دلم براش سوخت اما با خودم اندیشیدم این موضوع به آقای من چه ربطی داره؟
انگار شوکت خانم فکرمو می خوند که بیان کرد: یه ماه تمام با آقا رحیم کل طهران رو گشتم به خودم می گفتم: شاید حرکت کرده تو قشون اما نبود تا اینکه بعد یکی دوماه در به دری وقتی داشتم از هر مرد و نامردی سراغ پسرمو می گرفتم غلام شاگرد آقات تو بازار منو کشید کنار و بیان کرد: ننه نیا اینجا جای دیگه هم سراغ پسرت نگرد،من شنیدم جهانگیرخان به یکی آرد و گندم داده تا پسرتو از بین ببره
باورم نشد اظهار کردم: شاید جهانگیرخان بد باشه ولی دیگه …
شوکت خانم زد زیر گریه…
قلبم تیر کشید و یه چیزی از بدنم کنده شد و سرم گیج حرکت کرد،هروقت عصبی و ناراحت می شدم زود به عادت می افتادم! حدس زدم به عادت افتادم اما همون جا از حرکت ایستادم
باید ازحق آقام دفاع می کردم همه شجاعتمو جمع کردم و اضافه کردم: این حرفا بهتان هست تهمتِ، آقای من کم کسی نبوده دشمن داشته اصلا از کجا معلوم غلام راست اظهار کرده؟
شوکت خانم اشکاشو پاک کرد و بیان کرد: منم به غلام اضافه کردم تو می خوای من کمتر بیام اینجا تا دردسرت ندم؟
سرتکون داد که نه…
گفتم: از کجا مطمئنی؟
اضافه کرد: شب ته عمارت آقا جهانگیر منتظرتم
غلام رفت گفتم: جوان هست شاید خواب نما شده شاید الکی حرفی زده
تا شامگاه قلبم مثل سیر و سرکه می جوشید وقتی همه خوابیدند با کلی دعا و صلوات جادهی ته باغ شدم
غلام منتظرم بود یه بقچه کف دستش بود! بقچه بهم داد و گفت: ننه حلال کن میدونم انتظار درد داره و آدمو پیر میکنه نمیخوام رنجی که ننه ام تا لحظه مرگ کشید رو تو بکشی آخه ننه منم یه برادرمو وقتی پنج سالش بود تو بازار گم کرد دیگه پیدا نشد تا لحظه مرگش دنبالش بود آخرم نگاه انتظار از جهان راهی شد، شما هم جای ننه ما! حلال کن فقط من دو تا همشیره دارم که چشمشون به کف دست منه ننه ام اونا رو به من سپرده تا عروس کنم! فعلا سه تایی حیات می کنیم یه وقت به جهانگیرخان حرفی نزنی که منو از نان خوردن بندازه و من شرمنده همشیره هام بشم
غلام این حرفو زد و راهی شد …
من موندم تو ظلمات و یه بقچه
بدون حرف بقچه رو باز کردم خدا برای دشمنمم نیاره!خدا برای کافرش هم نیاره لباسای پسرم، خونی توش بود با همون لباسا که آخرین بار پوشیده بود لباسارو بغل کردم بو کشیدم و زار زدم
اون لحظه مُردم قلبم می تپید اما مُردم غذا خوردم، لباس پوشیدم، حرف زدم اما دیگه نه مسرور شدم نه ذوق کردم
اون لحظه قسم خوردم که خودم از جهانگیر خان انتقام بگیرم.
وقتی تو شهر می چرخوندنش،متوجه شدمش!خودم سنگ بهش زم ولی قلبم آروم نگراهی شد،آتش دلم خاموش نشد و نمیشه!
اون روزگار قسم خوردم جوری از وارث جهانگیرخان انتقام بگیرم که همه حرفشو بزنند. وقتی گوش دادم آواره شدی دلم سوخت ولی نبخشیدمت با خودم بیان کردم: خدا داره انتقام می گیره تا اینکه خودت اومدی تو خونه زندگی خانم و خواهر من
وقتی رئوف اظهار کرد: قلبشو باخته ذوق کردیم اضافه کردیم حتما دختر تاجری، وکیلی وزیری هست ولی وقتی اضافه کرد: عاشق دختر جهانگیرخان شده دختری که از ترس جونش به خونه لوطی صالح پناه برده من و خانم وا حرکت کردیم
خانم جان گفت: باشه اگه میخوای اول دختری که من میگمو بگیر بعد اون دخترُ اما مرغ رئوف یه پا داشت. جلوی خانم و آقا رحیم توقف کرد و گفت من همین دخترو میخوام و عقدش میکنم. وقتی اومد گفت فردا عقدکنونش هست اونم خونه لوطی صالح خانمم غش کرد و به پته پته افتاد همونجا به خانم گفتم: من میرم و خودم انتقام خون پسرم و حیات شمارو می گیرم.
الانم که دارم میرم فکر نکن فقط همین بوده! اگه تو خیابون،تو کوچه بازار کسی دزدیدت کسی تیزی بهت زد اگه رئوف با کسی اومد خونه اگه تا اون موقع نتونستم انتقام بگیرم و یه وقتی یه جایی داشتی فکر می کردی به کی بد کردی، دشمنت کی هست منو به یاد بیار، منِ مادر داغمشاهده کرده یادت بیار که آقات داغی تو دلم گذاشت که تاقیام قیامت خاموش نمیشه، فکر نکن ندرک کردم دیشامگاه خودتو تو آغوش رئوف انداختی با مکر زنانه منو بیرون انداختی ها… من از در برم از پنجره میام، از پنجره بندازی بیرون از آسمون میام مثل یه جن باهاتم از این به بعد از سایه ات هم بترس
شوکت خانم این حرفو زد و رفت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن