قسمت بیستم
منور ناشتاییمو تو مجمع آورد بخاطر بی بی، بی اشتها شروع به خوردن کردم
ولی یاد مادرم و تاجماه خانم افتادم یکی لقمه می گرفت یکی قربونم می حرکت کرد.
بی بی یه لقمه برای منور گرفت و گفت: بیا ننه بخور سرپا هم نباش فردا سن من بشی پادرد میگیریا
منور یه لبخند قشنگ زد اون روزگار به خوبی و خوشی گذشت ولی شامگاه موقع شام بیبی صوتم کرد و اظهار کرد: از امشامگاه دیگه چهارتایی شام بخوریم چیه هر کی یه اتاق
هیچی نگفتم میل داشتم کمک منور کنم اما منور نذاشت شام با خنده و یاد گذشته بی بی گذشت
معذب بودم آخه لوطی سرش همش پایین بود اونم معذب بود سفره رو با منور جمع کردم و منور لب حوض ظرفا رو شست موقع خواب بود بی بی به منور اظهار کرد: تو اتاق من بخواب اگه شامگاه آب میل داشتم صدات کنم با این پادرد سختمه برم بیام
نگاهام گرم خواب شده بود که خواب اون روز که آقامو هو کشیدن رو دیدم خواب دیدم میخوان اعدامش کنند که پریدم.
تشنه بودم راهی مطبخ شدم و یه پیاله برداشتم و از کوزه آب
ریختم و آب خوردم
همه جا تاریک بود حس کردم کسی جز من اونجا هست زود بسم الله اظهار کردم و فوت کردم خواستم از مطبخ برم بیرون که خوردم به چیزی یا بهتره بگم به کسی…
خواستم جیغ بزنم که دستی روی دهنم اومد
تو تاریکی شناختمش شرم کردم
لوطی بود
نگاش کردم آوای دلم تو اون خاموشی شب بلند تر شده بود
دستشو از جلوی دهنم برداشت
اظهار کرد: ترسوندمتون ببخشید اگه کف دستمم گذاشتم جلوی دهنتون اظهار کردم جیغ نزنید بی بی بدخواب بشه
قدمی راهی شد عقب، دیدهام به تاریکی عادت کرده بود. داشتم از خجالت میمردم، نمی دونم چرا گرمم شده بود تب کرده بودم؟ نمی دونم اون شب چه مرگم شده بود
میل داشتم از مطبخ قبل از اینکه رسوا بشم برم بیرون که بعد متوجه شدم گربه بود پرید روم حتی نتونستم جیغ بزنم فقط چشمام سیاهی حرکت کرد و افتادم.
بی هوش نبودم خواب نبودم، بیدار بودم تو بهترین جای زیستنم بعد اون اتفاقا قرار گحرکت کرده بودم، دوست نداشتم مسیر مطبخ تا اتاقم تمام بشه اما رسیده بودیم تا به خودم بیام منو رو رختخواب گذاشت
میدونستم میره آروم ناله کردم و مادرمو صدا زدم، قصد راهی شدن کرده بود مجدداً مادرمو آوا زدم حس کردم بهم نزدیک شد، صدام کرد دفعه اول بود اسممو از زبونش میمتوجه شدم
“پریزاد،پریزاد”
اسمم چه دلنشین بود از زبونش!
نمیدونم چه مرگم شده بود. نمی دونم اون شب چرا همچین می کردم شاید منور رو متوجه شده بودم و احساس خطر کرده بودم شاید چراکه تنها شده بودم ترسیده بودم
شاید عاشق شده بودم به همین سادگی… ضربان قلبم نگاهم می گفت عاشق شدم، عاشق مردی که منو از مرگ نجات داده بود
جوابشو ندادم
کلافه اظهار کرد: اَه ننه چرا با این همه سر و آوا بیدار نشد!من چیکار کنم با این دختر خدایا اگه چیزی بشه
خنده ام گراهی شده بود اما خودمو کنترل کردم آروم کف دستشو به لباسم زد و تکونم داد
صداش می لرزید آروم لای نگاهامو باز کردم، عرق کرده بودم گُر گرفته بودم
گفت: جان ننه ات پاشو دختر، یه وقت بلایی سرت نیاد…
عجب غلطی کردم حرکت کردم آب بخورم مگه الان وقت آب خوردن بود مرد.
مضطربم بود سعی کردم ذوقمو کنترل کنم و نگاهامو باز کردم
همین قدر که نگرانم شده بود کافی بود گفت: خدارو شکر سالمی
خنده ام گراهی شده بود مگه آدم با پریدن گربه روش چیزیش می شد؟
تمایل داشت بره، دوست نداشتم بره میمیل داشتم داشته باشمش برای همه عمر، برای خوشی برای غم، برای حیات
بیان کردم: آب .. آب
اظهار کرد: الان ننه امو آوا می زنم
بیان کردم: نه نمیخواد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن