نحوه دانلود رمان آموت

معرفی رمان آموت :

رمان آموت به قلم ملیکا شاهوردی، در روستایی دور افتاده اتفاق می‌افتد و داستان دختری به اسم مرجان است که توسط عمویش، به مردی سن بالا در قبال ازدواجش فروخته می‌شود.
رمان آموت به قلم ملیکا شاهوردی، روایت درد، رنج و غم دختری شانزده ساله است.
و در عین حال مردی به اسم نوحا که تشنه‌ی انتقام دوازده سال تبعیدش است و بعد از سال ها به آنجا برمی‌گردد.
فقط برای انتقام از خانواده‌اش!
مرجان و نوحا، اتفاقی باهم برخورد میکنن و مرجان برای فرار از ازدواج دست به کاری می‌زند که دنیایش سیاه می‌شود.
رابطه با نوحا، رابطه‌ای نامشروع برای فرار از ازدواجش ولی…

مقدمه رمان آموت :

فریاد می‌زند!
ولی کسی صدایش را نمی‌شنود.
فریادش از جنس سکوت است و رنگ و بوی خفقان دارد!
شکنجه می‌شود؛ فقط به جرم دختر بودن.
تازیانه می‌خورد؛ به گناهِ ضعیف بودن.
اما جا نمی‌زند، تا استخوان‌هایش شکسته نشوند.
می‌جنگد برای دل شکسته‌اش…
با او و مردانگی‌‌هایش که برایش حکم بهشت را داشت و برای دخترک جهنمی سوزان!
می‌جنگد با سرنوشت سیاهی که با زغال نوشته شد.
با مردمی که حکم کردند و روح پاک او را به دار آویخشتاب‌زده.

خلاصه رمان آموت :

رمان آموت به قلم ملیکا شاهوردی، روایت گر دختری شانزده ساله به اسم مرجان است که عمویش او را به مردی سن بالا می‌فروشد.
مرجان برای فرار از ازدواج، مجبور به رابطه با نوحا می‌شود.
پسر خان که بعد از دوازده سال تبعید برای انتقام به روستایش برگشته.
ولی همه چیز، با وارد شدن عموی کم سن و سال نوحا عوض می‌شود و مرجان میان آن ها گیر میفتد….

مقداری از متن رمان آموت :

کف دست نوازش گر کسی را روی صورتش حس می‌کرد.
مهم تر از آن، سنگینی پتو روی بدنش و گرمایی بیش از حد.
بدنش خیس از عرق بود.
داشت می‌سوخت…
انگار که در آتش گحرکت کردار شده بود.
نفس عمیق و کشیدهی کشید و چرخید.
چرا انقدر گرمش بود؟
حس می‌کرد کسی بدنش را به بخاری چسبانده…
آب دهانش را قورت داد و از سوزش گلویش ناله کرد.
طوری می‌سوخت که انگار با چاقو خراش داده شده بود.
– مرجان؟
شنیدن اسمش از زبان آن شخص، برای گوش‌هایش غریبه بود.
– بیدار شو دیگه کوچولو! به‌شدت خوابیدی.
خودش هم می‌تمایل داشت بیدار شود؛ اما بدنش یاری نمی‌کرد.
بیش از حد خسته بود و روی هر پلکش، سنگینی بیش از حد حس می‌کرد.
انگار که وزنه‌ی صد کیلویی رویشان قرار گراهی شده بود.
– دارم می‌سوزم…
زمزمه‌اش زیادی آرام بود.
ناله کرد و به خودش پیچید.
خیلی گرمش بود.
بیش از حد!
– هنوز تبت پایین نیومده.
زبان روی لب‌های خشک شده‌اش کشید و به سختی چشم باز کرد.
متوجه شدش تار بود و همه چیز را ناواضح می‌مشاهده کرد.
چند بار پلک زد تا در نهایت مشاهده کردش واضح شد.
گیج و منگ و بی‌حال به اطراف نگاه کرد.
اینجا کجا بود؟
سر که چرخاند؛ مجدد با همان دو چشم سیاه رنگ روبه رو شد.
با همان تبسم!
– بالاخره بیداری شدی؟
ابروهایش در هم کشیده شد و عمیق و طولانی نگاهش کرد.
در ذهنش جستجو کرد که او را از کجا می‌شناسد.
ناگهان همه چیز یادش آمد.
هین کشیدهی بیان کرد و میل داشت نیم‌خیز شود که درد عجیبی در قفسه‌ی سینه‌اش پیچید.
ناله کرد و مجبوری در جایش دراز کشید.
– نباید قد بلند شی مرجان. استراحت کن تا خوب شی. همین الانش داری تو تب می‌سوزی!
نفس عمیقی کشید و با مکث سرش را به سمتش چرخاند.
– تو…تو همونی…
موهای پریشان و خیس روی صورتش را کنار داد و باز هم تبسم زد.
– همونیم که اون شامگاه از دست نوحا نجاتت داد.
نگاهش، باعث شد خجالت بکشد.
خصوصا که فاصله‌یشان به‌شدت کم بود و درست کنارش، روی تخت یک نفره‌ای که او رویش بود، جای گرفته بود.
– این شد دفعه دوم که نجاتت میدم‌ها… مواظب باش دفعه سومی در کار نباشه.
کف دست پشت گردنش کشید و کمی به سمتش خم شد.
– حیفه این نگاهای دلبره که بخواد بسته شه.
گونه‌هایش به سرعت رنگ گراهی شدند.
به خاطر تب قرمز شده بود؛ ولی بیشتر سرخ شد.
همانند انار و جلوه‌ی عجیب و جذابیی را به نمایش گذاششتاب‌زده.
‌- تو کی هستی‌؟
خاموشی مطلقی بین‌شان برقرار شد.
منتظر به دیدهانش خیره شد تا در نهایت دهان باز کرد.
– من عموی نوحام. اصلان!
دیدهانش همانند دو گوی درشت شدند و مات ماند.
شخصی که دو دفعه، او را از مرگ نجات داده و برای زنده نگه داشتنش تلاش کرده بود؛ عموی نوحا بود؟

دفعه‌ی قبل و مشاهده کردار اولشان در ذهنش رسید.
با آن شرایط عریان، او را دیده و از دستان نوحا نجاتش داده بود.
پلک بست.
شرم با تمام قدرت، به وجودش وارد شد.
در وضعیت بسیار بدی او را متوجه شده بود.
حرف‌هایش….
این که از او پرسیده بود چرا باکره بودنش را به نوحا نگفته
سؤال کرده بود که به پولش احتیاج داشته که این کار را کرده…
اشک‌هایش همانند سیل روی صورتش فرو رسید.
تا به حال انقدر خجالت نکشیده بود.
سنگینی نگاهش را حتی با چشمان بسته هم حس می‌کرد.
خیره، بدون پلک زدن داشت نگاهش می‌کرد.
– چرا گریه می‌کنی نگاه جنگلی؟
چرا او را نگاه جنگلی آوا می‌کرد؟ به خاطر رنگ سبز دیدهانش؟
اصلا چرا انقدر ساکت و با محبت بود؟
نمی‌خبر داشت…
در گیجی مطلق داشت به سر می‌برد و خجالت و شرم اجازه نمی‌داد پلک باز کند.
جدای آن، حیرت زده مانده بود که این مرد چطور می‌توانست عموی نوحا باشد.
در صورتی که حتی یک تار موی سفید هم نداشت و ظاهر و قد و قواره‌اش نشان میداد که همسن نوحا است.
– گریه نکن. چشمات اذیت میشه!
پلک‌هایش را محکم روی هم فشرد و لب گزید.
تا به امروز، تمام اطرافیانش…
به هر طریقی که بود؛ اشکش را در آورده بودند.
گاهی اوقات بدون میل داشت خودشان و بیشتر وقت‌ها هم از قصد…
حتی گاهی پیش خودش فکر می‌کرد که اشک و بدبختی او، بقیه را مسرور می‌کند.
درواقع روحشان را ارضا می‌کند.
اما حالا….
حالا یکی پیدا شده بود که می‌گفت:
” گریه نکن! ”
غریبه‌ای که جان خودش را به خطر انداخته و دخترک را از مرگ نجات داده بود.
حالا هم دلواپس اذیت شدن دیدهانش بود.
شاید…
شاید که نه!
قطعا اگر او نبود؛ تا الان مرده بود و احتمالا افراد روستا مشغول بیرون آوردن جسدش از آب بودند.
ولی به لطف او داشت نفس می‌کشید.
دوباره فرصت حیات داشت.
هرچند مطمئن نبود که با وجود بهرام میشد زندگی کند یا نه!
آب دهانش را پر سر و صدا بلعید.
گلویش شمشاهده کردا سوخت و صدای ناله‌اش را کشیده کرد.
– آخــــخ!
بلافاصله کف دستان یخ زده‌اش، در کف دستان اصلان قرار گحرکت کردند و آوایش به گوشش رسید.
– چی شد مرجان؟ خوبی؟
خوب‌؟ خوب نبود…
از یک طرف بدنش داشت در آتش می‌سوخت و از طرفی دیگر لرزش کرده بود.
گلویش به قدری درد می‌کرد و زخم بود که حس می‌کرد تیغ قورت داده.
– گلوم…
نفس عمیقی کشید و کف دستش را روی پیشانی‌ عرق کرده‌اش گذاشت.
داشت در تب می‌سوخت و صورتش حسابی قرمز شده بود.
‌‌- تبت بسیار بالاست…

نحوه تهیه و مطالعه رمان آموت :

https://t.me/+tteLan9Fvgc2ZDlk

بیوگرافی ملیکا شاهوردی :

آثار ملیکا شاهوردی :