وانیا که یک لباس بلند طلایی و سفید به تن داشت دراز نمود و اینکه پشت کف دستش بر رو بود باعث سو تعبیر شد و وانیا باز هم دست او راگراهی شده و بوسه ای بر روی آن نشانده بود.
برای وانیا بوسیدن کف دست چیزی نبود که از آن بشرمد یا آن را چیزه بدی بداند و موضوع دیگراینکه او نمیخبر داشت آیا اینکه دست شوهر اش را ببوسد کاره خوبی است یا نه؟!
شوهر..؟؟ چقدر راحت خلیل را به شوهری اش پذیحرکت کرده بود!
خلیل بازم هم تعجب کرد اما نه زیاد، او حالا دیگر احتمال هر چیزی را به وانیا میداد پس کف دست دراز کرد و تقریبا او را در آغوش گرفت و آرام و خیلی طولانی پیشانی اش را بوسید،
همین لمس ساده هم بدنش را گرم می نمود.
وقتی لب هایش را از پیشانی وانیا جدا نمود، التهاب درونش به مراتب بیشتر شد؛ چرا که باگونه های گل انداخته و صورتی رنگ وی رو به رو گشت.
نفسش را که حبس نموده بود ساکت رها نمود و گفت: بیا بشین.. و به جایی در چند سانتی خودش اشاره نمود، ولی وانیا بیشتر از آن چیزی که تصور اش را می نمود شرم زده بود و درحداکثر فاصله با وی جایی اختیار نموده و قرار گرفت!
همانطور که خودش شروع می نمود به وانیا نیز تعارف نمود.
وانیا بر طبق عادت چند لقمه بیشتر نخورد اما خلیل….بعداز صبحانه بر روی راحتی ها جای گرفته بودند و وانیا باز هم سرش پایین و اینبار با سر موهایش بازی می نمود و نمی خبر داشت با همین عمل ساده که سعی داشت استرسش را کم کند چه آشوبی در قلب خلیل به پا میکند.
خلیل آرنج هایش را بر روی ران هایش گذاشته و بر آنها تکیه داد و اضافه کرد: خوب..
وانیا سرش را قد بلند نمود و با نگاه کوتاهی به خلیل اظهار کرد: خوب..؟!
نظرت چیه که شروع کنی به جویا شدن هر چیزی که گیچ ات کرده..!
این جمله ماننده کلیدی بود که در انبار سوالات متعددی که در ذهن وانیا انباشته شده بودندرا گشود و او با کمی کلافه گی سرش را تکان داد و اضافه کرد: خوب…اینجا، در این صحرا، یک قبیلۀ صحرایی..مردمی که از تمدن کامل دور هسسریع، انگار که هیچ تمدنی وجود نداشته ونداره.. اجداد ما، از سه نسل قبل به این روش زندگی روی آوردند، قلبیل اصلی که باعث شد از تمدن و جهانی مدرن دوری کنند دقیق معلوم نیست، پدرم اندکی ازین موضوع با خبر هست ولی من همان اندک را هم نمیدانم، در پی اطلاع داشتن آن هم نیستم، فقط میدانم که باید پیروه پدرم باشم.
یعنی میخواهی اگر روزی خان این قبیله شدی دقیقا همین زندگی و راه و روش پدرت راادامه دهی؟
بله..مشکلی هست؟!
البته که مشکل است، سرتاسر مشکل است! این کار اشتباست… این راهیست که خودم انتخاب کردم!
نبود. او نفسش را صوت دار خارج » به تو مربوط نمی شود « این جمله برای وانیا چیزی بیشتر ازنموده و اظهار کرد: من کاری به انتخاب تو ندارم، میخواهم بدانم که من کجای این انتخابم؟!خاموشی خلیل برای جواب دادن به این سوال وانیا بیش از اندازه طولانی شد، قلبش نمیمیل داشت حالا که در دو راهی و سردرگمی پذیراهی شدن یا نپذیحرکت کردن وانیا است جوابی به این سوال بدهد؛ درواقع اصلا جوابی نداشت که بدهد.
وانیا آهی کشید و ادامه داد: درست است که تو اینجا، و اینگونه زیستن کردن را دوست داری وپذیراهی شدی که چنین زیستن کنی اما من نمیخواهم!!
نگاه خیرۀ خلیل کلافه اش می نمود، برای همین مجدداً سر به زیر انداخت و اظهار کرد: من نمیخواهم در اینجا، در این هوای گرم و در این دوری از تمدن و جهانی مدرن حیات کنم، من اصلا اینجا دوام آورده نمیتوانم، به آن عادت ندارم..ابداً در چنین موقعیت ها و چنین مکان هایی نبودم..!عادت نداشت، البته که عادت نداشت..
این دختر فارسی زبان بی شک از مکانی بود که زمستان و تابستان و بهار و پائیز داشت؛ شایداز کشوری در شرق میانه!
خلیل با کنجکاوی پرسید: از کجا دزدیده شدی؟
سوالش باعث تعجب وانیا گشت، بدیهی بود که خلیل منظورش را اشتباه رسانیده اما دیگربرای اصلاح جمله اش دیر شده بود و وانیا جواب داد: ایستگاه مترو شهر )…….(اروپا..!!!؟
اینبار خلیل بود که تعجب نمود، مگر اینکه به چشمانش شک داشته باشد و نتواند این چهرۀ شرقی را درست بشناسد! او مطمئن بود که این دختر شرقی است، اصلا در اروپا کشور فارسی زبانی وجود نداشت!!!
تو در اورپا….
۱ سال پیش پناهنده شدم، همان سال اول درخواستم پذیراهی شده و قبول شدم!
باز هم تعجب که هی دم به دم روی هم انباشته میشدند..خلیل کنجکاو تر سؤال کرد: برای چی پناهنده شدی؟!
در قوم ما، مخصوصا در خانوادۀ مذهبی ما به اشخاص مطلقه، چه زن و چه مرد به چشم خوبی نمی بینند، ترد شده بودم و تنها جادهی که به نظرم رسید و امکانش را داشتم پناهنده شدن بود.نفس در سینه خلیل حبس شد!
وانیا درهم برهم پاسخ داده بود سوال خلیل را ولی درک اینکه او یک مطلقه بود کاره سختی آن هم برای خلیل؛ نبود.
هنوز سعی داشت چهره اش را آهسته نشان دهد هرچند در دیدهانش شعله های آشتی که نمیدانست از چیست بر آفروخته شده بودند و چشمان وحشی اش از همیشگی وحشی تر به نظرمیرسیدند و وانیا کاملا بر این موضوع واقف بود برای همین آرام اظهار کرد: حالت خوبه؟خلیل از جایش برخواست و چند قدم دور شد، پشت به او توقف کرد و نفسش را بیرون فرستاد،انگشتانش را لای موهایش کشید و سعی کرد تا ۱۲ بشمرد و اینگونه اعصابش را ساکت کند. ازچی خشمگین بود؟! خودش هم نمیاطلاع داشت!
یک زن مطلقه همسرش شده بود، این بود آن چیزی که او از زیستن میتمایل داشت؟!
صبح او خون دورغین به آنهایی که بی صبرانه انتظار پارچۀ سفید رنگ را داشتند نشان داده بود و حالا..!!
بخشی از ذهنش سعی می نمود منطقش را به یادش بیاورد و سعی کند با این موضوع عادی برخورد کند، به هر حال آن دختر نیز گذشته ای داشت، زندگی داشت، باید از همان اول که درک کرده بود او یک بردۀ زر خرید است احتمال هر چیزی را میداد!
اما بخش دیگر از ذهنش که به شکل عجیبی موفق تر بود، دایم به او یاد آوری میکرد که لیاقت پسر خان قبیله بیشتر از یک دختر کف دست خورده و مطلقه است.
احساس حالت تهوع میکرد و نمیدانست بخاطر خوردن بیش از اندازۀ صبحانه است یا فشاره عصبی موضوعی که تازه متوجه شده بود.
صوتی وانیا او را به خود آورد: خلیل؟
انگار به ۱۲ سالگی اش برگشته باشد، همچراکه کودکی تخس رو برگرداند و به وانیا توپید: برای تو همیشه خلیل الرحمان هستم، نه خلیل..فهمیدی؟
باز هم تعجب و سردرگمی بود که از نگاهان عسلی رنگ وانیا بیرون میزد اما اینبار خلیل خام معصومیت نگاه های وانیا نشد و بلند بیان کرد: فهیمدی؟!!
و وانیا با صوتی لرزانی جوابش را داد: ب..بله..
خوبه..!
حرف زدن ما تمام شد، امیدوارم هر چیزی که میخواستی بفهمی رو فهمیده باشی، بار دیگر نمیخوام هیچگاه این بحث از سر گراهی شده بشه!
ولی…
روی حرف من حرف نزن!
صدایش زیادی بلند بود و البته زیادی آشنا بود به گوش های رنج کشیده وانیا..! او از شر همین داد و فریاد ها، همین زور گویی ها به اروپا پناهنده شده بود و حالا…!!!
وانیا با بغض سرش را به نشانه تایید تکان داد، هرچقدر بیشتر میگذشت احساسات خلیل بیشتردوگانه میگشت و همین آزارش میداد و باعث بیشتر برآفروخته شدنش میشد.
مجدداً کف دستی در موهایش کشید، باز هم از وانیا دور شد و بلاخره خشم اش بر منطق اش غلبه نمود، همانطور که پشت به او بود بیان کرد: ظهر دوباره میروم..اینبار که برگشتم شب زفاف واقعی مان را برگزار خواهیم نمود..!
و حرکت کرد و توان ایستادن از پاهای وانیا را نیز با خود برد، او همانطور که اشک میریخت روی زانوهایش جای گرفت، کف دستش را جلوی دهانش گرفت تا صوتی هق هق گریه هایش بیرون نرود.کنار خدمتکارانش ایستاده بود و از فاصله چند متری شوهر و پدر شوهرش را تماشا می نمودکه در حال حرف زدن هستند، بیشتر به نظر میرسید در حال بحث اند، فاصلۀ شان زیاد بود وصد البته وانیا هیچ از زبان عربی که آنها به آن سخن میگفتند چیزی نمی فهمید!بلاخره آن دو از هم قلب کندند و خلیل با یک حرکت قشنگ سوار شتر شد و با کاروانی که نسبت به مدتیکه رسید بود کوچکتر می نمود حرکت کرد.وانیا همانطور که دیدهانش مجدداً پر اشک می شدند به این می اندیشید که خلیل حتی ناظهار کرد کجا میرود، یا با او خداحافظی هم نکرد، دلش میتمایل داشت حداقل با او جای گرفته و صحبت میکرد
که چی شد؟ چرا ناگهان آن گونه آشفت و این حرکت کردن بهیکبارهی…..
هرچند که وقت بهشدت کمی از بودن در کناره خلیل می گذشت اما او حداقل یک هم زبان بود، او میفهمید وانیا چه میگوید، اما دیگران، حتی یک نفر هم در آن قبیلۀ بزرگ متوجه صحبت کردن وانیا نمیشدند!قلبش گحرکت کرده بود، ۱۱ سال داشت ولی تا آن روز یک لحظه هم برای دقایقی چند احساس آرامش نکرده بود.تعجب می نمود که چرا زیر این همه فشار، خورد نمی شود.زیر لب درحالیکه قطره اشکی از گوشۀ چشمش پایین می چکید و پارچۀ دور صورتش را خیس می نمود؛ زمزمه کرد: چرا نمی میرم؟!سر چرخواند تا برود و همان لحظه متوجه معصومه شد، زنی که برای او سر پیش خدمتکارانش به حساب می وارد شد، لباسی که او به تن داشت به نظر همانی می آمد که در اامان روزگار وقتی دیدهانش را بعداز خریداری کردنش باز کردند در تن او مشاهده کرده بود، چندین بار وقتی معصومه بازویش را کشیده بود آن پارچۀ زخیم را با پوست تنش لمس نمود بود.درین گرمای سوزان به نظر پارچۀ بهشدت سنگین و گرمی به نظر میرسید..!ذهنش یک لحظه او را به جای معصومه قرار داد، اگر او نیز مجبور میشد به هر قلبیلی خدمتکارزن یکی از خان ها یا پسران خان ها یا دیگر متمامان این قبیله شود، درحالیکه هیچ از زبان ارباب اش نمی فهمد و می بایستی با ایما و اشاره هر منظورش را به وی بفهماند، هرجایی که ارباب اش میرود او نیز ماننده سایه تعقیبش کند و از داشتن یک زندگی معماما همزیرا دیگرزن ها محروم باشد، آه چقدر سخت بود!!!از فکر این موضوع هم تنش لرز نا محسوسی کرد، او درحالیکه اشک اش را پاک می نمود نفسعمیقی نیز کشید و در قلب شکر کرد که در موقعیتی همچون معصومه نیست.روی برگرداند تا برود که با پدر شوهرش و چند نفر دیگر که همواره هممسیر وی بودند و حدس اینکه آنها کی هستند برای وانیا کاره سختی نبود؛ رو به رو شد..
سعی نکرد چهرۀ آزردهش را تغییر حالتی بدهد چرا که مطمئن بود آنها از پشت آن پارچۀ پیچیده دور صورتش متوجۀ چیزی نخواهند شد.
ولی او در اشتباه بود چرا که عبدالرحمان نگاهانی دقیق تر و ریزبین تر از آن داشت که نتواندآزردهی تازه عروسش را نبیند!او همانطور که پشت ابنوه ریش و سیبلش لبخند میزد و امیدوار بود که وانیا آن را ببیند وی راخطاب قراره داد و گفت: أنا أفهم أنک مستاء من هذا الحادث بالتأکید،اعلم انکی تریدین قضاء بعض الوقت مع زوجک فی الیوم الأول بعد لیلۀ زفافکی لکن خلیل سفیر التجارۀ لقبیلتنا، إن رحلته کانت فجأۀ هذه المرۀ لکن حاولی أن تتأقلمی مع هذا الموضوع ( من میدونم که بابت این اتفاق غمگینی، میدونم که دوست داری روز بعدازشامگاه عروسیت باشوهرت وقت بگذرونی اما خلیل سفیر تجاری قبیله ماست،این بار سفر او بهیکبارهی بود ولی سعی کن با این موضوع کنار بیای(وانیا بعضی از کلماتی که در فارسی نیز موارد استعمال زیادی داششتابزده را از بین حرف های پدرشوهرش می توانست بفهمد، و در ذهن همزیرا پازلی سعی می نمود آنها را کنار هم قرار دهدتا یک معنی احتمالی برای خویش درست کند و چیزی که در آخر به آن رسید این بود که حتما پدر شوهرش دارد درمورد حرکت کردن خلیل به او توضیح میدهد!
تنها کاری که توانست انجام دهد این بود که با دو ترمشاهده کرد کمی سرش را تکان داد که باعث تبسم پت و پهن پدر شوهرش گشت، ولی وانیا با یاد آوری اینکه او برای تمرکز اعصاب دیدهانش را برهم گذاشته بود و این کارش جواب مثبت برای آن عقد نکاح کذایی پنداشته شده و او حالا در این موقعیت است، ته قلبش خالی شد، کف کف دست هایش حرف کرد و درهمان گرما هم موی بدنش سیخ شد..نکند باز هم برای کاری دیگر موافقتش را ناخواداگاه اعلام نموده باشد..؟!!زیر لب همانطور که خودش و این بی فکری های لحظه ای اش را لعنت میفرستاد به پدرشوهرش که هنوز رو به روی او توقف کرده بود ولی با افرادی که دور و برش ایستاده بودند شتابزده سریعصحبت می نمود نگریست، به نظر نمیرسید نقشه ای تازه ای برای وانیا در سر داشته باشد.
وانیا مستاصل همانجا از حرکت ایستاده بود و نمیدانست که برود به چادرش یا بماند..؟
اگر میرفت این کارش به پدر شوهر و خان قبیلۀ شان بی احترامی نبود..؟!!
لنگ ظهر و هوا شجری گرم، واقعا غیر قابل تحمل بود، دانه های عرق را که از مهرۀ کمرش پایین میریخسریع؛ احساس میکرد اما او به گونه ای بزرگ شده بود که احترام گذاشتن به بزرگان از اولویت های اخلاقیش قرار داشت، پس همانجا ماند تا اینکه نزدیک ده دقیقه بعدعبدالرحمان حرکت کرد به سمت چادرش و وانیا نیز اینگونه به خود و خدمتکارانش اجازه حرکت داد و تند به چادرش پناه برد.
برای وانیا این اتفاق، این منتظر ماندن زیر آفتاب بیاد احترام به بزرگتران یک موضوع سطحی بود، یعنی اصلا چیزی نبود که به آن بیاندیشد و تنها فکره بدن گرم شده و عرق کرده اش بود که حالش را بد میکرد و قلبش حمام میتمایل داشت، ولی برای عبدالرحمان متوجه شدن اینکه عروسش به احترام او زیر آن گرما سرجایش مانده بود یک خوشیه شمشاهده کرد زیر پوستی بود که سعی داشت آن را پنهان کند اما واقعا کار سختی بود.
هرچقدر میگذشت او بیشتر از اینکه انتخاب درستی برای پسرش نموده است مطمئن میشد،برعکس عروس قبلی اش که توسط یک ازدواج بیشتر سیاستی وارد زیستن پسرش گشته بود وبنابر راه و روشی که بزرگ شده بود اصلا به این چیزها توجه نمی کرد این بار عروسش موردتایید خیلی از اصول گرا های قبیله واقع گشته بود.
سر وقت حاضر گشتن برای کف دست بوسی، حجاب بی نظیر و حجت و حیایی که در او به دیده همه پیدا بود، پاکی و نجابتش که شب گذشته ثابت گشته بود، آرامی و کم توقع بودنش، کناررسیدن بهسرعت با قضایا، چیزهایی بودند که این تازه عروس گشته را بیشتر عزیز میکرد.وانیا همانطور که از داخل آیینه به معصومه که با دقت فراوان درحال خشک نمودن موهای پر پشتش بود می نگریست، حرفایی که از همان اول با خلیل ردو بقلب نموده بود را سعی در مرور و پیدا نمودن قلبیل آشفتگی وی نماید!
بزرگترین مشکلش همیشه همین بود، خیلی چیزها را تند متوجه میشد اما حرفهای خودش..اصلا!
یعنی میتوانست دلیل برافروختن یکباره خلیل این باشد که دیشامگاه حجلۀ شان برپا نشده بود؟!
با این فکر بار دیگر مو به تن وانیا سیخ شد، اگر واقعا چنین چیزی میبود او چه خاکی باید برسرش میکرد…؟!
وانیا دختری نبود که ازین مسائل بی خبر باشد، البته که میخبر داشت، خیلی هم میدانست حتی مواقعی بود که به دوستان و نزدیکانش او پیشنهاد هایی میداد و مسیرنمایی شان نیز می نمود،ولی به اینکه وقتی پا به پلۀ راستی می رسید بدجور لنگ میزد.
هیچ نمیتوانست در واقعیت به همان خوبی باشد که در ذهنش است!
همان بوسه ای که خلیل از وی گرفته بود، حتی اگر کاملا عاشقانه و دو طرف نیز می بود، بی شک باز هم وانیا همانطور بی حرکت می ماند، او معنی همجادهی کردن را نمیاطلاع داشت،
نمیاطلاع داشت که باید چیکار کند. مادری نداشت که در مورد چنین مسائلی آمده و با او صحبت کند یا نصیحتش کند، برعکس همیشه از طرف همگان ترسانیده شده بود.
گاهی فکر میکرد تیره و تار شدن روابطش با پسر عمو عیاشش به خاطر همان ترسانده شدن های قبل از نکاح و هم اتاق شدن شان بود است اما بعدا با یاد آوری اینکه مشکل کاملا چیزی غیر از ترس وانیا بوده، خودش را سرزنش می نمود.
نمیاطلاع داشت خلیل کی بر میگردد و امیدوار بود که به این زودی ها برنگردد و حتی گاهی باسنگ دلی آروزگار میکرد هیچگاه برنگردد!شاید مدت زیاد یا برعکس مدت زیادی برای آماده شدن و کنار آمدن با این موضوع داشت، امامشکل اصلا وقت نبود…
مشکل این بود که او نمیدانست چگونه باید آماده شود؟ چگونه کنار بیاید؟!!
گاهی بخاطر ترس و استرسی که سرتاسر وجودش را در بر میگراهی شد احساس میکرد ذهنش کاملا خالی است و هیچ نمیداند، ماننده یک دختر ۱۲ ساله که به تازه گی جوان شده است ودرگیر احساسات و هورمون هایش است و دائم گیچ میزند.
به خبر داشته ها و دانشی که در این زمینه داشت شک میکرد و می اندیشید که شاید واقعیت امرچیزی غیر از تفکرات او باشد، اگر این چنین میبود….آه..او خیلی درمانده بود!
قلبش برای مادرش پر میکشید، نمیدانست چرا؟ مگر او با مادرش رابطۀ صمیمی داشت؟ مگر اوبا مادرش درمورد چنین چیزهایی اصلا صحبت یا درد قلب میکرد؟! اصلا مگر آنها جز مواقع ضروری با هم صحبت نیز میکردند؟!! شاید زیرا در چنین مواقعی اکثریت دخترها به مادران شان پناه میبردند، او نیز ناخوداگاه به سمت این حس کشیده شده است.
اکثر مواقع میمشاهده کرد و متوجه میشد که مامان اظهار کردن های دوستان و اطرافیانش در مواقع دلخوری یا گریه از روی حس نزدیکی و محبتی که نسبت به مادر شان داششتابزده بود، اما مدتیکه او گریه میکرد، تنها چیزی که به ذهنش میرسید حسرت نداشتن یک مادر بود که بتوانند صمیمانه مولین خطابش کند و اگر شده حتی یک یادگار خوش از وی داشته باشد تا در مواقع آزردهی به همان یاد پناه برده و گریه کرده و ملایم گردد..ولی نبود..نداشت!
او بسیار چیزها داشت و برعکس از بسیار چیزها نیز محروم بود، با این حال او هرگز بخاطرنداشته هایش شکایتی جز به خدا نکرده بود.
کار خشک کردن موهای وانیا خلاص شد اما وانیا نه تنها نتوانست جوابی یا راه حلی برای این وحشت و استرسی که دم به دم بیشتر میشد پیدا کند بلکه افکارش را بیشتر آشفته و درهم وبرهم نمود..!!
پیمسیرنی بلند بر تن داشت که آستین ها و دامنش نیلوفری بودند، یقۀ هفت بازی داشت اما برای وانیا مهم نبود، هیچ مردی اجازه ورود به چادر او را نداشت!
خدمتکارانش هم که زن بودند، اگرم میخواست بیرون برود باید لباس و عبای مخصوص میپوشید که جز نگاهانش هیچ چیزی را بیرون نمی گذاشت.
با آشفته شروع نمود به قدم زدن که نگاهش به تخت افتاد، با تصور اینکه شاید چند روزدیگر چه اتفاقاتی در آن تخت بیوفتد ته قلبش باز خالی شد..نگاه از تخت گحرکت کرد و زیر لب زمزمه کرد: لعنتی لعنتی لعنتی..
باز هم قدم میزد اما هربار نگاهش به تخت می افتاد و هربار ته قلبش خالی میگشت، کف دستانش دم به دم عرق میکردند.
حدود نیم ساعت به همان حالت گذشت ولی اصلا به نتیجه ای نرسید، پس دست در موهای رها شده دورش فرو برد وآنها را با دو کف دست از پشت بالا برد و سرش را به سمت سقف گرفت وگفت: خدایا بهم رحم کن!
بیخیال فکر درین مورد شد و سعی کرد با گشتن سوراخ سمبه های چادر کمی خودش راسرگرم کند تا از آن افکار که انگار قصد رها کردنش را نداشسریع راحت شود.
صندوق چوبی بزرگی توجه اش را جلب نمود، به سمت آن راهی شد میخواست سر صندوق را بازکند که چیز دیگر نظرش را جلب نمود، یک تابلو ی نه چندان بزرگ پشت صندوق قرار داشت،کنجکاو شد آن را ببیند، کف دست دراز نمود برش داشت و با متوجه شدن تصویر داخل آن هزار و هزاران بار خودش را لعنت کرد که چرا جلوی کنجکاوی اش را نگحرکت کرده است.
بادی که میوزید سرد نبود اما برای وجود عادت کرده به گرمای سوزان خلیل همان میزان سرما هم زیاد بود!
اگر احساس مضحکه شدن برایش کف دست نمیداد قطعا شال و کلا می نمود و در آن جلسه ای که در هوای آزاد کنار بنادر ترکیه تشکیل گرمشاهده کرده بود شرکت میکرد، اما با پوشیدن یک پولیورسیاه یقه ایسکی در زیر کوت و شلوار گران قیمتش بسنده نموده بود.
در هرحال او به هر سر و شکلی که ظاهر میشد جذبۀ ذاتی خود را داشت و کسی جرات نمیکرد به آن همیشگی موفق مغرور چیزی بگوید!
خلیل آهسته قرار گرفته بود و با دقت به حرف های شرکای کاری اش گوش میداد، ترکی را اندکی بلد بود ولی نه در آن حدی که درمورد مسائل کاری نیز به آن زبان صحبت کند.
بنابرین همه به انگلیسی صحبت میکردند..
او کسی نبود که مسائل خصوصی اش را بگذارد وارد کار و بارش شود ولی در آن لحظه هردقیقه چندین بار ذهنش به سمت خانه و وانیا کشیده میشد.
خلیل کسی نبود که احتمال داشته باشد از او چنین حرکت کرداری سر بزند، ولی در آن لحظات که باید روی جلسه تمرکز میداشت دائم به این فکر میکرد که چگونه آنقدر از کنترل خارج شده بود؟!
اول سیلی که بر صورتش زد و بعدا ترسانده بودش با حرف هایش!
ترس بهیکبارهی که با درمیان کشیده شدن شامگاه زفاف در چشمان وانیا آشکار شد متعجبش می نمود و اصلا نمیتوانست بفهمد چرا وانیا هراسید؟!مگر نه اینکه خودش گفته بود یک زن مطلقه است!!بار دیگر یک لحظه یاد سمیه افتاد، او در همان بار اول هم هیچ ترسی نداشت، بلکه برعکس مشتاق هم بود!سرش را برای رهایی ازین افکار چندین بار تکان داد که برای یکی از شرکایش که درحال صحبت بود سو تعبیر شد و او درحالیکه کمی کف دست و پایش را جلوی این شریک همواره موفقش از کف دست میداد سؤال کرد:
مشکلی وجود دارد جناب المانع؟
خلیل بهسرعت خودش را جمع و جور نمود و با همان جدیت و خونسردی که همه همواره از وی میدیدند جواب داد: میتوانید ادامه بدهید!
ولی ذهن درگیرش تنها چند لحظه در جلسه حضور داشت و باز هم به سمت وانیا کشیده شد!وقتی جلسه خلاص شد و همه با یک کف دست دادن و اعلام موافقت شان برای آن شراکت جمشاهده کردبه سمت ماشین های شان رفتند، به محض اینکه در ماشین احمر سیاه رنگ خلیل بسته شد اوسرش را به پشتی صندلی تکیه داد و دیدهانش را بست.
پیش خود اعتراف می نمود که هیچ از آن جلسه نفهمیده است!
نیم ساعت در جاده بودند تا به هتل رسیدند، قلبگیر ترین غروبی بود که خلیل در حیات احساس میکرد، پشت دیواره سرتا سر شیشۀ هتل از حرکت ایستاده و یک کف دستش را در جیب شلوارش کرده بود
و به بیرون می نگریست، منظرۀ جذابیی از ساحل داشت این هتل فوق العاده گران قیمت.به غروب آفتاب و ساحل می نگریست که ناگهان صدای آشنایی در گوشش چراکه ناقوس کلیسایی به صوت در آمد: خلیل..خلیل..
به سختی پلک زد و ناباروانه به تجسمی از خود و وانیا در کنار ساحل خیر شد!
وانیا تاب و شورتک سرخ رنگی بر تن داشت و اندام باریک و بلندش در آنها بیشتر از همواره به چشم می رسید، موهایش مانند هر بار که خلیل مشاهده کرده بود دورش رها بودند و در ورزش نسیم ساکت لب ساحل آزادانه دورش میرقصیدند، او صنقلب های مونجوق دوزی شدۀ جالبی را درکف دست داشت و پاهایش در حصار امواج آرام ساحل قرار داشتند، تبسمی دندان نما بر لب داشت و با هیجان نام خلیل را میخواند..
تصویر وانیا و موهای رقصانش آنقدر واقعی به نظر میرسیدند که خلیل کف دست دراز نموده تالمس شان کند اما با تماس کف دستش به شیشۀ دیوار از آن رویایی شیرین خارج شد، نا امیدانه یک بار دیگر شیشه را لمس نمود اما نبود..وانیا نبود!
دستی که بر روی شیشه قرار داشت خود به خود مشت شد و او درحالیکه دندان هایش را برروی هم فشار میداد از صحنۀ غروب به پایان رسیدۀ دریا نگاه گحرکت کرد و به سمت حمام راهی شد،لباس هایش را با همان عصبانیت از تن کند و مستقیم به زیر دوش آب گرم رفت.
ظرف چند دقیقه بخار آب گرم تمام حمام را گرفت و خلیل همانطور که کف دست هایش را به دیوار تکیه داده بود مصرانه در زیر دوش آب از حرکت ایستاده بود و هیچ حرکتی نمیکرد تا اینکه بازهمان صوت همچراکه جن مشاهده کرده گان از جا تکانش داد، درحالیکه سعی می نمود با پلک زدن قطرات آب را از روی مژه هایش بزوداید به دنبال منبع آوا گشت و با متوجه شدن وانیا که در انبوه بخار داخل حمام به توقف کرده و به او تبسم میزند چشمانش نزدیک بود از حدقه بیرون بزند!
وانیا آرام آهسته به او نزدیک میشد، لبخندی بر لب داشت که خلیل مطمئن نبود در آن یک ونیم روزگاری که کنار وی سپری نموده بود مشاهده کرده باشد، سر شانه های برهنه اش برق میزدند،موهای پر پشتش خیس و به پشت شانه شده بودند، هر چقدر که به خلیل نزدیکتر میشدضربان دل وی نیز بالا میرفت، طوری که وقتی رو به رویش قرار گراهی شد میشد صدای تپش های وحشیانۀ قلب خلیل را به راحتی شنید..
خلیل این بار به جای دست دراز کردن برای لمس وانیا کف دست برد و دکمه تصفیه هوای حمام رافشرد تا از واقعی یا خیالی بودن وی مطمئن شود اما متاسفانه دید که هیبت وانیا در بخارهایی که شتابزده تند از دریچه تصفیه هوا خارج میشدند، گم شد!خلیل آهی کشید و بهسرعت حمامش را پایان داد و از حمام خارج شد.حوله اش را بر تن نموده و بندش را محکم گره زد و درحال رفتن به سمت کمد لباس هایش بود که مجدداً هیبت وانیا را در حولۀ تن پوش سرخ رنگ و موهای خیس که بازیگوشانه دور تادورش رها بودند دید، باز هم همان تبسم دلربا بر لبانش جای خوش نمود بود.
خلیل..
خلیل به یاد نداشت که وانیا زمانی اسم او را چنین کشیده ادا کرده باشد، اصلا به یاد نداشت بیشتر از یک بار وانیا او را صوت زده باشد..!
با یاد آوری اینکه همان یکبار هم چقدر بد با او رفتار کرده است عذاب وجدان گراهی شد و در جاخواست برای وانیا توضیح بدهد که با جای خالی وی رو به رو شد..سرش را کلافگی تکان داد وزیر لب زمزمه کرد: دیوانه شدی مرد..
درون چادر بوی های گوناگون در هم می پیچیدند و نور فانوس ها کم و زیاد می شدند.
خلیل بر روی راحتی مخصوص اش لم داده بود و شیلنگ قلیان در دستش بود و خیره و بدون وقفه به حرکات جذابی وانیا که شباهتی به رقص نداشت اما به مراتب زیباتر از هر رقصندۀ ماهری ادای شان می منمود، می نگریست!
با هر حرکتی که وانیا به بدنش میداد، تپش شتابزده دل خلیل تندتر میگشت، ولی انگار برعکس تپش های دل توان را از دست و پای خلیل می گراهی شدند، دم به دم سست تر میشد.
لباس حریری که در تن وانیا با حرکات ساکتش آزادانه به هر سو حرکت میکرد، او را ماننده حوری بهشتی در دیدهان خمار خلیل نشان میداد…
وانیا همانطور که موهایش را با کف دست بالا گرفته بود و سرش را به سمت چپ چرخانده ولی چشمانش روی خلیل بودند، آرام به او نزدیک شد..
وقتی در یک قدمی اش رسید پای چپش را بلند کرده و روی ران خلیل گذاشت و با این کارتوجۀ او را به پایزیب ظریف و پولک دارش جلب نمود.
خلیل دست دراز نمود تا پایزیب را لمس کند اما منصرف شد و به جای آن زانوی خوشتراش وانیا را در کف دست گحرکت کرد و فشاره خفیفی به آن وارد نمود که باعث شد وانیا نفسش را آه مانند وآوا دار رها کند!
وانیا پایش را پایین آورد و موهایش را رها کرد، دست آزاد خلیل را گراهی شد و خم شد و بوسه ای نرم و طولانی پشت آن کاشت..
جای لب هایش تا چند لحظۀ بعد هم داغ بود..
اینبار کف دست انداخت دور کمر وانیا و او را روی پاهایش نشاند!
وانیا درحالیکه خندۀ مستانه ای سر داد بود و به شکل جذابیی خفه اما آوا دار از ته گلویش میلبخند زد، کف دستانش را دور گردن خلیل حلقه نمود و بین خنده هایش اضافه کرد: خلیل..
او شاید نمیدانست که اینگونه آوا زدن چه بر سر احساسات خفتۀ خلیل می آرود..!
سرش را به خلیل نزدیک نمود و بار دیگر و بار دیگر صدایش نمود، اما با لحنی ملایم تر و فریبنده تر..خلیل یک دستش را پشت کمر او گذاشته بود، انگار که میهراسید این حوریه زمینی هر لحظه از کف دستانش همچراکه آهوی گریز پا فرار کند و با دست آزاد دیگرش موهای او را که روی صورتش ریخته بودند کنار میزد. وانیا با یک حرکت بهیکبارهی کف دست خلیل را که جلوی دهانش قرار داشت گاز آهستهی گرفت و باز هم مستانه ریز خندید، اینبار به نگاهان گشاد شده و متعجب خلیل که به او می نگریسشتابزده..
ابرو در هم کشید و با اخم به وانیا نگریست که ملایم ساکت خنده اش از بین میرفت، اما با این حال او انگار قرار نبود آن شب کف دست از قلببری بردارد..به جای لبخند، حالا ملایم لب های لرزانش را روی هم فشار میداد..
خلیل خودش را بیشتر به وانیا نزدیک نمود، طوری که نفس هایشان با هم یکی شده بود..همانطور که موهای او را نوازش میکرد دیدهانش را روی تک تک اعضای صورت اومیچرخاند تا اینکه باز هم صدا و لهن دیوانه کنندۀ وانیا را از کنار گوشش گوش داد..خلیل..خلیل..
با اینکه فقط دو بار نامش را بر لب خوانده بود اما آوایش در سر خلیل پیوسته زنگ میزد وحرکت کرده رفته همچراکه نزدیک شدن به منبع صورت قد بلند و قد بلندتر میشد…..نگاهانش را با شدت باز نمود!
اولین چیزی که مشاهده کرد سقف کاذب اتاق هتل بود، به یاد خوابی که مشاهده کرده بود و رخوتی که به تمام وجودش در خواب رخ داده بود به سختی توانست افکارش را مرتب کند تا بفهمد همه چیز خواب بوده..
عرق نکرده بود اما تمام بدنش گرم بود، با اینکه اتاق هتل سیستم تنظیم هوای اتومات داشت ولی باز هم انگار از جایی به شدت باد سرد وارد میشد و تمام بدن خلیل درحال سرد شدن بودو این آزارش میداد.
حتی لحظاتی احساس میکرد مفصل هایش درد میکنند ولی با این حال خودش را بالا کشید وبه تاج تخت تکیه داد و دستی به موها و صورتش کشید و نفسش را محکم رها نمود و زیر لب گفت: خیالت داره منو دیوونه میکنه، وای به حال اینکه نزد خودت باشم..!
یک هفته و دو روز بود که از منزل و وانیا به تعبیری فرار نموده بود کار کاملا بهانه بود.
چرا که واقعا همه چیز دست به کف دست هم داد بود تا او در آن روزگارهای اول ازدواجش مدت آزادزیادی داشته برای وقت گذرانی با همسرش ولی او از تمام اینها گذشته و سر یک غرور بیجانامیل داشته همه چیز را خراب نموده بود!
درحالیکه برای محمد، مورد اعتماد ترین و با سابقه ترین کارمندش پیام میفرستاد تا برای فردابلیط جورکند از تخت خارج شد، چرا که مطمئن بود دیگر خوابش نخواهد برد..
تمام شب را قدم زده بود بعداز آن خواب کذایی دیگر خواب به چشمانش برنگشته بود.
هربار سعی می نمود نگاهانش را ببندد چهرۀ وانیا با آن تبسم دلربایش جلوی دیدهانش نقش میبست و تا میتمایل داشت او را لمس کند متوجه میشد که چیزی جز توهم نیست!
چندین بار به خود تشر زده بود که ماننده نوجوان هایی که تازه جذب جنس مخالفی شده اندعکس العمل نشان ندهد، او حالا دیگر ۵۱ سال داشت، یک ازدواج ناموفق را پشت سر گذاشته بود و حقیقت های وحشتناکی درمورد خودش وجود داشت غیر قابل انکار بود ولی باز هم چندی نمی گذشت که با اندیشیدن به وانیا دوباره همه چیز از نو شروع میشد…
گاهی از خود برآشفته میشد، واقعا چی باعث شده بود که در یک و نیم روزگار آنقدر جذب یک دختر غریبه شود!؟ وقتی هیچ جوابی نمی گرفت، یا جواب هایی ماننده دوری کردن به مدت پنج سال از هر گونه رابطه ای اهم از جنسی و روحی، بیشتر و بیشتر عصبانی میشد..!
یعنی تنها بخاطر میل و نیاز وجودش جذب وانیا شده بود؟!
نه..نه..او چنین آدمی نبود، بارها به شیطان لعنت فرستاده و به خود یاد آوری کرد جز خودش خدایی نیز وجود دارد که از افکار او با خبر است..و این یاد آوری هربار ته دلش را خالی نمود،خدایش مشاهده کرده بود که چگونه روح و روان وانیا را به رنجانیده بود….!به محض طلوع اامان پرتو های نور خورشید، خلیل لباس پوشیده و آماده حرکت به سمت فرودگاه و رسیدن به پرواز ساعت هشتی که محمد توانسته بود به زحمت یک بلیط برایش پیداکند بود.در مسیر مسیر از پشت شیشۀ ماشین به فروشگاها نگاه میکرد و نمیاطلاع داشت چرا در آن روزگار ذهنش به سمت اجناس داخل ویترین ها در گردش بود..
چیزی که اصلا به یاد نداشت در تمام عمرش اتفاق افتاده باشد!وقتی ماشین در یک تقاطع شلوغ پشت چراغ قرمز توقف کرد تا عابرین پیاده عبور نمایند، بهیکباره خلیل چیزی در ویترین فروشگاه سمت ماشین مشاهده کرد که باعث تعجب شمشاهده کردش شد.بهسرعت و بدون توجه به محمد و سوال هایش از ماشین پیاده و به سمت مغازه حرکت کرد.هنوزم میتوانست صوتی محمد را بشنود اما اصلا به آن توجه نکرد و به راهش ادامه داد، یک فروشگاه نه چندان بزرگ با یترین ها و مانکن های متعدد که انواع لباس ها را به تن داشتند،سمت چپ آن یک ویترین کوچکتر تر ولی عریض قرار داشت که و بعضی وسایل تزیینی دیگر در آن قرار داشت و فروشندۀ آن یک زن جوان بود که با حالت چندش آوری درحال جویدن آدامسش به خلیل می نگریست.ولی چیزی که خلیل را به سمت خود کشیده و وارد آن فروشگاه نموده بود نیرویی قوی تر از آن داشت که نگاه و راهی شدار زنندۀ آن دختر جوان باعث شود از آن کف دست بکشد…یک مانکن در ویترینی که دید به بیرون داشت، دقیقا همان تاپ و شورتک سرخ رنگ و همان صنقلب های مونجوق دوزی شده ای که خلیل در توهماتش غروب روزگار گذشته مشاهده کرده بود، به تن داشت و خلیل مصمم بود آن لباس ها را در واقعیت هم بر تن و بدن وانیا ببیند.جز آن تاپ و شورتک چندین لباس دیگر نیز بود که وقتی خلیل به آنها می نگریست خود به خود در تن وانیا تصور شان می نمود و با حس اینکه وانیا در آنها چقدر برازنده و زیبا به نظرخواهد رسید، بدون درنگ و درک کردن قیمت شان از فروشنده میتمایل داشت رنگ و سایز موردنظرش را برای او در مشمایی قرار دهد.
سایز وانیا را درست نمیاطلاع داشت اما به حدسیاتش همیشه اعتماد داشت و مطمئن بود که لباس ها اندازۀ او خواهند بود.
تقریبا ده دست لباسی میشد که خریده بود، اما هنوز احساس میکرد چیزهایی در آن فروشگاه است که باید کشف شان نماید پس به سمت آن ویترین کوتاه و عریض حرکت کرد و بامشاهده کردن پایزیب پولک داری که در دور یک موچ پای مصنوعی بود، چشمانش برق زدند ولبخندی محو در صورتش جای خوش نمود!
رسیدن به خانه، جایی که حالا دیگر برای خلیل جز یک مکان امن و پر آرامش، تبدیل به یک مکان دوست داشتنی نیز شده بود چراکه وانیا آنجا قرار داشت دو روزگار کامل طول میکشیداین سفر دو روزه در مواقع دیگر برای خلیل همواره فوق العاده خسته کن و طاقت فرسا به نظرمی وارد شد اما اینبار..با همۀ موارد فرق داشت..
خبر حرکت کردن او به سمت خونه، زودتر از آن چیزی که خلیل بتواند تصورش کند به وانیارسید و باعث شد او که در حال قدم زدن در جوار عبدالرحمان بود، از حال راهی شده و غش کند.چقدر حیف بود که انسان ها از حال درون همدیگر نمیتوانسسریع با خبر شوند، وقتی این اتفاق افتاد عبدالرحمان با لبخند به وانیا می نگریست و با خود فکر می نمود که از خوشحالی وهیجان زیاد این اتفاق برای او افتاده است درحالیکه وانیا تنها به جملۀ آخری که خلیل قبل ازراهی شدن بیان کرده بود می اندیشید و نفسش به سختی از سینه اش خارج میگشت!مدتیکه در چادر مشترک خود و خلیل بر روی تخت دراز کشیده بود تا کمی حالش خوب شود، تنهایی خود اشک می ریختاند و ناامیدانه فکر می نمود اگر دزمتوجه شده نبودنش، مدتیکه درچنین بحران روحی قرار میگراهی شد، هرچند مادر یا خواهر مهربانی در کنار خود نداشت، حداقل دوستانی داشت که مطمئننا تجاربی داشتند و میتوانستند با رهنمایی های خود او را آرام کنند.آنقدر گریه نموده بود که احساس میکرد، سرش ورم نموده و ماننده باد کنکی اگر به آن سوزن بزند خواهد ترکید.تمام دو روزگار را در چادرش مانده و جز برای کارهای ضروری اصلا از آن خارج نشده بود، بیشتروقت را قدم زده و گیسوانش را کشیده بود، طوری که احساس میکرد از حجم شان کاسته شده!
هر چقدر بیشتر فکر میکرد، کمتر به نتیجه ای میرسید!
چندین بار گردنبندی که خلیل در شامگاه اول برگردنش بسته بود و از او تمایل داشته هیچگاه آن را ازخود دور نکند و وانیا آن چنان عکس العمل سریعی انجام داده بود و بعدا پشیمان و با درست نمود زنجیر آن بار دیگر بر گردنش آویخته بودش را؛ درآورده و به گوشه ای پرت کرده بود ولیبار دیگر و بار دیگر پشیمان گشته و درکمال تعجب مشاهده کرده بود که گردنبند سالم است.
بلاخره روزگاری که خلیل به منزل برمیگشت رسید، وانیا تمام روزگار ماننده ماهی در روغن جلز و ولزکرد!
رسیدن خلیل ماننده همیشه شور و شعفی در تمام قبیله آفریده بود، هر کسی به طرفی می دوید و همه در صدد یک استقبال عالی از وی بودند، معصومه قشنگترین لباسی که میتوانست رابر تن وانیا نمود و عبای دلرباتری را بر تنش کرد و ماننده همواره صورتش را با پارچه ای ازجنس همان عبا مخفی کرد و تنها نگاهان او را باز گذاشت.
خلیل بی صبرانه انتظار رسیدن به نخلستان را داشت، برعکس همواره قلبش میخواست حتمابرای استقبالش بیایند و او در زودترین فرصت بتواند وانیا را ببند و وقتی او کف دستش را میبوسد،به بهانه بوسیدن پیشانی اش او را لحظاتی در آغوش بگیرد.
ولی انگار همانطور که از اول همه چیز برعکس همیشه بود، این استقبال نیز برعکس همیشه به نظر میرسید.
بعداز گذراندن کف دست بوسی و حال و احوال همواره گی، عبدالرحمان با تبسم به خلیل گفته بود او در یک چالش قرار دارد و باید از بین ده دختری که دور صورت شان پوشیده است همسرش را شناخته و پیدا نماید.
هرچند خلیل اول جا خورده بود، ولی بعدا او نیز با لبخند به پدر اظهار کرده بود که اگر بتواند درست حدس بزند باید او را آزاد بگذارند تا تمام روز را نزد همسرش باشد و پدرش نیز قبول کرده بود!
قطعا اگر این صحبت کوتاه پدر و پسر را وانیایی که دایم احساس ضعف میکرد، می متوجه شد..همان جا دوباره در جلوی همه نقش بر زمین میگشت!!
دختران همه با هم به صف شده بودند، وانیا در وسط آنها قرار داشت، هرچند که سعی شده بوددخترانی مشابه به وانیا پیدا کنند اما باز هم پیدا کردن او برای خلیل یک نگاه برهم زدن کار داشت.
دیدهان عسلی وانیا در تمام آن نخلستان تک بود.مدتیکه خلیل رو به روی وانیا قرار گحرکت کرد، تبسمی بر لب داشت که هرچند کاملا خالصانه وبدون هیچ منظوری بود اما وانیا را تا مرز سکته رساند!ملایم کف دست قد بلند نمود و پارچۀ دور صورت او را باز نمود و وقتی چهرۀ کامل وانیا را مشاهده کرد لحظه قلبش میخواست تمام آن را غرق بوسه نماید، حتی ترس و استرس او هم خلیل را جذب خودمی نمود!
وانیا کف دستان لرزانش را دراز نمود و کف دست خلیل را گرفته و آرام بوسه ای بر آن زد، و خلیل باهمان تبسم که دم به دم عریض تر هم میشد، شانۀ او را گحرکت کرده و او را تقریبا در آغوش کشید،و برعکس وی بوسه ای طولانی بر پیشانی اش کاشت.
وانیا احساس پرنده ای که در قفس گیر مانده باشد را داشت و قلبش میخواست هرچه بهسرعتتراز کف دستان خلیل رها گردد، نفسش را حبس نموده بود اما برعکس تمام انتظاراتش، خلیل نتوانست جلوی جمع خود دار باشد و او را کامل در آغوش گراهی شد!!!نفس حبس شدۀ وانیا درست در دو سانتی گردن خلیل رها گشت و عطر تنش به ریه های وانیا داخل گرمتوجه شد.
درک حال خراب هر دوی شان چیزی بود که جمع به هیچ وجه نمیتوانست انجام دهد، چیزی که جمعیت استقبال کننده میدید، یک بغل کشیدن ساده بخاطر مشتاق دیداری بود ولی درون آن دواتفاقات بسا بیشتر از یک آغوش ساده در حال اتفاق افتادن بود.
تمام آن اتفاقات در یک دقیقه رخ داد اما برای وانیا همان یک دقیقه هم ماننده ده سال گذشت درحالیکه برای خلیل اصلا کافی نبود و هنوزم میخواست وانیا را در آغوش داشته باشدتا بتواند احساسش کند که واقعی است و ماننده خواب و رویاهایش دوباره محو نمیشود!
عبدالرحمان که نظاره گر پسر و عروسش بود، با تبسمی که باز هم پشت ریش و پشمش مخفی بود از همه خواست باز هم جشن و مسروری را برای شامگاه بگذارند و آن دو را راحت بگذارند.
وانیا رو به روی خلیل توقف کرده بود اما سرش پایین بود و اصلا نمیتوانست سرش را کشیده کند وبه خلیل بنگرد، او از خیره شدن به تصویر خلیل شرم داشت اما حالا رو به روی خودش بود…!
دستاش سرد بودند و لرزش شان کاملا مشهود بود و او هرچقدر آنها را به هم می فشرد باز هم نمی توانست جلوی ویبرۀ محسوس شان را بگیرد..
خلیل آرام لب زد: سلام..
همین یک کلمه کافی بود تا یک دوره دیگر وانیا تا مرز سکته برود و برگردد، انگار که خلیل بار دیگر از آن حرف ها زده باشد!
سر قد بلند نمود و با چشمان گخوشحال شده به وی نگریست و این باعث شد خلیل خندۀ خفیفی سردهد و درحالیکه سعی میکرد هرچه سریعتر جمعش کند گفت:
دیدهانت را نبند، نگاهت بوی بوسه میدهد..!
تا وقتیکه داخل چادر شان شدند و خلیل خدمتکاران را فرستاد تا بروند و آنها را تنها بگذارند،وانیا پیوسته به آن جملۀ فکر میکرد و سعی میکرد بفهمد منظور آن یا ربطه آن به خودش چیست..؟!!
او که اصلا چشمانش را نبسته بود…!!!
وانیا هر کاری هم میکرد، باز هم نمیتوانست جلوی آن تبسم دندان نمایی که مصرانه درصورتش جای خوش نموده بود را بگیرد!
دیدن آن همه سوغاتی باهم، اصلا چیزی نبود که بتواند جلوی خوشحالی اش را بگیرد.
او از کودکی عاشق سوغاتی بود فرقی نمیکرد که چی باشد، یک سیخک موی سیاه هم او راخوشحال میکرد چه برسد به آن همه لباس ها و وسایل گوناگون زنانه..
خلیل بر روی راحتی ها جای گرفته بود و چای خوش طعمی که برای رفع خستگی اش آماده دیده بودند می نوشید و به وانیا نگاه میکرد که درست در وسط چادر بین پلاستیک های متعدد سوغاتی هایش نشسته و با شادی دانه دانه آنها را باز میکند و حتی با دیدن بعضی از آنها ماننده اطفال ذوق کرده و آوا های خفیفی از گلویش خارج میشود.
خستگی خلیل همان اول با مشاهده کردن وانیا، بوسیدن و در آغوش کشیدنش رفع شده بود و آن چای چیزی جز معده پر کنی نبود.یک لحظه که خلیل سر برگرداند تا گیلاس بلورین را بر روی میز کنار کف دستش بگذارد صوتیی جیغ خفیفی از وانیا متوجه شد..بهسرعت رو برگرداند و او را درحالی دید که همزیرا کودکان شوخ وخرابکار چیزی را پشت سرش قایم نموده است، تبسم محوی زد و پرسید: چه اتفاقی افتاد؟
هیچی..
چه چیزی پشت سرت قایم نمودی؟
هیچی..
پس کف دست هایت را نشانم بده..!
وانیا بعداز مکثی کاملا مشهود دست هایش را جلوی آورد که خالی بودند، خلیل از جایش برخواست درست کنارش در چند وجبی از او بر روی زمین جای گرفت و گفت: اصلا دروغگوی خوبی نیستی؟ رنگت عینه روح سفید شده..!
وقتی خلیل این را اضافه کرد وانیا نا تمایل داشته یک دستش را به گونه اش کشید، انگار که به این طریق میتوانست بفهمد وی راست میگوید یا نه ولی این کارش باعث خندۀ کشیده و سرخوشانۀ خلیل شد.
وقتی وانیا محو آن تبسم کاملا بعید از خلیل بود متوجه نشد که او لباسی که پشت سرش قایم نموده است را برداشته..
خندۀ خلیل که بند رسید او از جایش برتمایل داشت و مجدداً بر روی عسلی ها قرار گراهی شد ملایم وتاپ و شورتک سرخ رنگی که برای وانیا خریده بود را بالا آورد و اضافه کرد: چرا اینها را پشت سرت قایم نمودی..؟
دیدهان وانیا از تعجب گرد شدن، اما سریع آن تعجب جای خود را به شرم داد و او درحالیکه سرش را به زیر می انداخت بیان کرد: قایم نکرده بودم..
واقعا؟
اوهوم..
پس قد بلند شو بپوشش..
نه!!
وانیا بسیار تند و کشیده و البته وحشت زده جواب داد، ولی خلیل بعداز مکثی دوباره از جایش برتمایل داشت و اظهار کرد: با من بیا..
وانیا آهسته از جایش برخواست و سؤال کرد: کجا..؟
جلیل دست انداخت و با فشار آهستهی که به پشت کمر وانیا وارد نمود او را وادار به حرکت کرد وگفت: بیا…
مدتیکه وانیا سرش را کشیده نمود و مسیره شان که به سمت تخت میرفت را تشخیص داد،دوباره احساس اُفت فشار کرد، تمام بدنش مانند چوپ خشک شد و سر جایش از حرکت ایستاد و زیر لب بیان کرد: نه..
خلیل نمیتمایل داشت او را به سمت تخت ببرد، مقصدش جایی نزدیک تخت بود ولی آن عکس العمل ناگهانی وانیا را کاملا فهمید و به سمت او چرخید و سؤال کرد: وانیا..؟وانیا با چشمان به اشک گشته اش به او نگریست و آهسته با صدایی که انگار از ته چاه خارج میشد لب زد: لطفا..لطفا..
وانیا…
باز هم حرف خلیل را قطع کرد و اظهار کرد: نمیتونم..لطفا..آماده گی شو ندارم..یک ابرو خلیل از تعجب بالا حرکت کرد..آماده گی اش را نداشت؟!!
خلیل نمیاطلاع داشت که آن ابروی بالا راهی شده اش بنده دل وانیا را پاره کرد است!به نظر میرسید اکسیژن داخل چادر درحال تمام شدن است چرا که وانیا به شدت نفس نفس میزد و از خلیلی که به سمت او می آمد تا شانه هایش را بگیرد به سمت عقب فرار میکرد.
حالا دیگر اشک هایش راه شان را باز کرده بودند و همچراکه قطرات باران بر گونه هایش پایین می رسیدند، خلیل درحالیکه از آن گریه وانیا قلبش ریش شده بود با یک حرکت تند او را دربرگراهی شد و درحالیکه سرش را با یک دست و کمرش را با کف دست دیگرش گحرکت کرده بود زیر گوشش گفت: ساکت باش..فقط ملایم باش..من نمیخوام اذیتت کنم..
برعکس چیزی که خلیل حدس میزد، وانیا ماننده مرغ بال کنده ای در آغوشش شروع نمود به بال بال زدن و درحالیکه زجه میزد گفت: نه..لطفا..خلیل الرحمان..نه..آماده گی شو ندارممم..
کاریت ندارم دختر..
وقتی با این حرف بالاخره هق هق وانیا بند آمد و دقایقی بعد کمی آرامتر شد، خلیل او را کمی از خود دور نمود با نگاه کردن به صورتش اظهار کرد: این همه ترس برای چیه..؟!!
وانیا درحالیکه دوباره سرش را پایین می انداخت جواب داد: هیچ اطلاعی در مورد این موضوع ندارم، یعنی دارم ولی برای خودم همه چیز تازه گی داره، میترسم..همواره می ترسیدم..
سرش را کشیده نمود با دیدهان اشک آلودش به خلیل خیره شد و ادامه داد: همین موضوع باعث خیلی از بدبختی هام شد..
خلیل با حالت گیچی به او خیره شد و لب زد: تو گفتی طلاق گرفتی..!
وانیا مکثی کرد و یکباره انگار که چراغی بالای سرش روشن شده باشد بهسرعت متوجه همه چیزشد، بالاخره درک کرد چرا خلیل به یک باره میان آن حرف دوستانۀ شان بهم ریخت و عصبی شد..
خلیل فکر میکرد او یک زن مطلقه ست…!
یک لحظه احساس کرد صوتی شرینگ شرینگ شکستن چیزی در درونش را می شنود، تمام انرژی اش ته کشید و ناامیدی شدید در صورتش نمایان شد که از دیدهان دقیق بین خلیل دور نماند. درحالیکه اشک هایش را پاک می نمود با احساس کرختی که در همان چند ثانیه تمام وجودش را در بر گحرکت کرده بود گفت: من به نکاح پسر عموم در آمده بودم، قرار بود ازدواج کنیم، ولی بر سر چندین موضوع مشکل داشتیم، ازدواج مان بهم خورد و طلاق گراهی شدم..!
سر چه موضوعاتی..؟؟
نفس وانیا به سختی بالا می رسید، نمیتوانست حرف بزند..نمیتوانست جواب بدهد..از خود، از وجود خود، از ماهیت خود، ازاینکه یک زن بود، ازاینکه دایم به همان مشکل همیشگی بر میخورد، ازینکه همیشه برای یک چیز خواسته میشد و تنها به درد یک کارمیخورد..متنفر بود..!
قفسۀ سینه اش خس خس کنان بالا و پایین میشد، چشمانش به خاطر لایۀ اشکی که باز هم مصرانه در آنها جمع شده بودند تار میمشاهده کرد، دستانش می لرزیدند و پاهایش به نظر میرسید که دیگر توان نگه داشتن وزن او را ندارند.
درست در همان لحظه که داشت می افتاد، خلیل گحرکت کردش و اضافه کرد: وانیا..آرام باش دختر..وانیا درحالیکه به نا منظم و طولانی نفس می کشید با صوتی خفه ای اظهار کرد: تو هم منو فقط برای..فقط برای..
خلیل کف دست انداخت زیر پایش و درحالیکه قد بلندش نموده و به سمت تخت می بردش تشر زد:نه..نه!او را بر روی تخت گذاشت و ادامه داد: اشتباه میکنی..من نمیخوام اذیتت کنم..نمیخوام به چیزی که دوست نداری زورت کنم..سوتفاهم شده..بعدا در این مورد حرف میزنیم..
وانیا نگاهانش را بست و از گوشۀ های هر دو چشمش اشک روان شدند، خلیل دست درموهایش کشید و عصبی بیان کرد: بسه دیگه..خسته نشدی از این همه گریه!!؟
خلیل از جایش برتمایل داشت و شروع نمود به قدم زدن، با کلافگی هر چند دقیقه کف دستی درموهایش فرو میبرد..
در یک تصمیم آنی برگشت سمت وانیا تا همه چیز را کامل برایش توضیح دهد ولی با چشمان بسته و نفس های منظم و آروم او مواجه شد که نشان از خواب بودن وی داشسریع.
آهی کشید و مجدداً کناره تخت نشست و موهای همیشگی آشفتۀ او را از روی صورتش کنار زدو بیان کرد: نمیتمایل داشتم بترسی ترسو خانم خودم..!
با اضافه کردن این حرف خود به خود لبخندی دوباره بر روی لبانش سبز شد، آن میم مالکیتی که به ضمیر خود چسپانده بود چقدر برایش شیرین می نمود..
هرچند فقط از نظر شرعی مال او بود و از نظر عرف هنوز مال او نشده بود اما باز هم به هرحال مال او بود.
همانطور که موهای او را نوازش می نمود زمزمه کرد: حبیبتی )عزیزم(بار دیگر تبسمی زد، احساس می نمود دیوانه شده است!با خود حرف میزد، با خود می خندید..این دختر زیادی متفاوت بود با آن کسی که خلیل همیشگی جفت خود تصورش می نمود..
همین تفاوت های ریز و درشت خلیل را جذب خود می نمود.
از نظر جسمی خیلی خسته بود، تمام دو روز مسیر برگشت به منزل را نخوابیده، به همجادهانش هم اجازه خواب نداده بود، همه به احتمال قوی در آن لحظات خواب بودند، اما او مصرانه بیدار و به وانیایی درحال خواب نگاه میکرد.قرمز قرار گرفته در نگاهانش خبر از بیدار خوابی ها پیوسته او نیز میداد.
قلب خلیل با یاد آوری اینکه او باعث آن همه آشفتگی در حال وانیا گشته لحظه ای در خودفشرده میشد!
او تنها یک جملۀ کوتاه اظهار کرده بود؛ ولی همان جمله مطمئننا وانیا را در طول یک هفته ای که خلیل در سفر به سر میبرد بارها کشته و دوباره زنده نموده بود.
به صورت معصوم وانیا که حالا بخاطر گریه ها و رد اشک هایش کمی کثیف به نظر میرسیدخیره شد، همین نگاه کردن ها بود که بالاخره باعث شد اختیار از کف دست بدهد و او را در یک تصمیم آنی در آغوش بگیرد..به محض انجام این کار از کرده خود پشیمان شد!
دلش نمیتمایل داشت حالا که وانیا خوابیده است او را بیدار کند و خوابش را برهم بزند، ولی با حس نفس های منظم وانیا که به گردنش میخورد فهمید که او هنوز خواب است. آرام روی تخت کمی جا به جا شد و دستانش را دور تا دور وانیا حلقه نمود، دلش میتمایل داشت او را آنقدر به خودبفشارد تا با وجودش یکی شود ولی نمیتمایل داشت خواب وانیا را برهم بزند…!!به همان در آغوش کشیدن، حس حرم نفس هایش زیر گلویش، بوسیدن روی موهایش بسنده نمود و طاما نکشید که خودش هم به خوابی عمیق و راحت فرو رفت.وانیا مدت ها بود که بیدار شده بود، اما نمیتوانست چیزی بگوید، به شدت از خلیل خجالت میکشید، بعداز آن کاما بازی های سر صبحی که جاده انداخته بود، واقعا نمیاطلاع داشت حالا چگونه به صورتش نگاه کند. این دومین باری بود که جلوی خلیل اینگونه رفتار میکرد و اصلا دست خودش نبود..مدتی که عصبی میشد بسیار بد افسار از دست میداد.دایم خود را سرزنش می نمود که چرا اندکی به راهی شدارهای آرام خلیل توجه نکرده بود، اگر می متوجه شد که خلیل مانند زمانی که رفت عصبی و مصمم به انجام کاری برخلاف میل او نیست مطمئننا خودش هم آرامتر برخورد می نمود..
اما…..
آهی کشید..حالا در حصار دستان خلیل گیر مانده و آنقدر به صورت وی نگاه کرده بود که دیگر جای جای شیار های صورتش را حفظ بود، بارها خواسته بود تا صورتش را لمس نماید امانه تنها خجالت میکشید ازینکار بلکه کف دستانش هم در اختیارش نبودند، او کاملا زندانی بود!
نمیخبر داشت ساعت چند است، اما غر غر های معده اش نشان از طولانی بودن آن استراحت یکبارهی داشت.
گاهی آنقدر احساس گرسنگی میکرد که دست و پاهایش برای لحظاتی کاملا بی حس میگشتند، اما باز هم نمیتوانست خلیل را بیدار کند.
آهی کشید، این بیدار بودن و بی حرکتی دیگر داشت طولانی میشد، در یک تصمیم آنی دل رابه دریا زد و یکی از دستانش را آزاد نمود، با اینکه دستش را بالا گحرکت کرده بود ولی با دیدهان گشادشده به خلیل نگاه میکرد و هر لحظه انتظار داشت او چشمان سبز وحشی اش را باز نماید اما خوشامگاهختانه خبری از بیداریِ خلیل نبود.
به همین ترتیب آهسته کف دست دیگر و پاها و در نهایت خود را کامل از بدن خلیل جدا نمود و ازتخت خارج شد که همان لحظه خلیل غلتی زد و وانیا از ترس دیدهانش را برهم فشرد ولی خوشامگاهختانه خلیل هنوز هم خواب بود.وانیا بی خبر از بیخوابی های مکرر خلیل زمزمه کرد: خوش خواب!و دوباره به سمت سوغاتی هایش که هنوز در همان جای قبلی ولو بودند حرکت کرد، کنار شان جای گرفت و صنقلبی موره دار شستی را برداشت، پیش خود اعتراف کرد خلیل واقعا خوش سلیقه است.حتی آن تاپ و شورتک سرخ رنگ هم بهشدت قشنگ بود.مجدداً برداشته و نگاه شان کرد و تمام خاطرات ساعاتی پیش در نظرش زنده شد و همین باعث خجالت بیشترش گرمشاهده کرد، حس بدی از آن نوع برخورد داشت.
آوای در سرش گفت: آخرش که چی؟! تو محکوم به این زیستن هستی..
سرگردان و بی هدف نگاه چرخاند، سوغاتی ها همه پخش و پلا بودند ولی یک بسته همچنان کف دست نخورده در گوشه ای نزدیک تخت گذاشته بود.
به سمت آن حرکت کرد و برش داشت و با کنجکاوی محتویات داخل آن را بیرون کشید و با لمس پارچۀ حریر نرم و لطیف آن احساس کرد نوک انگشتانش به مور مور افتاده است.
تبسمی نا خوداگاه بر لبانش جای گرفت و لباس ابریشمین را بالا گرفت، مقلب آن شامگاهیه همان عباهایی بود ک داشت اما با تفاوت اینکه جنسش به شدت نرم و نازک بود و جلویش چاک بزرگی داشت، زیبا به نظر میرسید.
بسته هنوز سنگی محسوسی در خود داشت که وانیا دست داخل آن کرد و با دو عبای دیگرمواجه شد، سفید، طلایی و حنایی.. بپوش!
وانیا سرش را یکبارهی قد بلند نمود که گیسوان آشفته اش بر روی صورتش ریخت و زمانیکه بادست اش ناشیانه آنها را از روی صورتش کنار زد نمتوجه شد که چه بر سر دل بی قرار خلیل آورد!عبا را ملایم بالا آورد و گفت: لباس جشن که نیست؟!
خلیل کف دستانش را زیر سرش در هم حلقه نمود و تبسم خواستنیی زد و اضافه کرد: برای مدتی است که احساس گرمای شمتوجه شد کردی..
وانیا سری به مفهوم متوجه شدن تکان داد که موهایش بار دیگر تکان خوردند و خلیل نفس عمیقی گحرکت کرد و برای رهایی از آن حس کلافگی از تخت خارج شد و به سمت وانیا رفت که روی زمین چمبره زده بود و با نگاهان درشت شده او را می نگریست، در آن حالت درست شامگاهیه بچه آهوی مظلوم به نظر میرسید که برای شیر گرسنه ای چراکه خلیل غیر قابل دست کشیدن بود!
خلیل ساکت کنار او جای گرفت و گفت: گرسنه نیستی؟
وانیا باز هم سرش را تکان داد که موهای زیبایش هم تکان خوردند و اینبار دیگر خلیل نتوانست تحمل کند و بنچه ای از آنها را گراهی شد و درحالیکه دور انگشتش می پیچید بیان کرد:بعداز خوردن غذا صحبت میکنیم..
وانیا آهی کشید که هزاران معنی داشت و شاید یکی از آن قلبایل برای خلیل از همه بیشترروشن بود، مطمئننا خاطرات آن صحبت بی نتیجۀ ۱۱ روز پیش شان برای وانیا زنده شده بود.
این بار عاقلانه تر با همه چیز برخورد میکنم..به دیدهان وانیا خیره شد و ادامه داد: درست مثل تو که همیشه با عقل خود با موضوعات پیش وارد شده برخورد میکنی!
دیدهان وانیا سردرگمی او را نشان میداد، وانیای قشنگ اعتماد به نفسی شاید کمتر از یک خدمتکار ساده داشت، او ابداً خود را شخص عاقلی نمیخبر داشت، در واقع این چنین که زنان ناقص العقل هسشتابزده او را بزرگ کرده بودند و از همان کودکی اعتماد به نفس او را از بین برده بودند.
وانیا در تمام زندگی فکر میکرد با احساساتش هست که تصمیم میگیرد و با هر موضوعی برخورد میکند، حتی بارها شده بود که در سال های اول پناهنده شدنش از این کار پیشمان شده و فکر میکرد اگر میماند و به آن زندگی خفت بار ادامه میداد شرایط بهتری داشت.سردرگمی وانیا کاملا مشهود و خلیل میتوانست حدس بزند این سردرگمی به خاطر چی است پس از جایش برخواست و دستش را به سمت او گراهی شد و اضافه کرد: کشیده شد، گرسنه هستی،هرچقدر بیشتر فکر کنی کمتر به نتیجه ای خواهی رسید.
وانیا با تصدیق این حرف ساکت کف دستش را در دست خلیل گذاشت، کف دست ظریف و استخوانی اش میان کف دست خلیل تضاد جالبی ایجاد میکرد که برای خلیل عاشق شدنی و برای وانیاهمچنان باعث خجالت بود..!
با هم بر روی راحتی های گوشۀ چادر قرار گرفتند که دقایقی بعد معصومه و چندین خدمتکاردیگر با ظروف غذا داخل شدند، بوی گوشت کباب شده به محض پیچیدن در چادر باعث زیادشدن آب دهان هر دوی شان شد و مدتیکه خدمتکاران بعداز گذاشتن غذاها چادر را ترک کردند خلیل رو به وانیا گفت:
گوشت آهوی کبابی را می پسندی؟
و وانیا درحالیکه با کنجکاوی به گوشت های کبابی می نگریست تا تفاوتی میان گوشت آهو وگوشت حیوانات دیگری که خورده بود بیابد جواب داد: البته!
و خلیل لبخندی زد، این دختر اصلا از اینکه با خوردن گوشت کبابی شاید فربه شود نداشت،هرچند خلیل در جهانی مردانه اش همیشه زنان فربه را ترجیح میداد اما به هیچ عنوان نمیخواست وانیای زیبایش به خاطر او تغییری کند.
او همین موجود لاغر استخوانی را هم دلبسته شد!سرش را تکان داد و در دل برای خود افسوس خورد، به معنی واقعی کلمه دیوانه شده بود.اصلا سابقه نداشت که او درمورد چنین مسائلی به این شدت فکر کند!!!وقتی غذا خوردن شان تمام شد خلیل به عادت همیشگی اش در راحتی لم داد به وانیانگریست و اضافه کرد: اگر میل داری میتوانم بگویم باز هم بیاروند..وانیا هم به عادت همیشگی اش که تشکر را به اسپانیایی میبیان کرد خطاب به خلیل گفت:agradecer )تشکر(
خلیل با تعجب ابرویی بالا انداخت گفت: Usted sabe cómo hablar español ?)تو بلد هستی اسپانیایی صحبت کنی؟(و وانیا شگفت زده از اینکه خلیل هم میتوانست اسپانیایی صحبت کند جواب داد: sí ) بله(
از کجا یاد گرفته ای؟
یکی از همکارانم!
باز هم خاموشی بین شان برقرار شد تا اینکه بار دیگر وانیا حس کرد باید این خاموشی را بشکند وسر صحبت را باز کند چرا که به نظر نمیرسید خلیل سعی در لب گشودن داشته باشد، او فقط با آن نگاه وحشی اش دائم وانیای معذب را معذب تر می نمود.
مطمئن نیستم که این کارم درست هست یا نه! ولی میخوام که برات از اون گذشته ای بگم ۱۲ روز از فشار و استرس بارها غش کنم و از حال بروم. _ که باعث شد این 11خلیل سری تکان داد و شرمنده گی اش را پشت نقاب خونسردی اش ظاهری اش قایم نمود،پسر خان بود و نمیتوانست به همین راحتی اینکه احساس ندامت میکند را به زبان آورد،مخصوصا در مقابل این تازه همسر گشتۀ زیبا..!
وقتی که ۱۲ سالم بود عمویم بدون جویا شدن نظر پسرش مرا از پدرم برای وی تمایل داشتگاری نمود و پدر منم بدون جویا شدن نظر من جواب مثبت داد، در دل اصلا راضی به این نکاح نبودم اما از همان کودکی جوری بزرگ شده بودم که روی حرف بزرگترم حرف نزنم، مراسم نکاح بدون هیچ ساز و سرود یا جشنی خیلی بهسرعت انجام شد، تا قبل از اون من و احمد هیچ وقت باهم صحبتی نداشتیم شاید کمی با شخصیت های هم آشنایی داشته باشیم و اامان شامگاهی که پدرم اجازه داد او پیش نامزد اش بماند فهمیدم که..متوجه شدم که..
بغض داخل صوتی وانیا داشت خفه اش میکرد و یک حس مثل حسادت، غیرت، شاید هم علاقه..داشت خلیل را از فکر اینکه شخص دیگری با وانیای عاشق شدنی اش شب را به صبح رسانده است میکشت!
وانیا لرز محسوسی کرد و با همان بغض و صوتی گرفته تمایل داشت ادامه دهد که خلیل اظهار کرد: بس است!
وانیا سرش را قد بلند کرد، چشمان عسلی رنگش با جمع شدن قطرات اشک در آن مجدداً زیرا دو کوزۀ لبریزان شده بود و همین داشت بیشتر خلیل را از پای در می آورد.
حس های مختلف دم به دم بر جسم و روحش فشار می آوردند..چطور کسی توانسته بود این موجود جذابی استخوانی را آنقدر برنجاند که او با یاد آوری آن خاطرات گذشته هم اینچنین بغض کند و چشمان جادویی اش پر از اشک گردد..!!!
بی شک اگر آن شخص در دسترس خلیل بود جان زنده از کف دسترس اش خارج نمیگشت..خلیل از آن حالت لم داده کمی خود را بالا کشید و گفت: لازم نیست ادامه بدهی..وانیا لب باز کرد و با مظلوم ترین و عاشق شدنی ترین و خود دار شکنی ترین لحنی که خلیل در عمرش متوجه شده بود گفت: احمد خیلی آدم بدی بود!
کوزه های عسل وانیا لبریز شده و تند شتابزده پر و خالی می شدند و در این میان صدای هق هق نازکی هم از گلویش خارج میشد که هر موج صوتی اش چون تیری با شدت در دل خلیل فرومیراهی شد!!
او دست دراز کرد و بدون تعلل وانیا را در برگحرکت کرد و درحالیکه موهایش را نوازش میکرد زمزمه کرد: گریه نکن..آروم باش..
دندان هایش را از خشم بهیکبارهی که در وجودش رخنه کرده بود بر هم فشرد، اینبار از خودعصبی بود..
چرا تجارت عود را با تاجران فارسی زبان بیشتر نکرد که حالا آنقدر درمانده نمی بودمیتوانست دو کلمه حرف محبت انگیز برای ملایم کردن هق هق های جیگر سوز این تازه عزیزگشته به زبان آورد!!!
مجبورا به زبان مادری خودش شروع نمود به قلبداری دادن..
حبیبتی..حبیبتی..لا تبکی )عزیزم..عزیزم گریه نکن(
حرف های خلیل را نمی درک کرد ولی عجیب این این آغوش و این نجواهای نامفهوم برایش ملایمش بخش بود و انگار بغض های گره خورده در گلویش آرام ساکت باز می شدند که به جای ساکت شدن هق هق دیوانه کننده اش را ادامه داد و خلیل همچنان زمزمه میکرد:
لاشی فی هذه الدنیایستاهل دموع عیناکی )هیچ چیزی توی این جهان ارزش اشک های تو رونداره!(
وانیا گله کرد: احمد بسیار آدم بدی بود اون منو..منو..
به اینجا که رسید هق هق اش به شکل کشنده ای سوزناک شد طوریکه خلیل دوباره به فارسی گفت: گریه نکن..آروم باش..
ولی وانیا ادامه داد: اون منو زد..
خلیل لب زد: لن اسمح بعدهذا…سأقطع یداه ان تجرأ علی ان یلمسکی )دیگه نمیگذارم..دستشوقلم میکنم اگه بهت کف دست بزنه..(سرش را کشیده کرد و با نگاهان اشک بارش درحالیکه دنبال اندکی درک و قلبسوزی بود به خلیل خیره شد و اظهار کرد: اون منو میزد..دندان هایش را از خشم برهم فشرد و پلک زد که چندین قطره اشک پی در پی بر روی گونه هایش روان شدن و در همان حال ادامه داد: از من درتمایل داشتهای بی شرمانه میکرد..پیمسیرن خلیل را در مشتش فشرد و زجه زد: هرچقدر بهش میگفتم صبر کن ازدواج کنیم..بازهم..بازهم..نفس لرزان و صوت داری گراهی شد که خلیل دیگر طاقت نیاورد و کف دستش را دو طرف صورت اوگذاشت و همانطور که خیره به دیدهانش بود اضافه کرد: هیسسسس.. حبیبتی خلیلکی هنا..اکون میتا,کی یستطیع ان یؤذیکی )عزیزم خلیل اینجاست، مگه اینکه خلیل مرده باشه که اون بتونه اذیتت کنه!(
وانیا درحالیکه هنوز چشمانش درحال پر و خالی شدن بود اشک های داغش را بر روی کف دستان خلیل رها کرد و ساکت طوری که حرم نفس هایش صورت خلیل را میسوزاند لب زد: باکارهاش..با حرف هاش..خیلی اذیتم کرد..من دختر هوس رانی نیستم، من دختر سبک سری نیستم..ولی دیگه نمیتونستم اون وضعیت رو تحمل کنم..
خلیل در همان حال کلافه و درمانده گفت: ادری..حبیبتی )میدونم..عزیزم(وانیا آهسته نمیگرفت، انگار که سر زخم های چرکین اش تازه باز شده بود، او دائم گله میکرد ودر میان هق هق اش از آزار و اذیت هایی که تحمل کرده بود میگفت و خلیل تنها نگاهش میکرد، در آن لحظات درمانده تر از وانیای رنج متوجه شده خلیلی بود که از گریۀ دلبرش غمگین می شد اما نمیاطلاع داشت که او چه میگوید..!سرش را بر سینۀ خلیل گذاشته بود، قلبش نمیخواست سر قد بلند کند و توانایی این کار را هم درخود نمی دید..آنقدر اشک ریخته بود و از گذشته و خانواده و ظلم هایی که ناحق متحمل شده بود گلایه سرداده بود که دیگر نای جای گرفتن هم نداشت.تقریبا در آغوش خلیل بی حال افتاده بود..ولی برای خلیل که بد نشده بود!!او مشتاقانه درحال بازی با موهای پیچ در پیچ وانیا بود و از این کار دو برابر لذتی که به وی میداد خودش میبرد. وانیا هنوزم گاهی هق هقی ریز میکرد ولی دیگر از آن سیل اشکی که راه انداخته بود خبری نبود، ذهنش آشفته بود، پرندۀ فکر ش دائم از شاخه ای به شاخه ای دیگرمیپرید و گذشته و حال و آینده را قاطی نموده بود.نفس عمیقی گرفت تا از آن حالت گیچی خارج شود که با این کار عطر وجود خلیل را به ریه هایش کشید و چشمانش خود به خود بسته شد..خلیل همیشگی این چنین بوی مست کننده ای داشت یا فقط همین امروزگار و همین لحظه این چنین می نمود؟!وانیا ملایم و با رخوتی عجیب خود را از آغوش خلیل خارج کرد اما نه آنقدر که باید، مژه های کشیده اش به خاطر گریۀ بسیار مرطوب و به هم چسپیده بودند و همین موضوع زمانیکه ملایم دیدهانش را باز نمود و به خلیل خیره شد باعث انتقال همان حس رخوت و سستی به خلیل گشت..
هیچ کدام چیزی نمیبیان کردند، کف دستان خلیل دو طرف وانیا قرار داشت و با این کار همچنان آن حس ساکتش خاطر را به وی انتقال میداد.
وانیا حس میکرد از پشت پلک ها و گردنش بخار کشیده می شود!
فاصلۀ صورت های شان به شدت کم بود و به شکل نامحسوسی درحال کمتر شدن هم بود،نفس های وانیا گرم و مطبوع بودند و قلب خلیل دردناک تر از هر زمان دیگری خود را به دیواره های سینه اش می کوبید طوری که انگار میمیل داشت بیرون آمده و این حس تمایل داشتن رافریاد بزند.
و در نهایت..
فاصله ها برداشته شد….
مدتی که لب های خلیل گرمای لب های وانیا را حس کرد دلش به طوری ناگهانی ارام گراهی شد.لحظاتی لبهایشان بدون حرکت روی هم قرار داشت ولی همینکه وانیا سرش را عقب گشیدخلیل کف دست برد وپشت سرش را گراهی شد و اجازه ی عقب نشینی به او نداد..
حسش مانند تشنه ای بود که به آب رسیده است!
حسی ناب که ابداً با سمیه تجربه نکرده بود و وانیا با اینکه به باطن به دلایل مختلف هیچ ازموقعیتی که داشت خوشش نمی رسید اما در آن لحظات شمشاهده کرد خواهان ادامه دار شدن این بوسه بود.خودش هم از این احساس دوگانه ی خود متعجب بود!!!شاید بیشتر از این حس میل داشتن شمتوجه شد و لذتی که از این نزدیکی میبرد شاظهار کردش می رسید..وقتی که وانیا میل داشت برای نفس گرفتن خودش را عقب بکشد خلیل کف دستش را پشت کمروانیا گذاشت و از روی لباس خواب ساتن کشیدهی که بر تن او بود و آستین هم داشت اما ازشدت نازکی به انگار که هیچ جایی را نپوشانده بود و شروع به نوازش پشت او کرد.
لب های شان همچنان مشغول هم بود و هر دو شتابزده سریع از بینی نفس میگراهی شدند.
خلیل کم کم و محتاطانه کف دست خود را بالا و پایین میکشید و در نهایت آرام با کف دست چپ وبالا تنه ی کوچک وانیا را لمس کرد.
و با اولین برخورد کف دستش تبسمی از روی تعجب زد..
تمام مردانه هایش برای لحظاتی در تعجب بودند..
چقدر کوچک بود!!
فشار ملایمی به آن وارد کرد که وانیا آهی در دهانش رها کرد، غرق لذت شده بود از اینکه میمتوجه شد اینگونه باعث لذت این تازه عزیز شده، می شود.جرات بیشتر بخرج داد و اینبار با هر دو کف دستش فشاری به آنها وارد کرد که وانیا طاقت نیاورد ولب هایش را برخلاف خواسته ی خلیل از وی جدا نمود و درحال نفس نفس میزد گفت:ن..کن..!شاید لحن شهوت آلود و شاید لبان سرخ شده شاید هم بالا تنه ی عکس العمل نشانه ی دادی او زیر کف دستان خلیل که باعث شد خلیل بی تاب و شتابان همانطور او را بغل زده و به سمت تخت ببرد.بر روی تخت گذاشتش اما نه از او جدا شد و نگذاشت وانیا حرکتی بکند..کاملا در برش داشت و دوباره فشاری به بالا تنه ی وی وارد کرد که وانیا نفس گرمش را در دهان او رها کرد.بوسه ی عمیق شان پایان یافته بود ولی حالا بوسه های کوچک خلیل شروع شده بودند..گوش و گردن وانیا را با بوسه هایش قدم میزد.وانیا چشمانش را بسته و از ناله های خفه شده در جاده گلویش مشخص بود که چقدر دارد ازاین معاشقه لذت میبرد.کف دستان خلیل حریص تر شده بودند و دیگر لمس از روی لباس کافی نبود، در همین حال درآوردن لباس بلند و آستین نیلوفری او هم مقدور نبود پس خلیل بدون فوت وقت یقه ی هفت لباس را گراهی شد و در یک حرکت لاکچری قسمت زیاده آن را پاره کرد.
اما در این میان جیغ وانیا و کف دستانش که سعی داشت بدن خود، مخصوصا بالا تنه ی کوچکش را بپوشاند باعث شد خلیل برای یک لحظه سردش شود!
ولی اوهم کسی نبود که بتواند در چنین شرایطی کنار بکشد.
کف دست جنباند و در یک حرکت جالب تمام فانوس های داخل چادر را خاموش نمود و خود راکامل بر روی وانیا انداخت.
از روی لباس خود را بر بدن استخوانی و در عین حال نرم وانیا کشید تا بلاخره وانیا آنقدر
تحریک شد که کف دستانش را از روی بدنش برداشت و دو طرف صورت خلیل گذاشت و او را به سمت خود کشید و دوباره لب های شان را در هم قفل نمود.
اینبار بوسۀ شان به حدی عمیق بود که وانیا اصلا نفهمید خلیل در همان حال چگونه لخت شدو چگونه بقایای لباس او را از تنش در آورد..!
همین که کف دستان خلیل از بالا تنه اش رها شده و روی ران های سردش نشست نگاهان وانیاباز شد، در تاریکی شامگاه چشمان خلیل از هر زمان بیشتر برق میزد..
خلیل کف دست هایش را نوازش وار بر روی ران های او کشید و آرام آنها را از هم باز کرد و بار دیگر خود را بر بدن او کشید که وانیا با احساس وجود خلیل به خود لرزید و بیان کرد: نه!
همان نه برای خلیل کافی بود تا بداند که این دخترک استخوانی هنوز آماده گی ندارد، پس بار دیگر لبان وانیا را شکار کرد ..احساسات خلیل از هر وقت دیگری بیشتر به غلیان افتاده بود، او دلش یک رابطۀ کامل میتمایل داشت، وقتی که احساس کرد توانسته وانیا را بار دیگر به اندازۀ کافی تحریک کند آرام خودرا به او فشرد که وانیا جیغ خفه ای..از همان ها که خلیل عاشق شان بود کشید و گله کرد:
خلیل الرحمااااان!!!
خلیل خنده ای کرد و سرش را در گردن او فرود برد و آرام زمزمه کرد: لاتخافی حبیبتی..)نترس عزیزم…(
و به ادامۀ این حرفش بار دیگر خودش را به وانیا فشرد اما اینبار وانیا کتف او را جنگ انداخت وپاهایش را چف نمود و خواست خود را از آغوش او بیرون بکشد که خلیل متوجه شد و سریع کف دستانش را روی دو پهلوی او گذاشت و شروع نمود به بوسه باران کردن گردن و پشت گوش اوو لحظاتی بعد مجدداً صوتی آه و ناله های خفیف وانیا قد بلند شد بود.
و اینبار خلیل آرام آرام شروع کرد به حرکت دادن بدن خود بر روی بدن وانیا..درست مماس باهم..
خشکش زده بود، نفسش برای اضافه کردن چیزی بالا نمی آمد تنها نفس های مقطع و بلند قد بلند می گحرکت کرد و صوت دار رها میکرد، وانیا دست کمی از او نداشت و دائم دستش را درون موهایش میرقصاند.
وقتی داشت به اوج میرسید دوباره کف دستانش را به زحمت تکان داد و بر روی بالا تنۀ کوچک وانیا گذاشت و همین که ار*ض*ا شد فشاری به آن وارد کرد که این کار برابر شد با جیغ وانیاو نفس گرم و بریده بریدۀ او و حس رهایی که هموقت به هر دوی شان رخ داده بود.پلک هایش سنگین بودند و انگار کوه کنده باشد تمام عضلات بدنش گراهی شده بود، هنوزمیتونست بدن گرم وانیا را زیر بد خود حس کند، کوفتگی بدنش دقایقی بعد از بین حرکت کرد و سربرگرداند تا چیزی بگوید که با چشمان بسته و نفس های منظم وانیا مواجه شد.
تبسمی زد، قلببرک استخوانی اش خوابیده بود..!هرچند اصلا حرکتی نکرده بود، اما احتمالا به خاطر اینکه این اولین تجربه اش بود…اینقدربیحال شد و در جا خوابید..
بازهم تبسمی زد و ملایم و برخلاف میلش از روی وانیا کنار حرکت کرد، دلش میتمایل داشت همینطوربماند، درحالیکه بدن های شدن مماس با هم بود، اما مطمئننا همین الان هم وانیا آن زیر له شده بود وای که اگر خلیل خواب میراهی شد و تمام وزنش بر روی این موجود استخوانی می افتاد..!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن