ساده نمیمیل داشتم! دوست داشتم حالا که میخواهم ریسک گوشی دار شدن را به جان بخرم، یک چیزی باشد که قابلیت عکس گراهی شدن و آهنگ گوش دادن را داشته باشد.
با پشیمانی و افسوس اظهار کردم:
_خاک تو سرم کنن، چقدر هی مولین بهم اظهار کرد اینقد پولاتو الکی خرج نکن، دو زار پسانداز کن، اگه گوش میدادم الان اینجوری مثل خر تو گِل گیر نمیکردم.
به مغازهی موبایل فروشی که چند متر جلوتر سر جادهمان بود اشاره کرد و اضافه کرد:
_میگم حالا بریم یه قیمت بگیریم ببینیم چطوریاس، نه؟
تمام شوق و ذوقم فروکش کرده بود، خیال میکردم میتوانم گوشوارهی سیزده سالگیام را که بابت گم کردن لنگهاش از مادر یک عالمه حرف و یک تو سری هم خورده بودم شصت هفتاد تومنی بفروشم و با تکاندن جیبهایم یک گوشی صد تومنی بخرم اما بد خورده بود توی برجکم.
بیرون مغازهی موبایل فروشی از حرکت ایستاده بودیم و به گوشیهای مقلب جدید و گرانی که توی ویترین چیده شده بودند نگاه میکردیم.
داخل مغازه پر از پسرهای جوان بود و منتظر بودیم کمی خلوت شود تا جا برای داخل رفتنمان باز شود.
_فاطی میگم یهو یه آشنایی کسی نبیندمون اینجا؟
اطرافش را از نظر گذراند و بیان کرد:
_آشنا؟ کی مثلا؟
_چه میدونم، فکی فامیلی کسی یهو اینجا ببیندمون چیکار کنیم؟ بگیم واسه چی اومدیم تو موبایل فروشی؟
با نگاههای گرد شده نگاهم کرد:
_لیلی بخوای اینجوری هی بترسی استرس داشته باشی به نظرم بیخیال دوست پسر و این حرفا شو!
بهم برخورد.
_یعنی چی خب؟ احتماله دیگه... اصلا فرض کن الان بریم داخل مغازه یهو نادر هم از در بیاد تو، چی میخوای بهش بگی؟
کمی اندیشید بعد شانه بالا انداخت و راحت گفت:
_میگم کار همیشگیمه، هی میام قیمت میگیرم تا وقتی که پولام جمع بشه و بابا اجازه بده گوشی بخرم… اونم خشمگین میشه میگه بیخود کردی عمرا بذارم گوشی بخری… منم میگم حالا میبینی تا سال دیگه اجازهشو از بابا میگیرم، یه کم دعوا میکنیم تموم میشه!
به نگاه حیران من ریز خندید و گفت:
_باید همیشه آمادهی دروغ اضافه کردن باشی، کف دست و پاتو گم نکنی، مطمئن باش اگه بترسی آخرش سرت میاد
نفس عمیقی کشیدم و نالیدم:
_چقدر دردسر داره!
حرفم را تأیید کرد.
_پس چی؟ من همواره چی میگم بهت؟ تنها مسیر زیستن تو خونوادههایی مثل خودمون، دروغ و کلکه… البته اینطوری قایمکی بد هم نیستا، فکر کن مثلا اجازه بدن گوشی داشته باشیم، دیگه هر وقت دلشون بخواد چکمون میکنن، هر لحظه که بگن گوشیتو بده باید بدی وگرنه میفهمن یه ریگی به کفشته! یه جورایی اگه بهش فکر کنی میبینی وسط محدودیت واسه خودمون آزادی میسازیم، نه؟
#پ_۳۴۰
جوابی نداشتم، با ترمشاهده کرد و دو دلی بیان کردم:
_بعد با عذاب وجدان این همه دروغ چیکار کنم؟
کف دستهایش را توی جیب کاپشنش برد و با کمی مکث اضافه کرد:
_یاد اون عذابی بیفت که پارسال بهت دادن و نذاشتن بری تولد نصیری، یاد اون مانتو سرخابی که از پاساژ تا خونه ده بار نگاش کردی و آخرش حسرت پوشیدنش رو قلبت موند بیفت، یاد اون کافه رفتنی که محمدجواد زهرمارمون کرد و اشکمونو درآورد بیفت، یاد عروسی نرگس که نذاشتن آخرشو ببینیم و اونطوری با قلب خون برگشتیم خونه بیفت، یاد اون تحقیر و آبروریزی که کلاس اول مسیرنمایی واسه خاطر اون دوچرخه سواری خوردیم بیفت، یاد هزار تا یادی گندمون بیفت تا دیگه عذاب وجدان نگیری چرا عاشق شدی.
به نگاههای قشنگیش که از پردهی نازک اشک درخشان شده بودند، تبسم زدم:
_اون سالی یه باری که جدی میشی و از این حرفا میزنی بسیار ناز میشی!
خندید اما حرف بعدیاش هم جدی بود:
_اما لیلی آره بهشدت دردسر داره، بهشدت هم استرس داره، فکر کن ببین به این همه سختی میارزه؟ اگه…
نگذاشتم حرفش را تمام کند، قبلا هزار بار به این موضوع اندیشیده بودم.
محکم و مطمئن اضافه کردم:
_آره میارزه.
نگاهش روی سه پسری که به شکل قطاری با سر و صوت از مغازه بیرون میآمدند چرخید و پر انرژی بیان کرد:
_پس بریم ببینیم گوشی چقد میارزه!
گوشیهای پنجاه تومنی آنقدر ساده و بیریخت بودند که اصلا دوستشان نداشتم.
عوضش یک گوشی صد و ده تومنی بدجور به چشمم رسید که جیبم برای داشتنش، زیادی خالی بود.
هر چند که در آن لحظه پول خرید همان گوشی پنجاه تومنی را هم نداشتم.
نهایتا فقط یک سیمکارت اعتباری خریدیم و فروختن گوشواره را هم انداختیم برای همان چند روزگار آینده که میمیل داشتیم گوشی را بخریم؛ فاطی میاظهار کرد تا آن موقع طلا کمی گران میشود و به سودمان است!
اما من که میدانستم با آن سود نهایتا بتوانیم یک پفک بخریم.
و چون وقت اضافه آوردیم و حیفمان رسید زود برگردیم، کمی بیشتر در خیابانها و توی مغازهها چرخیدیم؛
برای نوهی گلستان خانم همان تل پاپیونی صورتی و یک ست چهارتایی گیرهموی رنگارنگ هم خریدیم.
دلم میخواست برای نینی مریم هم چیزی بخرم اما جنسیتش هنوز مشخص نبود و کف دستم برای انتخاب باز نبود.
آخر سر با کلی زیر و رو کردن مغازه، یک آویز پر از عروسکهای کوچولوی زنگولهای مخصوص گهواره خریدم.
#پ_۳۴۱
دیگر سرما داشت هلاکمان میکرد که بالاخره قلب کندیم، سوار تاکسی شدیم و آدرس خانهی مریم را دادیم.
بعد از ظهر بابا و مادر همراه مسعود مسیری شهرک شده بودند و یک ساعت بعد هم مریم زنگ زد و ملیحه و راحله را با اصرار به خونهاش کشاند.
من و فاطی هم که فرصت را غنیمت شمردیم و سر از بازار درآوردیم ولی قرار شد بعد از خرید یا به قول ملیحه گشت و گذار، مستقیم به منزلی مریم برویم.
فاطی همانطور که از پلهها بالا میراهی شد غُر زد:
_من عمرا برم خونه آپارتمانی، از پله متنفرم!
چند پلهی باقی مانده را با سرعت بالا راهی شدم، زنگ در را زدم و بیان کردم:
_حالا همش یه طبقه اومدی بالا ها، بیبی از تو تر و فرزتره
به دیوار کنار در تکیه داد و گفت:
_بیشعور سه ساعته کل خیابونا رو متر کردما دیگه جون ندارم خب.
در باز شد و ملیحه با نگاه چپ چپش جلویمان ظاهر شد.
_میذاشتین ساعت ده بیایین دیگه، خوب دیده مولین اینارو دور دیدینا
از داخل منزل صوتی کشیده حرف زدن و خنده میوارد شد.
از کنارش رد شدم، کفشهایم را توی جای کفشی گذاشتم و گفتم:
_آوای نرگسه؟ اینجاس مگه؟
جلوتر از ما مسیر افتاد و گفت:
_آره، نسرین هم هست
از راهرو گذشتیم و وارد سالن جمع و جور منزلی مریم شدیم.
مبلها را کامل عقب کشیده بودند و همگی روی فرش وسط سالن قرار گرفته و حسابی مشغول بگو و بخند بودند.
مریم از جایش کشیده شد و به استقبال مان رسید.
_خوش اومدین، چقدر دیر کردین.
کیسهی هله هولهای را که از مغازهی نزدیک منزلشان خریده بودیم به کف دستش دادم و پالتو و شالم را درآوردم.
با نرگس و نسرین روبوسی کردیم و ما هم دور میز چوبی که رویش پر از خوراکیهای مختلف و سینی چای بود نشستیم.
فاطی دست دراز کرد یک لیوان چای برداشت، کمی عقب رفت، به پایههای کاناپهی پشت سرش تکیه داد و گفت:
_آخیش… چای میچسبه الان… یخ زدیم
من هم مثل فاطی یکی از لیوانها را برداشتم و کف دستهای سردم را دورش قفل کردم.
نسرین هاج و واج نگاهمان کرد و بیان کرد:
_یه ساعته منتظریم چاییا سرد شه! زارت اومدین دو تاشو کش حرکت کردین؟
فاطی قندی گوشه لپش انداخت و گفت:
_خسته و کوفته و سرما زده از جاده رسیدیم یه چایی هم نخوریم؟
ملیحه از جایش بلند شد و همانطور که به طرف آشپزمنزل میراهی شد اظهار کرد:
_انگار رفته تو سرما کارگری کرده! خوبه راهی شده بودین یللی تللی
فاطی کشیده گفت:
_حالا انگار تو اینجا داشتی کوه میکندی.
ملیحه از توی آشپزمنزل نمیمتوجه شد ولی فاطی به بشقابهایی که پر از پوست میوه و آجیل بود اشاره کرد و اظهار کرد:
_همش بخور بخور بوده!
#پ_۳۴۲
مریم از آشپزخونه بیرون رسید و کاسهی تخمهی آفتابگردان و شکلاتهایی را که ما خریده بودیم به خوراکیهای روی میز اضافه کرد.
راحله و نرگس و نسرین نگاهشان میخ تلویزیون بود و داشسریع برای دهمین بار فیلم عروسی مریم را نگاه میکردند.
نسرین کنترل به کف دست مثل همواره فقط دنبال سوژه بود و هر چند لحظه یک بار یکی را برای مسخرهبازی پیدا میکرد و با هر هر خنده فیلم را عقب میزد و به بقیه نشانش میداد.
تمام این سوژهها را قبلا بارها مشاهده کرده و به آنها لبخند زده بودیم ولی هر بار یک نکتهی تازهای کشف میکردیم و بیشتر از دفعهی قبل میریز خندیدیم.
فاطی آخرین جرعهی چایش را نوشید، خودش را جلو کشید و با نیش باز به نسرین بیان کرد:
_بزن اونجا که جواد اینا میرقصن.
آوای خندهی همهمان همزمان قد بلند شد.
نسرین فیلم را روی دور سریع گذاشت تا به قسمتی رسید که نوید پسر عمه اکرم و محمدجواد و سعید و بقیهی پسرهایمان ناگهان تحت تأثیر آهنگ عربی که اواخر عروسی پخش شد از خود بیخود شدند و به قول رضا یکی یکی شرفشان را بر باد دادند!
مسعود نامرد که خودش رقصش خوب بود، حرکت کرده بود وسط و همه را کشانده بود توی دایره و یکهو تا موزیک به جای شتابزدهش و ضربدارش رسید همهشان شروع کردند به شلنگ و تخته انداختن!
فاطی میبیان کرد این خندهترین سکانس فیلمیست که به عمرمان مشاهده کردهایم.
رقص همهشان افتضاح بود و هر کدامشان یک کمدی جداگانه بودند ولی محمدجواد و نادر زیرا ابدا اهل این چیزها نبود حرکاتشان از همه خندهدارتر بود.
اما ضربهی نهایی جایی بود که بیبی هم به جمع پسرها پیوست، رقص بیبی روبروی محمدجواد و سینا فقط چند ثانیه طول کشید، چرا که عمه احترام مثل همیشگی پریده بود وسط، بازوی بیبی را گحرکت کرده و با عتاب و خطاب بیرونش کشانده بود؛ اما همان چند ثانیه را هی نگاه میکردیم و با آن قهقهه میزدیم.
آنقدر حرکات پسرها مسخره و فاجعه بود که فیلمبردار عروسی زنگ زده بود به مریم و شوهرش تا کسب تکلیف کند که این قسمت را توی فیلم عروسی جا بدهد یا نه.
مریم هم چون خانوادهی شوهرش میمیل داشتند فیلم را ببینند، روی دو سیدی فیلم را تحویل گحرکت کرده بود.
یکی با سانسور رقص پسرها برای نمایش به خانوادهی شوهرش، یکی هم بدون سانسور برای خودمان.
پسرها بعد از عروسی خودشان متوجه شده بودند چه گندی زدهاند ولی تا فیلم را نمشاهده کردند به عمق فاجعه پی نبردند.
محمدجواد که اامان بار نزدیک بود سی دی را بشکند و با بدبختی آن را از چنگش درآوردیم.
اما مسعود پا به پای ما میخندید و ادای تک تک پسرها را درمیآورد.
مریم رو به ما که از خنده ریسه راهی شده بودیم تشر زد:
_بسه دیگه، تا چند سال میخوایین بخندین
فاطی که سر پا ایستاده بود دستش را خم کرد کنار زانویش گذاشت و مثل رقص نادر دور خودش چرخید و با خنده و همراهی ما اظهار کرد:
_تا همواره
مریم خودش هم خیلی خندهاش میگرفت ولی متوجه شدش نسبت به ما متفاوت بود و این صحنهها را با خنده و محبت نگاه میکرد، از این که همهی پسرهای خانواده که نصف بیشترشان تا آن روزگار در عروسی کسی نرقصیده بودند و برای عروسی او وسط آمده بودند مسرور بود و یک مهر و احساس خواهرانهای به این قسمتهای فیلم عروسیاش داشت.
#پ_۳۴۳
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن