وایستا ببینم تا جایی که یادمه صورتش صاف بود ولی حالا این ته ریش های نا منظم چیه…. اصلا من چم شده و کجام….
توی همین فکرا بودم که یه طرف صورتم سوخت و هم زمان صوتی زنعمو و عمه ناهید به گوشم خورد که عمو نادرو با وحشت آوا زدن…
الان دقیقا چی شد؟………..
عمو منو زد؟…..
سرمو به سمت عمو نادر بردم…برآشفته بود… بهشدت خشمگین…
ـ می دونی چی به سرم آوردی دختر؟ می دونی تو این سه روزگار چی کشیدم؟
می دونی چقدر قلبم میخواد بزنم سیاه و کبودت کنم؟
دآخه لامصب ناظهار کردی که دل بی صاب من چه به روزش مبیاد…
نبیان کردی که این عموت با دیدن حالت دیوونه میشه…
با زار زدنت… ناله زدنت… از دنیا سیر میشه…. ؟
دختر ه چه به روزگارت اومده…. چی کار کردی با خودت…
۳ روزگار مثله میت افتادی روی این تخت… شوک عصبی بهت کف دست داده بود…
مهرا به ولای علی اگه زبون باز نکنی و نگی چته چشمامو میبندم تا جایی که جا داشته باشی میزنمت…
توی شوک حرفهای عمو بودم.. من سه روز بی هوش شدم…
یعنی سه روزگار توی بیمارستان بودم…
این یعنی حالم بسیار خرابه… بهشدت داغونِ…
آب دهنمو قورت دادم. عمو بدجور بهم ریخته بود…
بی فکریهای من اونو به این روز انداخنه بود…
الان باید چی بگم… باید وقت بخرم.. باید یه چیزی بگم که فعلا آروم شه…
با یه تبسم نیمه جون شروع کردم به حرف زدن:
ـ عمو الهی قربونت برم.. ببخش.. میدونم با کارام زجرت دادم… عصبیت کردم..
ولی کف دست خودم نبود.. خسته شدم. دیگه تحمل نداشتم…
قلبم یکی رو میتمایل داشت که مثل بابام باشه.. مثل مولین مهربون باشه…
همه ی بغض و دق و قلبیمو سر شما خالی کردم… عمو بهم فرصت بده..
میگم همه چیزو میگم… فقط الان نه…. عمو به خدا قصدم ناراحتیت نبود….
حالا به جای اون لبخند که اول روی صورتم بود اشکام جاشو پر کرده بود….
دیدهای عمو حلقه زده بود.. معلوم بود داره خیلی خودشو کنترال میکنه تا گریش نگیره…قد بلند شدو روی سرمو بوسیدو گفت:
ـ مهرای مهرداد روی دیدهام جا داره… این که دلت یکی رو می میل داشت مثل بابات باشه بعد اومدی پیش من.. یعنی قلبت منو مثه بابات میدونه… توهم مهرای مهردادی هم مهرای نادر…پس مهرای نادر استراحت کن تا به وقتش….
سرشو بلند کرد. قطره ی لجباز بالاخره از نگاهاش چکید ولی نذاشت ادامه پیدا کنه سریع پاکشون کردو از اتاق رفت بیرون…. با نگاهام هممسیرش شدم…
عمه ناهید زنعمو اومدن پیشم. اصلا حوصله ی صحبت کردن باهاشون رو نداشتم..
دلم سکوت میتمایل داشت….
میتمایل داشتم ببینم چی باید می گفتم…
قلبم میمیل داشت بدونم چه دلیلی بیارم تا عمو قبول کنه و دلیل ین حرکت کردارا موجه باشه…
دو ساعتی میشد که از به هوش اومدنم میگذشت… توی این دوساعت بابازرگ و خاله هام و دایی. خلاصه همه ی فک و فامیل نزدیکم پیشم اومدنو خبرم رو گراهی شدند…
جالب بود که ساعت ملاقات هم نبود ولی همشون بهشدت راحت می اومدن داخل…!
فقط تو این بین صدرا نبود… دلم میخواست پیشم باشه.
بالاخره عموم بعد از خداحافطی همه اومد پیشم…
ـ عمو ، صدرا کجاست؟ نیومد پیشم.
ـ دختره خوب. بنده خدا توی این سه روزگار پا به پای من اینجا بود.. چنذ بار فقط با پرستار به خاطر طرز رسیدگیشون به تو درگیر شد…دفعه ی آخرم هم با نگهبانی درگیر شد که باعث شد دیگه بهش اجازه ی ورود به بیمارستانو ندن…
ـ نه.. چرا؟ ای بابا این پسر هم نمی تونه مثل ادمیزاد حرکت کردار کنه؟
ـ بله .به هخاطر جنابعالی شد دیگه. حالا ولش کن. قراره بهت زنگ بزنه.. فک کنم از خستگی مثل جنازه افتاده
ـآخی …. البته وظیفش بوده.. یه دونه مهرا که بیشتر توی جهان نیست..
ـ شک نکن. یه دختر که بی همتاست… یه دختر که دلش مثل یه دریاست… بزرگ.. صاف..
یه دختر پاک و معصوم که پاکیش رو می تونی از چشماش بخونی…
یه مهرا که توی جهان تکه…
جمله های عمو مثل پتک به سرم میخورد…
فکر میکرد که پاکم…. معصومم……
نگاهام اشکی شد.
یعنی اشکای لعنتی منتظر فرصت بودن تا خودی نشون بدن….
عمو اومد بالای سرم رو بوسید و اضافه کرد:
ـ دختر گل من… نمیخوای شروع کنب بگی؟ دل عمو دیگه طاقت نداره این همه غمو توی دیدهات ببینه..
ـ عمو تنهام.. بسیار تنهام… این مدت فقط داشتم خودمو گول میزدم…
خودمو الکی امیدوار میکردم… عمو جون تنهایی بهم فشار آورده..
اینکه بی کسم و کسی رو ندارم… اینکه تکیه گاهی ندارم که بهش تکیه کنم..
اینکه حرفام توی دلم مونده … حتی یه هم صحبت برای دردو قلبای شبونم ندارم…
عمو جونم توی این مدت همه ی اینها رو توی دلم تلنبار کرده بودم..
همه ی دردام.. بی کسی هام.. همه ی حسرتام… ولی دیگه به مرز انفجار رسیدم….
دیگه نتونستم…..
سه سال و نیم بغض و حسرت و بی کسی و تنهایی رو تنونستم تحمل کنم… اینجوری شد که الان می بینین… منو ببخش که قلب نگرونت کردم…
ـ دخترم حق داری حیات باهات بد تا کرد… ولی اینو بدون.. تو هیچ وقت تنها نیستسی..
حتی اگه جایی باشی که همه برات غربیه ان بازم یه آشنا همرات هست.
یه آشنا که میتونی بهش تکیه کنی .چون به اندازه کوه محکم و استواره…
یکی که اکه همه ی شبهاتو براش دردو دل کنی بازم اونقدر صبوره که متنظر گوش دادن حرفات باشه…
یکی که تنهای مطلقِ اما هیچ کسیرو تنها نمی ذاره… عزیزم خدا باهاته.. همیشگی همه جا… شاید یه وقتایی جوابتو نده.. ساکت بمونه.. اما به این معنی نیست که فراموشش شدی.. ساکتهِ ولی نگاهش به توِ………….
دختر گلم می دونم چه قدر زجر کشیدی. اما باید قوی باشی… باید حیات کنی….
اگه زانوهاتو ازت گراهی شد با کف دستات حرکت کن..
باید ادامه بدی.. باید حرکت کنی…
متوجه شدی… ؟
الانم بعد از مرخصی از بیمارستان دور تهران و کارو دانشگاه و همه چیزهای رو که به اون شهر ربط داره خط میکشی تا یه مدت فقط خوش میگذرونیم…
چنان حالگیری کردی که شاید اگه هرشامگاه یه عروسی راه بندازم بتونم اثراتشو از بین ببرم…
حرفاش پر بود از ساکتش ….
پر بود از امنیت…
قلبم قرص شد…. گرم شد…
و من این گرمارو مدیون حرفای دلربا و حقیقیه عموم بودم…
تبسم زدم.. باید زیستن کنم…
باید بار دیگر بشم مهرا… مهرای قوی…
مهرای شادی که همه از کف دست شیطنتاش عاصی بودند..
آره من یکبار تونستم… تونستم قد بلند شم…. حالا هم می تونم فقط باید یه ذره وقت بگذره….
فردا صبح از بیمارستان مرخص شدم… بیچاره صدرا دم در بیمارستان منتظر بود.
حتی نمیذاشتن بیاد داخل محوطه ی بیمارستان…..
با اصراهای من رفتیم خونه ی مامان حاجیم…..
البته با اجازه گراهی شدن از بابابزرگم که اومده بود بیمارستان…
کلا رابطم بیشتر با خانواده ی پدریم گرم تر بود…
به محض رسیدن به خونه، مولین حاجیم منو محکم چسبوند به خودش . حتی نمیذاشت از کنارش جم بخورم…
این صدرای خل و چل هم با بچه های عمه راحله همش ور میراهی شد. انگار نه انگار سن و سالش به اونا نمیخره…
ـ هوی صدرا… بابا دو دقیقه اون فکو پلمب کن. به جان جدت به هیچ کس بر نمیخوره…
صدرا که با شایان مثلا داشت کشتی می گحرکت کرد البته بیشتر به دلقک بازی شامگاهیه بود تا کشتی..
توی همون حالت بیان کرد:
ـ هوی تو کلات… بعدشم مثلا حرکت کردی تهران داری زیستن میکنی خیر سرت.. این جه طرز حرف زدنه.. بابا یه ذره نازو عشوه ای…….. ادب و نذاکتی…
خاک بر اون سرت که عرضه نداشتی از دختر تهرونیا این چیزا رو یاد بگیری…. در ضمن تو گوشاتو بگیر جقله خانوم…
ـ ببند بابا.. همینم مونده عشوه خرکیهای اونارو یاد بگیرم( ببخشید بلا نسبت دخترا خوب و گل تهرونی)….. بعدشم عشوه و نازو مثلا برای تو بیام که چی بشه… همین لحنم اضافیته….
صدرا که سر شایان تو دستش بود و ول کرد و قد بلند شد اومد روبروم کف دست به کمر از حرکت ایستادو اظهار کرد:
ـ پیاده شو باهم بریم… که این لحنم اضافیمه…. بدبخت دخترا دارن خودشونو دار میزنن تا با هزار عشوه و ناز یه نیم نگاه بهشون بندازم… لیاقت نداری که… همه تو کف منن…
همه داشتتن از کل کل منو صدرا لذت میبردند…همیشه همینجور بودیم… آدم نمیشیم که…
سوت کشیدهی کشیدمو اضافه کردم:
ـ کی میره این همه مسیرو صدرا خان…. بابا برد پیت… خوش تیپ…دلپذیر… دختر کش….
آمار دوست دختراتو دارم… ماشالله شاهرودو آباد کردی…
( می دونستم که دارم رسما زر میزنم.. صدرا اهل این کارا نبود… اما خدایی تیپو هیکلش عالی بود … به دیدهم حسرت خوردنای دخترا رو میدیدم..حتی صدرا زحمت نگاه کردنم بهشون نمیداد.. اما خوب کرمم داره دیگه… عمرا جلوش تاییدش کنم…)
صدرا که حسابی از دستم شکار شده بود خیز برداشت سمتم که با آوای پر از خنده ی عمه ناهید خشکش زد
ـصدرا خان خوب حرکت کردی تو کار عمران و آباد سازی شاهرود… مهرا عمه بعدا آمار بده ببینم سلیقه ی گل پسر چطوریاس… شاید از توشون بشه براش یه لقمه براش گرفت…
صدرا با دیده داشت خفم میکرد… البته منم که اصلا انگار نه انگار با دیواره…
رو به عمه با آبو تاب بیشتر گفتم:
ـ اوه. عمه جونی خبر نداری.. با همه نوع دختری هست . ماشاالله اشتهاشم بالاست .. از محجبه بگیر برو تا برسی به سانتال مانتالاش و عملیاش…البته سو تفاهم نشه منظورم از عملی سو صورتو بینی و این چیزاست نو اونچیزای بد بد که ش…..
صدرا نذاشت دیگه حرف بزنم. تند کف دستشو گذاشت روی دهنم و از کنار مامان حاجیم قد بلندم کرد..کف دست دیگشو محکم دور گردنم انداخت منم همش کف دستو پا میزدم..
داشتم خفه میشدم…
عمو نادر که از خنده سرخ شده بود رو به صدرا با حالت مثلا جدی گقت:
ـصدرا خان دخترمو خفه کردی… زورت به اون رسیده…
چیه نکنه چراکه داره پتتو میریزه رو آب میخوای سرشو زیر آب کنی؟ولش کن …..
ـ دایی جان خیالت تخت.. این جقله مگه میزاره من به این راحتی سرشو زیر آب کنم.. فقط زیادی زبونش کار میکنه.. براش خوب نیست.تازه از بیمارستان مرخص شده…
منو کشون کشون برد توی حیاط… واقعا داشتم خفه میشدم..
کف دستشو برداشت شروع کردم به نفس عمیق کشیدن…
ـ اوف خدا خیرت بده پسر… چه زوری داری… بابا نمی گی خفه شم بمیرم…
خونم بیافته گردنت… بیچاره اون دوست دخترات هموشو اینطوری بغل میگیری….
صدرا یکی زد توی سرمو گفت:
ـ اولا پس اندیشیدی این هیکل با باد هوا این ریختی شده.. نخیر جقله خانوم. ۸ سال بدنسازی این ریختیش کرده.. دوما تو به این آسونیا که جون نمیدی. تا منو نکشی نمیمیری… سوما الان باید بدتر از اینا سرت بیاد. اون چه شرو وری بود که توی هال جلوی همه به مولین من اظهار کردی؟
ـ اِ. مگه دروغ گفتم.. خوب برادر من کمتر آباد کن. تا کمتر دردسر بکشی..
ـ گمشو ببینم.اگه اینا منو نمیشناخن که با حرفایی که تو زدی فکر میکردن یه پسر هرزه و پستم
یهم از دهنم پرید:
ـ نیستی؟
وای….. خاک تو سرم… چه زری زدم…
صدرا چنان چشم غره ای بهم حرکت کرد که از ترس لال شدم…
تند دستمو گردنش انداختم و لپشو بوسیدم.اظهار کردم:
ـ ببین یه جمله ی معروفی هست که در مواقعه پشیمانی و خر کردن طرف مقابل استفاده میشه و منم الان باید این جملرو بگم… داداش صدرا غلط کردم… ببخش… ما چاکریم…
کف دستمو از گردنش برداشت و بلند شد از حرکت ایستاد..
ای لال بمیرم من که دو دقیقه نمی تونم مثه آدم حرف بزنم…
آخه دختر به کجای صدرا هرزه میخوره…
معلومه خیلی دلخور شده…
بلند شدمو کف دستمو دور بازوش انداختم و با لحن التماسانه ای اضافه کردم:
ـ صدرایی… داداشی….. عزیزم…. جقرم…. اوشلم… اقشم..
ـاَه.. بابا بشه.. حالمو بهم زدی با این طرز حرف زدنت… مثل آدم حرف بزن.. اَه..اَه.. چندش..
ـ اِ..دیوونه… عمه ی من بود تا چند دقیقه پیش می اضافه کرد چرا با عشو و ناز حرف نمیزنی….
بیا حالا که اینطوری مثل دختر تهرونیا حرف میزنم بازم عصبی میشه… حالت خوش نیستا…
ـرسما بگم غلط کردم راضی میشی…. دیگه هم اینطوری حرف نزنیا..که اگه بشنوم خونت حلاله…
ـ اوهو… باشه بابا… چرا جوش میاری…. حالا بنده رو میبخشید والا حضرت……..
صدرا خندید و بینیمو کشیدو گفت:
مگه میشه تو رو نبخشید جقله خانوم..
بعد ساکت شدو خیره نگاهم کرد… توی صورتش ، توی دیدهاش مضطربی موج میزد… میدونستم دلواپسمه. نه تنها اون همه ی اطرافیانم..
از توی چشماشون میخوندم که نگران منن
ـ هوی بسه تموم شدم..
صدرا تند سرشو انداخت پایین و یه نفس عمیق کشید. دوباره بهم چشم دوخت و اینبار با لحن جدی و بدون شوخی جویا شد:
ـ مهرا خوبی؟
جملش به ظاهر دو کلمه بود. ولی در باطنش یه جهان حرف بود..
لبخندی زدمو کف دستشو گراهی شدم و اضافه کردم:
ـ صدرایی هوس بیرون گردی بد زده به سرم… منو میبری دَردَر؟
صدرا خنده ی مردونه ای کردو اضافه کرد:
ـ همیشه همینجوری بودی.. واسه اینکه دردو قلب کنی باید تو از دیگران رشوه بگییری…
خندیمو بلند شدم رفتم توی هال…
بعد از شنیدن غرای عمه ناهیدو زنعمو و التماس های من بالاخره عمو اجازه داد که برم….
منم از خدا تمایل داشته پریدم توی اتاقم.
اول باید یه دوش می گحرکت کردم………….
تند حرکت کردم داخل حموم . لباسامو درآوردم. آبو باز کردم. سرمو زیر دوش آب ولرم بردم… سبک شدم…
دیدهامو بستم….بیشتر بهم آهستهش تزریق شد…
به محض باز کردن پشام نگاهم به آیینه ی روبروم که به دیوار زده بود افتاد…
گردنبندی که حسان بهم داده بود چنان برق میزد که حتی برقش از توی آیینه ی بخار گراهی شده حموم هم دیده میشد…
کف دستام حرکت کرد روی گردنبند و نگاهام مجدداً بسته شد…
پرواز کردم به اون شامگاه……
اون شب که در خاموشی به ظاهر پر شده بود اما سراسر فریاد بود…
اشکام همجاده قطره های آب سرو صورتم می چکید…
کف دستم که گرنبند توش بود مشت شد میل داشتم با تمام وجود اونو از گردنم بکشم بیرون…
متنفر شدم ازش..
اما صوتی حسان مانع این کارم شد
“خواهش میکنم هیچوقت از خودش جداش نکن…حتی اگه ازش متنفر شدی”
مشتم باز شد کف دستم کنار بدنم قرار گرفت…
روی زانوهام قرار گرفتم سرمو به دیوار حمام تکیه دادم…
چشماش مدام جلوم بود…
نگاه سرد و یخیش… نگاه خشک و مغرورش…
کاراش تک به تک به یادم اومد…
کارایی که از مرد مغروری مثل اون بعید بود انجام بده….
۴ روزگار از اون اتفاق گذشته… الان داره چیکار میکنه؟
برگه رو خونده؟
میتونیم فراموش کنیم؟…
احساس گرما میکردم… بهشدت زیاد…
شیر آب سردو باز کردم.. آب سردروی بدنم ریخت…
میخواستم کوره ای که درونم به وجود اومده بود رو با آب سرد خاموش کنم..
ولی فایده ای نداشت…
همه این گرما از فکر کردن به اون مرد مغرور بوجود اومده بود…
ولی چرا؟……….
شیرو بستم و از حموم بیرون اومدم. موهامو خشک کردم.اماده شدم تا با صدرا بریم بیرون… نگاهم به کیفم افتاد ناخودآگاه به یاد پروانه افتادم…
یکی محکم زدم توی سرم…
ازشون بی خبر بودم..چهار روزگاره از پروانه و عزیز بی خبر بودم…
سریع موبایلو از توی کیفم پیدا کردم. خاموش بود. روشنش کردم…
به محض روشن شدن.smsپشت سر هم میومد .
بعد از هفت؛هشت دقیقه سیل عظیم sms به گوشیم قطع شد..
باورم نمیشد. ۲۵۰ تا sms داشتم!95درصدشون از پروانه بود..
حوصله ی خوندنشون رو نداشتم.. سریع یهش زنگ زدم…
به بوق دوم نرسید که صداش به گوشم خورد …
البته صدا که نه جیغاش….
ـ کثافتِ عوضیِ آشغال… کدوم گوری پاشدی حرکت کردی؟ ۴ روزگاره ازت خبری نیست. آخه نمی گی من اینجا دق مرگ میشم…. چرا این لامصبو خاموش کرده بودی…؟به خدااگه کف دستم بهت برسه زندت نمی ذارم…. بالاخره از اون خراب شده میای اینجا دیگه…
اگه وسط حرفش نمی پریدم تا خود شب یه سره میحرکت کرد
ـ هوی بابا بسه… مردی…کبود شدی…. نفس بگیر…
ـ زهر مار… درد… کوفت… یرقان… مهرا الهی خبرت بیاد که منو تو بی خبری گذاشته بودی..
ـ آها. الان دقیقا نگرانم شده بودی؟
ـ مهرا. منو سگ نکن… پس چی؟ زنگ زدم برات جک تعریف کنم؟
ـ اِ..؟خوب بگو.. جمتوجه شده؟
ـ مــــــــــــهرا…
ـ بــله… باشه بابا… هاپو نشو… اینقدر این چهار روزگاره مشغول بودم که گوشیم که سهله خودمم یادم رفته بود…
ـ زهر مار… یعنی اینقدر که حتی نمیتونستی یه خبر از عزیز جون بگیری…
با اسم عزیز جون تمام بدنم سرد شد..
یعنی اتفاقی براش افتاده؟
با استرس اظهار کردم:
ـ پروانه… عزیز جون خوبه؟ عملش….
ـ نگرا نشو… عملش خوب بود خدارو شکر.. الانم خوبِ خوب. کنارم جای گرفته ولی تا چند روزگار نباید حرف بزنه… کلا فعالیت زیاد ممنوعه واسش…
منم خوبم .. سالمم… فقط خستم چون یه ذره شبا نمی تونم درست بخوابم..
ـ کی حالا خواست از خودت بگی…
ـ بمیری تو… یه ذره منو تحویل بگیری آسمون به زمین دوخته نمیشه ها..
ـ باشه بابا. حرص نخور…
ـ مرض.
ـ پروانه شرکتو چیکار کردی..
معلوم بود که نمیخواد جلوی عزیز جون از کارش حرف بزنه…
الکی با یه بهانه از اتاق ا.ومد بیرون..
ـ اوف.. مهرا نمی توستم جلوی عزیز حرف بزنم… هیچی مرخصی گحرکت کردم با یه بدبختی… یعنی دهنم سرویس شد تا از اون رییس عوضیمون مرخصی بگیرم….
ـ خوب خدارو شکر که بازم مرخصی داد.
ـ آره بابا.. هر چقدر هم که عوضی و دختر باز باشه ولی وقتی تا قضیه ی عزیز متوجه شد دیگه چیزی نگفت. ده روزگار برام مرخصی رد کرد.. منم خر کیف شدم .
ـ خاک تو اون سرت.. بنده خدا خوبه برات مرخصی رد کرده که اینجوری پشت سرش میگی اگه نمیداد چیکار میکردی؟
ـ خوب راست میگم دیگه.. همه ی کارمنداش می شناسنش.. همه میدونن در حد لالیگا دختر بازه و لی نه با هر دختری… یه ذره عوضی هم که خوب هست دیگه چیکار کنم..
ـ خوب بابا.. باشه.ببین بازم ببخش که دیر زنگ زدم.. بسیار خوشحالم که عزیز حالش خوبه
ـ بله و من عزیز جون به تو مدیونیم.. اگه تو نبودی معلوم نبود چه بلایی سرم میومد..
از تو ممنونم… هم از تو هم از اون رییس شرکتت ..جناب آقای سنگ دل مغرور معروف!
نفسم تو سینم موند… الان پروانه چی گفت ؟…
اون از کجا میدونست؟…
خدایا یعنی حسان…
ـرییس شرکتم؟
ـ آره دیگه.. حسان فردادو میگم… اگه قبول نمیکرد بهت وام بده که من الان بدبخت بودم…
هِ…وام……
بغض بزرگی توی گلوم قرار گرفت.. بار دیگر یاد اون شامگاه افتادم…
راست میگه اگه اون شامگاه شرط فردادو قبول نمی کردم الان عزیز جون جای دیگه بود…
لبمو به دندون گرفتم تا گریم نگیره..
ـ پروانه باید برم… دوباره بهت زنگ میزنم.
ـ باشه عزیزم. فقط کی برمیگردی..؟
ـ نمیدونم.ولی فکر کنم یه هفته ی دیگه بمونم…فعلا اینو میدونم که عمو نادرم اجازه ی خروج بهم نمیده..
ـ باشه.بهت خوش بگذره.. سلام برسون.. جان من گوشیتم روشن بزار.
ـ باشه بابا. عاشقم دختره.. فعلا
ـ بی خود کردی که عاشقمی… هیز ایکبیری. خداحافظ
ـ دیوونه
ـ خودتی
ـ اِ پروانه.. بای
ـ بای
تلفنو قطع کردم.
قطره اشکی که بال بال میزد تا پایین بیاد ریختو پشت سرش بقیه هم ریختن…
قراره چی بشه؟……..
آیندم به کجا کشیده میشه؟…..
خدایا کی فکرشو میکرد که این اتفاقا برای من بیافته؟
خدایا خودت عاقبتم رو بخیر کن……..
سریع صورتمو با آب سرد شستم و بدو بدو حرکت کردم توی هال تا با صدرا بریم.
باید چند روز رو الکی نقش بازی کنم…
بسیار دلبسته شدم تا ده روز اینجا بمونم ولی نمیدونم چرا از موقعی که توی حموم یاد حسان فرداد افتادم دوست دارم زودتر برم…
با صدرا بیرون حرکت کردیم..
اول یه ذره توی پاساژا گشتیم و یه کم خرید کردم البته به حساب جیب صدرا..
بعد رفتیم ناهارتوی یه رستوران که تازه تاسیس شده بود.
غذاش بد نبود..
بعد از اون راهی شدیم خونه باغ باباحاجیه مرحومم که از شاهرود بیرون بود..
توی یکی از روستاهای اطراف بود که نیم ساعتی با شاهرود فاصله داشت…
خونه باغ رو خیلی دوست داشتم… از بچگی عاشق اینجا بودم…
همواره یه ملایمش عجیبی اونجا بود…
یه زمین بزرگ چند ده هزار متری که پر بود از درختای زردآلو و گیلاس و آلو طلای و انارو انگورو بادوم…
یه خونه ی تقریبا بزرگ قدیمی که همش از کاهگل درست شده بود وسط حیاط بود… باباحاجیه خدابیامرزم خودش وقتی جوون بوده این زمین رو پدرش بهش داد تا توش کار کنه. اونم این خونه رو خودش اونجا ساخته بود…
یه طرف حیاط درختای انگوربود .
مابین درختای انگور چوبهایی قرارداشت که شاخه های کشیده درخت انگور روی اونا قرار میگرفت یه جوری که از زیر شاخه ها که رد میشدی بالای سرت سقفی از برگه های انگور بود. و خوشهای انگور هم به زیبایی آویزون بودند از شون…
منظره ی قشنگیی به وجود اومده بود..
مخصوصا این موقعها که انگورارسیده بودن.
انگورهای سبز و زمردی بزرگ و انگور های سیاه و یاقوتی درشت…
از فاصله ی دور هم خودنمایی میکردند…
تقریبا هر چهار پنج روزگار یه بار خونواده ی پدریم اینجا جمع بودند..
با دیدن تالارهای انگور سر ذوق اومدم..
دویدم سمتشون شروع کردم به کندن دونه ای درشت انگور از خوشه…
خوشمزه ترین میوه ی جهان…
آبدار و خوشمزه…
صدرا از پشت سرم اومد و کف دستمو کشید. همینطور که به طرف خونه باغ منو میبرد غرم میزد
ـ دختر وایسا برسی بعد شروع کن به غارت کردن درختا..
ـ صدرا… حسود بزار برم انگور بخورم دیگه… بسیار خوشگلن نمی تونم ازشون بگذرم
ـ باشه وقت داری برای خالی کردن تالار… الان بیا بریم که چایی آتیشی میچسبه..
راست میبیان کرد تقریباغروب بود..
هوا کمی سرد شده بود…
الان هیچی مثه چایی آتیشی به آدم نمی چسبید…
صدرا از هیزم های گوشه حیاط چند تا آورد اومدوسط حیاط گذاشت..آتیش درست کرد…
منم راهی شدم کتری رو پراب کردم آروم گذاشتم روی آتیشا…
بعد از چند دقیقه آب جوش اومدچایی رو ریختم توی کتری و دو تا لیوان آورد م با یه کاسه بزرگ از برگه های خشک شده زردآلو و سیب ترش…
صدرا برام چایی ریخت بعد جای گرفت روی زمین کنار آتیش.
منم از خدا خواسته بدو رفتم پیشش و کنارش جای گرفتم…
عاشق غروب اینجا بودم… عاشق شعله های آتیش و چایی آتیشی اینجا…
بعد از چد دقیقه خاموشی ، صدرا این خاموشی شیرین رو شکست.
ـ خوب خانوم خانوما… نمی خوای دردو قلب کنی؟
عاشق رک بودن صدرام.. بی مقدمه… ساده و بی شیله پیله میره سراغ موضوع اصلی…
بی رودر بایسی باهات صحبت میکنه….
همواره وقتی باهاش صحبت میکردم آروم میشدم ولی الان…….
اما دردو قلب الانم با دردقلبای قبلیم کلی فرق داشت…
چیزی که الان رو قلبم سنگینی میکرد غیر قابل گفتن بود…
حداقل نه به صدرا… نه به عمو نادر…
توی فکر بودم کف دست صدرا روی شونم قرار گرفت. به صورتش چشم دوختم…
همیشگی مثه یه برادر پیشم بود….
از بچگیم از موقعی که حتی خودمم زیاد یادم نمیاد صدرا رو کنارم مشاهده کردم…
همیشه حمایتم میکره…
از بچگی به همه میاضافه کرد من داداش بزرگه ی مهرام…
چپ به مهرا نگاه کنین با من طرفین…
یه برادر واقعی… یه حامی…. یه تکیه گاه…
اشک تو دیدهام جمع شد..
بازم باید نقش بازی کنم……………
ـآ بجی گل من نمیخواد حرف بزنه؟ بابا قلب من طاقت دیدهای بارونیتو نداره…
ـ صدرا بسیار قلبم گحرکت کرده… خیلی داغونم… بهشدت خستم… از این حیات خستم… ای کاش الان پیش بابام اینا بودم…
صدرا روی سرمو بوسیدو اضافه کرد:
ـ هوی جقله خانوم. این حرفارو نداشتیم… زلزله از کی تا حالا از زندگی خسته شده؟
اهل پا پس کشیدن نبودی؟
ـ صدرا یه سوال بپرسم؟
ـ آره عزیزم. بپرس
ـ اگه به خاطر جون یه نفر از باارزش ترین چیز حیاتت بگذری اشتباه کردی؟
صدرا زل زد توی چشمام. شاید انتظار یه همچین سوال بی موقعی رو ازم نداشت…
حس کردم میخواد تا ته قضیه رو از چشام بفهمه..
سرمو انداختم پایین.. دستشو گذاشت روی کف دستم….
ـ بستگی داره اون کس کی باشه؟ ارزش داره به خاطرش از باارزش ترین چیز زندگیت بگذری یا نه؟
ـحالا اشتباهِ یا نه؟
ـ نه.. برعکس…کار درستیه… اگه اون فرد اونقدر مهم و با ارزش باشه باید براش همه کار بکنی… از همه چیزت بگذری… باید نشون بدی که برات مهم و باارزشه…
باید براش حتی از جونتم مایه بزاری..
و این درست ترین کار دنیاست.
حرفهای صدرا عذابی که چند روزه گریبانم رو گحرکت کرده بود کمرنگ کرد..
صدرا راست می گفت باید نشون میدادم که عزیز جون از همه چیر برام با ارزش تره…
ـ خوب مثه اینکه هم چینم دلت نمیخواد دردو دل کنی؟ مثل همواره راحت ححرکت کردو نمیزنی؟
صدرا متوجه شد که حرف زدن برام راحت نیس…
همیشگی از چشمام حالم رو میمتوجه شد…
ریز خندیدم باید یه جوری بحث و عوض میکردم…
این طوری بهتره…
فراموشی…
ـ بلی. بلی … حق با شماست… قَرَض فقط خالی کردن جیب جنابعالی و گردش بود که قلبیلش شد دردو قلب..
ـ ای زلزله.. باشه حالا که جیب بنده رو خالی کردی و گردشاتم که تموم شده و چای آتیشیم که خوردی پس پاشو بریم که بنده الان دو تا گوش دراز روی سرم ظاهر شده…
صدرا درک کرد که زیبا پیچراکهدمش … اینکه نمیخوام مثل همیشه دردو قلب کنم..
دوسه روزگار دیگه هم گذشت. هر روز عمه ناهیدو و عمه راحله خونه مامان حاجی بودندو سهیلا ترم تابستونه برداشته بود امتحاناش شروع شده بود برای همین زیاد نمی متوجه شدمش…
اما صدرا به جاش همیشه خونه مامان حاجی پلاس بود…
صدرا و شایان و شهروز شده بودند گروه قلبقکا…
مدام تو سرو کله ی هم میزدند…
شاید فکر میکردن با این کاراشون میتونن منو از این حال و هوا درم بیارن..
ولی نمی دونسشتابزده از درونم خبر نداشتن…
دردی که داشتم با این چیزا خوب نمیشد…
دو سه روزگار دیگه هم گذشتو من اون روزا رو پیش خونوده ی مادریم گذروندم…
اونجا هم بهشدت بهم میرسیدند…
با امروزگار ده روزگاره که شاهرودم…
ده روزه که از اون اتفاق..از اون شامگاه گذشته…
ولی حالِ خراب ِ من خرابتر و داغونتر شده…
از حسان خبری ندارم…
اون چطوره؟
تونسته فراموش کنه؟
یا مثل منِ؟ …………….فقط تظاهر میکنه که فراموش کرده…
توی این مدت حال پروانه و عزیز جون مدام میگرفتم.
بدن عزیز جون به پیوند جواب مثبت داده بود و هروز بهتر میشد…
پروانه که از شادی نمی دونست باید چیکار کنه…
از همه ی جهان غافل بود فقط عزیز جونو میمشاهده کرد…
حقم داشت هر کسی جای اون بود همین حالو داشت…
ـ گل دختر ماحسابی تو فکره.. عمو بپا غرق نشی..
صدای عمواز پشت سرم میومد… بسیار توی این ده روزگار زحمتمو کشیده بود…
ممنونشم حسابی….
برگشتم صورتشو بوسیدم.
کف دستموگرفت توی دستش. پیشونیمو بوسید
ـ نگفتی؟ کجا بودی که از عالم و آدم بی خبر بودی؟
ـ هیچی عمو جون… همین دوروبر بودم. فقط یه کم بی کاری خستم کرده.. حوصلم سر راهی شده
ـآها متوجه شدم… قلبت تنگ تنهایی و تهران شده درسته؟ میخوای بری؟
توی نگاهاش نگاه کردم.. خیلی تیز بود…
حرف دل آدمو از چشماش حتی از توی صوتش میخوند .
بگو این صدرام به کی حرکت کرده …حلال زاده به دایی میره خوب…
لبخند زدمو..گفتم:
ـ شما احیانا طالع بینی و کف بینی یا جادوگری چیزی نیستی؟ خوب فکر آدمو میخونی عمو؟!
این حمله رو با حالت مسخره ای گفتم که باعث شد عمو قهقه بزنه..
ـ از کف دست تو زلزله… این صدرای بدبخت میگه هیچ کسی حریف این نیم مثقال زبون تو نمیشه. من باور نمی کردم…
ـ عمووووو… اون خل و چل خودش کم زبون درازی نمیکنه ها….فقط اسم منه بیچاره بد در راهی شده..
ـ حالا چرا زود بهت بر میخوره؟ خب اونم با تو نشسته دیگه… مگه نشنیدی که میگین کمال همنشین در من اثر کرد…
ـ کف دست شما درد نکنه عمو جون…. عاشق این پشت گرمیاتونم..
ـ خواهش میکنم… بالاخره ماییم و یه مهرا دیگه..
بعد زد زیر خنده….. اصولا اینا از حرص درآوردن من قلبشاد میشن…
زنعمو با سینی چایی وارد حیاط شد. بعد از تعارف کردن به مولین حاجی و عمو نادر اومد کنارم قرار گرفت..
ـ آقا نادر. مهرای منو تک وتنها گیر آوردی تخت گاز میری.. حواست باشه..
ـ بله زنعمو جونم.. مگه شما از عروست طرفداری کنی.. از این پدر شوهر که آبی برام گرم نمیشه..
با این حرفم هر سه تاشون زدن زیر خنده
عمو نادر با خنده اضافه کرد:
ـ خوب بسته دیگه! یا پدر شوهر باید هواتو داشته باشه یا مادر شوهر ..که خیلی نادره مادر شوهر از عروس طرفداری کنه ، الحمدالله واسه تو جور شده… برو خداتو شکر کن…
زنعمو جواب عمو رو داد
ـ آقا نادر.. اظهار کرده باشم با عروسم دربیوفتی انگار با منو پسرت در افتادی..
عمو نادر دستاشو برد بالا به حالت تسلیم اضافه کرد:
ـ اوه…اوه.. خدا نکنه روزی عروس و مادر شوهر پشت هم دربیان… همون بهتر که سایه ی همو با تیر بزنن… مهرا عمویی بیا خودم چاکرتم… نمیخواد با مادر شوهرت خوب باشی…
منم بلند شدمو و رفتم آرین رو از کنار مولین حاجیم گرفتم و گفتم:
ـ نخیرم.. اصلا به پشتی هیچ کدومتون نیازی ندارم… شوهرم مثله شیر پشتمِ. مگه نه آرین جونی؟
عمو نادر آرین رو از بغلم گرفتو بینیمو کشید و اضافه کرد:
ـ بله دخترم… اونکه صوتلبته.. اما نه آرینِ من.. ایشالله یه مرد کامل و بالغ پشتت مثل یه کوه بمونه..
نمیدونم چرا با این جملش ذهنم پر شد از حسان .. حسان فرداد… شاید… نه …نه….
ته فکرم شد یه اه حسرت بار…
رو به عمو کردم و گفتم:
ـ ایشالله اما هنوز خدا اون مردو نیافریده… یه ذره طول میکشه..
.
عمو اظهار کرد:
ـ آره شاید. ولی عمو جون سوخت و سوز نداره.. مطمئن باش.
بازم همه لبخند زدن… جو خوبی بود تا منم بتونم رفتنم رو به عمو بگم.
ـ عمو…..
ـ جانم… این عمو گفتنت یعنی یه خبرایی هست؟ نه؟
ـ بله… چیزه…. میگم حالا که بهتر شدم. یعنی حالم خیلی خیلی بهتره .اجازه ی مرخصی بهم میدین؟
زنعمو سریع روشو به سمتم گرفت و بیان کرد:
ـ کجا مهرا؟ هنوز ده روز نیست که اومدی؟. دانشگاهت که تعطیله… سر کارتم که میگی مشکلی برای مرخصی نداری… پس چرا اینقدر زود..؟
با حالت التماس به عمو خیره شدم…
فقط اون میتونست حرفامو از چشمام بفهمه..
ـ این نگاهها مگه میذاره دهن من به اعتراض و نه باز شه… الحمدالله حالت خوبه.
اونقدر که به فکر برگشتن به حیات روزگارمرت افتادی… پس دلیلی برای مخالفت نیست…
برو دخترم..
قد بلند شدم و پریدم بغل عمو بوسیدمش …
تا تونستم بوسیدمش از ته قلبم…
آوای زنعو اومد..
ـ مهرا خانوم… شوهرم تموم شد…چه خبره؟
ـ سمیه جون حسودیت شد؟…خب کاری نداره شب عمو جونو دریاب..
با این حرفم زنعمو شد لبو… سرخِ سرخ.
مامان حاجی به خنده افتاد و عمو که داشت عاشقی میکرد این صحنه رو میمتوجه شد…
عمو رو به زنعموم اضافه کرد:
ـ سمیه راست میگه اما اگه تا شامگاه نمی تونی .میخوای بریم وی اتاق و….
با آوای جیغ زنعمو . حرف عمو نصفه موند…
زنعمو قد بلند شد ما هم با اون کشیده شدیم…
افتاد دنبال من و عمو.. مدام داد میزد..
ـ اگه کف دستم بهتون نرسه… نادر به خدا مو رو سرت نمی مونه… بی حیا… مهرا دختره ی چشم سفید.. بهت نشون میدم وایسا ببینم…
منو و عمو که همونجور میدویدیم دور حوض از خنده غش کرده بودیم…
قیافه ی زنعمو واقعا خنده دار شده بود…
بالاخره بعد از ده دقیقه دویی که توی حیاط داشتیم زنعمو رضایت داد ولمون کنه.
البته با خط و نشونایی که برای عموی بیچاره کشیده بود…
منم راهی شدم کم کم وسایلامو آماده کنم…
بعد از ظهر راه افتادم سمت تهران…
تهرانی که با ارزشترین چیز زیستنمو درش از دست دادم.
“حسان”
الان ده روزگاره که راهی شده….
ده روزگار از اون شب گذشته….
شبی که هر دو با ارزشترین چیزهای حیاتمونو از دست دادیم….
ده روزگاره که مثل دیوونه های زنجیری خودمو به درودیوار میزنم…
نمیدونم چم شده….
فقط اینو میدونم از نبودنش اینطور شدم… نبودنش این بلارو سرم آورده….
دو،سه روزگار اول خودمو توی خونه حبس کردم… تمام نگاهم و حواسم روی تخت خوابم بود… تخت خوابی که توش بهترین لذت زندگیم رو تجربه کردم…
ملافه ی بالشت زیر سرش هنوز هم عطر موهاشو داره…
هرشامگاه سرمو روی اون میذارم تا با بوی موهاش به حروم شدن خوابم پایان بدم…
مظاهر دو سه روزگار اول میل داشت بهم نزدیک شه ولی من از همه ، حتی خودم هم فراری بودم…
از اون روزگار سعی کردم فراموش کنم….
همون چیزی که مهرا ازم میل داشته بود…
همون چیزی که برای هر دومون لازمِ….
فراموشی….
شاید بهترین کار باشه…
مظاهر توی این ده روز مدام پاپیم میشد تا قضیه صیغه رو بفهمه ولی من یک کلمه هم بروز ندادم…
این یه راز بود بین من و مهرا….
آخ…… دختر با من چه کردی؟….
با منِ داغون و بی احساس چیکار کردی که این طور از نبودنت دلم توی سینم داره بالا و پایین میپره…..
چیکار کردی که فقط نگاهات توان آروم کردن دل رسوام رو داره….
من عشق رو قبول ندارم….
دلبسته شدن رو قبول ندارم….
قبول ندارم که عاشقت شدم..
اینکه دوستت دارم…
حسان اهل محبت و عاشقی نیست…..
میدونم اینا هم میگذره ….. این حسا گذراست… فقط دردش زمانِ…
باید برگردم به اون چیزی که بودم… مثل قبل… سرد…مغرور….. سنگ…. مثل قبل بشم….
یه روزگاره دیگه هم گذشت و شد یازده روز…
ولی من دیگه سر پا شدم… تونستم خودمو پیدا کنم….
تقریبا بشم همونی که بودم… همون حسان سابق….
امروزگار تا ظهر با مظاهر دنبال کارای پروژه ی جدیدی بودم که اگر جور میشد سود زیادی برامون داشت. درواقع مارو به اوج میبرد..
هرچند الانم در اوج بودیم اما این پروژه هم از نظر مالی و هم از نظر اعتباری برامون یک مورد آس بود…
طرفای ساعت ۱۲ رسیدیم شرکت…
مثل همواره… اگر قرار بود پروژه ای برای من باشه اونو مال خودم میکردمش…
فقط اراده ی محکم میخواست و تلاش بهشدت که هر دوتا رو در وجودم داشتم….
الان هم مثه همواره پروژه نصیب من شد…
و این بهترین پروژه ی من در طول این سالهاست و من سرشار از خوشی و لذت بودم…. مظاهر هم حالش مثه من بود…
.
وارد طبقه ی چهارم شدم.
به محض باز شدن در آسانسور و برداشتن اامان قدم توی سالن در جا میخکوب شدم….
تمام وجودم گر گرفت…
آتیش گحرکت کردم….
قطرات عرق روی پیشونیم و گردنو کمرم رو زیبا حس میکردم….
حتی توان نفس کشیدن هم نداشتم..
اون برگشته….
مهرا بعد از یازده روز برگشته بود….
پشتش به ما بود، داشت با امیر حرف میزد…
تن صداش آروم بود برعکس همیشه… اینبار از مسروری خبری نبود…آروم حرف میزد…
احساس کردم قلبم داره با سرعت نور میتپه…
اونقدر که حتی می تونستم شدتش رو از روی لباسم حس کنم..
چشام ناخودآگاه شروع کرد به سرتاپاشو مشاهده کرد زدن…
یه شلوار آبی چسبان با یه مانتوی قد بلند نخی که آستیناش سه ربع بود . با یه شال آبی پررنگ پوشیده بود….
فرم نپوشیده بود..!
احساس کردم لاغر شده…..
حسان داری با خودت چی میگی؟
کارت به کجا رسیده؟ داری یه دخترو آنالیز میکنی؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!
باآوای مظاهر از فکر امدم بیرون. کنارش از حرکت ایستاده بود و داشت باهاش حرف میزد.
باید خودمو جمع و جور کنم…
باید نشون بدم که فراموش کردم…
آره حتما فراموش کردم..!.. لعنت به من….
قدم برداشتم….هرچند که هر قدم برام به سنگینیه یه کوه بود…
اما ظاهر سازیم خوب بود…
مثل همیشگی محکم و استوار…
حتی مغرورتر از گذشته…
بیرحم تر از قبل…
کف دسته ی کیفمو محکم توی کف دستام فشار دادم. شاید از سنگینی فشاری که روم بود کمتر شه…
پشتش توقف کردم…
متوجه ی من شد…
برگشت…..
هر دو به هم خیره شدیم….طوفانی توی چشماش پیدا شد….
طوفانی که به دلم نفوذ کرد و طوفانیش کرد….
نفس هاش تند تر شده بود…
هیچ کدوم حاضر نبودیم چشم از هم برداریم….
حتی حاضر نبودیم خاموشی بینمون رو بشکنیم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن