پارت63
امیررضا نگاهم کرد.
چشمهایش پر از اشک بود.
(نیلارا… من متأسفم.)
با ناباوری نگاهش کردم.
چند ثانیه طول کشید تا معنی حرفش را بفهمم.
بعد صوتیم شکست.
(چرا متأسفی؟)
یک قدم به سمتش حرکت کردم.
(چرا متأسفی هااا؟!)
دستم را روی سینهام گذاشتم و با تمام توانم فریاد زدم:
(اریو زندهستتتت!)
ولی هیچکس چیزی ناضافه کرد.
(اریو زندهست… مگه نه؟!)
صدایم میان گریه گم شد.
به امیررضا چنگ زدم.
(بگو زندهست…)
اشکهایم بیوقفه میریخت.
(فقط بگو زندهست…)
اما خاموشیش جوابم بود.
دیگر نتوانستم بایستم.
روی زمین نشستم و زار زدم.
آنقدر گریه کردم که نفسم بالا نمیآمد.
مادر امیررضا ملایم گریه میکرد.
امیررضا سرش را پایین انداخته بود.
بالاخره همه از اتاق بیرون رفتند.
من ماندم و یک اتاق ساکت…
و قلبی که دیگر نمیدانست چطور باید بتپد.
قد بلند شدم.
به سمت پنجره راهی شدم و آن را باز کردم.
باد خنک به صورتم خورد.
چشمهایم را بستم.
هوا را به ریههایم فرستادم و بعد…
تمام بغضم شکست.
دستم را روی قاب پنجره گذاشتم و گریه کردم.
(خدایا…)
صوتیم لرزید.
(چرا؟)
اشکهایم روی کف دستم میچکید.
(چرا هرچی رو دوست دارم ازم میگیری؟)
سرم را بالا گراهی شدم.
(اول بابام…)
نفسم شکست.
(بعد اریو…)
تبسم تلخی زدم.
(من ازت چی خواستم؟)
دستم را روی دلم گذاشتم.
(فقط یک بار… فقط یک بار بذار چیزی که دوست دارم رو ازم نگیری.)
اما جوابی نیامد.
فقط باد پرده را تکان داد.
انگار خدا هم در آن شب…
ساکت بود.
—
**یک هفته بعد**
یک هفته بود که با خیال اریو زندگی میکردم.
گاهی به خانهای میحرکت کردم که زمانی برای «رها» بود.
خانهای که بیشتر از آنکه متعلق به من باشد، شامگاهیه تکهای از حیات اریو بود.
گوشهگوشهاش سلیقه او را داشت.
صنقلبیای که رویش میقرار گرفت…
فنجانی که یک بار از آن قهوه خورده بود…
کتابی که نیمهکاره رهایش کرده بود…
حتی گاهی فکر میکردم هنوز بوی عطرش در منزل مانده.
میراهی شدم آنجا و ساعتها فقط میقرار گرفتم.
گاهی با خودم حرف میزدم.
گاهی برایش تعریف میکردم امروز چه اتفاقی افتاده.
و گاهی…
فقط سکوت میکردم.
چون بعضی مشتاق دیداریها آنقدر بزرگاند که حتی کلمهای برایشان وجود ندارد.
—
**دو هفته گذشت.**
دو هفته بود که هر شامگاه با گریه میخوابیدم.
اما کمکم خودم را جمع کردم.
نه اینکه درد تمام شده باشد…
نه.
فقط یاد گراهی شده بودم چطور با درد جاده بروم.
من رئیس مافیا بودم.
نمیتوانستم اجازه بدهم همه مرا شکسته ببینند.
باید قوی میماندم.
امیررضا همهچیز را برایم تعریف کرد.
بیان کرد بعد از آن شب شک کرده بود.
راهی شده بود سراغ محمد.
تمام مدارک را گراهی شده بود.
مدارکی که ثابت میکرد بسیاری از قتلهایی که به اسم من ثبت شده بودند، کار من نبودند.
بیان کرد آن شامگاه ساعتها خودش را سرزنش کرده.
گفت مدام به خودش فحش داده که چرا همان اول حرفم را باور نکرده.
و بعد…
از من عذر میل داشت.
صادقانه.
بدون غرور.
اضافه کرد:
(حق با تو بود، نیلارا.)
من چیزی نگفتم.
فقط نگاهش کردم.
او ادامه داد:
(من نباید بهت شک میکردم.)
بعد از همه چیز برایم بیان کرد.
رئیس و تمام افرادی که پشت آن انجمن بودند کف دستگیر شدند و به مجازات رسیدند.
همه…
جز یک نفر.
**مرد نقاب نقرهای.**
همان مردی که آن شب در جلسه مدام نگاهم میکرد.
همان کسی که از همان ابتدا انگار چیزی را متوجه شده بود.
فرار کرده بود.
هنوز پیدایش نکرده بودند.
امیررضا بیان کرد:
(پیداش میکنیم.)
فقط سرم را تکان دادم.
چون میخبر داشتم بعضی حسابها…
برای همیشه باز میمانند.
بعد نوبت به سامیار رسید.
امیررضا بیان کرد او را به زندان فرستاده بودند.
اما…
فردای آن روزگار قرار بود اعدام شود.
دیدههایم را بستم.
انگار بار دیگر همان درد به قلبم برگشت.
ولی این بار…
چیزی در درونم میاظهار کرد باید حقیقت را میدانستم.
از او سؤال کردم:
(چی شد؟)
امیررضا خاموشی کرد.
بعد ملایم بیان کرد:
(ماشینش از جاده منحرف شده بود.)
نفسم حبس شد.
(از یه دره پرت شده پایین.)
کف دستم را روی دلم گذاشتم.
(ماشین سوخته بود.)
دیدههایم را بستم.
دیگر صدایش را نمیگوش دادم.
فقط یک جمله در سرم میچرخید:
**ماشینش سوخته بود.**
اریو…
من حتی فرصت خداحافظی هم نداشتم.
—
روز تشییع جنازه…
مجدداً لباس سیاه پوشیدم.
در کنار تابوت ایستادم.
به خاک خیره شدم.
همان حسی را داشتم که روزگار دفن پدرم داشتم.
انگار مجدداً تکهای از وجودم را در خاک میگذاشتم.
کف دستهایم را به هم قفل کردم.
اشکهایم ساکت روی گونهام میلغزیدند.
اما این بار فریاد نزدم.
فقط زیر لب اظهار کردم:
(خداحافظ اریو…)
تبسم تلخی زدم.
(کاش یه بار دیگه دعوامون میشد…)
اشکم افتاد.
(کاش یه بار دیگه بهم میگفتی لجباز…)
سرم را پایین انداختم.
(کاش فقط یه بار دیگه میدیدمت.)
باد ساکت وزید.
گلهای روی مزار تکان خوردند.
و من برای آخرین بار…
دلم را همانجا کنار او جا گذاشتم.
—
روزگارها گذششتابزده.
امیررضا و نفس کمکم رابطه خوبی با هم پیدا کردند.
گاهی کنار هم میجای گرفتند و حرف میزدند.
گاهی میخندیدند.
و من از دور نگاهشان میکردم.
امیررضا یک روزگار برایم از خواهرش اظهار کرد.
از اینکه چقدر دوستش داشته.
اضافه کرد یک روزگار ترمز ماشینش برید.
یک تصادف…
و همهچیز تمام شد.
اضافه کرد آن روزگار فکر میکرد جهان برایش تمام شده.
بعد به من نگاه کرد.
ساکت بیان کرد:
(حالا میفهمم تو چی کشیدی.)
چیزی نگفتم.
فقط تبسم زدم.
تلخ.
زیرا بعضی دردها را لازم نیست برای کسی توضیح بدهی.
کافی است یک نفر…
همان درد را زیستن کرده باشد.
—
سالها بعد، هر وقت از کنار پنجره اتاق کارم میاز حرکت ایستادم، به شهر نگاه میکردم.
دیگر آن دختر شکستهای نبودم که در تاریکی دنبال راه نجات میگشت.
من نیلارا بودم.
رئیس.
زنی که پدرش را از کف دست داده بود.
برادرش به او خیانت کرده بود.
محبتش را از کف دست داده بود.
و با این حال…
هنوز از حرکت ایستاده بود.
روی میز کارم یک عکس بود.
عکس پدرم.
و کنار آن…
عکس اریو.
گاهی به هر دو نگاه میکردم و زیر لب میبیان کردم:
(من هنوز اینجام.)
تبسم میزدم.
(قویتر از همواره.)
ولی ته قلبم…
همواره دختری باقی میماند که یک شامگاه کنار پنجره ایستاد و از خدا جویا شد:
**«چرا هرچی رو دوست دارم ازم میگیری؟»**
شاید هیچوقت جوابم را نگحرکت کردم.
ولی فهمیدم زندگی همواره قرار نیست آدمهایی را که دوست داریم نگه دارد.
بعضیها میآیند…
دوستمان دارند…
تکهای از دلمان را با خودشان میبرند…
و بعد میروند.
اما عشقشان…
در ما میماند.
من اریو را فراموش نکردم.
هیچوقت.
فقط یاد گراهی شدم با جای خالیاش حیات کنم.
آخرین بار به عکسش نگاه کردم.
انگشتم را روی قاب کشیدم و ملایم اضافه کردم:
(اگه یه جایی هستی که آوای منو میشنوی…)
تبسم زدم.
(بدون که من هنوز همون نیلارام.)
چشمهایم را بستم.
(فقط دیگه نمیترسم.)
پنجره را باز کردم.
باد به صورتم خورد.
و برای اامان بار…
بوی باران برایم شامگاهیه بوی پایان نبود.
شبیه شروع بود.
شروع حیات زنی که همهچیز را از کف دست داده بود…
ولی خودش را نه.
**پایان.**.
————————————–
بالاخره رسیدیم به آخر فصل اول… 🖤
فصلی که با نیلارا لبخند زدیم، گریه کردیم، عاشق شدیم، شکستیم و دوباره از نو ایستادیم.
فصلی که پر بود از راز، خیانت، انتقام، عشق و آدمهایی که هیچوقت نتونستیم بفهمیم واقعاً دوست بودن یا دشمن…
اعتراف میکنم خداحافظی با فصل اول برای خودم هم آسون نیست. 🥹
نیلارا، اریو، امیررضا و تمام شخصیتهای این داستان بخشی از ذهن و دل من شدن و امیدوارم شما هم در تکتک لحظههاشون چیزی برای دوست داشتن، حس کردن و حتی گریه کردن پیدا کرده باشید.
فصل اول تموم شد…
ولی داستان هنوز تموم نشده. 🙂
این پایان، فقط پایان یک فصل بود؛
چون رازهای بیشتری باقی مونده،
حسابهای ناتمامی وجود داره،
و شاید بعضی آدمها هنوز حرفهایی برای گفتن داشته باشن…
از تکتک شما که تا اینجا هممسیر «ملکه کابوسها» بومتوجه شد، خونمتوجه شد، نظر دادید، ذوق کرمتوجه شد و با شخصیتها زیستن کردید، از صمیم دل ممنونم. 🤍
**فصل اول به پایان رسید…**
اما قصهی نیلارا هنوز ادامه دارد. 🖤
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن