ماشینش جلوتر از ساختمان پارک شده بود و چند متر مانده بود به آن برسم که یکهو صوتی باز شدن قفلِ درها رسید.
سرم را چرخاندم و اطرافم را خیره شدم، جزء چند رهگذرِ ناآشنا کسی را نمتوجه شدم.
برگشتم، به پشت سرم چشم دوختم و متوجه شدمش که از مغازهای آنطرف خیابان بیرون وارد شده و دارد به سمتم میآید.
مرا دیده بود و از همانجا با ریموت، قفل ماشین را باز کرده بود.
در گیر و دار این بودم که منتظر رسیدنش بمانم یا خودم بروم توی ماشین بنشینم که دیدهم به دو تا از بچههای کلاسمان افتاد، پر سر و آوا و خندهکنان در حاشیهی خیابان بالا میوارد شدند.
دیگر معطل نکردم، به طرف ماشین حرکت کردم، در جلو را باز کردم و قرار گرفتم.
از پنجره نزدیک شدنش را مشاهده کردم و تپش قلبم به بالاترین حد رسید، کف دستپاچه و هیجان زده کف دستی به مقنعهام کشیدم و دکمهی بالای پالتویم را بیخودی باز و بسته کردم.
ترسم پریده و جایش را شرم و خجالت پر کرده بود.
در را باز کرد و تا قرار گرفت یک حجم عظیمی از بوی خوش ادکلنش را با خودش آورد.
همانطور که در را میبست با لحن صمیمی و سرخوشی گفت:
_بــــه لیلی خانوم!
راحتیاش بیشتر معذبم کرد، آب دهانم را قورت دادم و سعی کردم آوایم صاف باشد.
_سلام
بطری آبِ نیم خوردهی توی کف دستش را کنار دنده انداخت و با تبسم کمرنگی که بیشتر توی نگاههایش بود تا روی لبهایش، نگاهم کرد، خیره و عمیق.
دست و پایم را گم کرده بودم و نمیدانستم در مقابل این نگاه پرمنظورش چه واکنشی نشان دهم.
نگاههایم بیهدف در فضای ماشین چرخ خورد و باز برگشتم سر منزلی اول و مشاهده کردم که هنوز نگاهش روی من است.
از شدت خجالت بیطاقت شدم و اعتراض کردم:
_میشه اینقد نگام نکنی؟
ابرویش بالا رفت و خندید.
یاد حرف فاطی افتادم! نبود که ببیند همین اول کار چنگ انداختهام!
چشم گرفت و ماشین را روشن کرد.
_خب کجا بریم؟ بریم یه جایی ناهار بخوریم؟!
_نه! باید زود برگردم، همینجا حرف بزنیم
و نبیان کردم که اگر رابطهای شکل بگیرد باید دور رستوران راهی شدن و این قبیل کارهای معماما اما خطرناک را خط بکشد!
بار دیگر برگشت و نگاهم کرد:
_اینجا؟
از پشت شیشه به اطراف خیره شدم و گفتم:
_اینجا که نه، بریم یه جای دورتر… منظورم این بود همین تو ماشین حرف بزنیم.
راه افتاد و پرسید:
_گشنهت نیست؟
#پ_۳۲۳
گشنه هم میبودم مگر جلوی او میتوانستم غذا بخورم.
_نه، من عادت دارم دیر ناهار بخورم
در ذهنش گذراندم چرا بیخودی توضیح اضافه دادم، حالا پیش خودش میگوید به من چه که کی ناهار میخوری!
ولی حرفش باعث شد بخش سرزنشگر مغزم خفه شود.
_دیگه چه عادتایی داری؟
کمی فکر کردم، نمیاطلاع داشتم باید چه جوابی بدهم، هزار تا عادت داشتم خب!
چقدر سؤالش کلی بود.
خاموشیم که طول کشید بیان کرد:
_هوم؟ مثلا…
نگاهش رو به جلو بود، یک لحظه برگشت و نگاهم کرد بعد حرفی زد که سرجایم خشک شدم:
_مثلا عادت داری پشت درا وایسی یواشکی حرفای بقیه رو گوش بدی، آره؟!
چند لحظه طول کشید تا باورم بشود دارد از چه حرف میزند، میاطلاع داشت؟! یا داشت از چیزی دیگری حرف میزد؟!
بار دیگر برگشت به چهرهی مات و مبهوتم خیره شد و لبخندش چنان عمیق شد که چال گونهاش توی دیدهم حرکت کرد.
خندهاش مطمئنم کرد! آخ خدایا! این همه مدت میاطلاع داشت و مرا بازی داده بود که نمیداند؟!
خودم هم از صدای بلندم جا خوردم:
_نگه دار
با نگاههایی متعجب نگاهم کرد و گفت:
_چی شد؟!
وای که چه احمقی بودم من! به چه امیدی وارد شده بودم؟!
چرا اینقدر خر بودم که هر دفعه با یک نگاه و حرفش خام میشدم.
این بار عصبیتر و قد بلندتر گفتم:
_نمیفهمی میگم نگه دار؟
ماشین را به حاشیهی خیابان کشاند و اضافه کرد:
_بهشدت خب، چته؟ آروم باش
تا کف دستم راهی شد سمت دستگیره، قفل را زد و درها بسته شدند.
چند مشت پیاپی به در کوبیدم:
_باز کن میخوام پیاده شم
بازویم را از روی پالتو گرفت و کشید تا نگاهش کنم:
_لیلی…
بازویم را به ضرب از توی کف دستش بیرون کشیدم.
داشتم گُر میگراهی شدم، احساس حماقت میکردم، احساس میکردم رو دست خوردهام.
شده بودم بازیچه و اسبابِ تفریح خودش و آن دوست کثافتش!
انگشت اشارهام را روبروی صورتش گحرکت کردم و با بغض غریدم:
_تو واقعا یه موجود آشغالی، ازت متنف…
_درست صبحت کن
داد کشیده بود، با چهرهای که فقط از آن خشم و برآشفتهت میبارید توی صورتم فریاد کشیده بود.
گریهام گراهی شده بود و حالم داشت از آن همه ضعف بهم میخورد.
باورم نمیشد هنوز چند دقیقه از کنار هم قرار گرفتنمان نگذشته؛ به اینجا رسیده بودیم!
#پ_۳۲۴
قبل از اینکه اشکم بچکد رویم را برگرداندم و کف دستگیرهی در را چند بار بیهوده تکان دادم و با همان بغض وحشتناکی که داشت خفهام میکرد، بیان کردم:
_باز کن اینو
نمیمتوجه شدمش اما لحن آهسته و نرمش حالم را بد کرد:
_لیلی
نگاهش نکردم.
_ببخشید… یه لحظه عصبی شدم
پر از حرص و کینه، بیاهمیت به نگاههای خیسم، به طرفش برگشتم و برافروخته اضافه کردم:
_برای داد زدنت معذرت میخوای؟ اشتباهت اینه؟!
نگاهش روی چشمهایم ماند:
_نه، فقط این نیست، آروم باش بذار حرف بزنیم، قرار بود حرف بزنیم دیگه! الان واسه چی اینجاییم؟
احساس حقارت نمیگذاشت خشمم کم شود:
_اینجاییم چراکه فکرشم نمیکردم این همه مدت میدونستی چی داره اذیتم میکنه و خودتو زدی به ندونستن، خوشت میاومد منو تو اون حال افتضاح میمشاهده کردی؟ آره؟
از حرفم بدش آمد.
_میفهمی چی میگی؟ من تا همین دو دقیقه پیش مطمئن نبودم حرفای منو پیمان رو گوش داده باشی، نمیدونستم همهی این ناراحتیات بهخاطر حرفای اون روزگارم تو حیاطه یا حرفام تو کارگاه، سؤال کردم که مطمئن شم، نمیدونستم اینطوری رفتار میکنی.
نمیتوانستم حرفش را باور کنم.
_نمیدونستی؟ مثلا انتظار داشتی چطوری رفتار کنم؟
چند لحظه ساکت ماند، نفس عمیقش را بیرون داد و اظهار کرد:
_تا وقتی اینطوری گارد داری نمیتونیم درست حرف بزنیم
لبخند زدم، عصبی و ناراحت:
_ببخشید که من بلد نیستم وقتی برآشفتهم وانمود کنم آرومم، ببخشید نمیتونم ادا دربیارم آخه بلد نیستم دو رو باشم!
اخمی میان ابروانش افتاد:
_الان منظورت اینه من دو روام؟
بار دیگر بغض روی صدایم خش انداخت و نگاههایم گرم شدند:
_وقتی ظهر پیش دوستت اون حرفا رو پشت سرم میزنی و شامگاهش توی روم یه جور دیگه راهی شدار میکنی، یه جوری که انگار اصلا اون آدم چند ساعت قبل نبودی! اسمش چیه؟
دندانهایش را روی لبپایینش فشرد و نگاهم کرد، به تمام اجزای صورتم به موهایم و حتی به لباسهایم…
اگر چند دقیقه پیش بود، زیر این نگاهش ذوب میشدم و جان میدادم اما حالا فقط میخواستم حرف بزند بلکه از این عذاب رها شوم.
بالاخره بعد از لحظات طولانی به حرف آمد:
_اسمش سردرگمیه، سردرگم از اینکه از کسی خوشت اومده که به نظرت هنوز این حرفا براش زوده، هنوز برای این احساسات بچهس!
بیحواس از قلبخوری و خشمم، شتابزده و تیز میان حرفش پریدم:
_بچه به کسی میگن که هَف هَش سالش باشه! من هیفده سالمه
مکث کرد و متوجه شدم تبسم محوی از دیدههایش گذر کرد.
#پ_۳۲۵
_اولش برام حالت شوخی و سرگرمی داشت، فقط میخواستم تلافی اون جواب سلام ندادنتو دربیارم میمیل داشتم هی کیش و ماتت کنم تا یاد بگیری وقتی کسی بهت سلام میکنه نری تو قیافه!
برخلاف میلم نپریدم وسط حرفش تا جواب دندان شکنی به سمتش پرت کنم، فعلا باید میشنیدم!
_بعد یهو مشاهده کردم جدی جدی دارم بهت فکر میکنم! بدجور راهی شده بودی تو مخم، یه خیالایی میاومد تو مغزم ولی به خودم میبیان کردم یه کم که بگذره از سرم میافته، هزار بار به خودم تشر زده بودم که سنش کمه ولش کن ولی تا میدیدمت…
جملهش را قطع کرد و از جای دیگر ادامه داد:
_اون روز هنوز با خودم تو کلنجار بودم که پیمان ححرکت کردو پیش کشید، یه لحظه اندیشیدم بهترین موقعیت همینه بذار یه جوری حاشا کنم و حرف بزنم که حداقل تو رودروایسی پیمان و موندن سر حرفام هم که شده دورتو خط بکشم… ولی یه دقیقه هم نشد که درک کردم اشتباه کردم… وقتی با اون حال اومدی داخل یه لحظه از فکر اینکه نکنه حرفامو متوجه شده باشی بدجور بهم ریختم.
حرفهایش مثل آبی که قطره قطره روی شعلهی آتش بچکد داشت آهسته ملایم خشمگینتم را فرو مینشاند.
هر چند که ناراحتیام از حرفهایش سرجایش بود ولی همین که فهمیدم هدف پشت حرفایش تحقیر من نبوده حالم را بهتر کرده بود.
یک دقیقهی تمام هر دو سکوت کرده بودیم.
او مرا نگاه میکرد و من نگاهانم را به روبرو دوخته بودم.
نمیاطلاع داشتم کار درست چیست؟! به حرف قلبم ببخشم یا به حرف عقلم همان لحظه در را باز کنم و برای همیشه بروم؟!
_لیلی
آخ خدایا! چطور میتوانستم بگذارم و بروم وقتی با هر «لیلی» اظهار کردنش دلم را اینطور میلرزاند؟
خودم هم میدانستم که ابدا نمیروم!
اصلا من آمده بودم که ببخشمش.
غمانگیز بود ولی نمیتوانستم خودم را گول بزنم!
به سمتش برگشتم، نگاه دلخورش بین نگاههایم که هنوز میان اشک غوطهور بودند، چرخ خورد.
_ببخشید… بهخاطر تک تک اون کلمات مزخرفی که گفتم، بهخاطر این اشکا معذرت میخوام!
به پنجرهی کنارش که نم نم باران داشت رویش مینشست نگاه کردم،
پلک زدم و قطره اشک درشتی روی گونهی چپم افتاد.
_باشه میبخشمت
چیزی در نگاهش تغییر نکرد، همانطور غمگین،
خیره در نگاههایم ماند.
#پ_۳۲۶
کف دستم را به مژههای خیسم کشیدم و میان خنده و گریه گفتم:
_اینقد نگام نکن
نلبخند زد، با همان نگاه عمیق یک بار دیگر گفت:
_معذرت میخوام
فکر میکرد تمام گریه و دلخوری من از حرفهایش همین چند قطره اشک بوده، خبر نداشت آنروز چطور توی دستشویی منزلمان زار زده بودم.
مجدداً داشت گریهام میگحرکت کرد، چند نفس پشت هم کشیدم و لبخندی روی لبم نشاندم.
_با اینکه هنوزم دلم یه جوریه ولی دیگه نمیخوام بهش فکر کنم و آزردهش بمونم، بخشیدن الکی هم نگفتم، واقعنی بخشیدم
عذرخواهی سختم بود ولی وقتی او انجامش داده بود من نباید مثل ترسوها از آن فرار میکردم، یک دهم اشتباه او که نمیشد.
_تو هم ببخش بابت اون حرف بدی که زدم
بالاخره از آن حال و هوای دلگیر بیرون رسید و شد همان عوضی همیشگی!
تای ابرویش را بالا برد و با لحن لجدرآری اظهار کرد:
_تو بدهکاری به من زیاد داری، اشکال نداره، اینم روش!
هر چند که حدس میزدم منظورش چیست ولی دیدههایم را درشت کردم و طلبکارانه گفتم:
_من چه بدهکاری به تو دارم؟
واکنشم به خنده انداختش و من قلبم برای آن خندهی مردانهاش ضعف راهی شد.
با لحن شوخی گفت:
_باشه واسه بعد، همه دعواها رو نذاریم واسه امروز
حرفی نزدم، راست میبیان کرد؛ برای امروزگار کافی بود!
باران داشت شدت میگراهی شد، نگاهی به اطرافمان انداخت و اضافه کرد:
_اینقد هولم کردی نمیدونم کجا وایسادم اصلا
از رفتار عجولانهام شرمنده بودم اما به روی خودم نیاوردم و با پررویی گفتم:
_تقصیر خودته، جای اینکه همش یه کف دستی بزنی ببینی حکف دست درسته یا نه، زیبا سؤالتو بپرس که اینجوری نشه!
بهشدت واضح به ماجرای آشپزمنزل اشاره کرده بودم.
سرجایش چرخید، پشتش را به در ماشین تکیه داد و تقریبا رو به من قرار گرفت، کف دست چپش روی فرمان بود و کف دست راستش روی پشتی صنقلبیِ من.
زیر نگاه مسلطش معذب شدم، نگاهم را دزمتوجه شدم و بیخودی کولهپشتیام را روی پایم جابهجا کردم.
_منو نگاه
سرم را بهآرامی بالا بردم، نمیدانم چرا موقع بحث و دعوا آنقدر پررو و راحت برخورد میکردم ولی همینکه عصبیت و ناراحتیام تمام میشد باز شرم و خجالت با سرعت نور زیر پوستم میدوید.
#پ_۳۲۷
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن