نحوه دانلود رمان ماز

معرفی رمان ماز :

رمان ماز به نویسندگی هانیه وطن خواه، داستان حیات مردی مغرور و کینه‌ای به اسم عدنان است.
در عین حال دختری کم سن و سال و بی گناه به اسم نهال که سالیان سال است توسط پدر گمنامش در آسایشگاه روانی بستری شده.
داستان از جایی شروع می‌شود که نهال توسط عدنان دزدیده می‌شود.
برای انتقام و کینه‌ای که در قلب عدنان است.
دلدادگیی که با نفرت آغاز شده و پناهی برای نهال داستان می‌شود….

مقدمه رمان ماز :

یه ماز بزرگ تو مغز منه…
دقیقا یه جایی که تو حتی فکرشو هم نمی تونی بکنی…
این ماز یک کم پیچیده است…
یعنی این طور بگم که این ماز اونقدری پیچیده است که تو نتونی ازش خلاص بشی…
من این مازو درست کردم…
فقط خودم بلدشم…
نمی تونی…
نمی تونی ازش خلاص بشی…
اشتباه بزرگی کردی…
از وقتی پاتو تو ماز ذهن من گذاشتی ، اشتباه بزرگی کردی…

خلاصه رمان ماز :

رمان ماز به نویسندگی هانیه وطن خواه، داستان زیستن دختری معصوم و بی گناه به اسم نهال است که سالیان سال است توسط پدرش در آسایشگاه روانی بستری شده.
داستان از جایی شروع می‌شود که توسط مردی به اسم عدنان دزدیده می‌شود و…

مقداری از متن رمان ماز :

دقیقا چهارمین باری بود که از دوازده ساعت پیش ، پایین تخت می ایستاد و مچ بند بسته شده به مچ پایم را چک می کرد.
هوا سرد بود.
این اتاق هم سرد بود.
بسیار سردتر از آن اتاق.
خیرگی نگاهم آزارش می داد.
می متوجه شدم.
لب های خشکی زده ام را محکم به هم چفت کرده بودم.
مثل تمام این چندسال.
اصلا آخرین باری که آوای خودم را گوش دادم را به خاطر نمی آوردم.
صوتیم چه آوایی داشت؟
اصلا خوش آوا بودم؟
نگاهم با یک گیجی همجاده شد.
اثر دوز بالای محلول خواب آوری بود که ظهر به کف دستم تزریق کرد.
ولی این اصلا کافی نبود.
من به بیشتر از این حرف ها نیاز داشتم.
روی صنقلبی برابرم جای گرفته و کف پایش را با ریتم زمانی یک ثانیه به کف سرامیکی اتاق سفید می کوبید.
اتاق زیادی سفید بود.
زیادی نور داشت.
و گیجی من بیشتر می شد.
– چرا نمی خوابی دیوونه؟
نگاه گیجم متوجه صورتش شد.
دیده های گربه ای لنزدارش را دوست نداشتم.
لب های برجسته اش ولی زیبا بود.
مخصوصا با آن رژلب سرخ رنگ.
کت پشمی که روی لباس های دلربایش به تن داشت ، را می میل داشتم.
– بخواب دیوونه…اه…به چه کارایی ما رو وامی داره این رئیس.
چشم هایم را این بار بدون گیجی به صورتش دوختم.
همان نگاهی که می اطلاع داشتم ، تاثیر خیلی خوبی روی او نخواهد داشت.
خیره نگاه هایم ماند.
از جا برخاست.
نفسی عمیق کشید.
– حقا که دیوونه ای…من اگه بدونم رئیس با تو قراره به چی برسه ، خوبه.
سمت در حرکت کرد.
چند تقه به در زد.
در گشوده شد.
از اتاق بیرون حرکت کرد.
هوای اتاق سردتر می شد.
مچ دست هایم به تخت کف دستبند خورده بود.
امکان هیچ حرکتی نبود.
نگاهم را به سقف دوختم.
بوی گندی که از بدنم به خاطر چند روزگار مداوم حمام نکردن بر می خاست ، به‌شدت خیلی مشمئز کننده بود.
حداقل آن زنک عقده ای هفته ای یک بار مرا تا حمام می کشاند و با کف دست های ضمختش به جان تنم می افتاد و این بوی لعنتی را از تنم می شست.
حالا با یک پوشک که از دیروز تعویض نشده و بدنی که بوی پهن گاو می داد ، به سقف جایی که نمی خبر داشتم کدام گورستانی است ، خیره بودم.
هیچ حس خاصی جز سرما و دلخوری از بابت بوی بد بدن و ادراری که از دیروزگار نگه داشته بودم ، آزارم نمی داد.
دختر لنزی ، از تصویر چهارساله تنهایی ام جذاب تر بود.
هیچ ترسی نبود.
دلبسته شدم ، دوز بیشتر از آهسته بخش را به بدنم تزریق کنند.
می تمایل داشتم بخوابم.
باید می خوابیدم.
داشت شروع می شد.
دیده هایم را محکم بستم.
داشت شروع می شد.
نباید می گذاشتم.
به لنز های دختر در ذهنش گذراندم.
انگشتانم را با جان کندن به همان حالت نگه داشتم.
در اتاق گشوده شد.
دیده هایم را بسته نگه داشتم.
بوی عطری بهتر از عطر دختر در اتاق پیچید.
عطری مردانه.
آوای قدم ها را گوش دادم.
آوای زیره کفش نایک بود.
نرم ، سبک و مناسب آدم هایی که هیچ چیز جز راحتی را نمی خواهند.
– دو روزگاره دارم چک می کنم…پوشکشو عوض نکردی.
– اما…
– خفه شو و کف دستاشو باز کن و بعد وانو پر از آب کن و گمشو از اتاق بیرون…فقط پنج دقیقه وقت داری.

صوتی خاص.
یا بهتر است بگویم دوبلوری.
عجیب.
ناشناخته.
با این شرایط ، لیست تمام مضنونین در ذهنم پاره شد.
تمام پنج دقیقه ، حضورش را در همان نقطه حس کردم.
جز صوتی پای دختر که همان پنج دقیقه قبل به گوش رسید ، صدای دیگری نبود.
حتی نفس کشیدنش را هم نمی توانتسم بشنوم.
بعد از پنج دقیقه باز هم صدای قدم های دختر تنها به گوش رسید و بسته شدن در.
کمی طول کشید تا سمتم حرکت کرد.
دستبندها گشوده شد.
رد گرم دستش روی مچ های یخ زده و دردناکم ، شامگاهیه یک نوازش ثانیه ای بود.
– می تونی جاده بری؟
گفت و کف دست زیر کتفم انداخت و مرا از تخت کند.
نگاه گشودم و در حالی که به پاهای خشکیده ام خیره بودم و سعی داشتم آن ها را از تخت آویزان کنم ، به بافت خوش طرح شیری رنگی که چسبیده به صورتم قرار داشت ، نگاه کوتاهی انداختم.
کمکش در پایین وارد شدنم از تخت ، زیادی ملایم و نرم بود.
کف پایم ، زمینی که به‌شدت سردتر از انتظارم بود را لمس کرد.
لعنت…
کاش پلیور خوش بافت تنش ، برای من بود در این لحظه.
تا دری که برابر تخت قرار داشت ، کمک کرد حرکت کنم.
وارد سرویس شدم.
حمام هم گرم نبود.
کف دستم را رها کرد.
– راحت باش.
راهی شد.
صورتش را نمشاهده کردم.
تنها بوی عطرش و رنگ بافتش در ذهنم مانده بود.
نیمی از یکی از دیوارها آینه بود.
برابرش از حرکت ایستادم.
دختری که با پوشش لباس آسایشگاه که بی نهایت گسرخوش و تا روی زانو بود و رنگ مریض گونه آبی داشت ، با موهایی که دسته دسته به مدد پرستار کثیف چیده شده ، با چشم هایی گودحرکت کرده و رنگی پریده و موهای وحشتناک صورت و کف دست و پایش ، به آینه خیره بود ، به‌شدت رقتناک بود.
این دختر حتی به‌شدت وحشتناک بود.
بوی تعفنی که تمام تنم را پر کرده بود ، حال به هم زن بود.
دوربین گوشه راست سقف ، تمام حرکاتم را بی شک کنترل می کرد.
از جایم تکان نخوردم.
پاهایم از سرما و ضعف می لرزید.
شاید ده دقیقه مدت برد ایستادنم ، که در یک ضرب گشوده شد و همان بوی خوش در فضا پیچید.
– انگارباید کمکت کنم.
چشم بستم.
قرار بود ، کمکم کند؟
نباید تکان می خوردم.
حق نداشتم.
حتی مشت کردن انگشتانم هم نباید اتفاق می افتاد.
برابرم از حرکت ایستاد.
نگاهم از آینه برداشته و وصل بافت کرم رنگ او شد.
لباس را در تنم بالا کشید.
از گردنم رد کرد.
لباس کف حمام افتاد.
کف دست به چسب های پوشک بند کرد.
بدون هیچ لباس زیری برابرش بودم.
با بدنی که بی شک با این حجم موی زائد و بوی گندیدگی ، صحنه ای منزجر کننده به شمار می حرکت کرد.
– همین الان دوربینو قطع کن.
بازویم را لمس کرد.
سمت وان حمام کشیده شدم.
وان!
نه!
با زوری که به بازویم اعمال شد ، پا درون حجم زیاد آبی که بی نهایت سرد بود ، گذاشتم.
با فشاری که به شانه ام وارد شد ، در آب نشستم.
زانوهایم را در شکم جمع کردم.
لرز به داندان هایم رسیده بود.
– سردته؟
گردنم بی اراده با دردی که سرما به جانش نشانده بود ، به سمتش چرخید.
خوش چهره بود و با رنگ دیده هایی خاص.
موهای حالت دارش به‌شدت ساده به سمت بالا شانه شده بود.
– سردته.
لب های لرزانم کل فکم را به لرزش واداشته بودند.
– میخوای دیگه سردت نباشه؟…کار سختی نیست…فقط بگو، بابات کجاست؟
مشت آبی سرد را روی شانه هایم ریخت.
گردنم بدون اجازه ام با لرزش چرخید.
خیره نگاه هایش شدم.
اوضاع رقت بارم ، لبخند روی لبش کاشته بود.
– دقیقا پنج ساله مراقبتم…پنج ساله بهت فرصت دادم…که فرار کنی…که بری…که بیام دنبالت…که به این جا نرسیم…ولی…انگار تو اوضاعتو عاشق شدی.
جان می کندم ، هیچ تغییری در چهره ام پیدا نشود.
صوتیش را پایین آورد.
– ادای دیووونه ها رو درآوردی پنج ساله…همه باورشون شد…اما من تموم پنج سالو نگات کردم…تمومشوووو…
و به یک باره کف دستش سر شانه من قرار گرفت و من به کف وان کوبیده شدم.
آب…
کف دست و پایم تکان نمی خورد.
آب…
آب…
آب…
وحشت همیشه ام.
خفه می شدم.
نفس نمی توانستم بکشم.
درد…
وحشت…
درد…
وحشت…
بیرون کشیده شدم.
به سرفه افتادم.
سرفه های عمیق.
نفسم بالا نمی رسید.
آب بالا می آوردم.
سینه ام می سوخت.
سرما می لرزاندم.
ترس می لرزاندم.
گوشه حمام دست به سینه ایستاده بود و منی که جان می کندم را نگاه می کرد.
– دوشتو گراهی شدی میای بیرون…دهنتو باز می کنی…جای بابای عزیزتو میگی.
با نگاهکی از حمام خارج شد.
با پاهایی که بی اندازه می لرزید، ایستادم.
به سختی از وان بیرون راهی شدم.

نحوه تهیه و مطالعه رمان ماز :

https://www.instagram.com/honey.vatankhah?igsh=dGZlMWJtNGllY3Zk

بیوگرافی هانیه وطن خواه :

هانیه وطن خواه، نویسنده و رمان نویس، بیست و نه ساله ساکن تهران و متأهل هستن.
نویسندگی رو به طور جدی در نودهشتیا، با نام مستعار شازده کوچولو شروع کردن و سه رمان چاپی از انتشارات علی دارن.
محبوب ترین رمانشون که خواننده های خیلی زیادی رو با موضوع خاص و خوبش به خودشون جذب کردن رمان بگذار آمین دعایت باشم بود.
سبک قلم خاص خودشون رو دارن و با ژانر و موضوع های منحصر به فردی که انتخاب میکنن، مخاطب های بسیاری رو به خودشون علاقه مند کردند.
در حال حاضر جدیدن ترین اثر ایشون، رمان ۲۸ گرم هستش و رمان مطرود که مشترک با خانوم آرزو نامداری می‌نویسن.

آثار هانیه وطن خواه :