#از زبان مهراد
نگاهی به خونه انداختم ، خونه ای که بی غزال بیشتر به قبرستان شبیه بود
خونه ای که دختر سرکش و زیبایش را از کف دست داده بود .
اگه برنگرده چی ؟
اگه وابسته بشه بهشون چی ؟
چمیدونم مگه نمیگن خون ، خون رو میکشه ؟؟؟
امکان داره ؟
نه از غزال برنمیاد
+ تو این دنیا هرچیزی از هرکسی برمیاد .
تلنگری به افکار نابسولینم زدم :
غزال هرکسی نیست ، اون خواهر منه
با صدای پیامک ، بی حوصله موبایلم رو برداشتم
با مشاهده کردن اسم ماکان کمی آهستهش گرفتم . برادرم بود تو تمام این سال ها … برادری که طعم داشتنش رو نچشیدم .
از دار دنیا فقط خواهری بود که تمام جهانیم بود و اکنون …
پیامش رو خوندم :
پایه ای فردا با بچه ها بریم کوه ؟
فکر بدی نبود برای خارج شدن از این کالبد تنهایی .
جواب دادم : آره اوکیه .
پیامک دیگرش روی صفحه آمد : راستی ، برا مسیریان نور که پایه ای
– مگه میشه نباشم ؟
تو جونت بره این سفرت کنسل نمیشه
ببین فردا باید بیای تا بتونیم برنامه ریزی بکنیم .
بالاخره تو مسئول بسیجی
– باشه ، فقط بیزحمت با حاج عبدالله هادیان هماهنگ کن
حله داداش ، یا علی
– علی یارت .
بلافاصله فکری به ذهنم رسید
غزال عاشق سفر مسیریان نور بود ولی سال های قبل ، با توجه به اصرار و گریه زاری های مداومش ، اجازه نمیدادم همجادهم بیاد
خب دلیل منطقی هم داشتم ، آب و هوا و سختی های سفر کار هرکسی نبود . اما الان … خب .. اوضاع چه فرقی کرده ؟ غزال هنوز بچه است ؟
نه … آره .. نمیدونم
اما خب با این سفر یک هفته ای دور میماند از کسانی که چشم مشاهده کردنشان را نداشتم .
و من از کی اینقدر خودخواه شده بودم ؟
خودم را اینگونه قانع کردم :
خب طبیعی ست انسان برای چیز های مورد علاقه اش خودخواه میشود .
قبل از اینکه شماره اش رو بگیرم منصرف شدم : من نمیتونم این رو عوض کنم که اونها خانواده واقعی خواهرم هستن .
اما خب ، با این سفر کوتاه که حقی ضایع نمیشه ، میشه ؟
با سرعت میگ میگ تماس رو وصل کردم که مبادا فکر های جدید به ذهنم برسه و منصرفم کنه …
با اامان بوق خوردن جواب داد
الو سلام مهراد
– سلام ، دختر بی معحرکت کرد
داداش هنوز یه روزم نشده که رفتما
با حرص ساختگی بیان کردم : اِ ؟ خب منم نمیگم واسه چی زنگ زدم
– داداش اذیت نکن دیگه ، چیکارم داشتی ؟
اینجوری نمیگم که …
– مهرااااااااد
خب ، دلم به رحم اومد .
– مگه تو هم دل داری ؟
نه پس ، فقط تو داری .
اصن قطع کن منصرف شدم ، من بدبختو بگو که میخواستم ببرمت سفر .
– ها ؟ چی میگی تو ؟
هیچی ، فقط یادمه یه خواهر کوچولو داشتم که هرسال آویزونم میشد ببرمش یه جایی …
جیغش ، حرفمو برید : جادهیان نور ؟ شلمچه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
سرفه ای کردم : البته اگه بخوای
– وای داداش ، بهشدت خوبی ،
خیلی ماهی ، خیلی جیگرییییییییی
بعدش بی هیچ حرفی تلفن رو قطع کرد .
رفتم سر کمد لباسیم و یه شلوار جین سورمه ای پوشیدم و تیشرت سفیدم حسابی عضله های بازوم رو به نمایش میذاشت .
بند کفش های آدیداس سفیدم رو بستم و سوار ماشین شدم .
صوتی زنگ گوشیم کشیده شد بدون چشم دوختن به اسم تماسو وصل کردم و صدای غزال تو ماشین پیچید :
سلام داداش
– سلام ، جونم کاری داری ؟
میگم ، میشه زهرا هم بیاد ؟
– آره مشکلی نی توهم تنها نیستی دیگه ، البته باید فرم رو پر کنه رفیقت
خب اوکی خداحافظی
– خداحافظ
ماشین رو پارک کردم و وارد مسجد شدم .
صوتی جیغ و داد های دخترونه ای کل مسجد رو برداشته بود .
سریع حرکت کردم تو پایگاه و با دیدن علیرضایی که از شدت خشم میلرزید و دختری که منبع آوا بود با تعجب اضافه کردم : چه خبره اینجا ؟ کل مسجد داره میلرزه از داد و بیدادتون
دختره که وضعیت حجابی خیلی بدی داشت گفت : از این برادر مزخرف بسیجیتون بپرسید
با خونسردی بیان کردم : سلام خانم
خب خودتون بفرمایید ، چیشده ؟
– هیچی این آقای محترم میگه من نمیتونم برم مسیریان نور
با تعجب به علیرضا اظهار کردم : چرا نمیتونن ؟ ما که هنوز ظرفیت داریم
علیرضا با بهت خیره ام شد : داداش شما یه نگاهی به تیپ این خانوم بکن
ایشون با این وضع پاشه بیاد شلمچه که تن هرچی شهیده تو گور میلرزونه
زودتر از دختره جواب دادم : علی جان ما تو فرم ننوشته بودیم که فقط خواهران بسیجی واجد شرایط هستن
همه میتونن شرکت کنن برادر من .
دختره با تبسم پیروزگارمندانه ای نگاه میکرد که بی تفاوت رد شدم و رفتم تو حیاط .
#از زبان غزال
بعد از شنیدن این حرف مهراد حرکت کردم سر میز و با شادی رو به ماهان گفتم : من قراره چند روزگار دیگه برم مسیریان نور
قاشق ذرت تو کف دستش خشک شد
رو به نغمه خانوم اظهار کردم : وای هنوز باورم نمیشه مهراد اجازه داده برم .
ماهان : غزال قرار بود تو پیش ما بمونی
– همش یه هفتس . این سفر سالی یه باره ، اما خب فرصت زیاده بیام پیشتون .
با چیزی که اظهار کرد رسما خشک شدم :
پس من و مارال هم میایم
– ها ؟
واضح نبود جملم ؟
کمی از شک در اومدم و اظهار کردم : اوکی ، با مهراد هماهنگ میکنم .
و همونطور که گوشیمو میزاشتم تو کیفم اظهار کردم : بریم دیگه ؟
نغمه خانم : بریم عزیزم .
خیلی برام سخت بود بهش بگم مادر
اصن نمیتونستم کسی رو بجز مولین آسیه رو با این اسم صدا کنم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن