#پ_۴۲۳
یقهی پالتویش را تا روی چانهام بالا کشیدم، آرام نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
_نمیشه هی بیام خونه گلستان خانم که، دیگه بهونهای هم واسه اومدن ندارم… مدرسه هم واسه اسفند دیگه کلاس جبرانی نمیذاره، این سه چهار هفته آخر همون ساعت دوازده تعطیل میشیم.
_ادکلنم تو داشامگاهورده، برش دار.
یک لحظه گیج ماندم و معنای حرفش را درک نکردم؛
ولی بعد شتابان و کف دستپاچه پالتویش را پایین آوردم و از خودم دور کردم.
حرکتم باعث شد برگردد و با آن دیدههای پُر خندهاش نگاهم کند.
شرمگین روی صندلیام جابهجا شدم.
_من خونه دارم ازش، اینو تو بردار.
نگاهم از روی داشبورد به سمت صورتش رفت.
_داری جدی میگی؟!
_چرا که نه؟! بردار یادگاری اصلا.
چیزی در قلبم تکان خورد.
_یادگاری؟!
کوتاه نگاهم کرد و با لحن شوخی گفت:
_آره، دلت برام تنگ شد بوش کن!
آنقدر ساکت ماندم که بار دیگر سرش به طرفم برگشت.
_چی شد؟!
پالتویش را تا کردم، چرخیدم و مرتب روی صنقلبی عقب گذاشتمش.
_لیلی؟!
نمیشد! نمیتوانستم خوددار بمانم:
_یادگاریو به کسی میدن که دیگه نشه اون طرفو دید، چرا میخوای بهم یادگاری بدی؟
تای ابرویش بالا رفت و نگاهم کرد:
_من خیال کردم وقتی دیگه سراغ شالگردنتو نگراهی شدی یعنی گذاشتیش یادگاری پیشم بمونه، نمیدونستم نظرت دربارهی یادگاری یه همچین چیزیه.
ناخودآگاه نفس راحتی کشیدم.
عوضی بازی درآورد و بیان کرد:
_ببینمت، رنگت چرا پریده؟! ترسیدی؟!
به خنده افتادم، بند سارافونم را که روی بازویم افتاده بود به شانهام برگرداندم و هیچ نبیان کردم.
مجدداً با سر به داشبورد اشاره کرد:
_برنمیداری؟
_نه.
_چرا؟!
باز کج سرجایم جای گرفتم تا بهتر ببینمش.
شاید نباید میاضافه کردم ولی اتفاقی که روی تپه بینمان افتاده بود مرزی را در ذهنم شکسته بود که دلم را برای گفتن بیطاقت کرده بود:
_چون بوی توئه برام اینقد خواستنیه! بوشو روی خودت و لباسات دوس دارم، نه اینکه شیشهشو بردارم ببرم جدا بو کنم… فکر کنم اامان بار هم چون بوشو از ملافههای تو گوش دادم اینقد ازش خوشم اومد… بعد هم همینطوری کم کم باشه عزیزتره، نمیخوام همواره تو دسترسم باشه.
کمی طول کشید تا دیدههایش را از جاده بردارد و روی من بنشاند.
از آن نگاههای عمیقش که تمام تنم را گرم کرد.
دیده از نگاهِ نفسگیرش گحرکت کردم و به خونههای سبز و خاکستری سارافونم خیره شدم.
_واسه همین بود که نخواستم از دستت بدم آره؟
دیدههایم بی اختیار بالا حرکت کردند.
حالا داشت به روبرو نگاه میکرد، بدون اینکه برگردد متوجه نگاهم شد و ادامه داد:
_اون روزگار ظهر که خندیدنتو متوجه شدم یه حسی بهم بیان کرد اگه بیخیالت بشم بد چیزیو از کف دست میدم.
باز نگاهم کرد و با لحن مالکانهای که دلم را فرو ریخت بیان کرد:
_راست میاضافه کرد!… خوبه که الان مال منی و اینجوری برام حرف میزنی
مالِ «او» بودن چقدر لذت بخش بود؛ من مال «او» بودم و جای اینکه احساس ضعف کنم تمولیً احساس قدرت میکردم.
سرم را کج به پشتیِ صنقلبی تکیه دادم و همانطور که غرق نگاه کردنش بودم، اضافه کردم:
_اما اگه اون شالگردنمو یادگاری برداشتی، پس باید یه چیزی هم از خودت واسه من بیاری.
_چی دوس داری بیارم؟
کمی فکر کردم و زیرا به نتیجهای نرسیدم اضافه کردم:
_میرم خونه فکرامو میکنم بهت میگم.
دلم یک چیز خاص میمیل داشت، نه شالگردن و پیراهن!
ماشینش که توی خیابان فرهنگسرا پیچید آن حسِ دلگیری و اندوه بار دیگر روی قلبم نشست و فکر کردم کاش چند ساعت بیشتر برای با هم بودن وقت داشتیم.
دم فرهنگسرا نسبت به ظهر حسابی شلوغ بود و مجبور شد چند متر پایینتر پارک کند.
چند تا چند تا دختر و پسر از در بزرگ حیاط بیرون میرسیدند ولی از فاطی و ساغر خبری نبود.
گوشیاش را برداشت، با ساغر تماس گراهی شد و یکی دو دقیقه بعد هر دو بیرون آمدند.
برایشان تک بوقی زد و تا متوجه شدنمان به طرف ماشین مسیر افتادند.
_کاش میذاشتی ما با آژانس بریم.
همانطور که ماشین را از پارک درمیآورد اضافه کرد:
_دیگه دم مدرسهت تا خونه رو میگم حق داری محله آشناس، الان خونه عمهت مشکلش چیه که نباید برسونمت؟
_نه منظورم اینه که مزاحمت نشیم این همه جادهو!
طوری نگاهم کرد که انگار چه حرف بیخودی زدهام؛ ولی چیزی ناضافه کرد.
فاطی و ساغر درهای دو طرف را باز کردند و سوار شدند.
#پ_۴۲۴
#پ_۴۲۵
ساغر آهسته سلام کرد اما فاطی طبق معمول پر سر و صوت اعلام حضور کرد:
_سلام سلام خوش گذشت ایشالا؟
و جوری خندید که کاملا متوجه معنی پشت جملهاش شدم.
سرم را برگرداندم و به لبخند گشاد روی لبش چپ چپ نگاه کردم تا مبادا ادامه دهد و حرف را به جاهای باریک بکشاند.
اما خب فاطی بیدی نبود که به باد من بلرزد.
پالتوی مدت را به طرفی که ساغر نشسته بود سُراند و خودش را از میانِ فاصلهی دو صنقلبی، جلو کشید.
_چیه خب؟ چی جویا شدم مگه؟ انگار به خودت شک داریا!
و تا برسیم نزدیک منزلی عمه احترام به هر شیوهای که توانست کِرم ریخت، طعنه و کنایه زد و مرا حرص داد.
و من فقط منتظر بودم به مقصد برسیم و حالش را جا بیاورم.
دو کوچه قبل از کوچهی عمه میل داشتم که نگه دارد و جلوتر نرود.
ماشین که ترمز کرد چرخیدم و به عقب نگاه کردم و چراکه دو جفت چشم روی خودمان متوجه شدم بدون حرفِ خاصی کارتن گوی و کیف پولم را که کنارم روی صنقلبی بودند برداشتم تا پیاده شوم.
فاطی ولی زودتر پیاده شد و پشت سرش ساغر هم در را باز کرد و اظهار کرد:
_من بیام جلو بشینم.
نگاه آخر را به مدت انداختم و هممدت کف دستگیرهی در را کشیدم و با یک خجالت کمرنگی آهسته گفتم:
_مرسی، بهشدت خوش گذشت… خداحافظ
توی نگاهم پلک زد و با تفریح اظهار کرد:
_کدوم قسمتش بیشتر؟
مطمئن بودم میخواهد به آن موضوع اشاره کند! عوضی!
خودم را به آن جاده زدم:
_بیشتر چی؟
تبسمی روی لبش وارد شد اما پیِ حرفش را نگراهی شد و چیز دیگری اظهار کرد:
_بهونهی دیدنتو خودم جور میکنم، دلواپس این چیزا نباش تو… برو
نگاهم رفت روی انگشتهای کف دست چپش که روی فرمان ضرب گراهی شده بودند. یک روزگار هم بهش میاضافه کردم چقدر کف دستهایش را دوست دارم، مثل بوی عطرش، مثل همهی خودش.
#پ_۴۲۶
وقتی میاضافه کرد جور میکند پس حتما میتوانست جور کند و مطمئن شدم خیلی زود بار دیگر میبینمش.
سنگینیِ روی قلبم محو شد و آرام گحرکت کردم.
لبخند عمیق و قدردانی به رویش زدم و در را باز کردم.
_باشه پس منتظرم، خداحافظ.
در را که باز کردم گفت:
_برگشتی خونه بهم پیام بده.
سرم را تکان دادم و پیاده شدم، فاطی و ساغر کمی عقبتر منتظر از حرکت ایستاده بودند.
از این همه ملاحظه و شعورشان ممنون بودم.
ساغر جای من جای گرفت و فاطی سرش را خم کرد و از پنجره با «او» خداحافظی کرد.
ماشینش که از کنارمان رد شد فاطی فوری به طرفم چرخید و مشتاق بیان کرد:
_ببینم چی خریده برات؟!
به سمت پیادهرو قدم برداشتیم و من با ذوقی که دست کمی از هیجانِ او نداشت شروع کردم به باز کردنِ در کارتن.
از راه رفتن از حرکت ایستادم و گوی را بیرون آوردم.
فاطی اول به گوی و بعد به من چشم دوخت و شتابزده پرسید:
_از اوناس که آهنگ میزنه؟!
با تبسم سرم را برایش تکان دادم و کوکش را چرخاندم.
در غروبِ نیمه روشنِ خیابان، منزلی میان آب درخشان شد و موسیقیِ لطیفش توی گوشمان نشست.
_خودت بهش اضافه کردی؟
_وا! معلومه که نه.
فاطی با شگفتی خندید و قد بلند گفت:
_نــــه! بابا انگار جدی جدی شما دو تا سرنوشتِ همدیگهاین ها!
مسخرهبازیهای توی ماشینش را بیخیال شدم و کیفور از حرفش خندیدم؛ خوشم میآمد وقتی این جمله را میشنیدم.
_اما لیلی فکرشو کن… اگه دقیقا همون جعبهی موزیکالو میخرید فکم میافتاد کف آسفالت به خدا.
فاطی انگار علاقهی من به آن بخش از داستانِ دخترک کبریت فروش و تشابهاش با گوی بلورینم را فراموش کرده بود.
حرفی هم نزدم. گذاشتم این هم بشود یکی از آن چیزهایی که فقط بین من و «او» بود.
گوی را دوباره توی کارتن و کارتن را هم با احتیاط و سفارش توی کیف فاطی گذاشتم و مسیر افتادیم به سوی خونهی عمه احترام و قسمت سخت و حوصلهسربر ماجرا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن