نحوه دانلود رمان پرتگاه احساس

معرفی رمان پرتگاه احساس :

رمان پرتگاه احساس به قلم مائده قریشی، داستان غم، درد و جدایی است.
دختری ساده که با کلی خیال و آرزو با پسر عموی خود ازدواج میکنه تا زندگی عاشقانه داشته باشد و عشق را تجربه کند.
ولی همان شب عروسی، رویاهایش به باد می‌رود.
با فرار کردن شوهرش!
او را همانطور رها می‌کند و می‌رود؛ بی‌خبر از جنینی که در شکم مریم است و از گوشت و روح خودش، و بعد از پنج سال برمی‌گردد.
رمان پرتگاه احساس به قلم مائده قریشی، داستانی اجتماعی با قلمی قوی است.
خواندنش به شما عزیزان توصیه می‌شود.

مقدمه رمان پرتگاه احساس :

چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم
چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز وارد شدم نقش تو در خود جستجو کردم
خیالت ساده‌قلب تر بود و با ما از تو یک‌رو تر
من این‌ها هر دو با آیینه‌ی دل روبرو کردم
فشردم با همه مستی به قلب سنگِ صبوری را
ز حال گریه‌ی پنهان حکایت با سبو کردم
فرود آ ای عزیزِ دل که من از نقشِ غیر تو
سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم
“صفائی بود دیشامگاه با خیالت خلوت ما را
اما من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم”
ملول از ناله‌ی بلبل مباش ای باغبان رفتم
حلالم کن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم
تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی
من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم !

خلاصه رمان پرتگاه احساس :

رمان پرتگاه احساس به نویسندگی مائده قریشی، داستان دختری ساده و مظلوم به اسم مریم است که گول حرف های عاشقانه‌ی پسر عمویش را می‌خورد و با او ازدواج می‌کند.
اما درست فردای عروسیشان فرار می‌کند و بعد از مدتی خبر ازدواجش به گوش مریم می‌رسد.
بعد از پنج سال برمیگردد، ولی بی‌خبر از بچه‌اش که متولد شده و مریم او را از همه پنهان کرده است…

مقداری از متن رمان پرتگاه احساس :

گلویم مزه ی زهر می داد، خشک شده بود و آب دهانم را نمی توانستم قورت دهم.
آرزو کف دستم را گراهی شد و من چشم باز کردم.
-بمیرم برات.
خفه لب زد و من زیر لب جوری که حتی خودم هم آوایم را درست نمی شنیدم فقط ذکر می بیان کردم: “صوتی قلبشه… صدای دلشه”
مگر دلش چقدر بود که این گونه محکم می کوبید؟
این صدا به مرور داشت درد می شد برایم.
داشت زخم می شد و لعنت به من که نمی توانستم به او ناسزا بگویم.
جنین من درد نبود، حاصل یک رابطه ی عاشقانه بود و نباید اسم درد را رویش می گذاشتم.
صدای دل کوچکش نباید برایم یک سمفونی زجر آور می شد ولی به لطف پدرش شده بود!
-بسه، آواشو قطع کنین.
خانم دکتر با نگاهی عجیب صوت را قطع کرد و با نگاه پر مکثی از روی صنقلبی کشیده شد:
-دستمال کنارتون هست بردارید و روی شکمتون رو پاک کنید.
آرزو با پشت دست اشک هایش را پاک کرد و فین فین کنان چند برگ کف دستمال روی شکمم کشید.
-آروم پاشو قربونت برم.
کفش های راحتی ام را پایین پایم جفت کرد و من با پوشیدنشان از روی تخت بلند شدم.
-تا الان هیچ علائمی نداشتید که متوجه بشید باردارید؟
چیزی ناضافه کردم فقط دست آرزو را فشردم. کاش می فهمید دردم را بدون حرف زدن.
می درک کرد و مرا از این اتاق و از این بیمارستان لعنتی خارج می کرد.
آرزو به جای من جواب داد:
-چند بار بالا آورد و این اواخر سرگیجه هم داشت ولی جدیش نگرفت و فکر کرد که چیزی نیست. اگر امروزگار هم بیهوش نمی شد و نمی آوردیمش بیمارستان متوجه نمی شدیم.
دکتر سری به تایید تکان داد و به نگاهانم زل زد:
-درسته، به خصوص که توی سه ماه اول شکم مادر رشد چندانی هم نداره. حتی بعضی خانم ها توی دوران بارداریشون لک بینی هم دارن و با تصور اینکه توی دوران قاعدگی هستن فکرشون سمت بارداری نمی ره.
این چیزی بود که دقیقا برای من هم اتفاق افتاده بود و دقیقا طبق اضافه کرده های دکتر، خیال می کردم لکه های خون برای پریودی هستند.
دیگر انگار انتظار تایید یا حرفی از جانب ما نداشت و حالمان را از صورتمان می خواند که رویش را برگرداند و از کشوی میزش کارت کوچکی خارج کرد و آن را به سمت آرزو گرفت.
-به هر حال به‌شدت شانس آوردید که با وجود خبرنداشتن‌تون، از بچه تونستید مراقبت کنید… سه ماه اول بارداری به‌شدت مهمه؛ چراکه بیشتر، سقط توی همین سه ماه اتفاق می افته.
آرزو سری تکان داد و کارت را از دستش گحرکت کرد، دکتر هم خودش با اشاره به کارت توضیح داد:

-فکر کردم شاید دکتر زنان سراغ نداشته باشید، این کارت مطب یکی از دوستان منه. مامای حاذقی هستند می تونید بهشون مراجعه کنید برای مراقبت های دوران بارداری!
بهشون بگید که هیچ آزمایشی تا به الان انجام ندامشاهده کرد خودشون می دونن چکار کنن.
-ممنون از جادهنماییتون خانم دکتر.
دکتر تبسمی زد و جواب سونوگرافی را از کنار کف دست منشی برداشت و به سمت‌مان گرفت.
-این جواب رو هم حتما با خودتون پیش دکتر متخصص‌تون ببرید.
آرزو تشکر می کند بار دیگر و من فقط سرم بی هدف تکان می خورد. کف دستم را می گیرد و با هم از اتاق خارج می شویم و من که تا همان جا هم خیلی تحمل کرده بودم قبل از اینکه بدنم خالی کند روی صنقلبی های فلزی ردیف اول مطب می نشینم.
آرزو با متوجه شدن قرار گرفتن من خودش هم کنارم جا می گیرد و نگاهش را به نیم رخم می دوزد.
کف دستش را برای همدردی رو کف دست های سردم می گذارد.
روی کف دستان منی که به زن بارداری که داشت به کمک همسرش وارد اتاق دکتر می شد، خیره بودم و چند صدا در ذهنم اکو می شد و پس زمینه اش صوتی ضربان های محکم و تندی بود که احساساتم را به بازی گرفته بودند.
-آرزو بگو که اینا همش خوابه… بگو که واقعی نیست.
سرم را پایین می آورم و به شکمی که هنوز بررسیدگی خاصی نداشت نگاه می کنم.
این مدت انقدر حال روحی ام بد و نابود بود که حتی به این فکر نکرده بودم چرا با ان قسطی و قرضی غذا خوردنم شکمم کمی بالا وارد شده است.
بالا وارد شدنش هم به قدر اضافه شدن یک پره گوشت به شکمم بود و فرم خاصی نداشت که شَکم را برانگیخته کند.
-عزیزم…
سر به سمتش می گردانم… به طرز بیچاره واری به او زل می زنم.
من حتی وقتی از او دور افتاده بودم و آن سر دنیا بدون هوایش نفس می کشیدم هم این قدر داغان نبودم.
حالا او نبود، مجدداً نبود.
غیبش زده بود و من مانده بودم با یک جنین در بطنم!
-همینو می میل داشتی بهم بگی و هی حرفتو می خوردی؟
تو می دونستی من باردارم؟
غمگین و شرمنده نگاهم می کند:
-حالت بد شد… دکتری که توی بیمارستان ویزیتت کرد شک کرد و گفت که ازت ازمایش بگیرن، جوابش اورژانسی اومد و مطمئن شدیم که بارداری.
می اضافه کرد خودمون باید بهت بگیم تا شوکه نشی ولی منو خاله مهرانه هیچ جوره نتونستیم مریم… به خدا بیان کردنش راحت نبود.
لبخند تلخی زدم:
-گوش دادنش هم راحت نبود، اصلا نبود.
-مریم جان.
آوای خفه ام بلند شد و توجه چند نفری که در مطب قدم می زدند به من جلب شد.
-مریم جان و چی آرزو؟
الان می خوای چهار تا جمله ی انگیزشی که تو میتونی و ما می تونیم و از این حرفا که خودم از برشونم رو تحویلم بدی؟
می خواهد چیزی بگوید ولی پشیمان شده لب فرو می بندد و سرش را پایین می اندازد. نگاهم به جواب سونوگرافی درون کف دستش می ماند… از دستش آن را بیرون می کشم و بازش می کنم.
یک تصویر سیاه و سفید و عجیب.
من حالا باید با همسرم این جواب را تماشا می کردم.
ان هم وقتی حالم خوب بود و نگاه هایم از شادی می گریسسریع، نه از غم بی موقع آمدن این نخود کوچک درون بطنم.
عکسش شبیه یک پیله بود… پیله ای که باید نه ماه را می گذراند تا پروانه شود.
می توانستم از پیله ای که درون بدنم رشد می کرد محافظت کنم؟
کف دستم را روی قسمت دایره ای شکل که گویا سرش بود گذاشتم.
-کوچولو الان چه وقت اومدن بود؟
آرزو نفس سریعی کشید از متوجه شدن ناله محزونم که انگار آن قدر هم آرام نبود و به گوشش رسیده بود… به سختی داشت بغضش را کنترل می کرد.
کف دستش را دور شانه ام انداخت و پیشانی اش را به سرم چسباند:
-اینطوری نکن قربونت برم… دوباره مثل اون موقع ها نشو مریم.
نفسم آه مانند از میان لبانم بیرون جست و کاغذ را دوباره تا کردم.
کفر بود؟ شاید ولی باید می اظهار کردم که آن برگه شده بود آینه ی دق من!
حداقل تا وقت رسیدن به منزل نمی خواستم تماشایش کنم… باید اول به عذای خودم می رسیدم و بعد فکری به حال این جنین سه ماهه می کردم.
-گریه نکن آرزو، فقط پاشو بریم.
حالم داره از اینجا به هم می خوره دیگه.
به خاطر اینکه مبادا حساسم کند فورا اشک هایش را پاک کرد… فکر می کرد شاید تصمیم بر قوی بودن دارم.
مثلا با خود بگویم که مشکلی ندارد اگر همسر عقدی ام غیبش زده است. مشکلی ندارد که خودش نیست و نابود شده و حال، جنینش در بطنم در حالِ رشد است.
مگر انسان نبودم؟ این ضربه زیادی بود دیگر، وقتی رمق را از پاهایم گراهی شده بود یعنی به‌شدت کاری بود.
-باشه عزیزم، دستتو بده من… خاله مهرانه هم پایین منتظرمونه.
سری تکان دادم و به دستان دراز شده اش توجهی نکردم.
حالا درست که رمقی برایم نمانده بود… درست که زیستن شده بود یک قاتل بی رحم برای شاخ و برگ نازکم و بی رحمانه تبر می کوبید، اما من آن قدرها هم رقت انگیز نبودم.

نیازی به کمک برای جاده رفتن نداشتم!
نگاه مستاصلش را پشت پلک هایم جا گذاشتم و جلوتر از او حرکت کردم.
به وسیله ی آسانسور به طبقه ی همکف راهی شدیم و درست رو به روی در ساختمان مولین مهرانه را پیدا کردیم.
با متوجه شدنم به سمتم پر گحرکت کرد، منتها قبل از اینکه کامل در آغوشم بگیرد نگاهش به پشت سرم ماند.
احتمالا آرزو داشت با ایما و اشاره حالی اش می کرد که این دخترت دیگر جانی در تنش نمانده خاله!
-خوبی مولین جان؟
میان آغوشش کوتاه فشرده شدم و سوالش را بی جواب گذاشتم… فقط با کمکش روی صنقلبی های عقب ماشین جاگیر شدم.
چند لحظه با آرزو بیرون از ماشین پچ پچ وار حرف زدند و من به این فکر کردم که آیا واقعا خوب بودم؟
خوب در این حال و روزگار واقعا وضعیت خنده داری بود.
من یک چیزی فراتر از بد بودم… جوری که نمی توانستم حتی ذهنم را روی یک چیز متمرکز کنم.

نحوه تهیه و مطالعه رمان پرتگاه احساس :

https://t.me/+7mKEv0doimk4Njc0

بیوگرافی مائده قریشی :

سلام و عرض ادب خدمت رفقای عزیزم، از اینکه افتخار این رو دارم تا در طول این رمان از حضور قلب انگیز شما بهره ببرم به‌شدت خرسندم.
من مائده قریشی هستم و خواستم یه صحبت کوچکی با شما داشته باشم ضمن آشنایی؛ و ابراز مسروری کنم برای اینکه قراره اامان رمانم رو با ژانر عاشقانه_معمایی کنار شما شروع کنم.
نمی تونم خودم رو یک نویسنده بدونم زیرا به نظرم یه نویسنده بسیار فراتر از چیزیه که من هستم و به علاوه قابلیت هاش ستودنی تر… بیشتر خودم رو روایتگر یه قصه می دونم و تمام سعیم رو می کنم که چیزی براش کم نذارم.
برای تک تک موضوعاتی که به علم خاصی ربط داره تحقیق می کنم و درباره ی چیزی که اطلاعات ندارم چیزی نمی نویسم تا ذهنتون رو آشفته نکنم و اطلاعات غلط بهتون ندم!

آثار مائده قریشی :

رمان آصلان – درحال تایپ
رمان پرتگاه احساس ‌- درحال تایپ