نحوه دانلود رمان شاید فردا نباشد

معرفی رمان شاید فردا نباشد :

رمان شاید فردا نباشد مانند دیگر رمان‌های خانم شعله، روایت محبت و دلدادگی است. نگارش نویسنده، شیوا و روان می‌باشد و ایشان توانسته به خوبی از پس شخصیت پردازی و داستان پردازی‌ بربیاید. رمان در ژانر عاشقانه، اجتماعی و خانوادگی‌ نگارش شده است. این رمان با ۴۸۷ صفحه، در سال ۱۳۸۸ از نشر شقایق منتشر شده است.

خلاصه رمان شاید فردا نباشد :

در این فکر بودم که هنوز هم خاک من، بهترین و مرغوب‌ترین خاک برای کشت محبت است. سرزمینی که در تمام کهکشان مانندی ندارد و با خودم اظهار کردم. بهتر است بمانم! اینجا برای عاشق بودن ابداً دیر نیست، شاید من هم روزگاری…

مقداری از متن رمان شاید فردا نباشد :

از باجه تلفن عمومی که بیرون رسیدم به روی پیرزنی که پشت سرم غرغر می کرد لبخند زدم و به سمت دیگر خیابان حرکت کردم.
روی سنگفرش پیاده رو ایستادم و به و لحظه ای به آسمان خیره شدم و بعد هوای تمیز را با تنفسی عمیق فرو دادم. من دو هفته پیش پس از هشت سال دوری از وطن برای دیدار با پدر و مادرم به ایران بازگشتم. شیراز و خیابان حافظیه اش برایم پر از خاطرات است، گرچه پدر و مادرم دیگر اینجا زیستن نمی کنند، اما این موضوع باعث کمرنگ شدن علاقه من به شیراز و این خیابان نشده است.
به طرف باغ حافظیه به راه افتادم و به یاد آوردم که چقدر این پیاده رو را در مسیر مدرسه لگدکوب بچگی هامون کرده بودیم. به نرده های باغ که رسیدم ایستادم. همواره با یک مداد یا خط کش در دست که به روی میله ها کشیده می شد از این جا می گذشتیم و من تعداد نرده ها را هم می خبر داشتم. ما سالها پیش در یک خونه قدیمی در یکی از کوچه های به قول برادرم «باستانی» این خیابان زندگی می کردیم.
برادرم سهیل فرزند ارشد خانواده بود که بسیار از این بابت به خودش می بالید و بعد از او سیما خواهرم و من که کوچکترین فرد خانواده بودم. بر خلاف سهیل که همیشگی رویای رفتن به اروپا را در سر داشت، من عاشق کوچه و خانه و همسایه هایمان بودم و بهترین دوستم، دختر یکی از این همسایه ها بود. مریم، دختر آقای را جهان که همیشگی او را عمو آوا می کردم. عمو رادی جز مریم دو پسر هم داشت. از وقتی به‌شدت کوچک بودیم همبازی های خوب و بعدها که بزرگتر شدیم دوستان صمیمی بودیم و می پنداشتیم که تا آخر
عمر با هم هستیم و حتی قصد کرده بودیم وقتی بزرگ شدیم منزل ای بخریم که فقط خودمان دو تا در آن زندگی کنیم، اما زندگی زودتر از آن چه فکرش را می کردیم ما را از هم جدا کرد، زمانی که سهیل دو پایش را در یک کفش کرد که پدر خانه را بفروشد.
می گفت «این خونه به درد موزه می خوره، شاید اگر خرابش کنن زیرش پر از کوزه های اشرفی باشه. من روم نمی شه دوستامو بیارم اینجا. بفروشیدش و با پولش به آپارتمان شیک بخرید. این جوری خرج رفتن منم جور می شه. خودتون هم از کف دست چک جونورای این جا خلاص می شید.» و آن قدر اظهار کرد و اضافه کرد که پدر و مادر راضی شدند و خونه محبوب من تبدیل به یک آپارتمان شیک بالای شهر شد که تمام تزئینات و وسایلش مد روز بود، خونه جمشاهده کرد آن قدر از کوچه ی قدیمی دور بود که برای من امکان مشاهده کردن مریم به ندرت پیش می وارد شد، بعد هم مدت کوتاهی نگذشته بود که سهیل از ایران رفت.
به ظاهر برای ادامه تحصیل، اما واضح بود که قصد برگشتن ندارد و به فاصله یک سال سیما هم به او ملحق شد و هنوز زمان زیادی از حرکت کردن آنها نگذشته بود که پدر و مادرم هم قصد کردند شیراز دوست داشتنی مرا، ترک کنند و برای ادامه حیات به بوشهر که در اصل زادگاهشان بود بروند. پدر بازنشسته شده بود و به قول خودش بچه ها ـ که البته مرا جزوشان حساب نکرده بودند ـ هم به دنبال زیستن خودشان رفته بودند، پس دلیل مهمی برای ماندن در شیراز نداشتند و به همین دلیل خانه را فروخته و به شهری رفتیم که من ابداً دوستش نداشتم. برایم غریبه بود و گرما و شرجی هوا آزارم می داد و مجموعه قلبایل باعث شد که خیلی زود پیشنهاد سهیل را برای رفتن از ایران بپذیرم و به آنها ملحق شوم. من آن جا زیستن جدیدی را شروع کردم که همه چیزش با اینجا متفاوت بود و من خیلی زود با همه شرایط کنار رسیدم و آدم دیگری شدم ولی همیشه دلتنگ روزگارهای کودکیم بودم و حالا پس از سالها دوری وارد شده بودم تا خودم را به سالهای نوجوانی که مرا از آن قیچی کردند، وصل کنم و البته مدام به خودم این امیدواری را می دادم که احتمالاً چیز زیادی را از کف دست نداده ام و پیشرفت من در اروپا حتماً بهتر از اینجا بوده است. با این افکار وارد باغ حافظیه شدم. به طرف گلدان های اطلسی پایین پله ها حرکت کردم و محو تماشای آنها شدم و غرق
در خاطرات دوران کودکی. نمی دانم چقدر با خاطراتم کلنجار حرکت کردم که کف دستی روی شانه ام مرا وادار کرد که بچرخم. چند لحظه خیره به هم نگاه کردیم. مریم بود. همدیگر را بغل کردیم و فکر می کنم اشک هم ریختیم، بعد مریم مرا که مثل کنه بهش چسبیده بودم به زور از خودش جدا کرد و یک قدم به عقب راهی شد.
مریم بیان کرد:
ـ مث احمق ها داریم گریه می کنیم، ببینم! خودتی ستاره؟
در حالی که دماغم را می گرفتم بیان کردم:
ـ آره منم. نشناختیم؟ پس چرا چسبیده بودی بهم؟
مریم گفت:
ـ تو خیلی عوض شدی. کجا بودی تا حالا بی معرفت؟
یک قدم عقب تر رفتم و اضافه کردم:
ـ قشنگ تر شدم، نه؟
ـ با خودت چی کار کردی؟
ـ هیچی، فقط اون دماغ کوفته ای رو دادم دست جراح های اروپایی، دندونام هم ارتدنسی شده، به دوره یکی دو ساله هم زیر نظر به متخصص پوست بودیم، به کسی نگی ها، کلی خرج این صورت کردم.
لبخند زدم، مریم هم ریز خندید و گفت:
ـ نمی دونی وقتی تلفن زدی چقدر مسرور شدم. باورم نمی شد تو باشی .چی شده که اروپا رو ول کردی اومدی جهان سوم؟
ـ گوش دادم این جا از بعضی جهات خیلی پیشراهی شد کرده، اومدم تا شاید منم در این جهات پیشحرکت کرد کنم!
ـ هنوز هم که آدم نشدی چرت و پرت می گی.
ـ اختیار دارید بی آدمیتی از خودتونه!
با هم به طرف نیمکتی حرکت کردیم و نشستیم و مجدداً نگاهش کردم. صورتش اصلاً فرق نکرده بود، ولی هیکلش نحیف و قدش قد بلندتر شده بود. هنوز هم مانند گذشته متین بود و یک نوع آهستهش و ظرافتی در حرکت کردارش بود که من هیچ وقت نداشتم. در واقع من از آن دسته آدمهایی هستم که یک لحظه آرام و قرار ندارند.
مریم اظهار کرد:
ـ یادته چقدر اینجا رو دوست داشتیم، چه روزای خوبی بود.
ـ حالا مگه چطور شده؟ دوستش نداری یا روزا بد شده؟
ـ مسخره! دارم مثلاً از گذشته ها تعریف می کنم.
ـ ولش کن این تاریخ دوران پارینه سنگی رو الان چه کاره ای؟
ـ یعنی شغلم چیه؟
در جوابش گفتم:
ـ نه یعنی این که حیاتت چطوره؟ اینجاها مویز نایاب شده؟
ـ مویز؟ نه، چطور مگه ؟!
ـ می بینم از نظر ذهنی رشد چندانی نداشتی قربون کریمی خدا برم، هر چی تونسته به تو خوشگلی داده، دریغ از نیم سیر مغز!
مریم لبخند زد، وقتی می خندید چال بسیار دلنشینی سمت راست صورتش درست می شد که بسیار دلپذیرترش می کرد. کشیده شد و دستم را کشید.
ـ بیا بریم، نمی دونی چقدر مامانم خرسند شد که اومدی.
ـ راستی خاله زهره چطوره؟
ـ خوبه، الان منتظرته.
با هم به طرف درب خروجی باغ رفتیم. هنوز بیرون نحرکت کرده بودیم که صوتی زنگ تلفنش بلند شد. احساس کردم با اکجاده کف دست توی کیفش کرد و تلفن را برداشت گویا می دانست چه کسی پشت خط است.

نحوه تهیه و مطالعه رمان شاید فردا نباشد :

رمان شاید فردا نباشد از طریق انتشارات شقایق و کتاب فروشی های معتبر قابل تهیه می باشد.

بیوگرافی زهرا شعله :

زهرا شعله متولد سال ۱۳۴۷ و نویسنده‌ی ایرانی می‌باشد. ایشان یکی از نویسنده‌های قدیمی است که در ژانر عاشقانه، اجتماعی و خانوادگی فعالیت می‌کند.

آثار زهرا شعله :

رمان جنوبی ترین مرز عاشقی ـ انتشارات شقایق
رمان شاید فردا نباشد ـ انتشارات شقایق