نگاه باز کردم وازش فاصله گراهی شدم…به طوری که زیاد محسوس نباشه کف دستی به چشمام کشیدم ورد اشکم وپاک کردم…
با تبسمی روی لبم رو به ارغوان گفتم:خب مولین آینده…بشین می خوام چهار کلوم باهات حرف بزنم.
ارغوان باتعجب اضافه کرد:حرف؟…درمورد فندوقه؟
سری به علامت تایید تکون دادم…به سختی نفس عمیقی کشیدم.بغض توی گلوم غیر قابل تحمل شده بود…
بهشدت سعی کردم صدام از شدت بغض نلرزه ولی بازم یه لرزش نامحسوس توش موج میزد:
– ارغوان…من تمام سعیم ومی کنم که وقتی فندوق به جهان میاد،پیشت باشم اما…اگه نتونستم…اگه نشد…اگه راهی شدم یه جای دور و نتونستم ببینمش،از طرف من یه ماچ آبدار از لپش بکن!تازه…مدیونی اگه کلمه اولی که بهش یاد میدی خاله رها نباشه…
و دیگه نتونستم ادامه بدم…
دلم می خواد بیشتراز این حرف بزنم و با ارغوان درد وقلب کنم ولی…به بغض توی گلوم اعتمادی ندارم!می ترسم شکسته بشه و رسوام کنه…تازه اگه بیشتراز این از حرکت کردن ونبودن ودوری حرف بزنم،شک می کنه…البته حدس میزنم الانم به اندازه کافی شک کرده باشه…چیکار کنم؟دست خودم نیست.این مزخرفات حرفای دلمن که بی اختیار به زبون میارمشون!!!
نگاهی به چهره ارغوان انداختم…نگاهاش برق میزدن!اشک توی چشمش جمع شده بود…
نگاه مضطربی بهم انداخت و پربغض بیان کرد:رها…یه چیزی شده.آره…یه چیزی شده…چرا اینجوری حرف میزنی؟توکجا قراره بری؟!هوم؟…
بغض توی گلوم وسرکوب کردم وتبسم مصنوعی روی لبم نشوندم…
مهربون اظهار کردم:هیچ جا به جونه رها!…من یه موقعایی قاطی می کنم چرت میگم.مطمئن باش من فندوق ومولینش وتا آخر جهانم تنها نمیذارم!تا آخر بیخ ریش تواَم!!!
ازخودم بدم میومد…از دروغایی که می اضافه کردم…از قولایی که می دادم…حالم از خودم بهم می خورد!…
با دلداری من،تبسمی روی لب ارغوان جای گرفت…کف دستی به چشمای پراز اشکش کشید وباشیطنت بیان کرد:بی شعور!یه موقع انقد چیزای خنده دار میگی،آدم ازخنده زیاد اشک تودیدهاش جمع میشه…یه موقع انقد حرفای گریه دار می زنی،از غم وغصه اشک توی نگاهاش می شینه!بسه چرت گفتی…برم برات یه ذره میوه بیارم.تا تو میوه بخوری امیرم از شرکت برمی گرده،شام وباهم می خوریم…
و میل داشت از جاش قد بلند بشه که دستش وگرفتم ومانع شدم…
تبسمی به روش زدم وگفتم:نمی خواد زحمت بکشی مولین خانوم آینده.من که غریبه نیستم…همین شربتی که بهم دادی بس بود!شام خوردن باشه واسه یه موقع دیگه…
و از جابلند شدم…
اخمی کرد و بیان کرد:مگه من میذارم تو به این زودی بری؟
ارغوان و درآغوش کشیدم ومحکم به خودم فشارش دادم…برای لحظه ای دیدهام وروی هم گذاشتم وعطر تن رفیق قدیمیم و بوکشیدم.عطر تنی که همواره برام آشنا بوده وهست…
زیر گوشش گفتم:مواظب خودت وفندوق خاله باش.چیزایی رو که بهت اظهار کردم یادت نره ها!!!!…اولین کلمه ای که بهش یاد میدی،خاله رهاس…باشه؟
لبخند زد و من وبه خودش فشار داد…
– باشه بابا!کشتی تو من و!!!
قلبم بدجور هوای گریه داشت…ولی دووم آورد و اشک نریخت!نباید اشک می ریخت…اشک ریختن من هم برای ارغوان که وضعیت خاصی داشت،خوب نبود وهم قضیه رو لو می داد…
بعداز یه مدت طولانی از آغوشش بیرون اومدم…
دلم می خواست بیشتر پیشش بمونم ولی هرلحظه امکان داشت امیر بیاد ومن نمی خواستم با امیر روبرو بشم.می هراسیدم جلوی اونم سوتی بدم وحالا خر بیار وباقالی بار کن…
اصلا استعداد خوبی توی پنهون کاری نداشتم وندارم…اگه می موندم ممکن بود حرفی بزنم که همه چیز رو لو بده!
– کاش بیشتر می موندی رها…
بوسه ای روی گونه ارغوان نشوندم ومهربون گفتم:حالا وقت زیاده…قربونت برم.خداحافظ.
بازم دروغ…وقت خیلی کمه…تازه هر ثانیه که می گذره کمترم میشه!…
ارغوانم من وبوسید و برای بدرقه ام تا دم در اومد…حتی می میل داشت تا در پارکینگم بیاد اما من نذاشتم وبعداز خداحافظی ازش جدا شدم…
خیره شدم به ارغوانی که تو چهار چوب در وایساده بود…براش کف دستی تکون دادم وروم وازش برگردوندم…راه پله هارو در پیش گرفتم…
حالا که ارغوان اشکام ونمی بینه می تونم اشک بریزم.می تونم این بغض لعنتی رو بشکنم…
قطره اشکی روی گونه ام چکید…
زیر لب زمزمه کردم:
– قلبم برات تنگ میشه ارغوان…
**********
بارون آروم آروم ونم نم به شیشه های ماشین میزد…آسمون بدجوری ابری بود…مثل قلب گرفته من…
توی ماشین اشکان جای گرفته بودم وبه سمت یه مقصد پوچ وخالی می روندم…
پنجره ماشین وکمی پایین دادم وهوای بارونی رو بو کشیدم…
بوی بارون همیشه بهم آهستهش می داد ولی حالا…آرومم که نمی کنه هیچ،تازه مشتاق دیدار ترمم می کنه.بوی بارون که به مشامم می خوره،به یاد قشنگ ترین شب حیاتم میفتم… ومشتاق دیدار میشم…دلتنگ رادوین…دیدهای عسلیش…آواش…رها اظهار کردنش…خنده های از ته قلبش…دیوونه بازیاش…
مزه شوری حس کردم…
پوزخندی روی لبم نشست…
بازم اشک؟!لعنتی…مگه بعداز این همه اشک ریختن،اشکیم مونده؟چرا این اشکای مزاحم تمومی ندارن؟چرا بی قلبیل وبادلیل جاری میشن وداغونم می کنن؟من خودم به اندازه کافی داغون هستم…قلب داغون من از یه شکست محبتی برگشته.حالام داره میره یه جای دور تا محبتش خوشامگاهخت باشه…اونم با یکی دیگه!…
فداکار نیستم…با گذشت نیستم…ولی رادوین با بقیه فرق می کنه!اونقدری عاشقش هستم که نمی تونم مانع خوشامگاهختیش بشم…حتی اگه خوشبختیش با حرکت کردنم میسربشه!…من دارم میرم تا رادوین خوشامگاهخت باشه.روی احساسم پا گذاشتم تا رادوین با احساسش زیستن کنه…ته دیوونگی همین راهی شدن منه!…
کلافه وبی حوصله اشکم وکنار زدم تا تصویر جاده روبروم و واضح ببینم.
حالم خیلی بد بود…به یه آرامش نیاز داشتم…یه ساکتش هرچند کوتاه وآنی…فقط یه آهستهش که واسه یه لحظه ام شده من واز فکر این همه غم وغصه بیرون بکشونه.
کف دست دراز کردم وضبط ماشین و روشن کردم…آوای نسبتاً کشیده آهنگ تو فضای ماشین پیچید.
به امید اینکه قلبم آروم بشه به آهنگ گوش دادم…
“قلبم بشکنه حرفی نیست…حقیقت رو ازت می خوام
بهم راحت بگو میری،حالاکه سرده رویاهام”
لعنتی…چرا این آهنگ؟…
میل داشتم ضبط وخاموش کنم اما نتونستم…انگار دلم می خواست به اون آهنگ گوش بده و اشک بریزه.نتونستم با احساسم مقابله کنم وضبط وخاموش کنم…پس به آهنگ ناراحتی که درحال پخش بود،گوش دادم:
“نمی دونم کجابود که دلت رو دادی کف دست اون
خودت خورشید شدی بی من،منم مشتاق دیداری بارون
یه بار فکرمنم کن که قلبم داغونه داغونه
تومیری عاقبت با اون که کف دستام خالی می مونه”
اشکام دوباره مسیر گرفته بودن و بغض توی گلوم هرلحظه سنگین تر می شد.این بغض لعنتی وقتی قصد کنه بشکنه،دیگه هیچی جلو دارش نیست!
“قلبم بشکنه حرفی نیست…فقط کاش لایقت باشه
میرم از قلب تو بیرون که عشقش تو دلت جاشه
دلم بشکنه حرفی نیست…اگه تو یارو همراشی
ولی می شد بمونی و کمی هم عاشقم باشی”
دیگه نتونستم طاقت بیارم…به پهنای صورتم اشک می ریختم…همه چیز جلوی چشمم تار بود.به قدری که نمی تونستم هیچی ببینم.بی رمق ماشین وکنار زدم وترمز کف دستی رو بالا کشیدم.
با صوتی کشیده اشک می ریختم وهق هق می کردم…نفس کم آورده بودم اما مهم نبود…قلبم باید اشک می ریخت…آهنگش دیوونه کننده بود!…و بدجور حال خراب من وتوصیف می کرد…نمی تونستم اشک نریزم.
“نمی دونم کجابود که قلبت رو دادی دست اون
خودت خورشید شدی بی من،منم مشتاق دیداری بارون
همه فکرش شده دیدهات،گاهی کف دستات ومی گیره
یه وخ تنهاش نذاری که مثل من میشه میمیره
قلبم بشکنه حرفی نیست…فقط کاش لایقت باشه
میرم از قلب تو بیرون که عاشقیش تو قلبت جاشه”
“قلبم بشکنه حرفی نیست- مازیار فلاحی”
میون هق هق گریه هام زمزمه کردم:
– میرم از قلب تو بیرون که محبتش تو قلبت جاشه
وبعد با تمام توانی که برام باقی مونده بود،داد زدم:
– رادوین…لیاقتت وداره؟…داره؟….اون لعنتی لایق یکی مثل تو هست؟
و هق هق گریه امونم وبرید…
سرم گذاشتم روی فرمون ونگاهام وبستم…
اشکام بی وقفه جاری می شدن وگونه هام وخیس می کردن…توانی برای کنار زدنشون نداشتم…
بعداز یه مدت طولانی که اشک ریختم،سرم واز رو فرمون برداشتم و خیره شدم به آسمون روبروم…به آسمونی که حالا از پشت شیشه بارون گرفته ماشین،خیلی واضح نبود…
– خدایـــا…می بینی؟…بنده عاشق بیچاره ات داره جون میده!!!
به سختی نفسی کشیدم که ازشدت بغض آوا دار ولرزون بود…
صوتی پربغض و غمگینم به یه داد تبدیل شد:
– خـــــــدا !!!!!!…می بینی؟…
**********
*پنـــج مــاه بــعـــد*
~ رآدویـــن ~
نگاه خیره ام روی پرونده های روبروم میخ شده بود وکلافه تراز همیشه با خودکار توی دستم روی میز ضرب گرفته بودم…
ذهنم مخشوش بود…پر بود از اسم رها و در عین حال خالی بود از هراسم دیگه ای…مثل تمام این پنج ماه…
این کار تازگی واسم نداره…فکر کردن به رها و خاطراتش،شده عادت!…یه عادت که شاید از نفس کشیدنم برام مهم تره…
بالاخره دست از کوبیدن اون خودکار بیچاره برداشتم و رهاش کردم…گوشی تلفن روی میزم وبه دست گحرکت کردم و زدم روی خط منشی…
بعداز یه مدت کوتاه،صوتی خانوم فتاحی به گوشم خورد:
– بله آقای مهندس؟
– به آقای خالقی وعالی بگید بیان اتاق من.
– دیده.
گوشی رو سر جاش گذاشتم واز جاکشیده شدم…با قدمای بلند ومحکم به سمت پنجره سرتاسری اتاقم رفتم.
روبروش وایسادم و دستام وتوی جیب شلوارم فرو کردم…خیره شدم به تصویر روبروم…
هوا بدجوری آلوده اس… هوای آلوده این شهر بزرگِ دراندشت،هرروز نفس گیر تر از دیروزگار میشه…به قدری که یه موقعایی حس می کنم،نفس کم میارم!…ولی این نفس تنگی من،به خاطر آلودگی این شهر مزخرف نیست…به خاطر این دوریه!دوری که حتی نفس کشیدنم برام سخت کرده…
غرق فکر بودم که تقه ای به در خورد وبعد کسی وارد اتاق شد…
حتی برنگشتم نگاهش کنم چون می دونستم امیره…همیشه در زدنش یه مقلب خاص داره!
یه ضربه تک وبعد…دوتا ضربه پشت سرهم!
صوتی قدمای آرومش به گوشم خورد…بهم نزدیک شد و کف دستش وگذاشت روی شونه ام.
بالحن نگرانی بیان کرد:رادی…خوبی؟
سری به علامت تایید تکون دادم ونفس عمیق وصدا داری کشیدم…ولی هنوزم نگاهم به روبروم بود.
امیر مجدداً به زبون اومد…این بار صوتش کشیدهتر بود…شامگاهیه یه داد:
– دِ دروغ میگی لعنتی…نیستی!پنج ماهه که اون قیافه پکرت،رنگ یه تبسم واقعی رو به خودش ندیده…
مکث کوتاهی کرد وبا لحن قلبسوزی ادامه داد:
– رادی…نگرانتم داداش!تورو که اینجوری می بینم،داغون میشم…با خودت اینجوری نکن.تورو جونه همون رهایی که از دوریش مشتاق دیداری…جونه رها،به فکر خودتم باش…
نگاهم واز روبرو گحرکت کردم وخیره شدم تونگاهای امیر…تبسمی روی لبم نشوندم وبه شوخی بیان کردم:نقطه ضعف من وپیدا کردیا!!!هر وخ یه چی ازم می خوای یه جونه رها میگی وخودت وخلاص می کنی…آخه نامرد توکه می دونی من روی این اسم حساسم!
انتظار داشتم از حرفم بخنده…یا حداقل یه تبسم کوچیک ولی امیر غمگین ودلواپس بهم خیره شده بود…برای یه مدت طولانی زل زدبهم…
یه آن برق اشک وتودیدهاش مشاهده کردم!…
نگاهش وکه حالا اشکی شده بود،ازم گراهی شد وخیره شد به پنجره ومنظره آلوده ای که روبروش قرار داشت.بالحنی که پرازبغض بود،گفت:رادوین…از هررفیقی واسم عزیزتری!تورو که اینجوری می بینم انگار…انگار…
وساکت شد…به سختی خودش وکنترل می کرد که اشکش جاری نشه!
لبخندمحوی روی لبم نشست…
امیر همواره آدم احساسی بوده وهست…یه رفیق احساساتی بامرام!
تک خنده بی رمقی کردم و بایه حرکت توبغلم گرفتمش…چند بار پشت سرهم به پشتش ضربه زدم…چند ضربه بسیار آروم.
باخنده گفتم:خیر سرت مردی بَبو گلابی!دوماه دیگه قراره یه بچه بهت بگه بابا…بابای این ریختی نمشاهده کرده بودیم به مولا!نیگا…نیگا کن چه اشکی توی چشماش جمع شده!!!
خنده ای کرد و ضربه محکمی به پشتم زد…باشیطنت بیان کرد:خفه بینیم باو!یه رادی خر دیوونه بیشتر نداریم که…خو دلواپسشیم!بد کاری می کنیم؟
از بغلم جداش کردم وتبسم محوی به روش زدم.
– دلواپس نباش امیر…رهارو که پیدا کم،حالم خوب میشه.بالاخره پیداش می کنم وبه این دوری لعنتی خاتمه میدم…
تبسمی تحویلم داد ونگاه قلبسوزانه ای بهم انداخت…
یه نگاه از سر ترحم!…از همون نگاه هایی که این روزا شده جواب همه آدمایی که این حرف وبهشون میزنم…وقتی میگم بالاخره رهارو پیدا می کنم،همشون باهمین نگاه خیره میشن بهم…
اومدم دهن باز کنم وچیزی بگم که تقه ای به در خورد وبعد سعید وارد اتاق شد.
نگاهم که به چشمش افتاد،یه اخم غلیظ روی پیشونیم نشست…
قلبم بدجوری ازسعید وبدی که درحقم کرده بود،پر بود…اونقدر که اگه امیر جلوم ونمی گرفت،از شرکت بیرونش می کردم تاگورش وگم کنه.حیف که حرف امیر واسم ارزش داره…حیف!
سعید با سحر دست به یکی کرد که مثلا به خیال خودش بهم کمک کنه!…اون موقعی که من دربه در دنبال پول میگشتم تا سهم سحرو بخرم وبرای همواره از حیاتم بندازمش بیرون،سحر به سعید پیشنهاد میده که به صورت سوری سهمش وبخره تا من فکر کنم که شریک جمتوجه شدم سعیده…مثلا می تمایل داشتن برای پیدا کردن پول اذیت نشم وقلبسوزانه عمل کردن!…اما خدا می دونه چقدر عصبانی شدم وقتی درک کردم شریک واقعی من هنوزم سحره…
کف دستم وگذاشتم پشت امیر وبه سمت مبلای راحتی که روبروی میز چیده شده بودن،هدایتش کردم.امیر نشست…
بدون این که نیم نگاهی به سعید بندازم،خطاب بهش گفتم:بیا بشین اینجا.
وبه مبل کنار امیر اشاره کردم…خودمم روبروی امیر نشستم.سعید درو پشت سرش بست و به سمتمون اومد…روی مبلی که اظهار کرده بودم جای گرفت ومنتظر خیره شد بهم.
– کاری داشتی که صدام کردی؟
سری به علامت تایید تکون دادم…نفس عمیقی کشیدم و روبه امیرو سعید اظهار کردم:کارهیچ وقت شوخی بردار نیست.رسیدگی به کارای این شرکت قلب ودماغ می خواد،حوصله می خواد…از همه مهمتر یه ذهن آزاد می خواد!که خب(پوزخندی زدم…)الان من هیچ کدوم از اینا رو ندارم.پنج ماهه که دارم با همین اوضاع داغونم،به کارا می رسم ولی راستش…دیگه بُریدم!حال وحوصله این کاغذ بازیا،قرارداد بستنا وبقیه زهرماریاش و ندارم…می خوام یه مدت از این شرکت دور باشم.بهتون گفتم بیاین اینجا تا مسئامات کارارو به شما بسپارم…(نگاهی به امیر انداختم.)در غیاب من،امیر همه کاره این شرکته وحرفش حرف منه…(ویه نیم نگاه به سعید…)سعید،توام باید به امیر کمک کنی.کارا خیلی زیادن…یه آدم،کف دست تنها از پسشون برنمیاد…تواین مدت که من نیستم مراقب همه چی باشید.نذارید آب از آب تکون بخوره.می دونم که شماها بهتر از من می تونید کارای شرکت و پیش ببرید…از امروز به بعد،ریش وقیچی کف دست خودتونه.
امیر نگران وآشفته خیره شده بود بهم…بالحن گرفته ای بیان کرد:کی برمی گردی؟
– هر وقت که رها رو پیدا کنم…
سعید پوزخند آوا داری زد وکنایه آمیز اضافه کرد:یه باره بگو هیچ وخ برنمی گردی دیگه!
اخمی کردم ونگاه عصبی بهش انداختم…
– چرا هیچ وخ برنگردم؟به خاطر ثابت کردن به تو وامثال توام که شده رها رو پیدامی کنم وبرمی گردم!
– رها اگه پیدا شدنی بود،تو این پنج ماه پیدا می شد!
کلافه وبرآشفته از جا قد بلند شدم و روم وازش برگردوندم…
به اندازه کافی درگیری وبدبختی داشتم ونمی تمایل داشتم با دهن به دهن شدن با سعید،یکی به هزار تا بدبختیم اضافه کنم!
سخت بود جلوی حرفای سعید ساکت بمونم وچیزی نگم ولی نمی میل داشتم باهاش دعوا کنم…کف دستم ومشت کردم تا عصبیتم وکنترل کنم…تمام تلاشم وبه کار بردم تا جلوی خودم وبگیرم.
خواستم قدمی به سمت میز بردارم که صدای سعید من ومیخکوب کرد:
– داری فرار می کنی؟…آره؟!!…از چی؟از کی؟داری میری که چی بشه؟تمام سرمایه ها وزحمت هات وداری به خطر میندازی که تهش به کجا برسی؟داری این شرکت و که با بدبختی سرپا نگهش داشتی ول می کنی که چی رو به کف دست بیاری؟
بدون اینکه به سمتش برگردم،با آوای داد مانندی بیان کردم:همه اون لعنتیایی رو که گفتی میدم تا رها رو پیدا کنم.پیدا کردن رها می ارزه به ازدست دادن تمام حیاتم!
پوزخندی زد که آواش توی گوشم پیچید…پوزخندی که عصبانیتم و دوچندان کرد.
بالحن معنا داری بیان کرد:داری خودت وگول میزنی؟…تومی خوای تمام حیاتت وفدای کی کنی؟فدای کسی که دوست نداره؟دیوونه اگه تو یه جو ارزش برای رها داشتی،قبل از راهی شدنش باهات یه خداحافظی خشک وخالی می کرد…اگه براش مهم بودی بهت می اظهار کرد که داره میره!…اون تورو نمی خواد!نمی خوادت که بی خبر گذاشته راهی شده…چرا داری دنبال کسی می گردی که ازت فراریه؟می خوای با پیدا کردنش زجرش بدی؟اون بی خبر از تو حرکت کرد که راحت زندگی کنه…حالا تومی خوای گند بزنی به حیات راحت وآرومش؟!
حرفاش مثل پُتک توی سرم کوبیده می شدن…سرم داشت ازشدت عصبانیت وکلافگی متلاشی می شد!
دیدهام و روی هم گذاشتم ونفس عمیقی کشیدم…با آوایی که سعی می کردم کنترل شده باشه،اضافه کردم:این حرفارو میزنی که به کجا برسی؟
– من این حرفارو میزنم زیرا مضطربتم…زیرا رفیقمی…چون واسم مهمی!
پوزخندی روی لبم نشوندم وبه سمتش برگشتم…
دیگه نمی تونستم ساکت بمونم!باید جواب این لعنتی رو می دادم!دیگه زیادی داشت چرت می اضافه کرد…
خیره شدم تونگاهاش وتمسخرآمیز اضافه کردم:رفیق؟…رفاقت؟تویکی دیگه درمورد رفاقت حرف نزن که خنده ام می گیره!تویی که رفاقت ۶ ساله امون وبه یه نسبت فامیلی دور فروختی وباسحر دست به یکی کردی،چطور می تونی نگران من باشی؟
نفسش وبا فوت بیرون داد…
خیره شد توی چشمام و بالحنی که سعی می کرد آروم ومهربون باشه گفت:رادوین…من قبول دارم که کار درستی نکردم ولی هرکسی اشتباه می کنه.من اشتباه کردم وحاضرم به خاطر کار اشتباهم تقاص پس بدم ولی…الان مهمتر از تقاص پس دادن من،وضعیت این شرکته.تو داری همه چیز وفدای احساست می کنی!فدای احساسی که دو طرفه نیست.تو رها رو دوست داری ولی اون نمی خوادت…یه ذره غرور داشته باش مـــرد!پنج ماهه تمامه داری دنبال یه بی معحرکت کرد می گردی!خسته نشدی؟…بازم می خوای به این جستجوی بی نتیجه ادامه بدی؟…رادوین جان…تو لیاقتت بسیار بیشتر از اون دختره اس!یعنی…اگه اراده کنی هزارتا مثل اون دورت جمع میشن.نمونه اش همین سحر… خدایی سحر از رها بهتر نیست؟خب هست دیگه!اصلا مگه…
حرفاش بدجور خشمگینم کرده بودن.به حدی که نمی فهمیدم دارم چیکار می کنم!
قدمی به سمتش برداشتم ویقه اش وتوی چنگم گحرکت کردم…
یقه پیرهنش ومحکم توی مشتم فشار دادم وبا صدایی که از لای دندونای به هم فشرده ام بیرون میومد،اضافه کردم:
– چه زری زدی؟…یه بار دیگه بگو…
بی توجه به یقه اش که تو مشت من بود،پوزخندی به روم زد وطلبکارانه بیان کرد:اظهار کردم سحر از اون دختره سَره…بد گفتم؟…
یقه اش ومحکمتر فشار دادم تا خفه خون بگیره…
اونقدر برآشفته بودم که هر کاری ازم سر می زد!!!
صورتم وبه صورتش نزدیک کردم وبا آوایی که از شدت عصبانیت دور رگه شده بود،داد زدم:
– خفه شو!دهنت وببند وخوب گوش کن ببین چی میگم…اونی که توی عوضی بهش میگی اون دختره،تمام زیستن منه!دخترای آشغالی که توی بی شعور تو کل ۲۴ سال زیستن احمقانه ات مشاهده کردی،به گرد پای رهای منم نمیرسن!!!یکی مثل سحر با رها قابل مقایسه نیس.فرقشون از زمین تا آسمونه!
سرم وزیر گوشش بردم وزمزمه کردم:
– برو به اون دختره آشغال بگو،برام با همین دیواری که روبرومه هیچ فرقی نداره…البته (پوزخندی زدم…) حیف دیوار که به سحر نسبتش بدم!بهش بگو رادوین چه رهارو پیدا کنه وچه پیدا نکنه،یه نگاه به دخترایی مثل تو نمیندازه…تا وقتی یکی مثل رها تودل منه،محاله که سحر وامثال سحر به نگاهم بیان!
بیشتر یقه اش وفشردم…به حدی که نفس کشیدن براش غیر ممکن شده بود!…بی توجه به صورت سرخ شده وحال بدش،زیرلب غریدم:
– درک کردی یا دوباره بگم؟
درحالیکه نفسش بند اومده بود،سری به علامت تایید تکون داد…با تلاش وتقلا ازم می تمایل داشت که یقه اش و ول کنم.
اما من بیشتر فشارش دادم…بسیار خشمگین بودم ونمی متوجه شدم دارم چیکار می کنم!تنها چیزی که اون لحظه می تمایل داشتم این بود که تمام حرص وعصباینتم وروی سعید خالی کنم…
– رادوین ولش کن…کشتیش لعنتی!
اگر داد امیر نبود،با کف دستای خودم خفه اش می کردم…
کلافه وعصبی یقه سعیدو رها کردم وبه عقب هلش دادم…طوریکه چند قدم به عقب راهی شد…دستش وگذاشته بوی روی گلوش وسعی می کرد نفس بکشه!…
بی توجه به حال بد سعید،به سمت چوب لباسی گوشه اتاق رفتم…کتم واز روی چوب لباسی برداشتم وبدون اینکه نیم نگاهی به سعید وامیر بندازم،با قدمای قد بلند به سمت در حرکت کردم…
عصبی تر از اونی بودم که بخوام بمونم وچرندیات سعیدو بشنوم…می دونستم که اگه یه ثانیه دیگه بمونم کشته شدن سعید به کف دست من قطعی میشه!!!
کف دستگیره درو به کف دست گحرکت کردم ودرو باز کردم و…
خانوم فتاحی رو متوجه شدم که سیخ پشت در وایساده بود وهراسیده ودلواپس به من نگاه می کرد!
واسه یه لحظه یاد رها افتادم…یاد فال گوش وایسادناش!!!وقتی فال گوش وایمیستاد ومن مچش ومی گرفتم،همین جوری سیخ میشد وزل میزد به من…بعدشم که بهش می بیان کردم تو داشتی به حرفای من گوش می دادی،انکار می کرد!…
می بینی رها؟…تمام خاطراتمون واز حفظم!چطور دلت اومد من وبا این همه یاد تنها بذاری؟نگفتی به دو روزگار نکشیده از غصه دیوونه میشم؟!…
قیافه هراسیده و سیخ شده رها درست جلوی نگاهام جاش خوش کرده بود…
بار دیگر همون بغض لعنتی توی گلوم جون گراهی شد!…بغضی که پنج ماهه باهام عجین شده…هرجا که میرم هست!همیشه توی گلومه وگاهی…مثل حالا،وقتی خاطره ها واسم زنده میشن،بدجوری نفس گیر میشه…
خیره خیره خانوم فتاحی رو نگاه می کردم…
پوزخندی روی لبم قرار گرفت!…
شاید این حرکتش بهشدت شبیه رها بوده باشه اما…این کجا و رها کجا؟…هیچکس مثل اون نیست…
نگاهم واز منشی گحرکت کردم ومیل داشتم از اتاق خارج بشم که صوتی امیر به گوشم خورد:
– کجا داری میری؟…
بی توجه به حرف امیر،از کنار منشی گذشتم وبه سمت در ورودی شرکت راهی شدم…امیر مدام صوتم می کرد وازم می خواست وایسم ولی من توجهی نکردم واز شرکت خارج شدم.
به سمت آسانسور راهی شدم ودکمه اش وزدم…
طاما نکشید که رسید.سوار شدم ودکمه پارکینگ ولمس کردم…
کلافه وبی حوصله به آینه آسانسور تکیه دادم ونگاهام وبستم…یه نفس عمیقی وصدا دار کشیدم وبغضم وفرو دادم…مثل تمام این پنج ماه!…
بالاخره آسانسور رسید…درش وهل دادم وبیرون اومدم.با قدمای بلند به سمت ماشینم رفتم که فاصله چندانی باهام نداشت…
به سمت در راننده راهی شدم وتمایل داشتم قدمی به ماشین نزدیک بشم که یکی درست روبروی من،وایساد ومانع شد…
نگاهی به کفشای زنونه اش انداختم…یه جفت کفش پاشنه قد بلند قرمز!کفشایی که این روزگارا هرجاکه میرم،باهام میان ومزاحمم هستن…
سرم داشت از شدت برآشفتهت وکلافگی منفجر می شد!اعصاب این یکی رو دیگه ندارم…
سرم پایین بود وتلاشی هم برای نگاه کردنش نکردم…نفسم ومثل فوت بیرون دادم وباصوتی آرومی بیان کردم:برو کنار…
آوای مزاحمش به گوشم خورد…آوایی که از متوجه شدنش،حس جنون بهم کف دست می داد!جنونی از سر برآشفتهت وتنفر…
– رادوین…باید باهات حرف بزنم عزیزم!…
اخمی روی پیشونیم نشوندم وسر بلند کردم…اما حتی نیم نگاهی به سحر ننداختم!…خیره شدم به در آسانسور که پشت ماشینم قرار داشت…از خیره شدن تو دیدهای این بَشرم متنفرم چه برسه به حرف زدن باهاش!…
بالحن خشک وجدی اظهار کردم:صدبار بهت اضافه کردم وبازم برای بار صدویکم میگم…من عزیزتو نیستم!…
واخمم وغلیظ تر کردم تا تاثیر حرفم بیشتر باشه…می خواستم زودتر گورش وگم کنه وبره!
برعکس تصورم قدمی بهم نزدیک شد!…
نفس عمیق وکشداری کشید وبالحن مثلا پرعشوه اما ازنظر من حال بهم زنی گفت:رادی…تو هرکاری کنی،هرچیزی بگی،بازم برای من عزیزی…
پوزخندی روی لبم جای گرفت…
خیره خیره در آسانسور ونگاه می کردم!…زیرلبی اضافه کردم:اگه واست عزیزم،زودتر گورت وگم کن…نذار با بودنت،کسی که واست عزیزه زجر بکشه!
نگاه خیره اش روی من ثابت بود…روی منی که حتی کوچک ترین نگاهی بهش نمی انداختم…
آوای ناراحت وقلبخورش به گوشم خورد:
– چرا بهم نگاه نمی کنی؟…تو داری بامن حرف میزنی نه با آسانسور!
اخمم وتمدید وکردم وبالحن جدی جواب دادم:
– حتی خیره شدن به توام برام عذاب آوره…ارزش یه نیم نگاهم نداری سحر…حتی یه نیم نگاه!
پوزخند آوا داری زد…بالحنی که مختص عشوه های مزخرف خودش بود،اضافه کرد:چرا ۸ سال پیش ارزش خیره شدن داشتم اما حالا حتی ارزش یه نیم نگاهم ندارم؟…
پوزخند آواداری تحویلش دادم…درست مثل خودش!
– تو اون موقعم ارزش نداشتی،من خر بودم که فکر می کردم با ارزشی…حالا که عاقل شدم،به بی ارزش بودنت پی بردم!
یه قدم دیگه بهم نزدیک شد…سرش وقد بلند کرد وخیره شد تودیدهام…
بدجور بهم نزدیک بود…به حدی که حالم داشت از بوی عطرزننده اش بهم می خورد!
نفس عمیق دیگه ای کشید ودوباره همون لحن پرعشوه:
– کی تورو عاقل کرد؟…اون دختره؟…
مکث کوتاهی کرد…با لحن متفکری ادامه داد:
– اووووم…اسمش چی بود؟…رها؟!!…آهان آره.همون رها تورو عاقل کرد؟…الهی…کسی که خودش یه جو عقل توسرش نیست،چطوری می تونه یکی دیگه رو عاقل کنه؟اون اگه عاقل بود، یکی مثل تورو ول نمی کرد ونمی رفت!!!
نمی تونستم ساکت بشینم وبه اراجیفش گوش بدم…یکی مثل اون حق نداشت درمورد رها اونجوری حرف بزنه!
نگاهم واز روبرو گرفتم ودوختم به چشماش…نگاهایی که روی نگاهای من خیره بودن!…
اخمی کردم وباعصبیت اظهار کردم: به زبون آوردن اسم رها لیاقت می خواد،که یکی مثل تو حتی لیاقت اونم نداره!…توکه هیچی از رها نمی دونی،بهتره دهنت وببندی واظهار نظر نکنی…
ریز خندید…مثل همیشگی پرعشوه والبته رو مخ!!!!
خنده اش که تموم شد،بالحن تمسخر آمیزی بیان کرد:چرا از اون دختره طرفداری می کنی؟…از دختری که دلدادگیت وپس زده؟کسی که بدون خداحافظی ازپیشت حرکت کرده؟کسی که عاشق شدنت ونادیده گرفته و بهت پشت کرده؟بعداز پنج ماه،نذاشته حتی از حالش باخبر بشی…این یعنی چی؟یعنی کوچکترین ارزشی براش نداری!یعنی دوستت نداره!یعنی…
– خفه شو!
اونقدر عصبانی و کشیده داد زدم که حرف تو دهنش ماسید…
ساکت شد ومتعجب زل زد توی دیدهام!
نگاه عصبی حواله اش کردم وبیان کردم:رها…اینی نیست که تو وسعید وامثال شماها میگید!!!شماکه سهله،حتی اگه همه جهان کف دست به یکی کنن واز رها بد بگن،من یکی باور نمی کنم!رها بی معراهی شد نبود…اگه رفته،اگه حالا کنارم نیست،اگه پنج ماهِ تمومه ازش بی خبرم…حتما یه قلبیل محکم داره!
– دلیل محکم؟…می تونم بپرسم چه قلبیل محکمی؟!
– نمی دونم…حالا نمی دونم ولی مطمئن باش می فهمم!بسیار زود پیداش می کنم ومی فهمم…من رها رو پیدا می کنم وبرش می گردونم…حالام بهتره از جلوی جاده من بری کنار!می خوام برم.
سحر اما برخلاف خواسته من،بهم نزدیک تر شد…دستش وبه سمتم دراز کرد ویه پیرهن مردونه ام وگحرکت کرد!
روی نوک پا بلند شد تا مثلا هم قد من بشه!…سرش وبالا گرفت ودر نزدیک ترین فاصله ممکن از من وایساد.
تبسمی زد وبالحن مهربونی گفت:رادی…قلبم می سوزه!…وقتی اینجوری به این درو اون در میزنی تا پیداش کنی…وقتی اینجوری انتظار می کشی.تمام وجودم آتیش می گیره وقتی تورو اینجوری می بینم!دست از سر اون دلدادگی بردار!رها برگشتنی نیست…عمر وجوونیت وپای یه اتفاق غیر ممکن نذار!به فکرخودت باش…اگه دست از لجبازی برداری،خودم کمکت می کنم تا فراموشش کنی!خودم پات وایمیسم…رادوینم…من تاتهش باهاتم!بیا برگردیم به اون روزگارا!بیا بار دیگر عاشق هم باشیم…رهایی که مزاحم بود،حالا رفته…من وتو می تونیم بدون مزاحم عاشق باشیم!…عزیزم…من دوستت دارم!
اخم غلیظی روی پیشونیم نشسته بود…واز برآشفتهت نفسم به شماره افتاده بود!
کلافه وعصبی دستش وپس زدم تا یقه پیرهنم و رها کنه…
– تو زبون آدمیزاد حالیت نیست.نه؟!وقتی حالم ازت بهم می خوره،قطعا نمی تونم عاشقت بشم!!!این وتوگوشت فرو کن سحر،روزای مزخرف گذشته قابل برگشت نیستن!حتی اگه رها نباشه!…این روزا درسته رها نیست…اما عاشقیش که هنوز هست!یادش که هست…تا وقتی دلدادگی رها توی قلب منه،هیچ دختری واسم کوچکترین ارزشی نداره.
وبدون اینکه منتظر جوابش بمونم،باعصبانیت پسش زدم وقدمی به سمت ماشین برداشتم…درو باز کردم وبی معطلی سوار شدم.
اور کتم وانداختم روی صنقلبی شاگرد واستارت زدم…
بدون اینکه نیم نگاهی به سحری که خیره خیره زل زده بود بهم،بندازم…ترمز کف دستی رو خوابوندم وجاده افتادم…
پوزخندی روی لبم نقش بسته بود…پرحرص وخشمگین پدال گازو فشار دادم…
چرا هنوز فکر می کنه خاطرات گذشته برگشتنی ان؟!…با چه رویی هنوز پاپیچ منه؟…چرا کف دست ازسرم برنمی داره؟…این اصرارای مکرر وحرفای مزخرفش،کاری می کنه که حتی بیشتراز گذشته ازش متنفر بشم…حالم از سحر بهم می خوره!
اراجیفش اصلا واسم مهم نیستن…مزخرفات سعیدم همین طور…اما میون تمام حرفای سحر وسعید،تنها یه چیز من ومی ترسونه…
اینکه رها دوستم نداشته باشه!…
پنج ماهه با فکرو یاد رها زیستن کردم…با امید این که شاید دلیلش برای راهی شدن چیزی به جز دوست نداشتن من باشه!اگه رها من ونخواد،اگه دیگه عاشقم نباشه،اگه واسش ارزشی نداشته باشم…دیگه هیچ کاری ازکف دستم برنمیاد!…تمام این مدت تو کله ام فرو کردم که رها برای حرکت کردنش یه قلبیل محکم داشته وهنوز عاشق منه!…من بالاخره پیداش می کنم وقلبیل راهی شدنش ومی فهمم…و برش می گردونم!رهارو برمی گردونم تا امثال سعید وسحر کف دست از آسمون ریسمون بافتنشون بردارن…
دنده رو عوض کردم و بادست دیگه ام که روی فرمون بود،دور زدم…
نفس عمیقی کشیدم تا فکر سعید وسحر وحرفای مزخرفشون از ذهنم بیرون بره…
زیرلب زمزمه کردم:
– تو برمی گردی رها… برمی گردی!
دست دراز کردم وضبط وروشن کردم…این فکر مخشوش وشلوغ باید یه ذره آروم بشه…
اول صوتی آهنگ وبعد آوای خواننده توی ماشین پیچید:
از قلب من،کی خبر داره به جز تو
نگیر از من خاطرات و…توکجایی؟
دنبال تو،همه جا گشتم نبودی
همه ی جهانم تو بودی…تو کجایی؟
چشمای تو…چرا از یادم نمیره؟
قلب من آخر میمیره…توکجایی؟
کـــاش می رسید،یه خبر از تویه روزگاری
قلب تنگ من اسیره…توکجایی؟
بی خبر از…پیش من رفتی عزیزم
تو نباشی،من مریضم…بی وفایی
اشکای من،میریزه باز دونه دونه
چرا هیشکی نمی دونه…توکجایی؟
دیدهای تو…چرا از یادم نمیره؟
قلب من آخر میمیره…توکجایی؟
کاش می رسید،یه خبر از تویه روزگاری
قلب تنگ من اسیره…توکجایی؟…
“توکجایی- محمد نجم”
بغض دیوونه کننده توی گلوم دوباره تازه شده بود…آروم که نشدم هیچ،تازه دیوونه ترم شدم!…
تصویر چشمای رها،درست روبروم بود…از جلوی نگاهام تکون نمی خورد!…
تبسمش…خنده های از ته قلبش…رادی گودزیلا گفتناش…
همه وهمه تو دل دیوونه من حک شدن…ولی چه فایده وقتی خودش نیست؟…
یه لحظه تصویر روبروم تار شد و…قطره اشک لجبازی روی گونه ام چیکد…بلا فاصله با پشت کف دست پاکش کردم…
بغض توی گلوم بار دیگر قصد کرده بود،من وبه کشتن بده…دِ لعنتی…یه آدم مگه چقدر کشش داره؟
بغضم وفرو دادم وسعی کردم نادیده اش بگیرم…
از وقتی که راهی شده،دارم دنبالش می گردم…هر جایی رو که احتمال می دادم باشه سر زدم…اما نیست!انگار آب شده راهی شده تو زمین…از هر کسی خبر گرفتم اما هیچ کس هیچ خبری نداره!حتی ارغوان…نزدیک ترین دوستشم بی خبره!…ارغوان بهم گفت محاله که اشکان از جای رها خبر نداشته باشه.این شد که حرکت کردم پیشش و ازش میل داشتم یه نشونی،آدرسی،حداقل یه شماره تلفنی بهم بده…ولی اون بیان کرد هیچ خبری ازش نداره!…می دونم که دروغ گفت!می دونم که از حال رها باخبره…اشکان از هرکس دیگه ای به رها نزدیک تره.امکان نداره ندونه کجاست…حرکت کردن من یه بار دوبار نبود!هزار بار تاحالا راهی شدم پیش اشکان ولی نتیجه حرکت کردنام هیچ فرقی باهم ندارن…اشکان هیچی به من نمیگه!…نه تنها به من بلکه به ارغوانم چیزی نمیگه.حتی ارغوان خواست از مادر رها بپرسه اما اونم چیزی ناضافه کرد…انگار همه دست به یکی کردن تا نذارن کسی بفهمه رها کجاست!حتی مادر پدرشم چیزی نمیگن!!!
ولی چرا؟…شاید…رها ازشون خواسته که چیزی به کسی نگن!…اما آخه برای چی؟چرا کسی نباید از جای رها خبر داشته باشه؟چرا باید ازش بی خبر باشیم؟…چرا داره خودش وازمون پنهون می کنه؟چرا نمیذاره که بدونیم کجاست؟…چرا؟!
زیرلب زمزمه کردم:
– کجایی رها؟…
زمزمه ام یه کم کشیده تر شد:
– کجایی؟!(وبعد به یه داد قد بلند تبدیل شد:) کجایی؟…
و باحرص وخشمگینت مشتم و روی فرمون کوبیدم…
حالم اصلا خوب نیست…اصلا!
**********
بالاخره آسانسور رسید و من ازش بیرون اومدم…همین که پام واز آسانسور بیرون گذاشتم،نگاهم بی اختیار به سمت واحد روبروی خونه ام کشیده شد…واحدی که یه مدتی،عزیزترین کسم توش حیات می کرد…اما حالا…یکی به جز رها شده همسایه من!
نگاه کلافه و سردرگمم واز در اون واحد دزمتوجه شدم وبه سمت خونه خودم رفتم…کلیدو ازتوی جیبم درآوردم وانداختم توی قفل در…با چرخوندن کلید توی قفل،در باز شد.
بعداز در آوردن کفشام وارد خونه شدم…و اامان چیزی که باهاش روبرو شدم،عکس روی دیوار بود…
یه تخته شاسی بزرگ…که عکس نگاهای رها روش خود نمایی می کرد!همون عکسی که توی پارک گرفت ومن ازش دزمشاهده کردم وبهش پس ندادم!…چه دزدی پرسودی بود دزمشاهده کردن این عکس!!!اگه تواین پنج ماه دوری،این عکس وبزرگ نمی کردم وبه دیوار این خونه نمیزدم…اون موقع دیگه حتی یه نسیه هم ازنگاهای رها نداشتم ودیوونه تراز اینی می شدم که الان هستم!
لبخند تلخی به روی عکسش زدم وزیرلب زمزمه کردم:
– سلام…
کارم شده بود!…هر وقت که پابه این خونه می ذاشتم،اولین کاری که می کردم سلام کردن به عکس رها بود!
درو پشت سرم بستم.کتم وپرت کردم روی اامان مبلی که دستم اومد وخودمم درست روبروی عکس رها،روی مبل،ولو شدم…
نگاهی به سرتاسر خونه انداختم…
درهم بود و شلوغ!…مثل تمام این پنج ماه…روی تمام مبلا کلی لباس تل انبار شده و روی زمینم پراز کاغذ باطله وخودکارو جعبه پیتزا و آشغال ساندویچ و…پاکت سیگار بود!…
نگاهم واز خونه به هم ریخته گراهی شدم و…دوختم به دیدهای رها…
لبخندم پررنگ شد وبا لحنی تلخ تراز تلخی لبخندم بیان کردم:می بینی چه زیستن واسم درست کردی؟…
پوفی کشیدم ونگاهم واز نگاهاش دزدیدم…
دست دراز کردم و گوشی تلفن رو زدم روی پیغامگیر…و تک تک پغولی شروع کردن به پخش شدن.
سرم وبه پشتی مبل تکیه دادم وچشمام وروی هم گذاشتم…
– سلام رادوین…ببخشید…باهات بد حرف زدم…من…
نذاشتم آوای مسخره سحر بیشتر از اون روی مخم بره…زدم پیغام بعدی وصدای امیر توی گوشم پیچید:
– کدوم گوری حرکت کردی تو؟…چرا گوشیت وجواب نمیدی؟بازم خاموشش کردی؟…مرده شورت وببرن رادوین! انقدری که دلواپس توام مضطرب زن پابه ماهم نیستم!!!دیوونه شدم از کف دستت پسر…(پوفی کشید…)لااقل رسیدی یه اس بده خیال منه خر راحت بشه!مراقب خودت باش.فعلا.
نمی خواستم بیشتراز اون امیرو دلواپس بذارم…این دیوونه بالاخره یه روزگار به خاطر مضطربیاش دق میکنه میمیره! ارزش نداره به خاطر یکی مثل من خودش واذیت کنه…
دیده باز کردم وگوشیم واز توی جیبم بیرون آوردم…
بیشتر اوقات خاموشه…چون سحر خیلی به این بی صاحابی زنگ میزنه ومنم برای خلاص شدن از دست اون،گوشی رو خاموش می کنم.
گوشیم رو روشن کردم و بعد شروع کردم به اس دادن به امیر…درهمون حالم،به پیغام جدید گوش می دادم:
– سلام…شناختی رفیق شفیق؟!…یا نیاز به معرفیه؟…زیاد به مخت فشار نیار!بابکم…می دونی که از اون روزگاری که تو شرکت دعوامون شد،دیگه باهات هیچ کاری ندارم…این بارم واسه خاطر تو زنگ نزدم!واسه رها زنگ زدم…کجاست؟چیکار می کنه؟ازش خبری داری؟…من مضطربشم!!!…نکنه توام ازش خبری نداری؟همون طورکه بقیه ندارن….آره؟!!ازش بی خبری؟…چرا حرکت کرده لعنتی؟…چراااا؟!…توی عوضی کاری باهاش کردی؟تو؟…اگه تو مسبب حرکت کردنش بوده باشی،کاری می کنم که مرغای هوا به حالت زار زار گریه کنن…خودت می دونی که چقدر دوستش…
نمی تونستم اون جمله رو از دهن اون عوضی بشنوم…کف دستم به سمت تلفن حرکت کرد و پیغام و رَد کرد!…
بابکِ عوضی حتی حق نداره،به رها فکر کنه…چه برسه که با وقاحت تمام بگه دوستش داره!!!من بالاخره یه روزگار این عوضی رو سر جاش می شونم!
اس وبرای امیر فرستادم ویه نفس عمیقی کشیدم…سعی کردم عصبانیتم وکنترل کنم.حواسم جمع پیغام بعدی شد…
– سلام رادوینم…خوبی مولین؟…(مکث کوتاهی کرد…صدای فین فینش توی گوشی می پیچد.طوریکه انگار داشت اشک می ریخت!)می دونی چند وقته به مامان رعنا سر نزدی؟نمیگی قلبم برات تنگ میشه؟نمیگی نگرانت میشم؟…دارم از غصه دق می کنم!قلبم مثل سیر وسرکه می جوشه رادوین…اتفاقی افتاده؟…از چند وقت پیش یه جوری شدی!چی شده مولین؟…بهم بگو عزیزدلم.مولینت ومحرم نمی دونی؟…الهی قربونت برم…بهم بگو. چی شده؟!هرکاری می کنم تا مشکلت وحل کنم…رادوینم مولین نگرانته…من…
و دیگه نتونست ادامه بده…گریه اش شدت گحرکت کرد وهق هقش توی گوشم پیچید…وبعد تماس قطع شد!
صدای هق هق مامان،داغونم می کنه…داره به خاطر منه لعنتی اشک می ریزه!…دلواپسمه…چیزی بهش نگفتم تا نگران نشه ولی انگار این چیزی نگفته،مضطرب ترش کرده!!!
نمی تونم آزردهی مامان وببینم…اینجوری متوجه شدنش عذابم میده!
دست دراز کردم وگوشی تلفن واز روی میز برداشتم…شماره خونه امون وگحرکت کردم ومنتظر موندم…
تک سرفه ای کردم تا صوتم صاف بشه…نمی خواستم مولین ونگران تراز اونی که بود،بکنم!باید بهش اطمینان بدم حالم خوبه…حتی اگه دروغ باشه!!!
بالاخره بعداز بوق چهارم،گوشی رو برداشت:
– بله؟
سعی کردم لحنم شیطنت آمیز وپرانرژی باشه:
– ببخشید منزل مولین رعنای قشنگ یه پسر بی ریخت اونجاست؟…
صدام وکه شنید،برای یه لحظه خاموشی کرد…وبعد با لحن پربغض وگرفته ای به حرف اومد:
– رادوین…تویی مامان؟…
– آره قربونت برم.مگه مامان رعنای من چندتا پسر بی ریخت داره؟همین یه دونه ام زیادیه!!!!
نفس عمیقی کشید…یه نفس عمیقی وصوت دار!…
زیرلبی بیان کرد:خوبی عزیز دلم؟…
هرچی من سعی می کردم شوخی کنم وبا حرفام بخندونمش،اون آزرده تر از قبل می شد…
– آره مولینم…خوبه خوبم.شما چی؟…خوبی؟بابا خوبه؟…
– خوب نیستی رادوین…نیستی…یه مادر حال بچه اش واز خودش بهتر می فهمه!
لحنش بغض آلود بود…به حدی که انگار چیزی نمونده بود به گریه بیفته!…لحن دلگیرش عذابم می داد وناراحتم می کرد ولی بازم سعی کردم لحنم سرخوش باشه تا مضطرب نشه…
– الهی رادوین قربون اون حس مادرانه مامانش بره که این دفعه اشتباه کرده!!!حالم خوبه مامان…فقط…
بی طاقت ومضطرب پرید وسط حرفم:
– فقط چی؟…
مضطربیاش وکه می دیدم،از خودم بدم میومد…منه لعنتی دارم با دروغاوپنهون کاریام یکی از عزیزترین کسام و نگران می کنم.
نفس عمیقی کشیدم وبا لحنی که سعی می کردم آهستهش بخش باشه،گفتم:هیچی به جونه رادوین!…چرا الکی خودت ومضطرب می کنی؟فقط می خواستم بگم که فشار کارای شرکت یه ذره خسته ام کرده وگرنه…همه چی خوبه!…باور کن مولین…
– اینجوری نمیشه…باور نمی کنم!من تا تورو از نزدیک نبینم وازحالت باخبر نشم،قلبم آروم نمی گیره.می خوام بیام پیشت…
– باشه مولینم…هم ومی بینیم.ولی نمی خواد تو بیای…خودم میام پیشت.فردا صبح اونجام…خوبه؟
خاموشی کرد…سکوتش نشون می دادکه قلبش راضی نیست…که دلواپسه وباید همین الان به قلب واپسیاش خاتمه بده ولی…بعداز چند لحظه مکث قبول کرد:
– باشه رادوینم…فردا صبح منتظرتم مامان.ناهارم جایی قول نده که باید پیش خودم بمونی.
خنده ای کردم تا شاید یه ذره از دلواپسی هاش کم بشه…بالحن مهربونی اظهار کردم:به روی جفت دیدهام مامانم!…قلبم واسه دست پخت تکت تنگ شده.اونقدر که یهو دیدی شامم پلاس شدم!!!!!
تک خنده محوی کرد…
– قدمت روی دیدهای مولین رعنا…منتظرتم عزیزقلبم.
– باشه…مواظب خودتون باشید.کاری نداری مولین؟
– نه پسرم…شبت خوش.خوب بخوابی…
نامیل داشته پوزخندی روی لبم قرار گرفت…
زیرلب زمزمه کردم:
– خواب؟…
– چیزی بیان کردی رادوین؟…
– نه.شامگاهت بخیر مامان رعنای زیبا یه پسربی ریخت!
– خداحافظ…
معلوم بود که تمایلی به قطع کردن گوشی نداره…می بیان کرد خداحافظ ولی قلبش نمی تمایل داشت خداحافظی کنه!خداحافظ گفتنش عین این بود که التماس کنه قطع نکن…
حالم اصلا خوب نبود…وحال بد مولین…داغون ترم کرد!…
نه من گوشی رو قطع کردم ونه اون…صدای نفس هامون توی گوشی می پیچید اما کسی حرفی نمیزد…
بالاخره من به حرف اومدم:
– مولین…حتی اگه حالمم خوب باشه وقتی تورو اینجوری می بینم،داغون میشم.مضطرب من نباش عزیزدلم…من خوبم.توخوب باشی پسرتم خوبه…باور کن!…
این حرفم یه تیر خلاصی شد به بغضش…طوری که زد زیر گریه وهق هق گریه هاش توی گوشم پیچید…
بریده بریده اظهار کرد:رادوین…فردا زود بیا…باشه؟…
نفس عمیقی کشیدم…نفس عمیقی که محکم بود وبدون لرزش!…ولی برعکس نفسی که محکم نشونش می دادم،دلم بدجوری لرزیده بود…داغون بودم…فکر اینکه مامانم به خاطر من به اون روزگار افتاده،دیوونه کننده بود.
– دیده مولینم…
برای لحظه ای صوتی گریه اش قطع شد…بالحن پربغضی که برای دیوونه شدن من کافی بود،بیان کرد:مواظب پسر بی ریختم باش…بهش بگو خیلی دوستش دارم!…
و بعد…آوای بوق های ممتد گوشی بودن که توی گوشم می پیچیدن!
مولین که قطع کرد،کلافه از جا کشیده شدم…
از سَرِسردرگمی و کلافگی دادی زدم وگوشی تلفن وپرت کردم روی مبل!…
برآشفتهت تمام وجودم ودر بر گراهی شده بود…عصبانیتی از سر غم وغصه…از سر بغض لجباز توی گلوم…از سر بدبختیایی که داشتن نابودم می کردن…
بی اختیار نگاهم حرکت کرد به روبروم…درست به سمت نگاهای رها!…
خیره خیره نگاهش کردم…بغض توی گلوم سنگین تر شد…
پربغض و کلافه داد زدم:
– به امیر دروغ میگم…به مولین رعنا…به همه!…حداقل بذار به تو حقیقت وبگم…حالم خوب نیست!…اصلا خوب نیست…دارم دیوونه میشم!!!…چیکار کنم؟…رها؟؟…بهم بگو…بگو این رادوین دیوونه باید چیکار کنه؟…مقصر تویی لعنتی!تو!!!!خودتم باید برگردی وهمه چی رو درست کنی…تقصیر تو بود که حرکت کردی!!!هنوز بعداز پنج ماه به نبودنت عادت نکردم…نبودت داره نابودم می کنه رها…
داد کشیدهم آروم شد و…بعد از یه مکث کوتاه،زیر لب زمزمه کردم:
– نابود!…
کلافه تراز قبل،چنگی به موهام زدم ونگاهم واز چشماش گحرکت کردم…
طبق یه عادت همیشگی به سمت تلویزیون حرکت کردم…جلوش زانو زدم وسی دی رو که جدا از انبوه سی دی های دیگه،توی جعبه مخصوصی بود،برداشتم…این سی دی وچیزی که توشه با تمام سی دی های جهان فرق داره…بایدم یه جعبه مخصوص داشته باشه!
سی دی پلیرو روشن کردم وسی دی رو گذاشتم توش…
از جا قد بلند شدم وبه سمت نزدیک ترین مبل حرکت کردم…روی انبوه لباسایی که تل انبار شده بودن،ولو شدم وزل زدم به صفحه تلویزیون…
هر وقت که حال خراب وداغونم غیر قابل تحمل میشه،میام سمت این تلویزیون وفیلمی رو که توی این سی دی هست،نگاه می کنم…اون موقع اس که یه کم آروم میشم…
بالاخره صفحه سیاه تلویزیون،روشن شد وفیلم شروع…
همه سکوت کرده بودن وهیچ کس حتی جیکم نمیزد…یهو در باز شد و من اومدم تو…بعداز سلام کردن به امیروسعید که کنار میز استاد بودن،تمایل داشتم به سمتشون برم…اما…یهو کله پاشدم وکلاس از خنده ترکید!…دیگه حواسم به بقیه ماجرا نبود…چراکه دوربین حرکت کرد سمت بچه های کلاس…روی صورت هاشون می چرخید ومن منتظر بودم تا چهره آشنای عزیزترین کسم وببینم…بالاخره دوربین رسید به رها…یه لبخند شیطون روی لبش بود…و مشتاق وکنجکاو خیره شده بود به صحنه روبروش!…
کف دست دراز کردم وکنترل وگحرکت کردم…دکمه توقف و زدم و فیلم روی صورت رها مکث کرد…
خیره شده بودم بهش…
مجدداً همون تبسم شیطون…همون نگاه…
لبخند تلخی به روی رها زدم…زیرلب زمزمه کردم:
– زود راهی شدی رها…بهشدت زود!…نذاشتی بفهمم خوشامگاهختی چه شکلیه…من بهشدت حرفا داشتم که بهت بزنم…بهشدت کارا داشتم که برات بکنم…برگرد رها!…برگرد و این دوری رو تمومش کن.من باید بهت بگم…باید بهت بگم که از همون اول عاشقت بودم!…از اامان روزی که نگاهم به نگاهت خورد وقلبم لرزید!باید بهت بگم از همون موقع واسم دلربا شدی…باید بگم توهمون دوره ای که کلی اذیتت می کردم وحرصت می دادم،عاشقت بودم!تو باید بدونی از همون موقع برام مهم بودی…اونقدر مهم که اگه یه روزگار،آزرده وافسرده می دیدمت،دیوونه می شدم… وقتی من،به ظاهر بی توجه به تو وکارات پیش رفیقام می قرار گرفتم،نگاه لعنتیم دنبال تو می گشت…همش تو فکر این بود که الان کجایی،چیکار می کنی،همین نزدیکی هایی؟…می تونم ببینمت؟…من باید بهت بگم که تو از همون موقع،برای من متفاوت ترین دختر حیاتم بودی…شیطنت هات،خنده هات،حاضرجوابی هات…همه وهمه برام دلپذیر بودن…تو باید بدونی پوزخند زدناو اخما ونگاه های برآشفته من،برای پنهون کرداحساس وحفظ غرورلعنتیم بوده…باید بدونی اون لحظه هایی که فکر می کردی بی ارزش ترین آدم زندگیمی،مهمترین بودی!…باید بهت بگم که وقتی از دانشگاه راهی شدم وازت دور شدم چه حالی داشتم…که برای رفع دلتنگیام گاهی پنهونی میومدم دم در دانشگاه تا تورو ببینم!…باید بدونی از همون اول داییم بهم پیشنهاد داد از یه دختر نجیب وخونواده دار مراقبت کنم،می دونستم که اون دختر تویی!من باید بهت بگم که می دونستم قراره بشم همسایه ات واز روی میل وعلاقه قبول کردم که کنارت باشم…باید بدونی وقتی باهم تصادف کردیم،داد زدنا وخشمگینتام واسه این بود که نفهمی چقدر از کنار توبودن خرسندم!…تو باید بدونی حسینی به خاطر من ازت خواست که بیای پیشم وازم خواهش کنی که توی پایان نامه ات کمکت کنم!من بودم که با کلی خواهش وتمنا حسینی رو راضی کردم به توبگه باید بیای پیش من!می میل داشتم توپایان نامه ات کمکت کنم وازاین مسیر بهت نزدیک بشم…ما از هم بسیار دور بودیم ومن می تمایل داشتم بهت نزدیک بشم…هرکاری کردم تا باهات صمیمی بشم!باید بدونی که صمیمی شدنمون بی قلبیل واتفاقی نبود…من داشتم تلاش می کردم تو قلبت جابگیرم…اما نمی تونستم مستقیم بهت بگم چون غرورم نمیذاشت!…توباید بدونی از همون اول،وقتی آرتان یا هرپسر غریبه ای بهت نزدیک می شد،دیوونه می شدم!…باید بدونی از خیلی قبل تراز اونی که فکر می کردی عاشقت بودم…کسی که من واز فکر سحر بیرون کشید وکاری کرد که دیگه حتی یه لحظه ام بهش فکرنکنم،خودت بودی!!!اونی که با تبسمای شیطونش،نگاه های کنجکاوش،چهره بامزه واخلاق مهربونش،من ونسبت به سحری که برگشته بود،بی تفاوت کرد توبودی!…تو بودی که عاشقم کردی وشدی عشق اول وآخرم…تو رها…برگرد!…باید این حرفارو بهت بزنم…غرورم نذاشت که همه چی رو بهت بگم…اگه برگردی،همه چی رو بهت میگم…بهت قول میدم رها…تو فقط برگرد!!!
بغض توی گلوم قصد کرده بود سنگین شده بود!
کلافه شدم…از اون بغض لعنتی که دست از سرم برنمی داشت!
چشم از صفحه تلویزیون برداشتم وسربه زیر انداختم…
برعکس همیشه،حتی این فیلم ویادآوری خاطراتشم نتونستن آرومم کنن…اونقدر افسرده وداغون بودم که هیچ چیزی آرومم نمی کرد!…
زیرلب زمزمه کردم:
– توچت شده؟…
نمی دونم…خودمم نمی دونم چمه!…هیچ وقت انقدر داغون نبودم…حرکت کردن رها،بدجور داغونم کرده!!!
توهمین فکرا بودم که گوشیم زنگ خورد…کلافه دست بردم واز روی میز برداشتمش….نگاهی به صفحه اش انداختم…
پوووف!خدارو شکر اون دختره نچسب نیست…امیره!
کلافه وبی حوصله جواب دادم:
– بگو امیر…
برعکس انتظارم صدای ارغوان توی گوشی پیچید:
– سلام رادوین…خوبی؟
با متوجه شدن آوای ارغوان،تک سرفه ای کردم تا آوام صاف بشه…با لحنی محکم تروکمی با ادب تر از قبل جواب دادم:
– مرسی…توخوبی؟…کوچولوی داش امیر ماچی؟…خوبه؟
خنده بی رمقی کرد…
– آره…آقا پسر امیرم خوبه…
و خاموشی کرد…برای چند لحظه طولانی حرفی نزد!انگار می میل داشت چیزی بگه اما نمی تونست…
لبم وبا زبونم تر کردم وبعداز یه مکث کوتاه خاموشی وشکستم:
– ارغوان چیزی می خوای بگی…نه؟
نفس عمیقی کشید که آواش توی گوشم پیچید…زیرلبی گفت:آره…
نمی فهمیدم چرا حرف زدن براش سخت بود!…
– خب بگو…
بار دیگر مکث کرد…یه مکث شاید به اندازه ده ثانیه!…
بالاخره به حرف اومد…شمرده شمرده اظهار کرد:رادوین…اشکان می خواد ببینتت!
با این حرفش،تبسمی روی لبم نشست!…یه مسروری آنی به سراغم اومد.
از جا کشیده شدم و درحالیکه می خندیدم،مشتاق وکنجکاو جویا شدم:واقعا؟…کجا؟کی؟…
با لحن دلگیری جواب داد:
– همین حالا.آدرس یه پارک وبهم داده.
در حالیکه با نگاهم همه جارو زیر ورو می کردم تا یه خودکاری چیزی پیدا کنم،اظهار کردم:خب بگو آدرسش وبنویسم.
بالاخره یه خودکار زِوار در رفته رو پیدا کردم که روی انبوه کاغذباطله های روی زمین ولو شده بود!…برش داشتم وشروع کردم به نوشتن آدرسی که ارغوان می بیان کرد…البته نه روی کاغذ…کف دستم!
وقتی آدرس واز ارغوان گحرکت کردم،بعداز یه خداحافظی سرسری تلفن وقطع کردم…
اونقدر هیجان زده و مسرور بودم که نمی دونستم باید چیکار کنم!…
به طور قطع احتمال می دادم که اشکان می خواد من وببینه تا آدرس رها رو بده…انگار از خر شیطون پیاده شده!!!بالاخره اون همه اصرار نتیجه داد وقلب اشکان نرم شد!…
کلیدو از روی میز برداشتم وباقدمای قد بلند به سمت در رفتم…چیز دیگه ای باخودم نبردم!…اونقدر گیج و منگ بودم که بهشدت هنر کردم کلیدو یادم نحرکت کرد!…
درو بستم و بعداز پوشیدن کفشام به سمت آسانسور دویدم…
مسرور بودم…اونقدر خرسند که تبسم روی لبم محو نمی شد!
زیرلب زمزمه کردم:
– رها…بالاخره دوری تموم شد!
**********
متعجب جلوی ورودی پارک وایساده بودم…
همون پارکه؟…همونی که شامگاهِ برگشتم با رها اومدیم توش وقدم زدیم؟…
انقدر هیجان زده وگیج بودم که اصلا به مخم فشار نیاوردم یه ذره روی آدرس فکر کنم!…تند پریدم تو ماشین وگازش و گراهی شدم سمت آدرس…آدرسی که اصلا حواسم نبود چقدر آشناست!…حتی یه درصدم احتمال نمی دادم این پارک همون پارک باشه!انتخاب این پارک به عنوان محل قرار نمی تونه اتفاقی بوده باشه…اشکان می دونسته که من ورها توی این پارک بهترین خاطرمون ورقم زدیم.رها همه چی رو بهش گفته…وقتی اشکان حتی از وجود همچین پارکی باخبره،امکان نداره که ندونه رها کجاست…امکان نداره…
– جای دنج وآرومیه…
به سمت صدا برگشتم وبا اشکان روبرو شدم…درست مقابل من وایساده بود وبایه چهره خونسرد خیره شده بود بهم.
لبخندی به روش زدم وکف دستم وبه سمتش دراز کردم…
– سلام…
نگاهی به دستم انداخت که تا نیمه های مسیر حرکت کرده بود!…با اکراه کف دستش وبه سمتم دراز کرد وباهام کف دست داد.زیرلبی بیان کرد:سلام.
تبسمم وپررنگ تر کردم وبالحن صمیمی اضافه کردم:بسیار خوب شد که قرار گذاشتی…خودم می تمایل داشتم بیام پیشت…
پوزخندی رو لبش جای گرفت…سرد وجدی جواب داد:
– خسته نشدی ازبس اومدی پیشم و نتیجه ای نگراهی شدی؟…پنج ماهه تمامه خودت وعلاف کردی…
توتمام اون مدت،لحن اشکان با من همون طور بود…سرد!…جدی…و رسمی…ولی من همیشه سعی می کردم باهاش صمیمی باشم.رها اشکان و دوست داره…کسی که برای رها عزیزه،واسه منم عزیزه…
حرفش ونادیده گحرکت کردم و کف دستم وگذاشتم پشتش…به سمت پارک هدایتش کردم وگفتم:از ارغوان متوجه شدم می خوای یه چیزی بهم بگی…وایساده که نمیشه!بیا بریم تو پارک بشینیم…
نفسش وعین یه فوت بیرون داد و بعد…یه نگاه گذرا بهم انداخت!…
زیرلبی زمزمه کرد:
– بسیار کله شقی!
و از کنارم گذشت و وارد پارک شد…
تبسمی روی لبم نشسته بود!…
انگار اصرارای این آدم کله شق بالاخره نتیجه داده…خودشم اعتراف کرد که کم آورده!پس یعنی این قرارو گذاشته تا تسلیم بشه!!!!
لبخندم پررنگ تر شد وبه سمت اشکانی راهی شدم که چند قدمی ازم دور شده بود…اشکان جلو می رفت ومن پشتش.
بعداز چند دقیقه بالاخره از حرکت وایساد وبه سمت یه نیمکت رفت…تمام نیمکتای پارک و گذروند تا به همون نیمکت مخصوص برسه!نیمکتی که هم من می دونستم چرا مخصوصه وهم اشکان…حالا دیگه مطمئنم اشکان از همه چی خبر داره!درست به سمت همون نیمکتی رفت که من ورها اون شب،روش قرار گرفته بودیم!
اشکان روی نیمکت قرار گرفت وبه منم اشاره کرد که کنارش بشینم…با قدمای آروم به سمتش حرکت کردم ودرست کنارش جای گرفتم.
زل زده بودم بهش وازش جواب می خواستم…اما اون بدون اینکه نمی نگاهی به من بندازه،به روبروش خیره شده بود…
بالاخره صبرم تموم شد و به حرف اومدم:
– چرا اینجا؟…
چیزی ناظهار کرد…خاموشی کرد و هیچ حرفی نزد!…
خاموشیش کلافه ام کرده بود…پوفی کشیدم وگفتم:اشکان…داری دروغ میگی!…تو تمام این پنج ماه،از همه چیز خبر داشتی ولی دم نزدی!تو حتی از وجود همچین پارکی باخبری…می دونی توی این پارک چه اتفاقاتی افتاده…رها برات تعریف کرده!رها هیچ وقت هیچی چیزی رو ازتو پنهون نمی کرد…چطور ازم می خوای باور کنم ازخواهرت بی خبری؟
هنوز به روبروش خیره شده بود…بعداز چند لحظه مکث جواب داد:
– باورنکن…زیرا ازش بی خبر نیستم!
لبخندی روی لبم قرار گرفت…تبسم کم رنگم پررنگ تر شد…وبعد به یه خنده کوتاه تبدیل شد…منتظر ومشتاق به اشکان خیره شده بودم ومنتظر بودم که به حرف بیاد…شک نداشتم کلمه بعدی که از دهنش بیرون میاد،آدرس رهاست!
نفس عمیقی کشید…بدون اینکه نیم نگاهی بهم بندازه،شمرده شمرده اضافه کرد:رادوین…امروزگار اومدم اینجا تا بهت اعتراف کنم از همه چی باخبرم.از جای رها…از حالش…از وضعیتش…از شب و روزی که بهش می گذره…
مشتاق تراز قبل منتظر بودم…
مکث کوتاهی کرد…نگاهش واز روبرو گحرکت کرد و خیره شد به من…
– من اعتراف می کنم که تو تمام این مدت بهت دروغ گفتم…بهت دروغ اظهار کردم چون نمی خواستم از رها باخبر بشی.چراکه مضطرب رها بودم وهستم…رها حالش خوب نیست رادوین…وقتی از این جا رفت بسیار داغون بود!تازه یه ذره سرپاشده…تازه به زیستن جمشاهده کردش عادت کرده.داره راحت زیستن می کنه…اگر تورو ببینه دوباره به هم می ریزه…
تبسم پررنگ روی لبم محو شد…اخم ریزی روی پیشونیم قرار گرفت…
نمی متوجه شدم چی میگه…حرفاش اصلا قابل درک نبود!
– چی می خوای بگی؟…
– دیگه دنبالش نگرد!…قید رهارو بزن وبیخیالش شو!
حرفاش عصبانیم کرده بود!…واز طرف دیگه متعجبم شده بودم…تمام امید وخوشحالی که تا چند لحظه پیش داشتم،نا امید شده بود!
چی فکرمی کردم وچی شد… از خر شیطون پیاده نشدکه هیچ،تازه داره من واز دنبال رها گشتنم منع می کنه!
اخمم پررنگ تر شد…جواب دادم:
– چجوری قید کسی رو بزنم که تمام دنیای منه؟اصلا چرا باید قیدش وبزنم؟…من باید حتی شده واسه آخرین بار رها روببینم.باید باهاش حرف بزنم!باید بدونم دلیلش برای راهی شدن چی بوده…اصلا رها برای چی داغون بوده؟چرا حالش بد بود؟…من هیچی نمی دونم… رها چرا رفت؟
پوزخندی زد…کنایه آمیز اظهار کرد:یعنی نمی دونی چرا رفته؟…
سری به علامت منفی تکون دادم…
– اگه می دونستم که انقدر داغون نبودم!
پوزخندش پررنگ تر شد…
– من وتو از جنس همیم پسر!…به هم جنس خودت دروغ نگو…تو خوب می دونی که رها چی دید و برای چی حرکت کرد!…
اخمام رفت توهم…صوتم شبیه یه داد بود:
– دِ لعنتی نمی دونم!…دروغ کجا بود؟
– می دونی…
– نمی دونم!…تو بهم بگو تا بدونم…بگو!
اونم مثل من ابروهاش وکشید توهم…با لحنی شامگاهیه لحن داد مانند خودم جواب داد:
– می دونی یا نمی دونی برای من مهم نیست!من نیومدم اینجا که برات نقشه مفهومی بکشم وتوضیح اضافه بدم…اومدم اینجا تا یه قول ازت بگیرم وبرم!!!!
– قول؟…
سری به علامت تایید تکون داد…اخمش آروم آروم کمرنگ وبعد محو شد…لحنشم دیگه شبیه قبل نبود…یه ذره مهربون تر وصمیمی تر بود:
– رادوین…من باهات دعوا ندارم پسر!اینکه می دونی چه اتفاقی افتاده وداری انکار می کنی برام مهم نیست.یه اتفاقی بین تو ورها افتاده…و از گله ودلخوریا که بگذریم،چه خوب وچه بد همه چی تموم شده!الان چیزی که مهمه،خاطرات واتفاقات گذشته نیست.زمان حاله…چیزی که مهمه حال عزیزترین کس منه!حال رها خوبه…پنج ماهه که دارم با تمام وجود تلاش می کنم تا خوب باشه وراحت زندگی کنه! اگه تورو ببینه،تمام زحمات چند ماهه من به باد میره…اگه به قول خودت عاشقشی که می دونم نیستی،چرا می خوای با دوباره متوجه شدنش عذابش بدی؟…تو خودت خوب می دونی دلیل رها برای راهی شدن چی بوده…برو با اون کسی که باهاش بودی!دور رهارو یه خط قرمز بکش وبرو پی زندگیت…دیگه دنبالش نگرد!با این پشتکاری که تو داری،یه ذره دیگه پیش بری پیداش می کنی!…ولیمن این ونمی خوام!پنج ماهه دارم دست به سرت می کنم ولی تو هنوز از رو نحرکت کردی!…تورو خدا بس کن!رادوین تورو به جونه عزیزترین کست،نذار حیات آروم عزیزترین کسم خراب بشه!دنبالش نباش تا خیالم راحت بشه…قول مردونه بده…که دیگه دنبالش نگردی!
هضم حرفاش واسم سخت بود…اصلا نمی تونستم منظور شوبفهمم!
گیج وسردرگم خیره شده بودم به اشکان وهیچ حرفی نمیزدم…
خاموشیم ونشونه رضایتم گحرکت کرد وکف دستش وبه سمتم دراز کرد…لبخندی روی لبش نشوند واضافه کرد:قول میدی؟
تمایل داشت کف دستم وتوی کف دستش بگیره که عقب کشیدم…
اخمی کردم وبالحن کلافه ای اظهار کردم:من نمی فهمم تو داری چی میگی!برای چی باید بهت قاما بدم که می دونم نمی تونم پاش وایسم؟!من دنبال رها نباشم؟…بی خبروبیخیال از رها زیستن کنم؟…برم با کسی که باهام بود؟…دِ آخه دیوونه تو داری از کی حرف میزنی؟کسی به جز رها تو حیات من نیست…
پوزخند آوا داری تحویلم داد وکلافه تراز من گفت:بار دیگر راهی شدی سر همون خونه اول!!!!!…یه بار گفتم،دوباره بهت میگم…(شمرده شمرده و محکم گفت:)من نیومدم اینجا که بهت توضیح بدم!…تو از همه چی خبر داری…حتی بهتر از من!چرا خودت وزدی به نفهمی؟
– من خودم ونزدم به نفهمی…واقعا نمی فهمم چی میگی اشکان!میشه توضیح بدی؟…خب بگو تا…
داد محکمی زد که باعث شد حرفم نصفه بمونه:
– نه نمیشه!
نگاه عصبی وکلافه اش وازم گحرکت کرد وسربه زیر انداخت…پوفی کشید وزیرلبی اظهار کرد:متنفرم از آدمایی که باوجود دونستن تمام حقیقت،بازم انکار می کنن!
و نگاهاش وروی هم گذاشت…سعی می کرد خودش وآروم کنه وخشمگین نشه.
اخمی کردم و باصوتیی که تمام تلاشم وبه کار گحرکت کرده بودم تابسیار بلند نباشه گفتم:یعنی چی که نمیشه؟…وقتی هیچ کس چیزی بهم نمیگه،از کجا باید تمام حقیقت و بدونم؟چرا باور نمی کنی؟…من هیچی نمی دونم!!!!
چشماش وباز کرد و از جاکشیده شد…زیرلبی اظهار کرد:واسم مهم نیست!
و بعد…سرش وبه سمتم خم کرد وخیره شد تودیدهام…اخمی کرد واضافه کرد:مهم نیست که می دونی یانه…نه حال توضیح دادن دارم و نه می خوام که توضیح بدم!تنها چیزی که برام مهمه راحت زندگی کردن خواهرمه…نمی خوام با مجدداً مشاهده کردن تو،داغون بشه!ازت میل داشتم قول بدی تا مرد ومردونه همه چی رو تموم کنیم ولی تو قول ندادی!…دیگه ازت چیزی نمی خوام…خواهش نمی کنم که قول بدی!این بار تهمشاهده کردت می کنم.از حالا به بعد…اگر ببینم،بشنونم یا بفهمم که به هرنحوی دنبال رها بودی ومی خواستی پیداش کنی،مطمئن باش ساکت نمی شینم!!!!!
و نگاهش وازم گحرکت کرد و از کنارم گذشت…
از جابلند شدم وپشت سرش قرار گحرکت کردم…با لحن غمگین وکلافه ای داد زدم:
– تهمشاهده کرد می کنی؟…خب بکن!مگه من از تهمشاهده کردت می ترسم؟…تو که سهلی،حتی اگه همه جهان ساز مخالف بزنن وبگن دنبال رها نباش…من بازم به فکر پیدا کردنشم!
از حرکت وایساد…
به سمتم برگشت ونگاهش ودوخت بهم…
دیگه اون عصبانیت وکلافگی چند لحظه قبل تو صورتش نبود!نگاهش پر بود از آزردهی وغم…
بالحن داغونی که بدجور من ویاد حال خراب خودم می انداخت،گفت:دنبالش نباش!…نذار غذاب بکشه.تورو به خدا نذار…من مضطربشم!نمی خوام ناراحتیش وببینم…رادوین…دنبالش نگرد!
لحنش به قدری داغون بود که یه سنگینی توی گلوم نشوند!…
من نگرانی های اشکان ومی درک کردم اما حرفاش و چیزی که ازم می میل داشت،شدنی نبود! من نمی تونستم بیخیال کسی بشم که تمام خیالم بوده وهست!
– منم مثل تو نگرانشم…منم نمی خوام ناراحتیش وببینم…منم دوستش دارم!به خاطر همین دلبسته شدنمم هست که دنبالشم.
– مگه نمیگی نمی خوای غمگینیش وببینی؟مگه به قول خودت دوستش نداری؟پس نذار کسی که عاشقشی،زجر بکشه…دست از سرش بردار تا راحت زندگی کنه!…دیگه دنبالش نباش…دیگه پیشم نیا!از امروزگار به بعد من وتو دیگه هیچ حرفی باهم نداریم.
و نگاهش وازم گرفت وروش وبرگردوند…قدمی ازم دور شده بود که با دادم از حرکت وایساد:
– ازم نخواه بیخیالش بشم!شدنی نیست…به خدا نیست!
بغض توی گلوم دیوونه کننده بود…وحرفای اشکانم داشت دیوونه ترم می کرد!حرفایی که اصلا درکشون نمی کردم…
بدون اینکه به سمتم برگرده،گفت:شدنیه…اگه واقعا دوستش داشته باشی،برای راحتی وخوشامگاهخت بودنش هر کاری رو شدنی می کنی!
و منتظر جوابم نموند وبه مسیر افتاد…با هرقدم ازم دور می شد ومن نمی تونستم کاری بکنم…
انگار نامیل داشته بهش قول داده بودم!…انگار ازم قول گرفته بود وحالا داشت می رفت.
داد زدم:
– دِ وایسا لعنتی!….کجا میری؟…من نمی تونم…قول ندادم!می فهمی؟…قـــول ندادم!!!!! ولش نمی کنم…
همون طور که ازم دور می شد،کشیده تراز من داد زد:
– پس یعنی دوستش نداری!
– چرا دوستش دارم…ولی آخه…اینی که تو ازم می خوای شدنی نیست!…نرو اشکان!حداقل وایسا وتوضیح بده…قلبیل راهی شدنش وبهم بگو…بگو تا بدونم چرا ازم دور شده!از همین ندونستناست که عذاب می کشم…اشکان…
بی توجه به حرفای من،باهر قدم دور می شد…
کلافه شده بودم…حالم اصلا خوش نبود…به داد زدنا و لحن غمگینم توجه نمی کرد…انگار اصلا نمی گوش داد دارم التماس می کنم!
کلافه و دیوونه وار آخرین تیرم وتو تاریکی رها کردم…داد زدم:
– تورو جونه رهـــا!…
اسم رهارو که بردم،از حرکت وایساد…
خوشحال شدم…از اینکه بالاخره تونستم اشکان واز حرکت کردن منصرف کنم،خوشحال شدم!
انگار نقطه ضعف اشکانم درست شامگاهیه نقطه ضعف منه!
چند قدم به اشکان نزدیک شدم…بافاصله یه متری ازش قرار گرفتم.اضافه کردم:تورو جونه همون کسی که برای جفتمون عزیزه…بمون وبهم بگو…قسم خوردن به جونه رها،کم چیزی نیست!دارم به جونه رها قسمت میدم اشکان…
کف دستاش و مشت کرده بود و حرکت نمی کرد!…
انگار داشتم موفق می شدم…اگه وایمیستاد و جواب سوالم ومی داد شاید بسیار چیزا حل می شد!
بعداز چند لحظه…اشکان برخلاف تصور من،قدم از قدم برداشت و دور شد!
مات وسردرگم راهی شدنش ونگاه می کردم…
من به جونه رها قسم خوردم…پس چرا حرکت کرد؟…
می تمایل داشتم داد بزنم…شده برم التماسش کنم که نره…اما می دونستم هرکاری هم که بکنم،نظر اشکان همینیه که هست!
اونقدر نگاهش کردم تا از جلوی دیدهام محوشد!…
اشکان که رفت،نگاه سردرگمم واز مسیر روبرو که حالا خالی وخلوت بود،گرفتم…سرم و به زیر انداختم وبعد…
داد قد بلندی زدم…کلافه وخشمگین دستم ولای موهام فرو کردم ونگاهام وروی هم گذاشتم…با عصبانیت روی هم فشارشون دادم…فکم منقبض شده بود ودندونام و روی هم فشار می دادم.
خشمگین وکلافه بودم…وبغض توی گلوم آزار دهنده بود…اونقدر غیر قابل تحمل و آزار دهنده که نتونستم مانع شکستنش بشم!…بالاخره شسکت…شکست وقطره های اشک روی گونه هام جاری شدن…
توان هرکاری حتی وایسادن رو هم نداشتم…زانوهام خم شد وروی زمین نشستم…
چشمام بسته بود وقطره های اشک کف دست از سرم برنمی داشتن…
همه قطره اشکایی که جلوی جاری شدنشون وگحرکت کردم…همه اشکایی که نذاشتم بیان چراکه می تمایل داشتم مرد باشم!…می میل داشتم مردونه پای این دوری بمونم و اشک نریزم…ولی حالا که همه چی تموم شده…حالا که حتی از امیدوار بودن به برگشت رهاهم منع شدم،دیگه مرد موندن چه فایده ای داره؟…وقتی نمی تونم مرد زیستن کسی بشم که دوستش دارم،برای چی باید این مردونگی لعنتی رو حفظ کنم؟!…
برای دقیقه های طولانی فقط اشک ریختم…لبم وبه دندون گحرکت کرده بودم تا صدام کشیده نشه!بی صدا فقط اشک ریختم…اونقدر که تمام صورتم خیس از اشک شد…صورتی که با اون همه اشک غریبه بود!نذاشتم اشک بشینه روش…نذاشتم با اشک آشنابشه…می خواستم مردونه زندگی کنم!ولی دیگه طاقت ندارم…اومدن ازم قول گراهی شدن که بانوی جهانی مردونه ام و ” رها ” کنم!بهم اظهار کردن اگه کنارش نباشم خوشبخت تره…ازم میل داشتن دیگه دنبالش نباشم…کدوم مردیه که پای این بدبختیا بمونه و دم نزنه؟…نمی تونم!من یکی حتی اگر بخوامم نمی تونم پای مردونگی وغرور لعنتیم وایسم…گور بابای غرور!!!رهام و ازمن گرفتن…دیگه حتی حق ندارم بهش فکر کنم!…درد داره!این حرفا بهشدت درد داره…من تحمل این همه دردو ندارم!
کف دستی به صورتم کشیدم واشکای لعنتیم وکنار زدم…چشم باز کردم ونگاهم خورد به آسمون!به آسمونی که حالا تاریکِ تاریک شده بود…
کلافه از بغض توی گلوم داد زدم:
– خدایا…داری امتحانم می کنی؟اهلش نیستم…تحمل این یکی رو دیگه ندارم!
دستی به چشمای اشکیم کشیدم وبه هرجون کندنی بود،بغضم وفرو دادم…
همون طور که نگاهم روی آسمون ثابت بود،کمی به عقب حرکت کردم…به پایه های نیمکت تکیه دادم و متاصل ودرمونده روی زمین قرار گرفتم…
بهشدت تند ماه و توی آسمون پیدا کردم وخیره شدم بهش…خیره شدن به ماه بهم ساکتش می داد.خیره شدن به جایی که شاید…به احتمال یه درصد رهام همون لحظه بهش خیره شده،ساکتش بخشه!
نامیل داشته وبی اراده تصویر رها اومد جلوی چشمم…و صوتش…توی گوشم پیچید:
– قول بده دیگه اشک نریزی…باشه؟
این حرف مال زمانی بود که باهاش حرف زدم واز گذشته ام وسحر گفتم…مال وقتی که بغضم شکست واشک ریختم…ازم میل داشت اشک نریزم.اما…اشک اون موقع من کجا واین اشک کجا؟؟…کاش حالاهم کنارم بود وازم می میل داشت اشک نریزم…کاش بود!…
بالحن خش داری زمزمه کردم:
– رها…کجایی؟…می بینی؟می بینی دارن ازم می گیرنت؟…چیکار کنم؟توبهم بگو چیکار کنم؟…نمی تونم بیخیالت بشم…
نگاهام وروی هم گذاشتم و آرنجم و به زانوهام تکیه دادم…و سرم وبین دستام گحرکت کردم…
تک تک خاطراتمون و حفظ بودم.مو به مو!به قدری که همه چیز عین یه فیلم،واضح وروشن جلوی نگاهام تداعی می شد… واین دیوونه کننده بود!!!…وقتی با یادآوری هرکدوم از اون خاطرات،قلبم تیر می کشید…بغضم نفس گیر می شد…و مردونگی وغرورم می راهی شد زیر یه علامت سوال بزرگ!…تنها جایی که نمی تونستم جلوی اشکای مردونه ام وبگیرم…همین جا بود!وقتی خاطرات رها زنده می شدن…
بی اختیار وبی اراده صوتی خنده های از ته دلش توی گوشم می پیچید…و تصویرش…از جلوی دیدهام جُم نمی خورد!…
– انقدر بدم میاد ازاون عوضی بی شعور زشت بی ریخت خودشیفته دخترباز!
– از این عطرایی که این گودزیلا زده می خوام…(مغازه عطر فروشی…واسه خرید کادوی تولد اشکان!)
– الهی رهابرات بمیره.ببین چی به روزگارت آوردن! چرا یهو حرکت کردی توشوک رادوین؟!بیا…بیا یه ذره از این بخور، حالت جا بیاد…ببین چجوری رنگت پریده…من بمیرم برات الهی!!!(جشن فارغ التحصیلی…معجون!)
– نگو…نگوکه…اینجاخونه توام هس!!(تصادف…همسایه شدن رها ورادوین!)
– کیارش پسرمه…یه سالشه!!بسیار لپ لپ دوس داره بچم!!الهی مامانش فداش بشه.رادی…یه دفعه ای قلبم واسه بچم تنگ شد!(فروشگاه…کیارش مولین وبابا!)
– یعنی راس راسکی می خوای کولم کنی؟!!(کوه…شکستن گوشی وافتادن رها!)
– من؟…من گفتم عزیزم؟کی گفتم؟!(مکالمه تلفنی…سفر اول رادوین به آلمان!)
– قلبم خیلی برات تنگ شده بود…(برگشت رادوین)
– دوستت دارم رادوین(پارک…!)
– خودم اینجا نشستم اون وخ تو زل زدی به عکسم؟…تا وقتی نقد هست،نسیه چرا؟!!…(رستوران…شامگاه آخر!)
– مرد که تو باشی…زن بودن خوب است…از میان تمام مذکر های جهانفقط کافیست پای تو در میان باشد!!!نمیدانی برای تو خانم بودن چه کیفی دارد…عاشقانه دوستت دارم مرد رویاهای دنیای زنانه ام!
به این جا که رسیدم…وقتی صوتش پیچید توی گوشم…وقتی تصویر تبسمش روی ذهنم حک شد…اشکی روی گونه ام ریخت.سرم ومحکم میون کف دستام فشار دادم…پربغض داد زدم:
– وقتی تو نباشی که بشی خانوم من،مرد بودن به چه دردی می خوره؟…رهـــــــا…نمی تونم به اشکان قول بدم.من نمی تونم ازت کف دست بکشم…
با پشت دست،قطره اشک مزاحم وپس زدم…کلافه بودم…افسرده!…و بدون هیچ غروری!
دستم وتوی جیبم فرو کردم وپاکت سیگارو بیرون آوردم…و فندک!…
سیگارو آتیش زدم و به سمت لبم بردم…یه پک سنگین وبعد…دودش وبیرون دادم…دودی که توی آسمون تاریک شامگاه بدجور خودنمایی می کرد!
خیره شدم به دودش…آروم آروم کم رنگ وبعد کاملا محو شد…و یه پک دیگه…یکی دیگه…
علاقه ای به سیگار کشیدن نداشتم…معتادم نبودم…ولی تاحدی بهم آهستهش می داد!…تو اون پنج ماه،هروقت که به مرز جنون ودلتنگی می رسیدم،به این لعنتی پناه میاوردم…می دونستم کار درستی نمی کنم ولی برام مهم نبود!…دیگه هیچی مهم نبود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن