چراغها خاموش است و اتاق فقط با نور کمرنگی که از پشت پردهها رد میشد،روشن مانده
سایهی شاخههای درخت روی تک دیوار اتاق افتاده و با تکان باد آرام حرکت میکند،انگار چیزی بیصوت از کنارمان رد میشود و مجدداً برمیگردد،
من روی تخت دراز کشیده ام و کیان پایین، روی تشکی که برای خودش انداخته.
نمیدانم این جابهجایی از عمد است یا نه فقط میدانم از وقتی وارد اتاق شده ایم، همهچیز زیادی ساکت است،زیادی ساکت، آنقدر ساکت که هر فکری در سرم بلندتر از حد معمول متوجه شده میشود.
فردا باید برگردم،برگردم به خانهی بهنام.
به همان منزلای که هیچوقت برایم منزل نبود
و عجیب است که حالا، در آستانهی برگشتن، قلبم برای جایی گحرکت کرده که با اجبار واردش شده ام،
کف دستم را روی شکمم میگذارم و به سقف خیره میشوم،دیده بستن فایدهای ندارد،هر بار که پلکهایم را روی هم میگذارم، یا صورت نیکو جلوی دیدهم میآید، یا اسم رویا در سرم میپیچد، یا فردا را تصور میکنم که دوباره تحویلم میدهند به بهنام، انگار شیئی هستم که موقت جابهجا شده و حالا باید برگردانده شود سر جای اصلیاش.
بیآنکه نگاهم را از سقف بردارم، آرام میگویم:
_به نظرت میشه؟
چند ثانیه سکوت،بعد صدای کیان از پایین تخت میآید
_چی؟
لبهایم را روی هم فشار میدهم
_اینکه یه روزگار بهنامو زمین بزنی… اینکه واقعاً دیگه بهنام نباشه
این بار مکثش کوتاهتر است
_بهنام همین الانش هم تقریباً نابود شده،همهی مشتریهای بزرگش رو از دست داده،فقط مونده سولههاش
آوایش مثل همیشه صاف و بیلرزش است،
جوری دربارهی سقوط بهنام حرف میزند که انگار دارد از یک برنامهی از قبل چیده شده گزارش میدهد، نه از نابودی یک آدم، البته بهنام برای من هیچوقت فقط “یک آدم” نبود،بیشتر شامگاهیه سایهای بود که روی زندگی همهمان افتاده ،سایهای که هرجا میرفتی، باز هم هممسیرت میوارد شد.
بهآرامی میگویم_به نظرم تنها کسی که میتونه پوز بهنامو بمالونه به خاک، تویی
حرفم که تمام شد، خودم هم از صراحتش جا خوردم
_وقتی آزاد شدی میخوای چیکار کنی؟
اینبار من مکث میکنم
آزاد شدی،چه کلمهی عجیبی،آنقدر دور، آنقدر دستنیافتنی،من تاریکترین جاهای ذهنم هم رویاهایی داشتم که هنوز کامل نمرده بودند.
تبسم بهشدت کمرنگی روی لبم مینشیند
_بسیار رویاها دارم….مثلا ااماش اینه که کنکور بدم برم دانشگاه….میخوام پزشک بشم.
این یکی را همیشگی با اطمینان میگویم،ساده نیست ولی رویایم از بچگیست
_دوره ی پرستاری ام چراکه پزشکی دوست داشتی گذروندی؟
_آره
به بازویش اشاره میکند
_کارت هم خوبه معلومه استعدادش رو داری،تو برای آدم بهنام بودن زاده نشدی
_اوهوم،چیزی بوده که به اجبار توش قرار گحرکت کردم
_فرداشامگاه این موقع خونه ی بهنامی
نمیدانم چرا همین جمله، سادهتر از هر تهمشاهده کردی، قلبم را میفشارد
دیدههایم را میبندم
_آره
سعی میکنم لحنم عادی باشد_تو انباریام احتمالاً
_چرا؟ تو که کار اشتباهی نکردی
پوزخند تلخی میزنم
این جمله را فقط کسی میگوید که بهنام را از بیرون میشناسد، نه از داخل خونه
سرم را کمی به سمت لبهی تخت برمیگردانم، انگار با تاریکی حرف میزنم
_از نظر بهنام، حتی اگه به یه لیوان پات بخوره بشکنه، کار اشتباهی انجام دادی و باید تنبیه بشی.
هر کلمه که از دهانم بیرون میآید، انگار گوشهای از سالها ترس را بیرون میکشد
_از نظرش نقشهی من باید بینقص انجام میشده، باید میاومدم تو واحد تو، و تو منو میکشتی
واقعیت وقتی قد بلند اضافه کرده میشود،هولناک تراست
_مطمئنم تا حالا پدر بچه هارو درآورده، فردا دیگه نوبت منه
_نمیترسی؟
سؤالش ساده است، اما جوابش ساده نیست
میترسم
از بهنام
از فردا
از انباری
از درد
از اینکه لو بروم
از اینکه شکست بخورم
از اینکه دیگر جاده برگشتی نماند
و بدتر از همه، از اینکه به کیان بیشتر از چیزی که باید، تکیه کنم.
اما هیچکدام را نمیگویم
تبسم بهشدت کمرنگی میزنم و نگاههایم را به تاریکی میدوزم
_نه… احساس میکنم یکم پشتم گرمه…با وجود تو
همین که جمله از دهانم بیرون رسید، قلبم ریخت
خودم را لعنت میکنم
چرا باید این را میبیان کردم؟ چرا باید میگذاشتم بفهمد بودنش برایم فرق دارد؟
برای فرار از سنگینی جملهام،بهسرعت میخندم خندهای که بیشتر به ادا درآوردن شامگاهیه است تا خنده
_البته اگه رعد و برق نزنه نمیترسم
_وقتی رعد و برق میزنه، پیش کی میری؟
_خاله مریم. سرآشپز ویلا
تصویر زن گرم و مهربانی در سرم شکل گحرکت کرد که در آشپزمنزل همیشگی بوی دارچین و پیاز داغ و چای تازه میداد،کسی که وقتی آسمان میغرید، بدون سؤال جا برایم باز میکرد،انگار ترس من چیز شرمآوری نبود،چقدر قلبم برایش تنگ شده
به سقف خیره ماندهام و سعی میکنم نفسم را آهسته کنم
(با وجود تو)
جملهی خودم هنوز در گوشم است،مثل اعترافی که نباید میکردم،من باید حواسم را جمع کنم
باید یادم بماند این نزدیکی موقتی است،فردا من میروم و او میماند.
من برمیگردم به خونهی بهنام، به نقش تازهام، به ترس همیشگیام
بدون اینکه پایین را نگاه کنم، آرام میگویم:
_کیان؟
_هوم؟
صدایش خوابآلود نیست،انگار او هم مثل من با فکرهای خودش درگیر است.
_فردا… همهچی درست پیش میره؟
_اگه طبق چیزی که گفتیم پیش بری، آره
منظقی بود، دقیق بود،شبیه خودش
بعد از چند ثانیه، خودش ملایم اضافه میکند:
_نمیذارم اتفاقی برات بیفته
دیدههایم را باز میکنم
سقف همان سقف است
تاریکی همان تاریکی
فردا هم سر جایش است
اما این یک جمله، بیاجازه، جایی درونم قرار گرفت که نباید میجای گرفت،نفسم را آهسته بیرون میدهم و صورتم را به سمت دیوار برمیگردانم تا اگر نگاهم میکند، چیزی از صورتم نخواند،نباید به این جمله قلب ببندم نباید به هیچچیزش قلب ببندم
زیرا بعضی آدمها، حتی اگر پناهت باشند،باز هم جای امنی برای عاشق شدن نیسشتابزده،و من، در این اتاق تاریک، در شامگاهی که بوی جدایی میدهد، بیشتر از همیشه میفهمم که باید حواسم به قلبم باشد،زیرا فردا قرار است برگردم به جهنم،و تنها چیزی که میتواند از خود جهنم خطرناکتر باشد،
این است که دلم را همین جا، کنار مردی بگذارم که نمیدانم قرار است نجاتم بدهد یا نابودم کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن