مغزم از کار افتاده بود و چیزی به ذهنم نمیرسید تا بگم.
نه میتونستم از خودم دفاع کنم ،نه از توماج ،نه حتی از بچه ای که قول داده بودم مراقبش باشم.
بی حواس لب زدم:
-اما من شوهر کسی رو ندزدیدم
جوری غصه دار به نظر میرسید که اوضاع روحی و فکریم بیشتر بهم میریخت، بعد از اون همه بلا فکر میکردم همه چیز درست میشه.
فکر میکردم خدا به اون بچه رحم میکنه و میذاره طعم خوشامگاهختی رو بدیده .
با صدای آنا سرم رو بالا گرفتم و به دیدهای عسلیش خیره شدم:
-لطفا از زیستنم برو بیرون
من مثل شما شرقیا با زن دیگه کنار نمیام
بچم…بچم چند روز دیگه به دنیا میاد و اگه نمیاومدم ایران تنهایی باید زایمان میکردم
زنگ خطر ها قد بلند تر به گوشم میرسید.
یعنی توماج میتمایل داشت چند روز دیگه پدر بشه و با اون زن میرفت بیمارستان؟
شاید همین من رو به خودم اورد،لگدی که طفلم توی شکمم کوبید و بهم یادآوری کرد توماج چقدر برای به کف دست آوردنم جنگیده.
حالا چطور میتونستم قبول کنم تقدیمش کنم به زن دیگه ای.
خودم رو عقب کشیدم و با پرخاش اظهار کردم:
-از خونهم برو بیرون
من اول باید با توماج حرف بزنم
توماج باید توضیح میداد چطور وقتی آنا توی زیستنش بود برای من جنگید تا به کف دستم بیاره.
چطور بهم قبولوند که محبت اول و آخرش هستم و من به پاکی عشقش ایمان آوردم.
چطور شد تنها ناجی حیاتم.
یهو یه چیزی ته مغزم جرقه زد.
هر مرد دیگه ای وضعیت من رو میدید قلبش برام میسوخت.
حالا حسش رو ترحم میمتوجه شدم، نه عشق.
همین فکر قلبم رو از کار مینداخت .
آنا که عصبیتم رو متوجه شد دستم رو گراهی شد و بیان کرد:
-به توماج چی میخوای بگی؟
میخوای وادارش کنی بین من و تو یکی رو انتخاب کنه؟
دقیقا نمیدونستم چی میخوام،فقط میخواستم باهاش حرف بزنم.
سکوتم رو که مشاهده کرد خودش رو جلو کشید و وادارم کرد بهش نگاه کنم.
نفس عمیقی کشید و گفت:
-من و تو اول باید مشکل و بین خودمون حل کنیم
معلومه که توماج تو رو هم میخواد والا عقدت نمیکرد
من آدمی نیستم که خیانت رو ببخشم
اما به خاطر بچم تا اینجا اومدم تا باهات حرف بزنم
میدرک کردم ازم چی میخواد،میتمایل داشت خودم مسالمت آمیز از زیستن شون بیرون برم.
اونم منی که اونقدر ضعیف و ناتوان بودم که حتی نمیتونستم تا سر خیابون برم.
تنها زندگی کردن با یه بچه پیشکش.
عصبانی و ناامید بودم،حس کسی رو داشتم که بهش خیانت شده.
توماج رو دوست داشتم اما حالا به دلدادگیش شک کرده و سردرگم و گیج به نظر میرسیدم.
با اعصابی که هر لحظه خرد تر میشد از جام بلند شدم و گفتم:
-از خونه من برو بیرون
هر مشکلی هم داری با توماج حل کن
منم شامگاه باهاش حرف میزنم تا خودش تصمیم بگیره
انابل با اون شکم بزرگ به سختی از جاش کشیده شد و دستم رو بزور گراهی شد و اظهار کرد:
-بذار اول خودمون به نتیجه برسیم
ممکنه توماج با پنهون کاری که کرده هر دو نفرمون رو بخواد
یعنی تو با دو زنه بودنش مشک نداری؟
-فعلا برو…من الان اینقدر گیجم که نمیدونم باید چکار کنم
دختری مثل من که هیچ حامی ای نداشت و از بچگی زده بودن توی سرش بهتر از اون نمیشد.
نه قدرت تصمیم گیری داشتم،نه اعتماد به نفس.
اما همینکه با انابل حرف میزدم و گریه نمیکردم و نمیهراسیدم یعنی یه قدم برداشته بودم برای تغییر.
آنا کیفش رو برداشت و گفت:
-من فرصت زیادی ندارم
ولی اومدم که تکلیف خودم و مشخص کنم
فردا بعد از ظهر بازم میام که با هم حرف بزنیم
با رفتن انابل همون یه ذره خودداری هم که داشتم تموم شد و روی مبل وا راهی شدم.
بغضم با صدا توی خاموشی خونه شکست و هق هقم قد بلند شد.
سعی میکردم قوی به نظر برسم اما نمیشد.
من طاقت هوو رو نداشتم.
نمیتونستم تصور کنم توماج با زن دیگه ای شامگاه رو صبح کنه.
اصلا نمیدونستم حالا بدون توماج چطور باید زندگیکنم.
بلد نبودم روی پاهای خودم وایسم.
بلد نبود قوی باشم.
اگه کف دست توماج رو ول میکردم غرق میشدم.
با صوتی ماشین متوجه شدم توماج برگشته.
فورا از جام بلند شدم و به طرف سرویس اتاق مون حرکت کردم.
نمیخواستم من رو توی اون حال و روزگار ببینه اما وقتی پیدام کرد که جلوی آیینه سرویس سعی میکردم گریه م رو کنترل کنم.
با دلواپسی از پشت بغلم کرد.
دستای بزرگش رو مثل پیچک دور تنم پیچید و روی موهام رو بوسید.
آواش از شدت دلواپسی خش برداشته بود:
-چرا گریه میکنی؟
دو ساعت نبودم با خودت چکار کردی؟
اگه حالت بده ببرمت دکتر؟
حالا که توی بغلش بودم بغضم سنگین تر شده و قلبم میخواست انابل فقط یه خواب بد باشه.
گریه م که شمتوجه شد تر شد کف دستاش رو بیشتر دورم پیچید و تنم رو محکم تر با خودش فشار داد.
سرش رو پایین آورد و کنار گوشم پچ زد:
-دختر کوچولوی من چی شد؟
چرا اینجوری گریه میکنی قربون چشات؟
میخوای توماج و دیوونه کنی؟
نمیدونستم بهش چی بگم.
این دلدادگیی که ازش میگراهی شدم رو نمیتونست به انابل هم بده.
حسادت داشت خفه م میکرد.
یعنی اونم همینجوری بغل کرده بود؟
اینجوری زیر گوشش قربون صدقه ش میرفت؟
با اون صوتی خشدار و مردونه بهش میبیان کرد دختر کوچولو؟
سرم رو به سرش تکیه دادم و سعی کردم اروم باشم،داشتم دق میکردم.
لب هاش رو به لاله گوشم چسبوند و گفت:
-نمیخوای بهم بگی چی شده فدای بغض کردنت؟
بی نفس بودم و گریه م بند نمیاومد،روی لب هام رو که از اشک خیس شده بود لب کشیدم و اظهار کردم:
-قلبم …تنگ شده…
قلبم میمیل داشت…مامان و بابام دوستم داشتن
روزگار زایمانم …هیچ کس و ندارم توماج
خیلی تنهام
دروغ نمیاظهار کردم.
قلبم تنگ شده بود.
احساس تنهایی میکردم و انگار یه گوشه قلبم جاش با هیچی پر نمیشد.
ولی چرا بهش راستش رو نمیاضافه کردم؟
اینو خوب میدونستم.
نمیمیل داشتم توی عمل انجام شده قرار بگیره.
نمیمیل داشتم فکر کنه مچش رو گرفتم و بهم دروغ بگه.
داشتم برای خودم زمان میخریدم که بتونم این مشکل رو اول با خودم حل کنم.
توماج نفس عمیقی توی موهام کشید و بیان کرد:
-خودم میشم همه کس و کارت
خودم میشم پدر و مادرت
بخدا وقتی اینجوری اشک میریزی عقلم و از دست میدم
من تحمل هر چیزی رو دارم جز گریه های تورو
دلم کند میزد،چطور باور میکردم که انابل رو هم دوست داره.
شقیقه م رو محکم تر بوسید و گفت:
-بپوش ببرمت بیرون
خیلی وقته تو خونه ای دلت تنگ شده
بدو قربونت …لباس بپوش بریم
اشکام رو پاک کردم و در حالیکه نفس نداشتم بیان کردم:
-ولی تو تازه اومدی…خسته ای…شام…
-میریم بیرون یه چیزی میخوریم
بارونم میاد…آروم میریم خانوم توت فرنگی اذیت نشه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن