ملکه کابوس پارت ۳۲

رها چند ثانیه به چشمان آبی مرد خیره ماند.

تبسم محوی روی لبش قرار گرفت.

(فکر کنم اون کسی که چیزی رو توی جیب آدم میذاره.)

دنیل ابرویی بالا انداخت.

(چرا؟)

(زیرا اونی که میدزده…)

(بالاخره یه روز میفهمی چی از کف دست دادی.)

(ولی اونی که چیزی توی جیبت میذاره…)

(ممکنه هیچ‌وقت نفهمی از کی بازی خوردی.)

برای اامان بار…

تبسم دنیل واقعی شد.

(جواب دلنشینی بود.)

بعد سکه را بار دیگر داخل جیبش گذاشت.

(می‌دونید…)

(قلبیل اینکه میل داشتم باهاتون آشنا بشم، فقط اون مشت دیشامگاه نبود.)

رها با کنجکاوی پرسید:

(پس چی بود؟)

دنیل چند لحظه خاموشی کرد.

بعد آهسته بیان کرد:

(من عادت دارم آدم‌ها رو بخونم.)

(اکثرشون بیشتر از دو دقیقه دوام نمیارن.)

(اما شما…)

نگاهش را به دیدهان رها دوخت.

(…هر دقیقه، بیشتر از قبل برام سؤال میشید.)

رها تبسم کوتاهی زد.

(شاید چراکه آدم معماما‌ای نیستم.)

دنیل لبخند زد.

(نه…)

(اتفاقاً مشکل همینه.)

(به نظرم زیادی معماما به نظر میاید.)

رها اخم ریزی کرد.

(یعنی چی؟)

دنیل ساکت به نرده تکیه داد.

(آدمایی که واقعاً معمامان…)

(هیچ‌وقت سعی نمیکنن معماما به نظر برسن.)

سکوت…

باد ملایم بین موهای هر دو می‌پیچید.

همان لحظه، صوتی لرزش گوشی رها قد بلند شد.

پیامی از رادمان.

**«مأموریت رو فراموش نکن. فقط مشاهده کن.»**

رها به‌سرعت صفحه را خاموش کرد.

ولی همین یک لحظه…

برای دنیل کافی بود.

نگاهش روی گوشی مکث کرد.

بعد به‌شدت عادی جویا شد:

(همسرتون بود؟)

رها بدون مکث جواب داد:

(نه.)

(دوست پسرتون؟)

(نه.)

(پس…)

رها لبخند زد.

(کنجکاوی همیشه خوب نیست آقای دنیل.)

دنیل خندید.

(حق با شماست.)

در همان لحظه، صدای یکی از خدمتکارها از داخل سالن آمد.

(آقای هارت… جناب رئیس منتظرتون هستن.)

دنیل نگاهش را از رها گحرکت کرد.

(مثل اینکه وظیفه آوام کرد.)

یک قدم برداشت، ولی قبل از رفتن ایستاد.

بدون اینکه برگردد، اضافه کرد:

(رها خانم…)

(بله؟)

(امشامگاه…)

(اگه کسی ازتون سؤال کرد «کی هستید»…)

مکث کوتاهی کرد.

(سعی نکنید جواب بدید…)

(چراکه بعضی سؤال‌ها…)

ملایم برگشت و تبسم زد.

(…برای شنیدن جواب پرسیده نمیشن.)

این را اظهار کرد و وارد سالن شد.

رها همان‌جا ایستاده بود.

برای اامان بار…

احساس کرد این مرد، بیشتر از چیزی که نشان می‌دهد می‌فهمد.

و این حس…

اصلاً خوشایند نبود.

رها چند ثانیه به در بسته‌ی تراس خیره ماند.

بعد نفس عمیقی کشید.

(این مرد… عجیب‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.)

نگاهی به ساعتش انداخت.

حدود چهل دقیقه از شروع مأموریت گذشته بود.

باید اطلاعات بیشتری جمع می‌کرد.

وارد سالن شد.

نورهای رنگی مجدداً روی صورتش افتادند.

نگاهش بین جمعیت چرخید تا دنیل را پیدا کند.

ولی…

نبود.

اخم کمرنگی روی پیشانی‌اش نشست.

(به این سرعت کجا حرکت کرد؟)

ساکت بین مهمان‌ها قدم زد.

از کنار میز نوشیدنی رد شد.

از کنار پیانوی سفید…

از کنار سالن رقص…

ولی اثری از دنیل نبود.

در همان لحظه، صدای آرام یکی از خدمتکارها توجهش را جلب کرد.

(آقای هارت دوباره رفت طبقه‌ی چهارم؟)

خدمتکار دوم بسیار ملایم جواب داد:

(هیس… بلند حرف نزن.)

رها بی‌آنکه نگاهش به آن‌ها بیفتد، از کنارشان رد شد.

(طبقه‌ی چهارم؟)

داخل پرونده…

هیچ اشاره‌ای به طبقه‌ی چهارم نشده بود.

همان لحظه، گوشی داخل کیفش لرزید.

پیام جدیدی از رادمان.

**(گزارش.)**

رها خیلی کوتاه تایپ کرد.

**(هدف از دید خارج شد. احتمالاً به طبقه چهارم راهی شده.)**

کمتر از ده ثانیه بعد، جواب رسید.

**(طبقه چهارم؟)**

**(مطمئنی؟)**

رها نوشت:

**(صددرصد نه. اما خدمتکارها اسمش رو آوردن.)**

چند لحظه خبری نشد.

بعد فقط یک پیام آمد.

**(هیچ‌کس اجازه ورود به طبقه چهارم رو نداره.)**

رها اخم کرد.

**(حتی شما؟)**

این بار جواب دیرتر وارد شد.

**(حتی من.)**

رها به صفحه‌ی گوشی خیره ماند.

گوشی را ملایم داخل کیفش گذاشت.

هنوز ذهنش درگیر طبقه‌ی چهارم بود.

(چرا حتی رادمان هم اجازه‌ی راهی شدن اونجا رو نداره؟)

قبل از اینکه بیشتر فکر کند، کسی خیلی آرام از کنارش رد شد.

برخوردی بسیار جزئی…

در حد برخورد شانه‌ها.

(ببخشید.)

رها سرش را تکان داد.

(اشکالی نداره.)

مرد از کنارش رد شد و میان جمعیت گم شد.

رها میل داشت بار دیگر دنیل را زیر نظر بگیرد که لرزش گوشی‌اش را حس کرد.

پیام جمشاهده کرد.

اخم کرد.

آهسته زیپ کیفش را باز کرد.

داخل کیف…

پاکت کوچکی بود.

دیده‌هایش گرد شد.

(این از کجا اومد؟)

مطمئن بود چند دقیقه قبل داخل کیفش نبود.

دورش را خیره شد.

هیچ‌کس به او توجهی نداشت.

آرام پاکت را باز کرد.

داخلش فقط یک کارت سفید بود.

روی کارت با خودنویس مشکی فقط یک جمله نوشته شده بود.

**«اگر می‌خواهی حقیقت را پیدا کنی، همواره کسی را دنبال نکن که فرار می‌کند… کسی را دنبال کن که هیچ‌وقت فرار نمی‌کند.»**

رها چند بار جمله را خواند.

هیچ امضایی نداشت.

هیچ نشانی هم نبود.

در همان لحظه، مجدداً گوشی لرزید.

این بار رادمان بود.

(رها… بیاید سمت سالن شرقی.)

بدون اینکه جواب بدهد، کارت را داخل کیف گذاشت و به سمت سالن شرقی راهی شد.

چند دقیقه بعد رادمان را کنار پنجره پیدا کرد.

رادمان نگاه کوتاهی به چهره‌اش انداخت.

(چیزی شده؟)

رها چند لحظه مردد ماند.

بعد مصمم شد چیزی درباره‌ی کارت نگوید.

(نه.)

رادمان به سالن اصلی اشاره کرد.

(یه مأموریت جمتوجه شد داری.)

(بفرمایید.)

رادمان نگاهش را به مردی انداخت که حدود شصت سال سن داشت و عصایی مشکی در کف دست گرفته بود.

(اون مرد رو می‌بینی؟)

(بله.)

(تا پنج دقیقه‌ی دیگه، یه نفر بهش نزدیک میشه.)

(فقط یه نفر.)

(می‌خوام بدونم اون دو نفر درباره‌ی چی حرف می‌زنن.)

رها با تعجب نگاهش کرد.

(از این فاصله که چیزی نمیشنوم.)

رادمان لبخند بسیار کمرنگی زد.

(اضافه کردم اطلاعات جمع کن…)

(نبیان کردم فقط با گوش‌هات.)

رها چند لحظه به مرد چشم دوخت.

بعد آرام لبخند زد.

انگار بالاخره درک کرده بود…

این مأموریت، فقط درباره‌ی تعقیب کردن نبود.

بلکه درباره‌ی **در ذهنش گذراندن** بود.

رها نگاهش را به مردی که رادمان نشان داده بود دوخت.

حدود شصت سال داشت.

کت‌وشلوار طوسی پوشیده بود.

عصای مشکی براقش را با هر قدم ملایم روی زمین می‌کوبید.

کنار یکی از تابلوهای بزرگ از حرکت ایستاد و جام شرابش را روی میز گذاشت.

دقیقاً سه دقیقه بعد…

مرد جوانی با کت سرمه‌ای به سمتش رفت.

بدون اینکه کف دست بدهند، کنار هم توقف کردند.

رادمان به‌شدت آهسته اضافه کرد:

(شروع شد.)

رها بدون اینکه مستقیم نگاهشان کند، از کنارشان عبور کرد.

گوشی‌اش را از کیف بیرون آورد.

طوری وانمود کرد که مشغول جواب دادن به پیام است.

از کنار مردها رد شد.

تنها چیزی که متوجه شد، چند کلمه‌ی کوتاه بود.

(…امشامگاه…)

(…انتقال…)

(…دیر شده…)

بیشتر از این چیزی نشنید.

به مسیرش ادامه داد.

رادمان چند دقیقه بعد کنارش آمد.

(چی گوش دادی؟)

رها سرش را تکان داد.

(تقریباً هیچی.)

رادمان نفسش را بیرون داد.

(اشکالی نداره.)

اما رها هنوز به آن دو نفر نگاه می‌کرد.

چیزی ذهنش را درگیر کرده بود.

(رادمان…)

(بله؟)

(به کف دستاشون دقت کردی؟)

رادمان اخم کرد.

(نه.مگه چی شده؟)

رها به‌شدت ملایم اظهار کرد:

(هیچ‌کدوم لب‌هاشون با حرفاشون یکی نبود.)

رادمان چند ثانیه ساکت ماند.

(منظورت چیه؟)

(اون پیرمرد داشت درباره یه چیز حرف میزد…)

(اما لب‌هاش کلمه‌های دیگه‌ای میاضافه کرد.)

رادمان با دقت به آن دو نگاه کرد.

(مطمئنی؟)

(صددرصد.)

(فکر کنم داشتن با لب‌خوانی برعکس حرف میزدن.)

(آوا برای گمجاده کردن…)

(لب‌ها برای انتقال پیام.)

چهره‌ی رادمان کاملاً جدی شد.

(لب‌خوانی بلدی؟)

رها همان لحظه متوجه شد اشتباه کرده است.

ولی دیگر دیر شده بود.

تبسم کوتاهی زد.

(تو دانشگاه یه مسشتاب‌زده متوجه شده بودم.)

رادمان هنوز نگاهش می‌کرد.

(فقط با یه مسسریع…)

(نمیشه فهمید یکی داره لب‌خوانی برعکس انجام میده.)

رها به‌شدت تند اظهار کرد:

(شاید شانسی درست حدس زدم.)

رادمان چیزی نگفت.

نگاهش را از رها گراهی شد.

اما این بار…

دومین جرقه‌ی شک، آرام در ذهنش روشن شد.

این دختر…

یا بسیار خوش‌شانس بود…

یا بیشتر از چیزی که نشان می‌داد، بلد بود.

در همان لحظه، گوشی رادمان زنگ خورد.

به صفحه نگاه کرد.

اخم عمیقی بین ابروهایش قرار گرفت.

تماس را جواب داد.

(بله؟)

چند ثانیه فقط گوش داد.

بعد به‌شدت آهسته گفت:

(الان میام.)

تماس را قطع کرد.

رو به رها کرد.

(از این لحظه، مأموریتت عوض شد.)

(چه مأموریتی؟)

رادمان نگاهش را به انتهای سالن دوخت.

جایی که دنیل هارت مجدداً مشاهده کرده می‌شد.

این بار تنها نبود…

کنار او، زنی با لباس مخمل مشکی توقف کرده بود.

رادمان با صدایی ملایم اظهار کرد:

(اون زن رو می‌بینی؟)

(بله.)

(امشامگاه…)

(فقط اون برام مهمه.)

(دنیل رو فراموش کن…)..

—

رها نگاهش را روی زن ثابت نگه داشت.

قدکشیده بود.

لباس مخمل مشکی تا روی زمین کشیده می‌شد.

برخلاف بقیه‌ی مهمان‌ها…

هیچ تبسمی روی لبش نبود.

(اون کیه؟)

رادمان بدون اینکه نگاهش را از زن بردارد، اظهار کرد:

(اسمش مهم نیست.)

(فعلاً فقط راهی شدارش رو زیر نظر بگیر.)

(همین؟)

(آره.)

رها با تعجب جویا شد:

(اون زن چه اهمیتی داره؟)

رادمان چند ثانیه سکوت کرد.

بعد بسیار آرام اظهار کرد:

(چراکه هیچ‌کس تا حالا نتونسته بفهمه برای چه کسی کار می‌کنه.)

این را بیان کرد و از کنار رها دور شد.

رها آهسته میان جمعیت حرکت کرد.

فاصله‌اش را حفظ می‌کرد.

زن با آهستهش از کنار مهمان‌ها رد می‌شد.

هر چند دقیقه کنار یک نفر می‌توقف کرد.

دو یا سه جمله حرف می‌زد.

بعد مجدداً دور می‌شد.

نه چیزی می‌گحرکت کرد…

نه چیزی تحویل می‌داد.

(عجیبه…)

حدود ده دقیقه گذشت.

رها هنوز هیچ حرکت مشکوکی ندیده بود.

همان لحظه…

زن مقابل یکی از تابلوهای بزرگ سالن از حرکت ایستاد.

نگاهش را به تابلو دوخت.

بعد خیلی نامحسوس…

انگشت اشاره‌اش را روی قاب چوبی تابلو کشید.

یک بار…

دو بار…

سه بار…

و رفت.

رها اخمی کرد.

(این دیگه چی بود؟)

صبر کرد.

کمتر از یک دقیقه بعد…

مردی با کت سفید به همان تابلو نزدیک شد.

دقیقاً همان حرکت را تکرار کرد.

ولی این بار…

بعد از سومین ضربه…

تابلو به‌شدت ملایم، فقط چند میلی‌متر از دیوار فاصله گرفت.

رها نفسش را حبس کرد.

(در مخفی…)

مرد به‌سرعت پاکت کوچکی را داخل شکاف گذاشت.

تابلو را سر جایش برگرداند.

و بدون اینکه حتی اطرافش را نگاه کند، دور شد.

لبخند بسیار محوی روی لب رها قرار گرفت.

(پیداتون کردم…)

همین که تمایل داشت به سمت تابلو برود…

آوایی از پشت سرش بیان کرد:

(کنجکاوی…)

(…بعضی وقتا آدمو زنده نگه می‌داره.)

رها همان لحظه خشکش زد.

آوا…

صوتی دنیل بود.

ملایم برگشت.

دنیل درست پشت سرش توقف کرده بود.

جام شراب هنوز در دستش بود.

لبخند مرموزی روی لب داشت.

اما این بار…

چشم‌های آبی‌اش مستقیماً به تابلو نگاه می‌کردند، نه به رها.

بعد خیلی ساکت گفت:

(و بعضی وقتا…)

نگاهش را به رها دوخت.

(…باعث میشه آدم، چیزی رو ببینه که نباید می‌دید.)
————————————————————————

—

رها لبخند آرامی زد.

(منظورتون رو متوجه نمیشم.)

دنیل جرعه‌ی کوچکی از نوشیدنی‌اش نوشید.

(لازم هم نیست.)

بعد بی‌آنکه نگاهش را از او بگیرد، ادامه داد:

(فقط یه نصیحت…)

(هیچ‌وقت اامان چیزی که می‌بینی رو باور نکن.)

رها ابرویی بالا انداخت.

(چراکه؟)

(زیرا آدمای باهوش…)

مکث کوتاهی کرد.

(…همواره میذارن چیز مهم، جلوی نگاه همه باشه.)

رها چیزی نگفت.

چند ثانیه بعد دنیل از کنارش عبور کرد.

(…اینجا نایست.)

و بدون اینکه منتظر واکنشی بماند، میان جمعیت ناپمشاهده کرد شد.

رها اخم کرد.

نفس عمیقی کشید.

با این حال…

از جایش تکان نخورد

اطراف را زیر نظر گراهی شد
.
.

کم‌کم هیاهوی سالن کمتر می‌شد.

موسیقی سریع جای خودش را به نوای آرام پیانو داده بود.

بعضی از مهمان‌ها در حال خداحافظی بودند.

خدمتکارها مشغول جمع کردن لیوان‌های خالی از روی میزها بودند.

رها از دور، آخرین نگاهش را به دنیل انداخت.

او مثل همواره آهسته بود.

با چند نفر کف دست داد.

تبسم زد.

و انگار هیچ اتفاق غیرعادی‌ای در تمام شامگاه نیفتاده بود.

(واقعاً تو کی هستی…)

صدای رادمان از پشت سرش آمد.

(وقت رفتنه.)

رها برگشت.

(ماموریت تموم شد؟)

(برای امشب… آره.)

هر دو آهسته به سمت خروجی حرکت کردند.

هنگام عبور از سالن، رادمان بی‌آنکه به او نگاه کند، سؤال کرد:

(خب…)

(نتیجه؟)

رها چند لحظه اندیشید.

(اون مرد…)

(به‌شدت محتاطه.)

(هر حرکتش حساب‌شده بود.)

(اما یه چیز مطمئنم…)

رادمان صبر کرد.

(اون چیزی رو از کسی گراهی شد… یا به کسی تحویل داد.)

(اما نتونستم بفهمم چی.)

رادمان سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد.

(خوبه.)

رها با تعجب نگاهش کرد.

(همین؟)

(همین.)

(فکر می‌کردم انتظار بیشتری داشته باشید.)

رادمان لبخند محوی زد.

(بیشتر آدم‌ها…)

(وقتی اامان مأموریتشون تموم میشه…)

(برای اینکه خودشون رو ثابت کنن، نصف گزارششون دروغه.)

نگاهش را به رها دوخت.

(تو فقط چیزایی رو گفتی که مطمئن بودی.)

(همین ارزش داره.)

برای اولین بار…

رها احساس کرد از زبان رادمان، چیزی شامگاهیه تعریف متوجه شده است.

از درِ اصلی کلاب بیرون رسیدند.

هوای شامگاه خنک‌تر شده بود.

خدمتکارها آخرین خودروها را آماده می‌کردند.

رادمان کلید ماشین را از پارکبان گحرکت کرد.

درِ سمت شاگرد را برای رها باز کرد.

(بفرمایید.)

رها سوار شد.

چند دقیقه بعد…

ماشین در خیابان‌های خلوت شب حرکت می‌کرد.

سکوت سنگینی بینشان حاکم بود.

رادمان یک کف دستش روی فرمان بود.

دست دیگرش را روی دسته‌دنده گذاشته بود.

یک‌باره گفت:

(رها…)

(بله؟)

(امشامگاه یه اشتباه کردی.)

رها اخم کرد.

تمام اتفاقات شامگاه از جلوی نگاهش گذشت.

(کدوم اشتباه؟)

رادمان نگاهش را از جاده نگرفت.

(وقتی لوستر سقوط کرد…)

(به جای اینکه مثل بقیه جا بخوری…)

(اول اطرافت رو بررسی کردی.)

چند ثانیه خاموشی کرد.

(اون واکنش…)

(واکنش یه آدم عادی نبود.)

قلب رها برای لحظه‌ای از تپش ایستاد.

رادمان ادامه داد:

(البته…)

تبسم بسیار کمرنگی زد.

(شاید فقط زیادی باهوشی.)

رها نفس ساکتی کشید.

تبسم زد.

(شاید.)

رادمان دیگر چیزی ناضافه کرد.

ولی پشت همان تبسم کوتاه…

بذر کوچکی از تردید، ملایم‌ساکت در ذهنش ریشه می‌دواند؛ تردیدی که خودش هم هنوز حاضر نبود آن را باور کند.

ماشین در تاریکی شامگاه، به مسیرش ادامه داد…
—

صبح روز بعد…

آریو بعد از خرید چند وسیله‌ی ضروری، با کیسه‌ای در کف دست به ساختمان برگشت.

هوا خنک بود و نسیم ملایمی درخت‌های حیاط را تکان می‌داد.

در شیشه‌ای لابی را باز کرد و وارد شد.

همان لحظه…

چشمش به مردی افتاد که چند متر آن‌طرف‌تر، مقابل آسانسور ایستاده بود.

کت مشکی…

شلوار پارچه‌ای سرمه‌ای…

و کف دستی که دکمه‌ی آسانسور را فشار می‌داد.

تنها مشاهده کردن نیم‌رخش کافی بود.

رنگ از صورت آریو پرید.

(سامیار…)

نفسش در سینه حبس شد.

بی‌اختیار یک قدم عقب حرکت کرد

دلش آن‌قدر محکم می‌کوبید که انگار هر لحظه ممکن بود صوتیش در تمام ساختمان بپیچد.

(اون اینجا… چیکار می‌کنه؟)

در آسانسور با آوای آهستهی باز شد.

رادمان یک قدم جلو گذاشت.

درست قبل از اینکه وارد کابین شود…

نگاهش به آینه‌ی بزرگ داخل آسانسور افتاد.

در انعکاس آینه…

چهره‌ی آریو را دید.

مدت برای هر دو متوقف شد.

نگاه‌های مشکی رادمان از ناباوری گرد شد.

آریو هم خشکش زده بود.

رادمان با سرعت برگشت.

(تو…)

ولی درست در همان لحظه…

درهای آسانسور شروع به بسته شدن کردند.

رادمان بی‌اختیار کف دستش را جلو برد.

ولی دیر شده بود.

درها بسته شدند.

آسانسور به حرکت دررسید.

رادمان با فشردن دکمه‌ی توقف، زیر لب با خشم اظهار کرد:

(غیرممکنه…)

نگاهش هنوز روی در فلزی آسانسور مانده بود.

(آریو…)

چند ثانیه بعد…

آسانسور مقابل طبقه‌ی رها از حرکت ایستاد.

درها باز شدند.

رادمان بدون لحظه‌ای درنگ از کابین بیرون وارد شد.

با قدم‌های تند خودش را مقابل واحد رساند.

و با مشت…

سه ضربه‌ی محکم به در کوبید.

**تق… تق… تق…**