قسمت بیست و دوم
انگار فکرمو خوند که اضافه کرد: اومدم به بی بی و شما سر بزنم ببینم چیزی احتیاج دارید؟ چیزی کم و کسری ندارید؟
– بی بی نیست…
– باشه می نشینم بیاد
تمایل داشتم برم اتاقم گفت: کجا؟شما هم بشینید! انگار شما از من خوشتون نمیاد
اینکه انقدر بی پرده و راحت حرف می زد شوکه شدم.
ازش بدم نمیامد یعنی نمی تونستم بدم بیاد، چراکه هم تو کمک کردن بهم نقش بزرگی داشت هم عزیزقلب بی بی بود زنی که بدون منت بهم محبت می کرد
با تعجب اظهار کردم: نه اینجوری نیست
– آخه شما همش ازم فرار می کنید
هیچی ناضافه کردم دنبال جواب تو ذهنم بودم که صوتی کوبه در اومد بی بی بود.
نفس نفس میزد و چادر گل گلیش رو شونه اش افتاده بود با لبخند مهربونش جواب سلاممو داد وقتی مشاهده کرد آقا رئوف اومده خرسند شد انگار نه انگار دیروزگار آقا رئوف رو مشاهده کرده بود
آبی به سر و صورتش زد و جای گرفت من داشتم می حرکت کردم اتاقم بی بی گفت:
کجا پریزاد؟ بیا بشین کلی خبر دارم
بعد ماجرای اون شامگاه که گلناز به خونشون پناه آورده بود رو بار دیگر برای آقا رئوف تعریف کرد تعریفش که تموم شد رو به
من گفت: گلناز وبا نگرفته!سه تا حکیم آوردن بالا سرش
انگار از استرس حالش بد شده و کمی حال ندار شده
اضافه کردم: پس شوهرش چی؟
– خدابیامرز وبا گراهی شده بود ولی انگار گلناز نه
سنگینی نگاه رئوف رو حس می کردم
کلافه بودم انگار خدا صوتمو شنید که بی بی گفت: پریزاد چایی میریزی؟
بلند شدم بیان کرد: قربونت ننه میدونی چایی خوردن از کف دست تو مزه دیگهای داره برام
سماور ذغالی رو منور جوش آورده بود و چایی دم کرده بود، چایی ریختم عطر دارچین همه جا رو پر کرد. استکان های کمر باریکی که عکس ناصرالدین شاه با اون سیبیلاش روش بود بهم چشمک میزد چایی بردم آقا رئوف لحظه ای پلک نمی زد با یه لبخند گخوشحال تشکر کرد.
از بی بی اجازه گرفتم برم اتاقم که خداروشکر اجازه داد
پا تو اتاق که گذاشتم متوجه شدم منور سر بقچه ام هست
حواسش نبود! حرکت کردم پشت سرش و اضافه کردم: منور چیکار میکنی؟
گفت: هیچی خانم دارم وسایلتون رو مرتب میکنم
راست میگفت لباس هام بهم ریخته بود و داشت تا میکرد بهش تبسم زدم و اضافه کردم: نیاز نیست بیای اینجارو تمیز کنی خودم انجام میدم
– وظیفه ام هست!
– نه دیگه برای تمیزکاری اتاق من نیا
– باشه…
راهی شد، دختر ساده ای بود فقط بسیار مرموز بود. با خودم فکر کردم کاش آقا رئوف هرروز اینجا نیاد.
یاد رفتار دیشب لوطی صالح افتادم غم تو قلبم نشست با خودم اظهار کردم: حتما درباره من فکر بدی کرده، یاد اون شامگاه که می افتادم دلم سریع تند می زد. عاشق شدم برگردم به همون لحظه ها
ولی نه!از اون شامگاه لوطی دیگه نگام نکرد
با خودم اظهار کردم: نکنه از نگاهش افتاده باشم نکنه کاری کرده باشم یا فکر کنه از قصد خودمو به بیهوشی زدم؟ از فکرم گذشت که مگه از قصد نبود؟
ادامه دارد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن