تـُنـــگ بـلـور:
راوی
می گوید …خودش را با ماهور سرگرم میکند و پس از گذشت چند دقیقه خود خاموشی ایجاد شده را می شکند
– میگم مهراب
مهراب منتظر تماشایش میکند و او می گوید
– مامانم میگفت دختر پسرای فامیل دور هم جمع شدن میخوان برن شمال .!
– خب؟
حرفی نمیزند ، دو قلب است … از واکنش مهراب کمی واهمه دارد…
چیزی نمی گوید و در آخر این مهراب است که میپرسد
-دوست داری بری؟
سریع جواب میدهد
– اره …اما اگه تو مخالف باشی نمیرم…
لبخند اطمینان بخشی به رویش میزند
– چرا باید مخالف باشم.؟
* * *
– بیا دیگه پناه چیکار میکنی؟
بی توجه به غرغرهای شیدا از پشت خط روی پنجه پا بلند میشوم و شاید برای دهمین بار چانه مَردم را میبوسم …
حس میکردم قلبگیر است …هر چند که در این چند روز چیزی بروز نداده بود ولی من آزردهی اش را احساس میکردم…!
دو دل میپرسم :
– برم؟
خم میشود ، میان دو ابرویم را عمیق میبوسد و می گوید
– فکر ما نباش … سعی کن فقط بهت خوش بگذره.
کف دستم را پشت کمر ماهور که در آغوشش خوابیده بود می کشم
– مراقب خودتون باشین ..!
نفس عمیقی میکشم و با وسواس ادامه میدهم
– کاش نمیگفتی فاطمه بره مهراب…!
لبخندی در جواب تمام این اضطراب هایم میزند و می گوید
– برو عزیزم …منتظرتن .!
سوار ماشین میشوم ..شیدا زیر لب فحشی نثارم میکند و از آن طرف شامگاهنم می گوید
-حیف که دختر خالمی پناه وگرنه تا الان دهنتو سرویس میکردم…
حرفش را نادیده میگیرم و رو به شیدا میپرسم
– جاده افتادن بقیه؟
-نه پس منتظر ما موندن …کجایی دوساعته ..؟
قبل از آن که من جوابی دهم شبنم می گوید
– داشت لب و لوچه آخرو از مهراب میگرفت کجا میتمایل داشتی باشه؟
برمیگردم میخواهم کیفم را فرق سرش بکوبم که خودش را کنار میکشد و غش غش میخندد
– والا مگه دروغ میگم …اصلا من موندم این چند روز بدون مهراب چطوری میخوای دووم بیاری.!
سر جایم برمیگردم ، جوابش را نمیدهم و از آن طرف باز هم شیدا است که میپرسد
– میگم پناه ماهور رو چیکار کردی؟ سپردیش کف دست خاله؟
سرم را به پشتی صنقلبی تکیه میدهم و می گویم
– نه…فاطمه هست دیگه ..!
متعجب میپرسد
-فاطمه کیه؟
– پرستار ماهور ..!
با حرفم شامگاهنم خودش را جلو می کشد
– جدی؟ پرستار گرفتین؟واسه همین چند روز؟
سر به سمتش می چرخانم و جواب میدهم
– نه بابا …کلا!
– چه دل و جراتی داری پناه .
متعجب به شامگاهنم نگاه میکنم که ادامه میدهد
– نمیگی اتفاقی واسه بچه بیفته؟ یا اصلا به این زنه وابسته بشه؟
– قرار نیست که بچه ام رو ول کنم شامگاهنم…کلا شاید فاطمه سه چهار ساعت در طول روز کنارش باشه.
لب باز میکند حرفی بزند که با آوای تلفن همراه شیدا در اتاقک ماشین می پچید
همانطور که حواسش به رانندگی اش بود تلفن را از روی داشامگاهورد برمیدارد و جواب میدهد
– جانم؟
یک نگاه به من و شبنم می اندازد و می گوید
– باشه .!
تماس که قطع میشود شامگاهنم می پرسد
– کی بود؟
– امیرعلی..!
شوکه نگاهش میکنم که توضیح میدهد
-بیان کرد جلوتر وایسیم..!
لب های روی هم چفت شده ام را فاصله میدهم و با صوتی ضعیفی از شیدا میپرسم:
– مگه امیرعلی هم اومده؟
– اره دیشب اضافه کرد میاد ..!
– پیاده شو پناه …
با آوای شیدا از فکر بیرون می آیم … یک نگاه به جمعیتی که کمی آن طرف تر دور هم جمع شده بودند می اندازم و می گویم
– شما برین منم میام .!
شیدا و شامگاهنم که از ماشین پیاده میشوند ..نفس حبس شده در سینه ام را رها میکنم و به پشتی صنقلبی تکیه میدهم.
در تمام این سالها این اولین باری بود که بدون مهراب جایی میرفتم ..
نه اینکه او بخواهد مانعم شود نه …خودم نمیتمایل داشتم …ترجیح میدادم همیشگی هممسیرم باشد …
ولی این بار …
فقط میخواستم کمی تنها باشم …
از مسئامات و دغدغه هایم فاصله بگیرم …
تا شاید کمی حالم بهتر شود.
پلک روی هم میگذارم …میخواهم از سکوت چند دقیقه ای که در اختیار داشتم لذت ببرم که در ماشین باز میشود و صدای مردانه آشنایی زیر گوشم می پیچید
– پناه…
شوکه نگاه باز میکنم و او با تبسمی پت و پهن دست دراز میکند و بازویم را میگیرد
– چرا پیاده نمیشی؟
گیج و سردرگم از حضورش لب میزنم
– سلام …
جواب سلامم را میدهد و مجبورم میکند تا از ماشین پیاده شوم.
یک نگاه به سر تا پایم می اندازد و سپس رک و صریح می گوید
– احساس میکنم همش داری ازم فرار میکنی پناه.
هول و دستپاچه به سرعت جواب میدهم
– چی میگی امیرعلی ، چرا همچین فکری میکنی؟
شانه بالا می اندازد
– آخه حرکت کردارت اینطوری نشون میده …مثل الان که انگار از اومدن من راضی نیستی .!
همانطور که در ماشین را میبندم زیر لب زمزمه میکنم
– اشتباه میکنی ..!
– مطمئن باشم؟
سر به تایید تکان میدهم و او در حالی که دست پشت کمرم میگذارد و من را به جلو هدایت میکند می گوید
– پس باهام بیا …
سر جا می ایستم …گیج نگاهش میکنم که ادامه میدهد
– این سفر رو همراه من باش …بهت خوش میگذره …خودت بهتر میدونی که ..!
-ولی…
فرصت بهانه نمیدهد
– اما و اگر نداره دیگه …
نیشخندی میزند و با تمسخر جمله اش را تکمیل میکند
– نترس مهراب جان از اومدنت با من غیرتی نمیشه .!
با وجود تمام تلاش هایم اما هیچ جادهی برای پیچاندن او پیدا نمیکنم و در آخر مجبور میشوم تا همراهیاش کنم.
سوار ماشین که میشویم قلبیل نیامدن سارا ، خواهرش را میپرسم و او جواب میدهد
– درگیر امتحاناتشه..!
لال شده ، بدون هیچ حرف دیگری به بیرون زل میزنم .
کاش توان نه گفتن داشتم …تا حالا مجبور نباشم کل سفرم او را در کنار خودم تحمل کنم ..
– مهراب مشکلی نداشت؟
با سوالی که میپرسد دل از تماشا کردن آن بیرون میکنم و به سمتش میچرخم
– با چی؟
– همین تنها اومدنت.!
– نه …چه مشکلی؟
– من بودم نمیذاشتم …
کنجکاو میپرسم
– چرا؟
نیم نگاهی به سمتم می اندازد و پس از ثانیه ای مکث با لحن آرامی زمزمه میکند
– دلم تنگ میشد.
لب میگزم و کف دستان یخ زده ام را درهم قلاب میکنم .
– میدونی پناه …مهراب تو رو ساده به کف دست آورد.
نفس عمیقی میکشد و ادامه میدهد
– واسه همینه که قدرتو نمیدونه..
مات و مبهوت سر جا خشکم میشوم و تماشایش میکنم …!
سر بر میگرداند ، تبسمی به قیافه هاج و واج مانده ام میزند و می گوید
– اینجوری بهم نگاه نکن …انتظار نداشته باش از آدمی که ازم گحرکت کردت خوشم بیاد.!
کاش بیخیال میشد …
ادامه نمیداد و بیشتر از این حالم را بد نمیکرد.
– درسته ازدواج کردی …الان باید به خونت تشنه باشم …ازت متنفر باشم …ولی نمیتونم …هنوز دوست دارم …تحمل اینکه یه قطره اشک از نگاهت بیاد و ندارم پناه ..!
قفسه سینه ام به تندی بالا و پایین میشود و تمام تنم از صحبتهایش گر میگیرد.
– میخوام حالت خوب باشه ، بخندی ، مسرور باشی مثل قدیما…!
– من حالم خوبه..!
مسخره بود ولی او طوری با حرفهایش من را لال کرده بود که من به خودم …
زندگیام …
مهراب …
شک کرده بودم و تنها دفاعم در مقابل او همین یک جمله بود …
که من حالم خوب است.
– مشخصه..!
طعنه اش غرورم را زیر پا له میکند…
میخواهم اعتراض کنم …
بگویم نگه دارد …
تا خودم را از شر او و این فضای خفهای که در آن گیر افتاده بودم نجات دهم….
اما نمیتوانستم…
آن پناهی که جرات مخالفت داشت و از حق خود و خانواده اش دفاع میکرد در وجودم مرده بود..
توان نداشت …اعتماد به نفس نداشت …
– غمگینت کردم؟
لب باز میکنم میخواهم جوابش را بدهم که آوای زنگ تلفن همراهم در سرم می پیچید.
بی توجه به امیرعلی کیفم را از پایین پاهایم برمیدارم و تلفن همراهم را از داخل آن بیرون میکشم.
با دیدن شماره مهراب روی صفحه کف دست و قلبم میلرزد.
نمیدانم چه مرگم میشود که جواب نمیدهم و تلفنم را به داخل کیف برمیگردانم.
امیرعلی حرف میزند …از گذشته می گوید … انقدر که مهراب و تماسی که جواب نداده ام را فراموش میکنم.
پا به پای او می گویم …
میخندم …
قهقه میزنم…
طوری که انگار نه انگار تا دقایقی پیش دنبال راهی فرار برای دور شدن از او بودم.
انقدر غرق صحبت و مسخره بازی با او میشوم
که
حتی متوجه گذر وقت و رسیدنمان هم نمیشوم .
با توقف کردن ماشین پیاده میشوم و هممسیر با امیرعلی به سمت بقیه که دم پله های ویلا تجمع کرده بودند می رویم.
به محض از حرکت ایستادنم در کنار بقیه شیدا به سمتم می آید و کنار گوشم با آوای ساکتی می گوید
– با مهراب قهری؟
گیج و متعجب نگاهش میکنم و لب میزنم
– نه
ابرو درهم میکشد و میپرسد
– پس چرا جوابشو نمیدی؟
قلبم لرزش بدی میگیرد و نگاهانم روی چهره شیدا ثابت میماند .
لبهای خشک شده ام را داخل دهان میکشم و به سختی زمزمه میکنم
– گوشیم سایلنت بود نمتوجه شدم.
عمیق و خاص نگاهم میکند
– بهش زنگ بزن .. مضطربت شده بود..!
می چرخد میخواهد ازم فاصله بگیرد که صوتیش میزنم
– شیدا
سر به سمتم برمیگرداند
– جان؟
– بهش اضافه کردی با امیرعلیم؟
– نه ..اونقدر احمق نیستم که همچین حرفی بزنم…
مکث کوتاهی میکند و ادامه میدهد
– نمیخوام دخالت کنم پناه …ولی کار درستی نکردی …هر چقدرم تو و امیرعلی رفیق باشین بالاخره این آدم یه وقتی نامزد سابقت بوده…شاید تو مثل یه دوست روش حساب کنی اما امیرعلی همچین حسی نسبت به تو نداره ..!
حرفهایش را می شنوم وولی هیچ جوابی برای دفاع از خودم و حماقتی که کرده ام ندارم…
شیدا که می رود … از بقیه فاصله میگیرم.
تلفن همراهم را از داخل کیفم بیرون میکشم و با روشن کردنش با پنج تماس بی پاسخ از جانب مهراب روبرو میشوم.
لحظه ای پلک میبندم …نفس عمیقی میکشم و سپس شماره اش را میگیرم…
گوشی را دم گوشم می چسبانم و تماس پس از هفتمین بوق برقرار میشود…
حرفی نمیزند و صوتی نق نق های ماهور است که من را به خودم می آورد.
دهان خشک شده ام را باز میکنم و با آوای ضعیفی زمزمه میکنم
-ببخشید ..گوشیم سایلنت بود …
حرفی نمیزند …چیزی نمی گوید و من با بی قراری آوایش میزنم
– مهراب.
با لحنی خشک و جدی می پرسد
– رسیدین؟
لبهایم را روی هم می فشارم …بغضم را به سختی مهار میکنم و جواب میدهم
– اره چند دقیقهای میشه.!
خوبه ای میگوید که کف دست برنمیدارم و باز هم توضیح میدهم
– به خدا گوشیم سایلنت بود مهراب …اصلا نفهمیدم زنگ زدی …ببخشید .
– کشش نده پناه …برو استراحت کن …کاری نداری؟
یک نه از ته گلویم بیرون می آید و او هم بدون ثانیه ای تعلل به تماس خاتمه میدهد.
دلگیر شده بود؟
دروغم را متوجه شده بود؟
میدانست همجاده امیرعلی بودهام؟
– پناه..
با شنیدن آوای امیرعلی تکانی میخورم و به عقب می چرخم…
یک نگاه به تلفن همجاده در دستم می اندازد و میپرسد
– با مهراب حرف میزدی؟
سر به تایید تکان میدهم که فاصله بینمان را با دو قدم بلند طی میکند و مقابلم قرار میگیرد
– چی بهت بیان کرده که اینجوری آزرده شدی؟
زبان روی لبهای خشک شده ام میکشم و به آرامی جواب میدهم
– هیچی …من برم داخل …
می گویم و میخواهم قدمی بردارم که صوتیم میزند
-پناه
منتظر نگاهش میکنم که ادامه میدهد
– بیا بریم بیرون ناهار بخوریم.!
دو قلب و معذب می گویم
– خب صبر کن با بقیه میریم دیگه …
– راهی شدن اونا…
شوکه از حرفش نگاهم را به پشت سرش میدوزم که با جای خالی بقیه روبرو میشوم.
یعنی به این سرعت حرکت کرده بودند..؟
امیرعلی از چهره هاج و واج مانده ام خنده اش میگیرد و همانطور با خنده می گوید
-دنبال کی میگردی؟ رفتن دیگه عزیزم …برو لباس عوض کن بریم …چمدونتو بردم داخل .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن