نحوه دانلود رمان وسوسه سیب

معرفی رمان وسوسه سیب :

رمان وسوسه سیب داستان دختری به نام یاس است، دحتری با روحیه ای لطیف و هنری اما محکم و دغدغه مند. او دغدغه ای جز آسایش خانواده اش ندارد و به همین قلبیل کف دست به کارهایی می زند تا این آرامش فراهم شود.

رمان وسوسه سیب در سال ۱۳۹۹ از انتشارات صوتی معاصر به چاپ رسیده است. تعداد صفحات این کتاب ۶۱۲ می باشد.

مقدمه رمان وسوسه سیب :

برخاستم و چند قدم عقب راهی شدم تا از کار فاصله بگیرم.

نگاه خریدارانه ای به تابلو انداختم.

اصلا هًنر را برای همین دلبسته شدم؛

رؤیای ذهنم را کف دستانم خلق کرده بود.

همانی شده بودکه می تمایل داشتم.

همان که بارها پشت پلک بسته هام تصور کرده بودم.

نه!حتی از آ ن هم بهتر بود.

طاووس دلربایی که با ناز سرش را خم کرده و به تک سیب بالای سرش،

روی شاخه ی درخت،خیره مانده بود.

نگاهش…نه!همه ی وجودش خواستن را فریاد میزد.

او این سیب را آرزو کرده بود نه برای خودش؛

این شیطان قلبربا،با این سیب،رانده شدن انسان از بهشت خدا را هوس کرده بود.

حوا پشت پلک هایم جان گحرکت کرد که با غمزه به آن تک سیب روی شاخه

زل زده بود.حوا در هوس سیب و آدم درهوس قلب حوا.

شیطان درآرزوی هبوط آدم و خدا فراموش شده ای میان وسوسه های رنگارنگ آفریده ها!

خلاصه رمان وسوسه سیب :

وسوسه‌ی سیب تنها بهانه‌ای بود برای رانده شدن آدم از بهشت؛ آدمیزاد همیشه در پی بهانه ای‌ ست برای خطایش!

یاس هم دختر خود‌ساخته و محکمی است غرق در جهانی رنگارنگ و زیبای هنر…

تصور می‌کند برای رساندن خانواده‌اش به آرزوهایشان باید خود را به آب و آتش بزند.

خود و خواسته‌هایش را قربانی، و عشق را بهانه‌ای می‌کند برای بازی عجیبی که با زندگی‌اش جاده می‌اندازد، او را در مسیر پر فراز و نشیب میل به آرزوهایش همجادهی کنیم.

شاید در سلوک معنوی او برای ما هم درسی نهفته باشد.

مقداری از متن رمان وسوسه سیب ۱ :

راست است که می‌گویند زمین گرد است، که کوه به کوه نمی‌رسد و آدم به آدم می‌رسد.

بار دیگر به هم رسیده بودیم. باید این همه اتفاق ریز‌ و درشت در حیات من پیش می‌آمد که بعد از این همه سال، در یک رستوران دنج، در گوشه‌ای از این کره‌ی خاکی دوباره او را ببینم.

چه انتظاری داشت؟! که با مشاهده کردنش اشک شوق بریزم و فریاد خوشحالی سر‌ دهم؟! قلبم نمی‌میل داشت نه او و نه هیچ یک از اعضای آن خانواده را ببینم. گذشته برای من تمام شده بود و او قبل از آن تمام بود!

بی‌حرف بیشتر مسیرم را کشیدم و شتابان از در خارج شدم. پشت‌سر صدایم می‌زد، اما نمی‌تمایل داشتم بشنوم. کجا می‌حرکت کردم؟!

هیچ جا را نمی‌شناختم. در این مدت، جایی نرفته بودم، به جز مسیر فروشگاه و رستوران که هرازگاهی با آرمان طی شده بود. پای پیاده خیابان‌ها را بالا و پایین کردم و به همه چیز اندیشیدم، به جز چیزی که باید!

بار پنجم بودکه گوشی‌ام زنگ می‌خورد. می‌اطلاع داشتم آرمان است. او چه گناهی داشت که مضطرب بشود؟!

_بله!

_کجایی شما؟

امروزگار از آن روزگارهایی بود که حسرت یک لحظه جای گرفتن بر دلم مانده بود. از صبح سرپا بودم؛ حتی داخل اتوبوس هم. تا لحظه‌ای که میدان فاطمی پیاده بشوم، یک صندلی هم خالی نشده بود.

برای همین به‌محض اینکه وارد مغازه شدم، همجاده با سلام کشیدهی که کردم، روی صنقلبی رها شدم.

مسعود کف دسته‌ی برگه‌های سفید دستش را داخل دستگاه ریسوگراف گذاشت و به‌سمتم چرخید.

ـ علیک سلام خانم! باز برای این چرک کف دست خودت رو هلاک کردی؟!

بند کتانی‌های جینم را باز کردم تا پاهای درب‌وداغانم را از فشار آن‌ها رهایی ببخشم.

ـ وای‌ نمی‌دونی مسعود، امروز دیگه از اون روزا بود. خودم موندم تو این‌همه رشته‌ی بی‌دردسر، این هنر چی بود که من راهی شدم سراغش؟! از

صبح یه‌لنگه‌پا توی نمایشگاه وایسادم تا خود ظهر. مردمم بی‌کارن، پا می‌شن کله‌صبح می‌‌آن نمایشگاه نقاشی‌های مدرن. بعدشم که رفتم

بالاسر کارای چاپیِ اون رستورانه تا الان.

لبخند زد و دندان‌های یکدست و مرتبش را به نمایش گذاشت؛ دلنشین می‌ریز خندید.

ـ طبق معمول، خستگیت رو هم آوردی برای من!

به‌سمتم رسید و خم شد تا دکمه‌ی خاموش کیس را فشار بدهد. پیش‌دستی کردم و با نوک شست پایم، دکمه را فشردم.

ـ بکش کنار این پات رو! خفه شدم دختر.

بی‌خیال جمله‌اش چرخ کاملی با صنقلبی خوردم و پایم را روی صنقلبی دیگر دراز کردم.

پیش مسعود زیادی راحت بودم. پسر بسیار خوبی بود. همیشگی هوایم را داشت و هرجور که می‌توانست، برایم کار ردیف می‌کرد. از طراحی و ویزیتوری گراهی شده تا کنترل کار مشتری در چاپمنزل که اصولاً کاری مردانه بود.

از مدت دبیرستان می‌شناختمش. برادر یکی از دوستان دوران دبیرستانم بود. وقتی که دوستم درک کرد به فتوشاپ و کرل مسلطم و به کارهای گرافیکی علاقه دارم، من را به برادرش معرفی کرد.

مسعود هم وقتی علاقه و استعدادم را مشاهده کرد، قبول کرد با من همکاری کند. از کارهای ساده شروع کردم. تایپ و طراحی تراکت و کارت ویزیت و به‌مرور طراحی لوگو و…

مسلماً بزرگ‌ترین شانس زندگی‌ام آشنایی با مسعود بود، وگرنه با کارهای متفرقه‌ای که انجام می‌دادم، نمی‌توانستم این‌قدر بی‌دغدغه، از پس شهریه‌ی دانشگاه بربیایم و کمک‌خرج حیات باشم.

از مشاهده کرد مامان، ریخت‌وپاش‌های من هم در این یکی، دو سال اخیر، به‌سبب کف دست‌و‌قلب‌بازی مسعود بود.

دبیرستان را تجربی خوانده بودم. پزشکی را دوست داشتم، ولی برای کنکور دوقلب بودم که در چه رشته‌ای شرکت کنم. هرچه بیشتر از تحصیل در این رشته می‌گذشت، بیشتر می‌متوجه شدم که به درد پزشکی و این‌جور رشته‌ها نمی‌خورم.

باید در رشته‌ای درس می‌خواندم که نیازهای مالی‌ام را برآورده کند. هفت سال وقت گذاشتن در رشته‌ی پزشکی و تاتی‌تاتی کردن، فقط عمرم را هدر می‌داد.

مسعود راست می‌بیان کرد، بیهوده عمرم را در این رشته تلف کرده بودم؛ از اول هم باید هنرستانی می‌شدم. با تشویق‌های مسعود بود که تغییر رشته دادم و پیش‌دانشگاهی را هنر خواندم.

سراسری گرافیک قبول شدم، اما شهرستان. حتی تصور یک لحظه دوری از خانواده‌ام دیوانه‌ام می‌کرد، چه برسد به هفته و ماه؛ پس بی‌خیالش شدم.

دانشگاه آزاد هم قبول شده بودم. خوبی‌اش این بود که از دانشگاه تا خونه و محل کارم فاصله‌ی زیادی نبود.

به حرف دیگران برای پشت کنکور ماندن گوش ندادم و ثبت‌نام کردم. حالا سال سوم بودم. وقت زودتر از چیزی که فکر کنی، می‌گذرد. از اینکه در این سال‌ها به جادهنمایی‌های مسعود گوش داده بودم، راضی بودم، وگرنه من هم باید مثل بیشتر هم‌کلاسی‌هایم همچنان چشم به جیب پدرم می‌دوختم.

فلش را به‌سمتش گرفتم.

ـ بیا اینم طرح‌هایی که زدم، فقط مواظب فکت باش که به زمین نچسبه!

خودم از کارهای این‌دفعه خیلی راضی بودم. می‌دانستم تفاوتش با کارهای قبلی، زمین تا آسمان است.

اصلاً از مدتی که درصد کارم دورقمی شده بود، خلاقیت ذهنم چندبرابر شده بود. به قول احمد آقا

«پول رو، روی مرده بذاری، زنده می‌شه و برات بندری می‌رقصه.»

با سرعت طرح‌ها را عقب و جلو می‌زد.

ـ عالیه یاس…

ـ اینم خوبه…

ـ حرف نداره…

او می‌گفت و من به خودم غره می‌شدم. مسعود اهل تعریف الکی نبود.

ـ شک ندارم قرارداد رو بستیم.

مغرورانه تبسم زدم.

ـ ساده، شیک، باکلاس.

ـ اوف! ما اینیم دیگه! فقط یادت نره، قول دادی هزینه‌ی طراحی رو جدا حساب کنی.

دستش را به سینه زد و با چشم‌های باریک‌شده به نگاهم زل زد.

ـ خوب نیست دختر این‌قدر پولکی باشه… آخر و عاقبت نداره، اضافه کرده باشما!

فلش را از داخل کیس بیرون کشیدم و توی مشتم گحرکت کردم.

ـ چی‌کار می‌کنی دیوونه؟!

ـ جر نزن مسعود! تو خودت قول دادی.

ابروان سیاهش گره خورد.

ـ مگه الان غیر از اون گفتم؟! این یه نکته‌ی پیشگویانه بود که به درد آینده‌ت می‌خوره.

فلش را مجدداً به‌سمتش گراهی شدم.

ـ حالا همه برای من پیشگو شدن؛ ولی تو رو خدا، تو یکی برام پیش‌بینی نکن که همیشه حرفات درست درمی‌آد!

فلش را از کف دستم کشید و این بار جدی‌تر تکرار کرد.
ـ

پول خوبه خانم، بسیارم خوبه؛ اما نباید همه‌چیز رو فدای پول کرد. چیزای بسیار‌خیلی باارزش‌تری توی این حیات هست که فقط وقتی از کف دست می‌دی‌شون، می‌فهمی که با هیچ ثروتی تو جهان قابل مقایسه نبوده.

از نصیحت خوشم نمی‌وارد شد؛‌ به‌خصوص نصیحت‌هایی که اهدافم را تحت شعاع قرار می‌داد. برای همین نگذاشتم بیشتر از این با سخنرانی‌اش فکرم را مغشوش کند و میان کلامش پریدم.

ـ جناب مسعودخان، اگه بگم نمی‌خوام این چرک کف کف دست رو، بی‌خیال خالی کردن دل من می‌شی؟!

ـ من چی می‌گم، تو چی می‌گی! باشه دخترخانم، صلاح مملکت خویش، خسروان دانند.

ابروانش را درهَم کشید و به پشت چرخید. دکمه‌ی چای‌ساز را که زد، آوایی مثل آوای تراکتور کشیده شد. برخلاف همیشه، به این صدای مسخره نخندیدم و باب شوخی را باز نکردم.

حرف‌هایش ته قلبم را خالی می‌کرد و نمی‌اطلاع داشتم چرا.

موقع خداحافظی ابروان درهَمم را با جمله‌ی آخرش باز کرد.

ـ درصد این دو ماه آخر رو ریختم به کارتت. حالا که پول‌دار شدی، کشتیای غرق‌شده‌ت رو نجات می‌دی؟!

ناخواسته لبخند زدم، از ته دل؛ یعنی تنها چیزی که می‌توانست تبسم را به لبم برگرداند، همین چرک کف کف دست بود. بی‌خیال جروبحثمان شدم و با لبخندی پهن از مغازه بیرون وارد شدم.

به اولین بانک که رسیدم، موجودی‌ام را چک کردم؛ مثل همواره خوش‌حساب بود. تا ریال آخر کارکردم را که مبلغ کمی هم نبود، به حسابم ریخته بود. حالا می‌توانستم پنج متر از منزل‌ی محبوبم را بخرم.

خوب بود، نه؟! به همین ترتیب پیش می‌حرکت کردم و کار می‌کردم، می‌توانستم توی صدوبیست‌وسه سالگی، یک آپارتمان صدمتری برای خانواده‌ام بخرم. تازه اگر تورم نجومی اجازه می‌داد. آه دردناکی کشیدم. نه! مسلماً این راهش نبود.

آوای زنگ گوشی مجالی برای فراغت از عالم غم بود؛ ساسان بود. دو ماهی بود که نمشاهده کرده بودمش. قلبم برای تراول‌های زیباش بیشتر از خودش تنگ شده بود. دکمه‌ی اتصال را فشردم.

ـ بله جناب مفتش؟!

ـ سلام خانم بی‌معحرکت کرد، خوبین شما؟! آفتاب از کدوم طرف دراومده بالاخره افتخار پاسخ به بنده‌ی حقیر دادین؟!

هنوز خنده‌ی چک کردن حسابم روی لبم بود.

ـ چه کنیم دیگه، انسان جایزالخطاست! دلخوری، قطع کنم؟

به‌سرعت اظهار کرد:

ـ نه… نه… نه… قطع نکنیا! همون‌طور با حفظ لبخندت بچرخ عقب.

گوشی را به کف دست دیگرم دادم و کوله‌ام را روی دوشم جابه‌جا کردم.

ـ یعنی چی؟!

خندید.

ـ چی یعنی چی؟! می‌گم بچرخ پشت سرت رو نگاه کن.

تازه دوهزاری‌ام افتاد. با اخم غلیظی به‌سمتش چرخیدم. کنار ماشینش با کمی فاصله از من توقف کرده بود. با مشاهده کردن اخم من، تبسم پهن مسخره‌ای زد.

ـ مجدداً سلام.

تمایل داشتم بگویم سلام و زهرمار، ولی ناضافه کردم؛ آن‌قدر‌ها هم بی‌شخصیت نبودم.

ـ دنبال من راه افتادی چی‌کار؟!

او هم اخم کرد. انگار طلب داشت. کاش لو نداده بودم وقتی جذبه می‌گیرد، چقدر دلربا می‌شود.

ـ به چه حقی دو ماهه جواب تماس‌هامو نمی‌دی؟!

ـ قلبم نخواسته جواب بدم. حرفیه؟!

کم نیاورد.

ـ بیا سوار شو تا حرفم رو بگم.

نوبت من بود جذبه بگیرم.

ـ من دیگه سوار ماشین شما نمی‌شم. تعارف که باهم نداریم، امنیت جانی ندارم آقاجون.

نتوانست خنده‌اش را قورت بدهد.

ـ تو امنیت نداری یا من؟! خوبه کتک‌ها رو من خوردما!

زیرنگاهی به ماشین قشنگش که چند قدم عقب‌تر پارک شده بود، نگاهی انداختم. آخ که چقدر دلم می‌خواست سوار شوم و نیم‌ساعته به خونه برسم.

ـ چیه؟ چرا استخاره می‌کنی؟ بیا بالا قول می‌دم مثل جنتلمن‌ها رفتار کنم. یه شام می‌خوریم و می‌رسونمت.

دستم را در هوا تکان دادم.

ـ شام که اصلاً! باید برم برای کاردستی دوقلوها خرید کنم و زودتر برم خونه. احتمالاً تا صبح باید بیدار بمونم و کارکف دستی درس علوم درست کنم.

به‌سمت ماشینش چرخید.

ـ باشه… خب سوار شو، باهم می‌ریم خرید.

حیف که بسیار خسته بودم، وگرنه عمراً برای یک مرتبه‌ی دیگر، هوس سواری با این یابوی زردرنگ به سرم می‌زد، حالا‌ هرچقدر هم وسوسه‌آمیز بود.

همین‌که ماشین مسیر افتاد، اظهار کردم:

ـ اصلاً کار خوبی نکردی عکسم رو از کیف پولم برداشتی.

در ذهنش گذراندم انکار می‌کند، اما بی‌تفاوت بیان کرد:

ـ آخه عکست هم از خودت خوشگل‌تر بود و هم خوش‌اخلاق‌تر. از تو می‌شه گذشت، ولی از اون دختر خوش‌خنده‌ی توی عکس نه!

ـ بله دیگه، عکس خواهر مادر ما رو با این بهونه‌ها کش راهی شدی، بعد می‌گی چرا جواب تماستو نمی‌دم. اصلاً دلم نمی‌میل داشت دیگه قیافه‌ی خبیثت رو ببینم.

ـ خواهر مادر رو خوب اومدی؛ عین این داداش غیرتیا!

بلند قهقهه زد و پایش را بیشتر روی پدال گاز فشرد. ماشین از جا کنده شد. عاشق سرعت بودم و ساسان این را خوب می‌دانست.

ـ حالا این شام آخر رو هم باهم بخوریم تا درباره‌ی خواسته‌های دلمون به تفاهم برسیم، باشه؟

از او اصرار و از من انکار. از من سمج‌تر در رسیدن به خواسته‌هایش، او بود. بالاخره وقتی بعد از کلی گشت زدن وسایل مورد نیازم را خریدم، قلبم به حال این همجاده صبور سوخت و درخواستش را با کلی منت پذیراهی شدم.

ـ باشه، به‌شرطی که رستوران گرون نری… یه فست‌فود خوب تو همین دوروبَر.

کف دستش را روی گوشش گذاشت.

ـ اطاعت می‌شه قربان!

غذا را که سفارش دادیم، ساسان برای شستن دست و صورتش کشیده شد.

ـ تو‌ نمی‌آی؟

ابروهایم را بالا انداختم و نچ بلندی گفتم.

ـ میکروب برای بدن لازمه داداش.

لحنم خنده را روی لبش کاشت. گاهی بچه‌ی پایین بودنم، قلنبه از یک جایی بیرون می‌زد. دور که شد، با مولین تماس گحرکت کردم و بیان کردم شام درست نکند.

برگشتش با آوردن شام یکی شد.

ـ بازم برام دونفره سفارش دادی؟! می‌دونی که من‌ دوتا تیکه می‌خورم، سیر می‌شم.

سینی‌اش را جلو کشید و با اشتها مشغول شد.

ـ بخور، هرچی موند، جعبه می‌گیرم ببر خونه برای فسقلی‌ها.

قبلاً باهاش بحث می‌کردم و حتی یک بار جعبه‌ی پیتزا را توی سطل‌زباله انداختم، اما در این مدت آن‌قدر شناخته بودمش که بدانم هیچ نیت بدی در کارش نهفته نیست.

همان اول که غذا سفارش می‌داد، دوتا پیتزا هم سفارش می‌داد که ببرم. او هم آن‌قدر مرا شناخته بود که بداند بدون آن‌ها یک جرعه آب هم از گلویم پایین نمی‌رود.

همه‌ی مدتی که در خاموشی و زیر نگاه خیره‌اش تکه‌های بزرگ پیتزایم را گاز می‌زدم، به این می‌اندیشیدم که در پی فرصتی است که بحث قدیمی را پیش بکشد؛ ولی اشتباه می‌کردم، زیرا تا پایان غذا ساکت ماند. او هم مثل من نصف پیتزایش را بیشتر نخورد و به عقب تکیه داد.

ـ تا هشت ماه دیگه، یه خونه‌ی صدوبیست متری توی شهرک می‌خرم… برای خودم!

از تأکیدش روی جمله‌ی آخرش جا خوردم، ولی خودم را نباختم.

ـ به‌به! آفرین آقاساسان! پول‌دار شدی.

ـ پول‌دار نشدم، پول‌جمع‌کن شدم. از وقتی که درک کردم چه کله‌خراب قد بلندپروازی هستی، دارم به درودیوار می‌زنم که پول جور کنم تا…

لیوان نوشیدنی‌ا‌م را محکم روی میز کوبیدم.

ـ من که گفتم ساسان… ناظهار کردم بهت حرف دلم رو می‌گم، چون تو هیچ‌وقت اونی نیستی که جواب بله رو از من می‌شنوی؟!

‌همچنان آرامشش را حفظ کرد.

ـ منم که اظهار کردم تو زندگیم چیزی نبوده که بخوام و بهش نرسم.

سرسختانه پاسخ دادم:

ـ منم گفتم که همواره بار ااما وجود داره آقا!

با انگشتانش روی میز ضرب گحرکت کرد. خونسردی‌اش کلافه‌ام می‌کرد.

ـ نه! برای من نداره. خونه می‌خوای، دارم می‌خرم. اگه حرف دیگه‌ای می‌مونه، بگو. قرار بود اصل رفاقتمون، صداقت باشه.

عصبی میل داشتم قد بلند شوم که مانع شد. به‌شتاب‌زدهی اظهار کردم:

ـ برای بار هزارم می‌گم…

شمرده بیان کردم:

ـ به… من… کف دست… نزن!

و کف دستش را پس زدم. او هم با لحن خودم جواب داد:

ـ برای بار هزارم می‌گم… با… من… رو… راست… باش!

دیده‌هایم را باریک و موشکافانه براندازش کردم.

همچنان آهسته بود و مرموزانه براندازم می‌کرد.

ـ می‌آ‌د. من کنار که می‌آم هیچ، این ویژگی تو رو تحسین می‌کنم. می‌دونی که من خودم هم مثل تو به خانواده‌م اهمیت می‌دم، هرچند که به پای تو نمی‌رسم…

ـ خب منم همین رو می‌گم ساسان. منم تو رو تحسین می‌کنم و راضی نیستم خونه‌ای که می‌تونه خانواده‌ی تو رو کنارت جمع کنه، بشه مهریه‌ی من.

ـ این به خودم مربوطه.

ـ نه ‌اتفاقاً کاملاً به من مربوطه.

ـ من دارم به خانواده‌م هم کمک می‌کنم و این خونه رو هم از پس‌اندازم می‌خرم و دوست دارم به نام همسر آینده‌م باشه. متوجهی؟

بالاخره تن آوایش خشمگین شده بود و این قلبم را ملایم می‌کرد. وقتی آهسته و مطمئن حرف می‌زد، دلم از اراده‌اش می‌لرزید.

قد بلند شدم و توقف کردم.

ـ نخیر! متوجه نیستم. به‌هرحال، جواب من منفیه ساسان. تو با معیارای من جور نیستی.

دنبالم ندوید. می‌دانست تا وقتی پیتزاها کف دست اوست، هیچ‌جا نمی‌روم. کنار ماشین که رسیدم، قفل‌هایش صدا داد. در را باز کرده بود که بنشینم. روی صنقلبی رها شدم. چه روزی بود امروزگار؛ از شش صبح تا نه شامگاه. قلبم یک ساعت استراحت می‌خواست؛ فقط یک ساعت! صدای در را به روی خودم نیاوردم و همچنان با دیدهان بسته به عاقبت این رابطه در ذهنش گذراندم.

ـ دیدهات رو باز کن که قهر و ناز به ‌هرکی بیاد، به تو یه نفر نمی‌آد.

انگار‌نه‌انگار که بحثی بوده است. نگاهش کردم.

ـ کی بیان کرده قهر کردم شازده؟! فقط کلافه‌م کردی… کلافه!

ـ من می‌گم بیا تا خونه رو بخرم، دیگه بحث این قضیه رو نکنیم. خوبه؟ من به همون دوستی ساده هم قانعم.

آره جان خودش؛ چقدر هم او به رفاقت ساده پای‌بند بود!

ـ کشته‌ی این واژه‌ی رفاقت ساده و اجتماعی شما پسرهام؛ سوءاستفاده از جمعی از دخترها با شیک‌ترین ادبیات.

بار دیگر خوش‌اخلاق شد و لبخند زد.

ـ چقدر هم می‌شه از توی خسیس سوءاستفاد کرد! جون به عزراییل از دم قسط نمی‌دی، چه برسه پا به من!

برق نگاهش مجدداً چراغ خطر ذهنم را روشن کرد.

ـ چقدرم که تو پا نمی‌گیری! می‌ترسم یه‌وقت سردیت کنه.

دوباره همان ساسان شیطان و خطرناک شده بود.

ـ شما با ما به از آن باش که با خلق جهانی، بنده هم قول می‌دم اون‌قدر عرق‌نعناع و نبات بخورم که سردیم نکنه.

ـ باشه حالا شما جلوت رو نگاه کن ما رو به کشتن ندی تا ببینم برات چه می‌کنم!

به‌محض اینکه ساسان خاموشی کرد، پلک‌های بی‌طاقتم ناخواسته روی هم رفت. خسته بودم؛ به‌شدت خسته. ساسان عادت داشت به اینکه اتومبیلش اتاق‌خواب من باشد. بارها این اتفاق پیش رسیده بود که خستگی یک روزگار طولانی را با استراحت چنددقیقه‌ای کنار او دَرکرده بودم.

مامان می‌اظهار کرد این عادت از بچگی همجادهم مانده است؛ گویا وقتی نوزاد بودم، به‌محض اینکه سوار ماشین می‌شدم، خوابم می‌برده و ماشین برایم گهواره‌ی آهستهش‌بخشی بوده است.

نحوه تهیه و مطالعه رمان وسوسه سیب :

بیوگرافی ریحانه فرج اله :

ریحانه فرج اله متولد ۱۳۶۵ و نویسنده را از سال ۱۳۹۵ آغاز کرده است.

رمان های ریحانه فرج اله :

رمان ملودی سکوت – انتشارات علی

رمان وسوسه سیب – انتشارات آوای معاصر

رمان قلب آرام – انتشارات علی