#پارت۲
از صوتی گریههای دوقلوها دیگه طاقتم طاق شده بود.
امیررضا که مدام توی تراس مشغول تلفن حرف زدن بود و نفس بیچاره، یکی رو شیر میداد و اون یکی رو روی پاهاش تکون میداد.
پوفی کشیدم و علی کوچولو رو از روی پای نفس برداشتم و بغلش کردم.
اول ساکت شد… ولی چند ثانیه بعد، انگار یه بمب منفجر شده باشه، دوباره صدای گریههاش کل اتاق رو پر کرد.
آروم تکونش میدادم و زیر لب مدام میگفتم:
ـ لالا… لالا… بخواب دیگه پسر خوب…
ولی انگار نه انگار!
دیگه حسابی کلافه شده بودم. توی اتاق قدم میزدم و علی رو آروم تکون میدادم و هر چند لحظه یه بار به نفس نگاه میکردم.
نفس بالاخره آروم نور رو کشیده کرد و روی تخت خوابوند.
یکی خوابید… حالا نوبت اون یکی بود.
بالاخره بعد از ده دقیقه، هر دو دوقلو آروم گرفتند و برج مجدداً توی سکوت فرو راهی شد.
نفس عمیقی کشیدم و خودم رو روی مبل پرت کردم که همون لحظه امیررضا از تراس وارد شد.
پوزخندی زدم و بیان کردم:
ـ نمیومدی دیگه!
خندید و کف دستهاش رو توی جیب شلوارش فرو کرد.
ـ فکرشو نمیکردم یه روزگار رئیس مافیا برای بچهم لالایی بخونه و بخوابونتش!
بالش رو برداشتم و محکم سمتش پرت کردم.
ـ بسیار بامزهای!
امیررضا لبخند زد و قبل از اینکه دوباره چیزی بگه، نفس اومد و خودش رو کنارم روی مبل ولو کرد.
با خستگی گفت:
ـ این همینجوریه! هر وقت این دوتا توله شروع میکنن به گریه، آقا یه کاری براش پیش میاد! یا تلفن، یا جلسه، یا یه کار ضروری… همیشه هم دقیقاً همون موقع!
امیررضا با گوش دادن حرفش جلو اومد و لپ نفس رو محکم بوسید.
بعد با قیافهای قلبخور و نمایشی بیان کرد:
ـ دلدادگیم… نداشتیمااا!
نفس «برو بابایی» اضافه کرد و رو به من کرد.
ـ نیلارا، ببخشید… تو هم اذیت شدی.
امیررضا پرید وسط حرفم و اضافه کرد:
ـ اشکال نداره، یه روزگار براش جبران میکنیم.
قلبم از حرفش گحرکت کرد.
جبران؟
چطور میتمایل داشتند جبران کنند؟
مگر اریو بود که بخواهم از او بچهای داشته باشم؟
تبسم کمرنگی زدم و چیزی نگفتم. نمیمیل داشتم حال خوبشان را خراب کنم، پس ترجیح دادم خاموشی کنم.
نفس که متوجه تغییر حالم شد، ناگهان گفت:
ـ راستی… بهت اضافه کرده بودم من و امیررضا چطور عاشق هم شدیم؟
مشتاقانه سر تکان دادم.
نفس لبخندی زد و شروع کرد:
ـ یه شب خیلی قلبم گراهی شده بود… از نبود مادرم، از پدری که ما رو فروخت و حتی از اینکه اگه تو نبودی، چی میشد…
چند لحظه مکث کرد.
ـ اون شامگاه حرکت کرده بودم دریاچه چیتگر و تقریباً تا ساعتای دو، سه شامگاه داشتم گریه میکردم. یهدفعه یه آقای خوشتیپ و دلپذیر اومد و اظهار کرد: «اینجا خطرناکه…»
تبسم روی لبش نشست.
ـ خلاصه، یه کم با هم حرف زدیم. هوا هم سرد بود، کتش رو درآورد و روی شونههام انداخت. یه مدت بعد دوستم اومد دنبالم که برگردم خونه، ولی اون آقای جذاب که از قضا امیررضا بود، کتش رو نگراهی شد و گفت: «مجدداً که متوجه شدمت، ازت میگیرم.»
خندید.
ـ روزگارا گذشت و گذشت تا اینکه امیررضا اومد توی شرکت و بار دیگر متوجه شدمش. بعدش هم قرار و این حرفا… و به بهونه همون کت، کمکم عاشق هم شدیم.
امیررضا که تا آن لحظه ساکت گوش میداد، با خنده اظهار کرد:
ـ قصه ما به سر رسید، کلاغه به خونش نرسید!
هر سه زدیم زیر خنده.
بعد از چند لحظه جویا شدم:
ـ یعنی از قبل همدیگه رو دیده بودین؟
امیررضا تبسم زد و نگاه مهربونی به نفس انداخت.
ـ آره.
تبسم زدم و از جا بلند شدم.
ـ خب، من برم. خیلی کار دارم.
نفس کف دست تکون داد.
ـ برو عزیزم، مواظب خودت باش.
با خنده گفتم:
ـ نگاه، والده سلطان!
───
از خونه بیرون اومدم و سوار ماشین شدم.
چند دقیقه بعد، درحالیکه خیابونهای شامگاه رو پشت سر میگذاشتم، دستم ناخودآگاه به سمت گردنبندم حرکت کرد.
آویز رو از زیر لباسم بیرون آوردم.
چند ثانیه بهش خیره شدم و بعد بوسهای آروم رویش کاشتم.
تبسم تلخی روی لبم جای گرفت.
آروم زیر لب زمزمه کردم:
«یار اگر نباشد، شامگاهم سحر نمیشود
قلب بیقرار من، دیگر خبر نمیشود…
رفتی و بعد تو، این شهر هم غریبه شد
بیتو هیچ جادهای مرا به خانه نمیبرد.»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن