ملکه کابوس ها پارت ۲۲

پارت22
رها و رادمان از پله‌های مرمری بالا رفتند.

طبقه‌ی دوم، برخلاف سالن اصلی، خلوت بود.

فقط چند مهمان با لباس‌های رسمی میان تابلوها قدم می‌زدند.

فضا آرام‌تر…

و رسمی‌تر به نظر می‌رسید.

رها مقابل یکی از آثار توقف کرد.

رادمان چند قدم از او فاصله گرفت.

در همان لحظه، مردی حدوداً شصت ساله با موهای جوگندمی، با متوجه شدن رادمان مسیرش را عوض کرد و مستقیم به سمت او وارد شد.

(آقای رادمان…)

(چه افتخاری.)

رها از دور، فقط نظاره‌گر بود.

مرد با احترام کف دستش را فشرد.

(متوجه شدم قرارداد بندر بالاخره نهایی شد.)

رادمان با ساکتش پاسخ داد:

(هنوز چیزی قطعی نشده.)

مرد خندید.

(وقتی شما وارد معامله‌ای می‌شین، نتیجه تقریباً از قبل معلومه.)

رادمان فقط تبسم زد.

نه تأیید کرد…

نه تکذیب.

چند دقیقه بعد، مرد خداحافظی کرد و راهی شد.

رها آرام به او نزدیک شد.

(به نظر می‌رسه آدم‌های زیادی شما رو می‌شناسن.)

رادمان نگاهش را به تابلوی روبه‌رو دوخت.

(محیط کارم این‌طوریه.)

رها با دقت به صورتش چشم دوخت.

(یا شاید… نفوذتون بیشتر از چیزیه که نشون می‌دین.)

خاموشی کوتاهی بینشان افتاد.

رادمان لبخند بسیار کمرنگی زد.

(آدم عاقل…)

(همه‌ی داشته‌هاش رو به نمایش نمی‌ذاره.)

رها بدون اینکه واکنشی نشان دهد، نگاهش را از او گرفت.

ولی همان یک جمله…

برای ثبت شدن در ذهنش کافی بود.

او از آدم‌هایی که قدرتشان را پنهان می‌کردند…

بیشتر از آدم‌هایی که قدرتشان را به رخ می‌کشیدند، می‌ترسید.
رادمان و رها ساکت میان تابلوها قدم می‌زدند.

هر کدام، گاهی چند ثانیه مقابل اثری می‌از حرکت ایستادند و بار دیگر مسیر می‌افتادند.

تا اینکه مقابل یک تابلوی بزرگ متوقف شدند.

تابلو، شهری را نشان می‌داد که نیمی از آن در روشنایی بود و نیم دیگر، در تاریکی.

رادمان چند لحظه به آن خیره ماند.

بعد گفت:

(اگه قرار بود این تابلو یه اسم دیگه داشته باشه…)

(چی انتخاب می‌کردین؟)

رها نگاهش را روی جزئیات تابلو چرخاند.

بعد ملایم گفت:

(دو حیات.)

رادمان ابرویی بالا برد.

(دو زندگی؟)

(آدما…)

(خیلی وقت‌ها یه چهره‌ای دارن که همه می‌بینن…)

(و یه چهره که هیچ‌کس ازش خبر نداره.)

رادمان چند ثانیه خاموشی کرد.

لبخند بسیار محوی روی لبش نشست.

(انتخاب جالبیه.)

رها نگاهش را از تابلو نگراهی شد.

(شما چی؟)

رادمان کمی فکر کرد.

(قدرت.)

رها این بار به او نگاه کرد.

(قدرت؟)

(آره…)

(به نظرم هر دو نیمه‌ی این شهر…)

(دارن برای به کف دست آوردن یه چیز می‌جنگن.)

(قدرت.)

رها ملایم اضافه کرد:

(قدرت، همواره ارزش جنگیدن داره؟)

رادمان بدون مکث جواب داد:

(اگه نداریش…)

(بله.)

چند لحظه خاموشی بینشان افتاد.

رها چیزی نگفت.

ولی همان یک جمله را در ذهنش ثبت کرد.

**«اگر نداریش…»**

انگار رادمان این جمله را از روی تجربه بیان کرده بود…

نه از روی حدس.

در همان لحظه، مسئول نمایشگاه از کنارشان عبور کرد و با تبسم اظهار کرد:

(تا چند دقیقه‌ی دیگه، آخرین اثر امشامگاه رونمایی می‌شه.)

رادمان نگاهش را از تابلو گرفت.

(بریم؟)

رها سرش را به نشانه‌ی موافقت تکان داد.

نورهای سالن کم شد.

همهمه‌ی مهمان‌ها آهسته‌آهسته فرو قرار گرفت.

مجری تبسمی زد.

(و حالا…)

(آخرین اثر امشامگاه.)

پرده‌ی مخملی ملایم کنار راهی شد.

تابلوی بزرگی نمایان شد.

پرتره‌ی مردی با کت‌وشلوار مشکی…

که نیمی از صورتش پشت ماسکی طلایی پنهان شده بود.

پس‌زمینه‌ی تابلو، تاریک بود.

فقط انعکاس نور روی ماسک، بیشتر از هر چیز دیگری به نگاه می‌رسید.

زیر تابلو، تنها یک جمله نوشته شده بود.

**«پادشاه بی‌چهره»**

چند ثانیه، خاموشی مطلق سالن را فرا گرفت.

رها بی‌اختیار چند قدم جلوتر راهی شد.

نگاهش روی جزئیات تابلو ثابت مانده بود.

نقاش، چهره‌ی مرد را عمداً ناقص کشیده بود.

انگار قرار نبود کسی بداند پشت آن ماسک، چه کسی ایستاده است.

رها آرام گفت:

(عجیبه…)

رادمان کنار او ایستاد.

(چی؟)

(اینکه صورتش رو پنهان کرده…)

(اما همه‌ی نگاه‌ها، فقط به اونه.)

رادمان تبسم بسیار کمرنگی زد.

چند ثانیه به تابلو خیره ماند.

بعد ملایم اظهار کرد:

(قدرت…)

(همیشه لازم نیست مشاهده کرده بشه.)

رها نگاهش را از تابلو گرفت.

(یعنی؟)

رادمان دست‌هایش را داخل جیب شلوارش گذاشت.

(بعضی آدما…)

(هرچی کمتر شناخته بشن…)

(قدرتمندتر می‌مونن.)

(وقتی کسی ندونه دقیقاً با کی طرفه…)

(اشتباه بیشتری می‌کنه.)

رها چند لحظه سکوت کرد.

جمله‌ی رادمان، بیشتر شامگاهیه تجربه بود…

تا یک نظر ساده.

او ملایم سؤال کرد:

(شما هم این‌طوری فکر می‌کنین؟)

رادمان نگاهش را از تابلو برنداشت.

(فکر نمی‌کنم…)

(دیدمش.)

رها ، جواب نداد.

در قلبش حس عجیبی شکل گرفت.

از ابتدای آشنایی‌شان…

رادمان هیچ‌وقت خودش را آدم مهمی نشان نداده بود.

اما گاهی…

یک جمله از او، انگار پرده‌ی کوچکی از گذشته یا دنیای واقعی‌اش را کنار می‌زد.

رها بار دیگر به تابلوی «پادشاه بی‌چهره» چشم دوخت.

ناخواسته تبسم خیلی کمرنگی زد.

در دلش بیان کرد:

**«شاید… هر دوی ما بیشتر از چیزی که نشون می‌دیم، پشت یک نقاب زیستن می‌کنیم.»**

بی‌خبر از اینکه…

در همان لحظه، مردی که کنارش توقف کرده بود، دقیقاً همین فکر را درباره‌ی او می‌کرد.
مجری چند قدم جلو آمد.

لبخندی زد و رو به مهمانان اضافه کرد:

(طبق وصیت هنرمند…)

(تابلوی «پادشاه بی‌چهره» امشب به مزایده گذاشته می‌شه.)

همهمه‌ی آهستهی در سالن پیچید.

رها نگاه کوتاهی به رادمان انداخت.

او فقط کف دست‌هایش را در جیب شلوارش گذاشته بود و بی‌تفاوت به تابلو نگاه می‌کرد.

مجری ادامه داد:

(قیمت پایه…)

(پنج میلیارد تومان.)

تقریباً بلافاصله کف دستی در میان جمع بالا راهی شد.

(شش میلیارد.)

چند ثانیه بعد…

(هفت میلیارد.)

(هشت میلیارد.)

عددها یکی‌یکی بالاتر می‌راهی شدند.

رها آهسته گفت:

(فکر نمی‌کردم یه تابلو این‌قدر ارزش داشته باشه.)

رادمان بدون اینکه نگاهش را از جمعیت بگیرد، پاسخ داد:

(آدم‌ها همیشه برای چیزی پول نمی‌دن…)

(گاهی برای داستان پشت اون پول می‌دن.)

مزایده ادامه پیدا کرد.

(ده میلیارد.)

(یازده میلیارد.)

(دوازده میلیارد.)

حالا فقط دو نفر باقی مانده بودند.

سکوت سنگینی سالن را فرا گحرکت کرده بود.

مجری نگاهش را میان مهمان‌ها چرخاند.

(پیشنهاد بالاتر؟)

برای اامان بار…

رادمان دستش را بالا آورد.

با همان ساکتش همیشگی گفت:

(پانزده میلیارد.)

همهمه‌ای در سالن پیچید.

مردی که تا چند لحظه قبل در مزایده بود، فقط نگاهی به رادمان انداخت.

بعد بی‌هیچ اعتراضی، دستش را پایین آورد.

مجری یک‌بار اطراف را نگاه کرد.

(پانزده میلیارد… بار اول…)

(بار دوم…)

(بار سوم…)

آوای چکش در سالن پیچید.

(مبارک باشه، آقای رادمان.)

تشویق کوتاهی کشیده شد.

رها با تعجب به او نگاه کرد.

(فکر می‌کردم اهل خرید آثار هنری نباشین.)

رادمان نگاهش را از تابلو نگرفت.

لبخند به‌شدت محوی زد.

(نیستم.)

رها با تعجب بیشتری پرسید:

(پس چرا خریدینش؟)

رادمان چند ثانیه خاموشی کرد.

بعد ساکت بیان کرد:

(زیرا بعضی چیزها…)

(نباید کف دست هر کسی بیفته.)

این اامان بار بود که رها، پشت ملایمش همیشگی رادمان…

ردی از مالکیت و قدرت را می‌دید.
ولی بیشتر از همه تعجب کرد که از کجا ۱۵ میلیارد پول میاره؟
از پول های نیلارا؟یا خودش این اندازه پول داره؟
تشویق‌ها آهسته‌آرام تمام شد.

یکی از مسئولان نمایشگاه به سمت رادمان آمد.

پرونده‌ی کوچکی و برگه‌های انتقال مالکیت را در کف دست داشت.

(آقای رادمان، اگر چند دقیقه تشریف بیارین، مراحل اداری انجام می‌شه.)

رادمان سر تکان داد.

بعد رو به رها گفت:

(چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.)

رها تبسم مؤدبانه‌ای زد.

(منتظر می‌مونم.)

رادمان همجاده مسئول نمایشگاه از سالن خارج شد.

…

رها آرام میان تابلوها قدم زد.

نگاهش دوباره روی «پادشاه بی‌چهره» ثابت ماند.

چرا این تابلو؟

در نمایشگاه آثار گران‌تر و مشهورتر هم وجود داشت.

پس چرا رادمان فقط همین یکی را خرید؟

هنوز مشغول در ذهنش گذراندن بود که صدای دو مرد از پشت سرش به گوش رسید.

آن‌ها متوجه حضور رها نشده بودند.

یکی از آن‌ها آرام گفت:

(عجیب نیست؟)

(آخرش هم این تابلو رسید به آقای رادمان.)

مرد دوم لبخند زد.

(مگه انتظار دیگه‌ای داشتی؟)

(هر وقت ایشون چیزی رو بخواد…)

(کم پیش میاد کسی باهاش رقابت کنه.)

رها بدون اینکه برگردد، به حرف‌هایشان گوش می‌داد.

مرد اول گفت:

(اما پانزده میلیارد برای یه تابلو…)

(زیاد نبود؟)

مرد دوم شانه‌ای بالا انداخت.

(پولش مهم نیست.)

(وقتی تصمیمی بگیره، انجامش می‌ده.)

چند لحظه بعد، هر دو از کنار رها عبور کردند و دور شدند.

رها آهسته نفسش را بیرون داد.

این اولین بار نبود که می‌متوجه شد دیگران با احترام از رادمان حرف می‌زنند.

ولی حالا…

یک نکته برایش روشن شده بود.

رادمان فقط یک سرمایه‌گذار موفق نبود.

نفوذی داشت که باعث می‌شد دیگران، حتی بدون اعتراض، کنار بکشند.

چند دقیقه بعد، رادمان به سالن برگشت.

برگه‌ای را داخل پوشه گذاشت و رو به رها گفت:

(ببخشید که منتظر موندین.)

رها تبسم زد.

(اشکالی نداره.)

رادمان نگاهی به تابلو انداخت.

(بریم؟)

رها سر تکان داد.

هر دو به سمت خروجی حرکت کردند.

ولی این بار…

سؤال‌های رها، بیشتر از قبل شده بود.

و رادمان، بی‌آنکه بداند، با هر قدم، او را یک قدم به شناخت شخصیت واقعی‌اش نزدیک‌تر می‌کرد.
از ساختمان نمایشگاه خارج شدند.

هوای غروب، خنک‌تر شده بود.

چند نفر هنوز کنار ورودی ایستاده بودند و درباره‌ی مزایده صحبت می‌کردند.

رادمان و رها آهسته به سمت پارکینگ قدم زدند.

چند متر مانده به ماشین‌ها، رادمان سکوت را شکست.

(یه سؤال بپرسم؟)

رها نگاهش کرد.

(بفرمایین.)

رادمان لحظه‌ای مکث کرد.

(اگه جای من بودین…)

(اون تابلو رو می‌خریدین؟)

رها بدون اینکه عجله‌ای برای جواب دادن داشته باشد، چند ثانیه فکر کرد.

بعد گفت:

(نه.)

رادمان تبسم محوی زد.

(چرا؟)

(چراکه من چیزی رو نمی‌خرم که فقط مال من باشه.)

رادمان ابرویی بالا برد.

رها ادامه داد:

(اگه قراره برای یه اثر این‌همه پول پرداخت بشه…)

(ترجیح می‌دم توی موزه باشه تا همه بتونن ببیننش.)

رادمان نگاهش را از او نگحرکت کرد.

(حتی اگه یه نفر دیگه صاحبش بشه؟)

(مالکیت همیشگی مهم نیست.)

(گاهی ارزش یه چیز…)

(به متوجه شده شدنشه.)

رادمان چند لحظه سکوت کرد.

جواب رها، برخلاف چیزی بود که انتظار داشت.

او تصور می‌کرد رها از خریدش تعریف کند…

یا حداقل قلبیلش را بپرسد.

اما رها، خودِ تصمیم را زیر سؤال برده بود.

رادمان تبسم کوتاهی زد.

(فکر کنم برای همین…)

(گفت‌وگو با شما خسته‌کننده نمی‌شه.)

به پارکینگ رسیدند.

رها کلید ماشینش را از کیف بیرون آورد.

رادمان همان‌جا ایستاد.

(امشامگاه خوش گذشت.)

رها درِ ماشین را باز کرد.

(برای من هم همین‌طور.)

رادمان چند لحظه مکث کرد.

بعد گفت:

(امیدوارم این آخرین متوجه شدارمون نباشه.)

رها کف دستش را روی درِ ماشین گذاشت.

لبخند ملایمی زد.

(جهان کوچیک‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم…)

(اگه قرار باشه بار دیگر همدیگه رو ببینیم…)

(حتماً می‌بینیم.)

رادمان با همان تبسم همیشگی سر تکان داد.

(پس تا متوجه شدار بعد…)

رها سوار ماشین شد.

موتور را روشن کرد.

پیش از حرکت، از آینه نگاهی به پشت سر انداخت.

رادمان هنوز کنار خودرواش ایستاده بود.

اما این بار…

او حرکت کردن رها را تماشا نمی‌کرد.

نگاهش به تابلوی «پادشاه بی‌چهره» بود که کارکنان نمایشگاه با دقت داخل یک جعبه‌ی چوبی مخصوص قرار می‌دادند.

رها این صحنه را متوجه شد و در ذهنش فقط یک سؤال شکل گرفت:

**«واقعاً برای خود تابلو این‌همه هزینه کرد… یا برای چیزی که پشت آن پنهان شده بود؟»**
.
.
حدود یک ساعت بعد…

خودروی رادمان مقابل عمارتی قدیمی در انتهای خیابانی خلوت توقف کرد.

جعبه‌ی چوبی تابلو را برداشت.

از درِ اصلی وارد نشد.

به سمت ورودی سنگیِ کنار ساختمان رفت.

چند پله پایین رفت.

دستش را روی حسگر فلزی گذاشت.

درِ فولادی، بی‌صوت باز شد.

…

چند دقیقه بعد…

رادمان مقابل اتاق کوچکی ایستاد.

جعبه را روی میز گذاشت.

کشوی فلزی دیوار را باز کرد.

نقابی مشکی با رگه‌های نقره‌ای را بیرون آورد.

آن را روی صورتش گذاشت.

از آن لحظه…

«رادمان» هم دیگر وجود نداشت.

او فقط یکی از اعضای انجمن بود.

درِ سالن اصلی باز شد.

اعضا یکی‌یکی دور میز جای گرفته بودند.

همه…

با نقاب.

هیچ چهره‌ای دیده نمی‌شد.

فقط صوتها…

و لقب‌ها.

رادمان جعبه را وسط میز گذاشت.

یکی از اعضا اظهار کرد:

(همون تابلوعه؟)

رادمان قفل جعبه را باز کرد.

تابلوی «پادشاه بی‌چهره» زیر نور سالن نمایان شد.

چند ثانیه، سکوت مطلق برقرار شد.

یکی از اعضا ساکت گفت:

(عجیبه…)

(نقاش، حتی نگاهش رو هم درست کشیده.)

عضو دیگری زیر لب زمزمه کرد:

(انگار خودش، رئیس رو متوجه شده بوده…)

رادمان درِ جعبه را بست.

(نمشاهده کرده.)

(فقط افسانه‌ها رو نقاشی کرده.)

مردی که در رأس میز قرار گرفته بود، با نقابی سفید و ساده، چند لحظه به تابلو خیره ماند.

بعد بیان کرد:

(این تابلو…)

(نباید بیرون از انجمن می‌موند.)

رادمان ملایم سر تکان داد.

(برای همین خریدمش.)

سپس نگاهش را میان اعضا چرخاند.

(موضوع دوم…)

(درباره‌ی دختری به اسم رهاست.)

همه ساکت شدند.

رادمان ادامه داد:

(پیشنهاد می‌کنم وارد مرحله‌ی ارزیابی بشه.)

مردی با نقاب مشکی پرسید:

(قلبیل؟)

رادمان بدون ذره‌ای ترمشاهده کرد پاسخ داد:

(چون اگر اشتباه نکنم…)

(استعدادش، از بیشتر افرادی که تا امروز وارد این انجمن شدن، بیشتره.)

چند ثانیه خاموشی، سراسر سالن را فرا گراهی شد.

مردی با نقاب نقره‌ای خاموشی را شکست.

(تو تا حالا… هیچ‌کس رو برای ورود به محفل پیشنهاد ندادی.)

رادمان آرام پاسخ داد:

(زیرا تا امروز…)

(کسی رو لایق این کار ندیده بودم.)

خاموشی، این بار سنگین‌تر از قبل، روی سالن نشست.
مردی با نقاب سرمه‌ای کمی به جلو خم شد.

(فقط چند روزه می‌شناسیش…)

(همین برای این پیشنهاد کافیه؟)

رادمان بدون اینکه لحظه‌ای مکث کند، پاسخ داد:

(نه.)

(ولی برای شروع یک ارزیابی، کافیه.)

مرد دیگری با نقاب طلایی بیان کرد:

(ازش چی متوجه شدی که ما نمی‌بینیم؟)

رادمان نگاهش را میان اعضا چرخاند.

(تو نمایشگاه…)

(آخرین تابلو رو همه با قیمتش دیدن.)

(اون…)

(با مفهومش.)

چند نفر خاموشی کردند.

رادمان ادامه داد:

(هیچ‌وقت سعی نکرد خودش رو مهم نشون بده.)

(از حرف زدن برای جلب توجه خوشش نمیاد.)

(قبل از اینکه جواب بده، فکر می‌کنه.)

(و مهم‌تر از همه…)

(کنجکاوه، ولی بی‌احتیاط نیست.)

مرد سرمه‌ای اظهار کرد:

(همین خصوصیات، برای ورود به محفل کافی نیست.)

(ما آدم باهوش کم نمتوجه شدیم.)

رادمان سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد.

(درسته.)

(برای همین ناضافه کردم عضو بشه.)

(بیان کردم آزموده بشه.)

مرد سفیدپوش که تا آن لحظه فقط گوش می‌داد، برای اولین بار لب به سخن گشود.

(چقدر زمان می‌خوای؟)

رادمان مستقیم به او خیره شد.

(یک هفته.)

مرد طلایی با تعجب اضافه کرد:

(یک هفته؟)

رادمان آرام پاسخ داد:

(اگر کسی واقعاً لیاقت داشته باشه…)

(یک هفته برای فهمیدنش کافیه.)

(و اگر نداشته باشه…)

(یک سال هم چیزی رو عوض نمی‌کنه.)

سالن دوباره در خاموشی فرو رفت.

مرد سفیدپوش چند لحظه به تابلوی «پادشاه بی‌چهره» خیره ماند.

بعد با لحنی قاطع بیان کرد:

(درخواستت پذیرفته می‌شه.)

(از امشامگاه…)

(رها وارد مرحله‌ی ارزیابی می‌شه.)

(ولی…)

(فقط تو حق ارتباط باهاش رو داری.)

(هیچ عضو دیگه‌ای، بدون اجازه‌ی من، حق نزدیک شدن به اون رو نداره.)

رادمان سرش را خم کرد.

(متوجه شدم.)

مرد سفیدپوش ادامه داد:

(و یادت باشه…)

(اگه تا پایان این یک هفته، ثابت بشه قضاوتت اشتباه بوده…)

(پرونده‌ی رها برای همیشه بسته می‌شه.)

رادمان با اطمینان پاسخ داد:

(این اتفاق نمی‌افته.)

مرد سفیدپوش لبخند به‌شدت محوی زد.

(امیدوارم…)

(چون مسئولیت این انتخاب، کاملاً با توئه.)

رادمان نگاه کوتاهی به تابلوی «پادشاه بی‌چهره» انداخت.

بعد آرام جای گرفت.

در ذهنش فقط یک تصویر می‌چرخید…

دختری با پیراهن آبی روشن…

که هنوز نمی‌خبر داشت از همین لحظه، وارد خطرناک‌ترین بازی زیستن‌اش شده است.
.
.
بوی مرغِ زعفرانی تمام خانه را پر کرده بود.

نیلارا درِ فر را بست و ظرف را روی میز گذاشت.

اریو که از اتاق بیرون رسیده بود، همان‌جا کنار اُپن از حرکت ایستاد و چند لحظه فقط نگاهش کرد.

نیلارا بدون اینکه سر برگرداند، بیان کرد:

(این‌قدر زل نزن.)

اریو گوشه‌ی لبش را بالا داد.

(هنوزم متوجه می‌شی.)

(عادتت عوض نشده.)

نیلارا بشقاب‌ها را روی میز چید.

(بشین.)

(غذا سرد می‌شه.)

…

شام را تقریباً در خاموشی خوردند.

فقط گاهی درباره‌ی چند گزارش کاری یا وضعیت جست‌وجوی داریوش چند جمله رد و بدل می‌شد.

وقتی غذا تمام شد، نیلارا ظرف‌ها را داخل ماشین ظرف‌شویی گذاشت.

بعد دو فنجان چای ریخت.

یکی را مقابل اریو گذاشت و خودش هم روی مبل کنار پنجره قرار گرفت.

اریو هم کنارش نشسته بود.

صدای ملایم موسیقی از اسپیکر کوچک خانه پخش می‌شد.

چند دقیقه…

هیچ‌کدام حرفی نزدند.

اریو فنجانش را روی میز گذاشت.

نگاهش روی صورت نیلارا ثابت ماند.

نه به آرایش ساده‌اش…

نه به موهایی که حالا با مقلب همیشگی نیلارا فرق داشت.

انگار دنبال چیزی می‌گشت که دیگر وجود نداشت.

نیلارا بدون اینکه نگاهش کند، اظهار کرد:

(باز چیه؟)

اریو آه کوتاهی کشید.

(می‌دونی…)

(از رها خسته شدم.)

نیلارا این بار سرش را به سمت او چرخاند.

اریو ادامه داد:

(از این موها…)

(از این لباس‌ها…)

(از این صوتیی که مجبوری عوضش کنی…)

(از اینکه هر لحظه باید حواست باشه یه اشتباه نکنی…)

چند ثانیه خاموشی کرد.

بعد با تبسم تلخی گفت:

(قلبم برای چهره‌ی خودت تنگ شده.)

(برای نیلارا…)

(رئیس مافیایی که فقط با وارد شدنش، همه حساب کار کف دستشون می‌اومد.)

نگاه نیلارا آرام نرم شد.

اما چیزی ناضافه کرد.

اریو نگاهش را از او نگحرکت کرد.

(قلبم برای اون کت‌وشلوارهای مشکی‌ت تنگ شده…)

(برای موهای بلند مشکیت…)

(برای وقتی که بدون ترس، خودت بودی.)

لبخند خیلی محوی روی لب‌های نیلارا نشست.

(فکر نمی‌کردم این‌قدر حواست به جزئیات باشه.)

اریو با همان آهستهش جواب داد:

(وقتی چندین سال یه نفر رو دلبسته شده باشی…)

(جزئیات، اولین چیزیه که قلبت براش تنگ می‌شه.)

سکوت سنگینی بینشان قرار گرفت.

نیلارا نگاهش را از او گراهی شد.

چند لحظه به چراغ‌های شهر خیره ماند.

بعد، بی‌آنکه به اریو نگاه کند، آهسته سرش را روی شانه‌ی او گذاشت.

نه برای ابراز دلدادگی…

نه برای شکستن غرورش…

فقط چون برای چند دقیقه…

دلش می‌تمایل داشت مجدداً نیلارا باشد.

اریو تکان نخورد.

فقط به‌شدت آهسته بیان کرد:

(همین…)

(همین یه لحظه کافیه.)

(تا یادم بیاد هنوز پشت این چهره‌ی ساختگی…)

(نیلارای من زنده‌ست.)

نیلارا چشم‌هایش را بست.

اجازه داد خاموشی، به جای او حرف بزند