مشکات به رنگ مشکی پارت ۳۱

چند تا قوطی و بطری نوشابه‌ی خالی از توی کوله‌ام درمی‌آورم،فلزشان زیر نور کمرنگ زمستان برق می‌زند،نه به‌شدت دور، نه بسیار نزدیک به خودمان، روی یک سنگ صاف چیدمشان… فاصله‌ای که نه ترسناک باشد، نه زیادی ساده.
برمی‌گردم سمت ساره.
_بیا اینجا
کنارم می‌ایستد، هنوز برق هیجان توی دیده‌هایش است.
_اول، باید یاد بگیری چطور فشنگ رو توی خشاب بذاری،اینجوری….
خشاب را بیرون می‌کشم، چند فشنگ داخلش است با دقت، یکی‌یکی، فشنگ‌ها را جا می‌اندازم…
_بعد، خشاب رو می‌ذاری سر جاش، باید صوتی (کلیک)بده… اینجوری….
خشاب را جا میزنم صوتی (کلیک) می‌آید…
_حالا، اسلحه‌ات رو می‌گیری جلوت،نه بسیار شل، نه اینقدر سفت که کف دستت بلرزه،یه حالت متعادل، بعد نگاه‌هات رو می‌بندی، نفس عمیق می‌کشی، و وقتی حس کردی آماده‌ای، دیده‌هات رو باز می‌کنی و روی هدف تمرکز می‌کنی، خیلی مهمه که تمرکز کنی،حتی اگه حس کردی خیلی عجله داری، وایسا، نفس بکش، بعد شلیک کن.
کمی عقب می‌روم‌.
_ امتحان کن،این اسلحه رو بگیر.
اسلحه تزئین‌شده شیوا را به سمت ساره می‌گیرم،
ساره با احتیاط اسلحه را میگیرد…از وزنش جا می‌خورد…
_چقدر سنگینه!
_عادت می‌کنی، اولش همه همین حس رو دارن.
اسلحه را به سمتی که بطری‌ها را چیده بودم، نشانه می‌گیرد، نفس عمیقی می‌کشد،نگاه‌هایش را می‌بندد و باز می‌کند.
_ تمرکز کن،چی می‌بینی؟
_یه عالمه بطری.
_فقط یکی رو انتخاب کن،اون بزرگه،اون ااما… فقط اونو ببین…
_دوباره نفس می‌کشد.
صوتی شلیک، توی هوای سرد می‌پیچد،تیر در هوا گم می‌شود.
_وای!
_اشکالی نداره،به‌شدت سریع زدی،باید یه کم صبر کنی،قبل از اینکه ماشه رو بکشی، یه لحظه مکث کن.
_یه بار تو بزن ببینم…
اسلحه ام را برمی‌دارم،با همان فاصله‌ی قبلی، روی بطری اول نشانه می‌گیرم،شلیک می‌کنم، آوای شلیک می‌آید و بطری اول با شدت به عقب پرت می‌شود و می‌شکند.
_خب توام که سریع زدی
می‌خندم _من به‌شدت وقته این کارو می‌کنم،بدنم عادت کرده… این بار عجله نکن اول ببین، بعد شلیک کن.
این بار محکم‌تر،مستقیم به بطری اول نشانه می‌گیرد نفس عمیقی می‌کشد،ماشه را می‌کشد،
صدای شلیک رسید،ولی بطری‌ها سر جاشان مانده اند، ناامیدانه نفسش را بیرون می‌دهد.
_بازم نشد
_اشکال نداره…وقتی باهاش کار می‌کنی فکر کن داری با یه موجود زنده سر و کله می‌زنی،باید باهاش دوست باشی.
این بار ساره کمی بیشتر وقت می‌گذارد،نفس عمیق می‌کشد، وقتی نگاه‌هایش را باز می‌کند، صورتش آرام‌تر است،انگشتش را روی ماشه می‌گذارد، این بار مکث می‌کند،و به ساکتی ماشه را فشار می‌دهد.
صدای شلیک می‌آید و بطری اول با چنان شدتی به عقب می‌افتد که به دومی هم می‌خورد و هر دو با صوتی بلندی می‌شکنند.
از خرسندی جیغ می‌کشد و اسلحه را بالا می‌برد.
_زدم! متوجه شدی؟ زدم!
لبخندی روی لبم می‌نشیند از مشاهده کردن مسروری‌اش، حس خوبی پیدا می‌کنم،انگار بخشی از اون هیجان و خوشحالی، به خودم هم منتقل شده
_آفرین،گفتم که می‌تونی.
چند بار دیگر تمرین کرد. چند تا بطری دیگر را هم زد. هر بار که موفق می‌شد، هیجانش بیشتر می‌شد. من هم خشاب را برایش عوض می‌کردم و دوباره آماده‌ی شلیک می‌شد.
وقتی حسابی خسته شد، اسلحه را زمین گذاشت و جای گرفت.
_آخیش، احساس می‌کنم سبک شدم، به‌شدت خوب بود.

مصمم شدیم به همان کافه ای برویم که اولین بار باهم رسیده بودیم…عطر قهوه و شیرینی بینی‌ام را نوازش می‌کند،آوای قهوه ساز و همهمه ی مشتریان فضا را پر کرده….
همان نوشیدنی خوش طعم قبلی را سفارش می‌دهیم.
سوالی که از صبح میتمایل داشتم بپرسم و هر بار پشیمان میشدم را می‌پرسم:از کیان خبر نداری؟
تبسم روی لبش می‌نشیند.
نه از اون روز که تو راهی شدی نمشاهده کردمش،فقط گاهی احوالم رو از سهیل میپرسه.
کمی‌کمث می‌کند و مجدداً ادامه می‌دهد:
_توام خبر نداری؟
سرم را پایین می‌اندازم.
_نه فقط بعضی وقت ها پیام میده آمار بهنامو می‌گیره،هنوز دنبال سوله ی چهارمه.
_دلت تنگ شده؟
تنگ شده بود، آنقدر که این روزگارها نفس کشیدن برایم سخت شده بود و اهالی خانه می‌اظهار کردند: از خونه ی کیان که برگشتی شامگاهیه افسرده ها شدی. عاشقی این چنین است؟
سرم را به نشانه ی مثبت تکان می‌دهم…ساره راز مگوی قلبم را می‌داند.
_می‌خوای بریم خونه اش؟
_به چه بهونه ای؟
با بی‌خیالی جواب می‌دهد:
_بهونه نمیخواد که میگیم اومدیم باهات چایی بخوریم.
اخم‌ می‌کنم_نه بابا پررو می‌شه.
زیر لب میغرد:شما دوتا جفتتون لجباز و مغرورین…اینجوری نمی‌شه،عاشقی و عاشقی که غرور نمی‌شناسه، مثلا همین احسان اگه یکم غرورش رو به من ترجیح میداد، الان باهم
نبودیم.
جرقه ای در ذهنم زده می‌شود و با کنجکاوی می‌گویم:تو قرار بود برای من داستان آشناییتون رو تعریف کنی!
جرعه ای از نوشیدنی اش می‌نوشد.
_طولانیه،حوصله ی شنیندنش رو داری؟
_من عاشق داستان های طولانی ام.
نفس عمیقی می‌کشد و لبخندش محو می‌شود…
_من و سهیل یه خواهر دیگه ام داشتیم، اسمش ثمین بود،با حسام داداش احسان،دوست شده بود،یه بار بابام تو خیابون مشاهده کردشون… بابای من خیلی آدم خشک و میتونم بگم مذهبیه، اصلا تو کتش نمیره دوست پسر و دوست دختر، خواهرم رو به باد کتک گراهی شد که تو هرزه ای و باید بگی اون پسره بیاد خاستگاری….ثمین فقط ۱۶ سالش بود. بابام مجبورشون کرد ازدواج کنن.سهیل مخالف سفت و سخت این ازدواج بود هر کاری کرد بابا جواب رد بده گوش نمیداد، میگفت بی حیثیت شده… همه میان به من میگن دخترت رو با این پسره متوجه شدیم، دیگه کسی سمتش نمیاد، عقیده اش اینطوری بود دیگه….. ثمین با کسی ازدواج کرد، که یه بیمار بود و هیچ علاقه ای به ثمین نداشت.حتی خونه هم اجاره نکرد و ثمین مجبور شد تو خونه ی مادر شوهرش حیات کنه.
دوسال گذشت و تو این دوسال ثمین خیلی کم می‌اومد خونه ی ما هروقت هم که می‌اومد یه جایی از بدنش کبود بود، ما می‌پرسیدیم شوهرت میزنتت؟میگفت نه افتادم.
یک روزگار پیش من اعتراف کرد،اظهار کرد مادرشوهرش بسیار اذیتش میکنه،همش با هم دعوا میکنن،هر اتفاقی هم می‌افته حسام طرف مولینش رو میگیره ومی‌افته رو سر ثمین و میزنتش…

دلم سنگین می‌شود،برای ثمینی که نمشاهده کرده بودمش…ولی زندگی نامه اش باعث شده،ساره ای که همواره لبخند بر لب داشت ،حالا اینطور بغض کند

_ یک بار که سهیل کبودی روی صورت ثمین رو دید،خون جلوی چشم هاش رو گرفت،راهی شد جلوی در خونشون تا میتونست حسام رو زد،به زور جداش کردن، بعد اون دیگه حسام اجازه نداد
ثمین بیاد خونمون….دیگه جواب تلفن هامون رو یکی در میون میداد، معلوم بود افسرده شده…تا یک روزگار…

چشم هایش را برای لحظه ای می‌بندد،آب دهانش را چند بار قورت می‌دهد،میفهمم که می خواهد بغضش را پایین دهد تا بتواند ادامه دهد.

_یک روزگار زنگ زدن بهمون اضافه کردن ثمین خودکشی کرده…قرص برنج خورده بود، رسیدیم بیمارستان التماس میکرد نجاتش بدن، میبیان کرد فقط میتمایل داشته حسام رو بترسونه،ولی دیگه دیر شده بود،خواهرم از کف دست راهی شد….

دیگر نمی‌تواند آن بغض را پایین دهد و قطره های اشک جاده خودشان را پیدا کرده اند،دیده های من هم پر می‌شود،کف دستان یخ زده اش را در کف دستانم می‌فشارم…اشک هایش را پاک می‌کند،با صوتی که سعی می‌کند لرزشش را کنترل کند ادامه می‌دهد:

_سهیل با بابام درگیر شد، می‌اظهار کرد اامان مقصر مرگ ثمین بابامه، راست هم می‌گفت…دیگه پاش رو تو خونه ی مولین بابام نذاشت.
احسان تو همه ی مراسم ها شرکت کرد،چند باری سهیل بیرونش می‌کرد، اما باز می‌اومد،‌عذرخواهی می‌کرد از طرف خانواده اش، یه بار اومد جلو با من صحبت کنه که یه سیلی محکم خوابوندم تو صورتش، اظهار کردم شماها خواهرم رو کشتین الان با چه رویی داری با من صحبت میکنی؟ یکی از دوستای احسان دوست من بود… یک سال حرکت کرد و اومد تا مارو باهم اوکی کنه.میاضافه کرد احسان وکیله، برای خودش تو برج خونه داره، اصلا حسابش از مامان و داداشش جداست‌،شامگاهیه اونا نیست،من جوابم یک کلمه بود:نه‌…
سهیل اضافه کرده بود اگه دور و اطراف خواهر من بپلکی میدم سرت رو ببرن، حتی یک بار به کیان بیان کرد چند تا آدم فرستادن برای ترسوندنش،ولی احسان بی خیال نمیشد، می‌بیان کرد هرجور شده من رو به کف دست میاره،یه روزگار به سرم زد برم باهاش دوست شم یه کاری کنم عاشق کشته مرده ام بشه، بعد ولش کنم،انتقام خواهرم رو از خانوادشون بگیرم،اولاش قصدم واقعا همین بود، اما احسان انقدر پسر آروم و با محبتی بود که به خودم اومدم متوجه شدم این منم که عاشق کشته مرده اش شدم ….سهیل هنوز نمیدونه، که اگه بدونه قشقرق به پا میکنه،قبل مرگ ثمین هم به‌شدت به من و ثمین وابسته بود، بعد مرگ ثمین انگار این وابستگی دو برابر شده،تا میرم خونه زنگ میزنه میگه تو اون خونه نمون، میترسه من رو هم از کف دست بده…الان هم که یکی دوماهه فهمیدم درگیر سرطان شدم…

تبسم تلخی می‌زند‌‌…تلخ تر از زهر..‌.

_احسان میگه میخوام بیام میل داشتگاری،میخوام مال من بشی، میگم من ممکنه تا چند ماه دیگه بیشتر زنده نباشم،گوشش بدهکار نیست که نیست…
از صنقلبی روبه رویش بلند می‌شوم و روی صنقلبی کنارش می‌نشینم،سرش را به سینه ام می‌چسبانم و بدون حرف اجازه می‌دهدم فقط اشک بریزد،بدون توجه به آدم هایی که نگاهمان میکنند.
……………

ویبره‌ی موبایل مثل موج کوتاهی از قلب تاریکی رد‌ می‌شود و به خوابم چنگ می‌زند.
با اخم و دیده‌های نیمه‌باز کف دستم را روی میز کنار تخت می‌کشم…در ذهنم جرقه ای میخورد کدام موبایل رو ویبره بود؟موبایلی که کیان به من داده بود…به آن موبایل فقط چه کسی تماس می‌گرفت؟کیان…
دلم یک ضرب جا ماند‌.
گلوی خشکم را صاف می‌کنم و جواب می‌دهم
_الو؟
صوتی کیان آن‌طرف خط، پر از نفس‌های تند و هیجان است
_مشکات! پیدا کردیم…سوله‌ی چهارم رو پیدا کردیم!
سر جایم می‌نشینم،خواب از سرم می‌پرد.
_جدی میگی؟
می‌خندد… از آن خنده‌هایی که فقط وقتی پیروزگار می‌شود می‌زند.
_آره، من الان تو یکی از سوله‌های خودمم با بچه‌ها،داریم تجهیزات آماده می‌کنیم بریم که هر چهار تا سوله رو خالی کنیم…برات لوکیشن می‌فرستم،بیا اینجا،دوست دارم تو هم تو این لحظه باشی… وسیله‌های ضروریت رو جمع کن بیار،دیگه به اون ویلا برنمی‌گردی،کار بهنام
تمومه.
“کار بهنام تمومه”
این جمله توی گوشم تکرار می‌شود..کار بهنام تمومه ،یعنی… تموم شد؟یعنی آزاد شدم؟
چند ثانیه فقط نفس می‌کشم…انگار بدنم جلوتر از ذهنم حرکت می‌کند… از تخت پایین می‌پرم
_دارم میام
اتاق نیمه‌تاریک است، چراغ را روشن نمی‌کنم، نمی‌خواهم کسی بفهمد بیدارم.
با کف دست‌های لرزان کیفم را از کمد بیرون می‌کشم و شروع می‌کنم به انداختن وسایل داخلش. شناسنامه،کارت‌ها،چند کف دست لباس ساده،دفترچه‌ی کوچکم.
هموقت ذهنم می‌دود….
دیگه لازم نیست هر شامگاه با اضطراب بخوابم؟
دیگه لازم نیست به مولین بگم خاله؟
دیگه لازم نیست نقش بازی کنم؟
خنده‌ای بی‌صوت روی لبم می‌نشیند.
شاید… شاید بتونم کنکور بدم…پزشک بشم..
شاید یه زندگی عادی داشته باشم..
شاید… کیان …ذهنم مکث می‌کند..نه، جلوتر نرو.
اسلحه‌ی خودم را از جای همیشگی‌اش برمی‌دارم و داخل کیف می‌گذارم،اسلحه‌ی شیوا را به‌آرامی از کشو بیرون می‌آورم،چند ثانیه در کف دستم نگهش می‌دارم
_تموم شد شیوا… واقعاً تموم شد.
آن را پشت کاپشنم جا می‌دهم.
ضربان دلم هنوز بالا است، از اتاق بیرون می‌زنم ویلا در خاموشی خوابیده ، هر قدم را حساب‌شده برمی‌دارم راهروی طولانی، مثل همیشه سرد و بی‌روح‌ است،ولی حتی سرمای آن هم نمی‌تواند از گرمای وجودم بکاهد.
موتورم را در حیاط می‌بینم با لبخند به سمتش می‌روم،لبام را روی بدنه ی مشکی براقش می‌گذارم،
_زودی میام می‌برمت ذغال مولین
برای آخرین بار برمی‌گردم و به ساختمان نگاه می‌کنم،چه شامگاه‌های وحشت ناکی توی همین دیوارها گذرانده بودم،چقدر از اینجا متنفرم.
_خداحافظ
از دیوار پشتی بالا می‌روم، کف کف دستم روی سیمان زبر کشیده می‌شود…
هوای شب خنک است،خیابان خلوت،چراغ‌ها زرد و کم‌جان…نفس عمیقی می‌کشم.
آزادی…
پاهایم روی زمین بند نمی‌شود. انگار سبک شده‌ام…انگار یک طناب نامرئی که سال‌ها دور سینه‌ام پیچیده بود پاره شده باشد.
چند دقیقه بعد چراغ‌های یک ماشین آهسته کنارم روشن می‌شود،شیشه پایین می‌آید.
به پیرمرد خواب آلود پشت فرمان تبسم میزنم.
_دربست؟
فقط سرتکان می‌دهد، تند اطراف را نگاه می‌کنم هیچ‌کس نیست..
سوار‌ می‌شوم و کیف را محکم بغل می‌گیرم، هنوز حواسم به آینه‌ها و پشت سرم هست،عادت کرده ام همواره مراقب باشم.
ماشین حرکت می‌کند،به سمت آدرسی که به راننده می‌دهم.
سرم را به شیشه تکیه می‌دهم، دلم هنوز شتاب‌زده می‌زند.
کار بهنام تمومه
تبسم می‌زنم……
خیابان‌ها در ذهنم محو شده اند، تمام مسیر را غرق در تصویرهایی بودم که سال‌ها برایم ممنوعه بود.
تصویر پزشکی که روپوش سفید به تن دارد، و زیستن‌ای که در آن سایه‌ی بهنام وجود ندارد. آن‌قدر در این رویاها غرق بودم که وقتی راننده بیان کرد «خانم، رسیدیم» انگار از خوابی عمیق پریدم.
مقابلم تنها یک سوله با در آهنی قرمز است که زیر نور کم‌جان یک لامپِ تک‌افتاده روشن شده پیاده می‌شوم،فضای اطراف سنگین است،با تپش دلی که حالا به دهانم رسیده، دستگیره را فشار می‌دهم.
با دیدن صحنه‌ی داخل، نفس در سینه‌ام حبس می‌شود،ده‌ها مرد مسلح،در حال چک کردن اسلحه و بستن خشاب‌ها بودند. این ارتش کیان است؟ قدرت پشت سر او برای نابودیِ بهنام؟
کیان را می‌بینم که از میان جمعیت به سمتم می‌آید، صورتش برافروخته است، ولی لبخندی روی لب دارد که ابداً ندیده بودم، تبسمی از جنس پیروزی و رهایی.
برای لحظه‌ای دلم می‌تمایل داشت بدوم و در آغوشش بگیرم،و با هم این پیروزگاری را جشن بگیریم، ولی غرور و محیط سفت و سخت سد راهم می‌شود…
فقط با صوتی ضعیفی می‌گویم:سلام
کیان با همان لبخند جواب سلامم را می‌دهد: _متوجه شدی شد مشکات؟ دیدی تونستیم؟
می‌تمایل داشتم بپرسم:مامانم چی؟کی او را از جهنم بیرون می‌آوریم که موبایل در جیبم می‌لرزد، موبایلی که فقط کیان شماره‌اش را دارد.
با استرسی که به‌یک‌باره مثل سم در رگ‌هایم پخش می‌شود گوشی را درمی‌آورم.
کیان با نگاهی که کم‌کم سرد می‌شد،می‌گوید:این همون موبایلی که بهت دادم؟
با آوای لرزان جواب می‌دهم: آره
نگاه هایش عجیب است،این حالت نگاهش را دوست ندارم
مگه کسی شماره‌اش رو داره؟
_نه… به خدا نه
_جواب بده، بذار رو اسپیکر
انگشتم را روی صفحه می‌کشم و صدای امید در سوله می‌پیچد: مشکات عزیزم، رسیدی؟ نرو داخل، ما داریم میایم، بذار با هم بریم، خطرناکه!
جهان دور سرم می‌چرخد… عزیزم؟ امید؟ او هرگز مرا این‌طور آوا نمی‌کرد.
این یک تله است،یک بازی کثیف که من قربانی‌اش هستم