#پ_۳۷
زودتر پیاده شدم و در جلو را برای بی بی باز نگه داشتم و کف دستش را گرفتم تا خِرِ راننده تاکسی را ول کند و بیرون بیاید.
زن عمو چند لحظهای صبر کرد تا ببیند چانه زدن بیبی به کجا میرسد ولی وقتی دید مرغ راننده یک پا دارد، دست توی کیفش کرد و بیتوجه به توپ و تشر بی بی کرایه را حساب کرد و پیاده شد.
بی بی که مشاهده کرد حرفهایش اثر نکرده و راننده پول را کامل گحرکت کرده با تف و لعنت به همهی رانندههای بیانصاف پیاده شد و در تاکسی را به هم کوباند.
فاطی حرصآلود کف دستش را توی هوا تکان داد:
_بی بی چرا همچین کردی آخه؟ خوبه اولش بیان کردم دخترش تو کلاسمه، آبروم راهی شد.
بی بی فاطی را از جلوی مسیرش کنار زد و خشمگین گفت:
_آبروی اون باید بره که پول حروم میخوره.
زن عمو هم از بیبی حمایت کرد:
_راست میگه بی بی، من دیگه حوصله جر و بحث نداشتم وگرنه پول زور بود والا.
بیبی به زن عمو نگاه غره حرکت کرد:
_تو هم که نمیذاری حرف از تو دهن آدم دربیاد زود دست میکنی تو کیفت.
تاکسیِ مادر و دخترها هم از راه رسید، مریم و راحله هم از خانهی نرگس همجاده ما برگشته بودند.
پنجشنبه شامگاه بود، قرار بود حسین و زنش هم بیایند و مثل همیشگی با خانوادهی عمو دور هم جمع شویم.
هر چه نرگس اصرار کرده بود که شام بمانیم، مادر قبول نکرد.
میبیان کرد جمعیتمان زیاد است و اسباب زحمتش میشویم.
دم درِ منزلی عمو که رسیدیم، بیبی و زنعمو راهی شدند تا لباس عوض کنند و بیایند خونهی ما.
مادر و دخترها هم راهی شدند سمت خانهی خودمان.
فاطی ولی کف دست مرا کشید و نگذاشت دنبالشان بروم:
_بیا بریم خونه ما کارت دارم.
چپیدیم توی اتاقش؛ در را بست و کنارم جای گرفت:
_خب حالا بگو.
خسته دراز کشیدم و اضافه کردم:
_چیو بگم.
کنارم به پهلو دراز کشید:
_قضیهی ظهرو دیگه.
_ظهر؟ کدوم قضیه؟
متوجه شد میخواهم مثل خودش اذیت کنم. انگشتانش را به معنی تهدید و قلقلک روی پهلویم گذاشت و گفت:
_بیخود کردی! این اداها مال منه، بنال ببینم.
به پهلو چرخیدم، کف دستم را زیر سرم گذاشتم و شروع کردم به تعریف کردن جریان خونهی گلستان خانم.
فاطی با لذت گوش میداد.
قیافهاش به خنده میانداختم؛ عاشقِ این چهرهی فضولش بودم.
حرفهایم که تمام شد، بلند شد و نشست:
_یعنی میگی از قصد یه جور خاصی نگات میکنه؟
من هم نشستم و بیان کردم:
_تو چی فکر میکنی فاطی؟ صبح نگاشو مشاهده کردی؟ یه جوری نبود؟
شانهاش را به معنای ناطلاع داشتن بالا انداخت:
_من حواسم بیشتر به تو بود، نگاه اونو دقت نکردم.
_نمیدونم خودمم؛ یه لحظه میگم از قصده، یه لحظه میگم شاید توهم زدم. ولی هر چی هست بسیار عوضیه.
_پس با این حساب خیلی بهش برخورده جواب سلامشو ندادی، دنبال تلافیه.
همانطور که کش مو را از دور موهایم باز میکردم اظهار کردم:
_بهتر! از خدامه که واقعا بهش برخورده باشه، قلبم خنک میشه.
از جایش برخاست و سمت سبد لباس گوشهی اتاق حرکت کرد و اظهار کرد:
_ولی معلومه از اوناشه ها.
_کدوما؟
_از اینا که با دخترا زیاد میپرن.
ابروهایم بالا رفتند.
_چطور؟
دکمههای مانتویش را باز کرد و با سر اشاره کرد سمت دیوار بچرخم تا لباسش را عوض کند.
چرخیدم اما منتظر حرفش ماندم.
_خب این طور که تو از نگاههاش و راهی شدارش میگی یعنی همچین بی مهارت نیست داداشمون.
همان طور رو به دیوار بیان کردم:
_فاطی یه چیز دیگه.
_چی؟
_اسمشو بهم اظهار کرد.
چند لحظهای طول کشید تا وارد شد و جلویم جای گرفت:
_یعنی چی؟ به تو بیان کرد؟
منظورم را اشتباه متوجه شده بود:
_نه بابا! گلستان خانم گفت با هم آشنا شین و این حرفا؛ بعد اون خودشو معرفی کرد.
فاطی عقب کشید و بیان کرد
_آهاااا! اضافه کردم شاید خودش ویژه اومده اسمشو بهت اضافه کرده.
ملایم پیشانی اش کوبیدم:
_خاک تو سرت!
لبش را برگرداند:
_چه میدونم خب؛ اونجوری که تو یهو اظهار کردی اسمشو بهم گفت…
ادامه حرفش را رها کرد و جویا شد:
_حالا اسمش چیه ؟ لابد از این اسمای لوکسه!
سرم را بالا انداختم:
_نه!اصل جریان همین اسمشه.
_چیه مگه اسمش؟
چند لحظه صبر کردم تا خوب منتظر بماند بعد اسمش را به زبان آوردم
_وقت!
ابرو هایش درهم رفتند
_چی؟
_اسمش مدته!
دیده هایش گرد شدن:
_دروغ؟
سرم را تکان دادم که یعنی راست میگویم چند لحظه هیچ کداممان چیزی نبیان کردیم و بهم چشم دوختیم .
سکوت میانمان را زنعمو شکست:
_ دخترا شما نمیاید؟ما داریم میریم….
فصل سوم
«لی…لّی»
مادر دو سینی گِرد بزرگ را در دست گحرکت کرد، چادر گلدارش را روی سرش کشید و رو به من اضافه کرد:
_تمایل داشتی بیای این دو تا رو با خودت بیار.
نگاهم چرخید سمت دو سینی استیلِ کنار دیوار آشپزمنزل.
_مامان من واسه خودم تکی یه سبد کامل میخوام. به کسی هم نمیدم، از همین الان اظهار کرده باشم.
مادر در هال را باز کرد و بیرون راهی شد:
_خیلی خب حالا، کسی از تو سهم نخواست
صوتیم را کشیده کردم تا به مادر که وسط حیاط بود برسد:
_حالا خوبه هر سال نصف آذوقهمو پسرات کش میرن.
مادر جوابم را نداد و آوای بسته شدن در حیاط وارد شد.
آخرین جرعهی چاییام را نوشیدم و برخاستم.
نگاهی به پیجادهن و شلوار خانگیام انداختم، حوصلهی پوشیدن مانتو و روسری نداشتم.
چادر گلگلی ملیحه را سر کردم، سینیها را برداشتم و چون هیچکس منزل نبود کلیدها را هم از توی جاکفشی برداشتم و جادهی خانهی عمو شدم.
درِ منزلی عمو کامل روی هم بود ولی قفل نبود. چند ضربهی سریع به در زدم، کمی لنگهی در را هل دادم، آوایم را کلفت کردم و گفتم:
_یالا… یالا
صدای جیغ و «نیا» اظهار کردن چند نفر بالا راهی شد.
ریز خندیدم، سرم را داخل بردم و با همان صدای کلفت و مسخره اضافه کردم:
_نهراسید خانما، مَحرمم.
زن عمو که کشیده شده بود با چشم غره بار دیگر پای سفره نشست، ملیحه فحشی نثارم کرد و فاطی خندید.
دو سه تا از زنان همسایه هم پای سفرهی یک بار مصرف بزرگی که زن عمو توی حیاطشان پهن کرده بود نشسته بودند و انار دانه میکردند.
چندین جعبهی انار کنار دیوار به ردیف روی هم چیده شده بودند که همگی محصول باغِ پدرِ زن عمو بودند.
هر سال همین موقع کلی انار از روستا برای زن عمو میفرستاد.
زن عمو هم نصفشان را به در و همسایه میفروخت.
و مابقی را بین چند تا از فامیلهای نزدیک تقسیم میکرد و برای هرکدام یک جعبه میفرستاد.
البته سهم ما سه جعبه بود اما مادر چند جعبه اضافهتر برمیداشت و با خون و خونریزی پولشان را با زن عمو حساب میکرد.
هر سال همین بساط بود، از مادر اصرار برای پول دادن و از زن عمو اصرار برای پول نگحرکت کردن.
مادر برای حسین و راحله و مریم هر کدام یک جعبه خشک میکرد و برای ما که مجرد بودیم هم چند جعبه با هم خشک میکرد.
البته من همیشه سهمم را همان اول جدا میکردم؛ ولی خب در منزلی ما سهم جدا کردن با گِل لگد کردن فرقی نداشت!
هیچ وقت نمیشد خیالت از خوراکیات راحت باشد، یک دفعه تا پلک میزدی دار و ندارت توسط خواهر و برادرت غارت میشد و تمام.
این هم یکی دیگر از عیبهای خانوادهی پرجمعیت بود.
ملیحه شتابزده شتابزده با پشت قاشق به پوست انار ضربه میزد و دانه های انار را توی سبد پُـرِ و پیمانِ جلوی کف دستش میریخت؛ برخلاف فاطی که ظرف جلوی دستش تقریبا خالی و خودش هم مشغول انار خوردن بود.
خم شدم سینیها را پهلوی مادر گذاشتم، از سینی جلوی دستش یک مشت انار برداشتم و حرکت کردم سمت فاطی که کنارش بنشینم؛ اما تا خواستم چادر را از سرم بردارم معصومه خانم که مشغول حرف زدن با زن عمو بود برگشت مرا خیره شد و گفت:
_تا ننشستی یه لحظه برو گلستان خانمو صوت بزن بیاد.
معصومه خانم همیشگی طوری رفتار میکرد که انگار دخترهای محل دختر خودش هسسریع!
یک لحن دستوری و نگاه از بالا به پایینی آن هم فقط به خاطر سن و سال بیشترش داشت که لجم را در میآورد.
خیلی قلبم میخواست حرفش را نشنیده بگیرم و بروم سرجایم بنشینم ولی زن عمو هم به دنبال او اضافه کرد:
_آره قربونت میری ببینی انار میخواد یا نه؟ حالا یه وقت از همسایهها میشنوه دلخور میشه بهش نگفتم.
چرخیدم طرف فاطی و گفتم:
_فاطی تو برو.
فاطی دستهایش را که تا مچ سرخ شده بودند بالا آورد و نشانم داد.
ملیحه سرش را بالا آورد از آن نگاههای مشکوکش نثارم کرد و اضافه کرد:
_خودت چرا نمیری؟
_حوصله ندارم خب.
مادر چپ چپ نگاهم کرد که یعنی
زشت است اجرای کف دستور معصومه خانم و زن عمو را معطل نگه داشتهام.
#پ_۳۹
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن