شوکت خانم سعی کرد تبسم بزنه گفت: ننه عمارت به اون بزرگی چه احتیاجی به من پیرزن داره؟ تازه خانم جونت کلی آدم دورش هست خودش منو فرستاده که حواسم به زن و زندگیت باشه بالاخره این زن جوون هست نمیشه تو نبود تو تنها باشه تازه یکی باید باشه مسیر و چاه بهش نشون بده
رئوف سرشو پایین انداخت، دلم ریخت که نکنه این زن اینجا موندگار بشه رئوف بیان کرد: می خوام ببینم این دختر که زن این خونه شده از پس کارها بر میاد یا نه، یه چند روزگار میبرمت عمارت بعد اگه نتونست میام دنبالت.
شوکت خانم خواست حرفی بزنه که رئوف رو به من بیان کرد: پریزاد آماده شو میبرمت خونه بی بی گلاب
نگاهی اظهار کردم و زود بلند شدم
زود رفتم اتاقم تا آماده بشم داشتم چادر و روبنده ام رو بر میداشتم که شوکت خانم اومد جلو و قری به گردن داد و
اظهار کرد: فکر نکن نمتوجه شدم تو در گوش رئوف وز وز کردیا نه جانم من امثال توروخوب میشناسم شاید من برم اما یه کاری می کنم که رئوف نگات نکنه
نگاش کردم تو دیدهاش پراز خشم و نفرت بود نمی دونم چرا انقدر نسبت به من نفرت داشت با خودم اضافه کردم: شاید ننه ی رئوف هست
انگار فکرم رو خوند و گفت: شاید با خودت فکر کنی من کی هستم؟چرا ازت بدم میاد؟
منو نگاه کن من یکی از اون آدما هستم که آقات زیستن منو ریخت بهم
با تعجب اظهار کردم: آقای من؟
اظهار کرد: آره اون اقای گور ب گور شده ات
خشمگین شدم گفت: بیخود خونت به جوش نیاد اگه از شاهکارای آقات بگم از دیده تو هم می افته
گفتم: معلوم نیست تو کی هستی و اصلا راست میگی حالا آقای من یه خطایی کرد ولی دیو نبود.
گفت: هههه بدتر از دیو بود تو هم دختر همون مردی همون مردی که پسرمو کشت
از گوش دادن حرفش تعجب کردم می دونستم بهتان هست تهمت هست
بیان کردم: دهن کثیفت رو آب بکش و اسم آقامو بیار
ههههه من شوکت، همدم خانم جان هستم!کلفت و نوکرش نیستم از خواهرش بهش نزدیک ترم. وقتی چندماهم بود آقام مُرد ننه ام با یه بچه درمونده شد،خدا آقای خانم جان رو خیر بده ما رو تو عمارتش جا داد هیچوقت بین من خانم جان فرق نذاشت گاهی ننه من به خانم جان شیر میداد گاهی ننه ی خانم جان! با هم عروس شدیم و من راهی شدم سر خونه زندگیم! ده شکم آبستن شدم تا بچه ام بمونه شش تاش موند، آخریش پسرم بود وقتی قرار بود خبر خوش پسردار شدنمو به شوهرم بدم شوهرم حرکت کرد و دیگه نیامد
خانم جان منو تو عمارتش پذیحرکت کرد مثل یه خواهر دخترامو سر و سامون داد،همه امیدم همه زیستنم پسرم بود. اون اوایل که قحطی نیامده بود و حرف قحطی بود، پسرم یه روزگار جلوی آقاتو می گیره و میگه خبر داره گندم و آردو تو انبار پنهان میکنی! آقات زیر بار نمیره دعواشون میشه و پسرم موقع برگشت به آقای خیرندیده ات میگه رسوات می کنم، اونم جلوی اهل بازار بادی به گلوش می ندازه و میگه چیزی نیست که رسوام کنی و میره…
دعوا انگار اونجا تموم میشه و هر کی میره دنبال حیاتش اما پسر من هیچوقت بر نمی گرده!
شوکت خانم زد زیر گریه سکوت بدی بود که گاهی با هق هق شوکت خانم می شکست. کمی که گذشت و انگار شوکت خانم کمی سبک که شد اشکشو پاک کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن