لعنت! به کل حرفهای وقت دربارهی فاطی و بهادر را فراموش کرده بودم.
با نگرانی که توی صدایم دویده بود میان تعریفهای فاطی دربارهی متوجه شدارش با بهادر حرکت کردم و عصبی گفتم:
_فاطی خفه شو یه لحظه! میدونی زمان چی میگفت؟!
متعجب از لحن و آوای من از حرکت توقف کرد و نگاهم کرد.
_میگفت تو پاساژ تابلو شدی، همه مغازههای پایینی از رابطهی تو و بهادر خبر دار شدن!
رنگش کمی پرید و با ابروهای بالا راهی شده اظهار کرد:
_دروغ میگی!
سرم را به چپ و راست تکان دادم که یعنی اوضاع وخیم است!
فاطی که به جدیتم پی برد با کف دست صورتش را ساکت چنگ زد!
_خاک تو سرم…بدبخت شدم که، مغازههای پایینی یعنی کدوما؟!
شانه بالا انداختم:
_نمیدونم، فکر کنم اضافه کرد همون دور و وریای کافینتی
فاطی بیقرار و دلخور گفت:
_ناظهار کرد خودش از کی متوجه شده؟ دقیق کدوم مغازهها؟
گوشهی لبم را بهخاطر بیتوجهیام گاز گراهی شدم و ناراحت بیان کردم:
_نه راستش نشد چیز بیشتری بپرسم، اصلا بحث یهو عوض شد.
دیدههایش درشت شد و برآشفته گفت:
_یعنی چی بحث عوض شد لیلی؟ یه همچین چیزی بهت گفته بعد تو دو تا سؤال ازش نپرسیدی ببینی چی به چیه؟! حرف مهمتر از اینت چی بود؟!
از لحن طلبکارانهاش حرصم گراهی شد:
_خب حالا چته؟ مقصر منم؟ چقدر بهت اظهار کردم این پاساژ کوفتی جای خوبی واسه قرار و مدار نیست؟! گوش نکردی که!
از شدت حرص و عصبیت خندهاش گراهی شده بود:
_آها! پس لابد وسط کوچه جای خوبیه واسه حرفای عاشقانه؟! آره؟
از نیش و کنایهاش بدم وارد شد، نگاه ناجوری به سمتش انداختم:
_واقعا که!
و با قدمهای قد بلند و عصبانی دور شدم.
تا چند متر که جلو حرکت کردم، آمدنش را پشت سرم احساس نکردم، سر پیچ خیابان رسیدم، از گوشهی دیده نگاهش کردم و دیدم با قدمهای آرام دارد میآید.
راست میبیان کرد، باید از وقت بیشتر میجویا شدم و ته و توی قضیه را درمیآوردم.
ولی خب از راهی شدار فاطی هم زورم گحرکت کرده بود.
بار دیگر قدمهایم را شتابزده کردم و به سمت کوچهمان راهی شدم.
اول سرکی کشیدم و اول و آخر کوچه را بررسی کردم تا نکند مرضی خانم بساط غیبتش را به آن زودی میان کوچه پهن کرده باشد.
ولی خدا را شکر خبری نبود، شتابزده و هراسان از این که نکند هر لحظه از منزلشان بیرون بیاید، مسیر کوچه را طی کردم و وارد خانه شدم.
هر چند که پالتویم مشکی و ساده بود و مشخصهی خاصی هم نداشت ولی همان لحظه به خودم تذکر دادم که دیگر این یک ماه و نیم مانده از زمستان باید قید پوشیدن هر نوع پالتوی مشکی را بزنم، شالگردن هم که دیگر جای خود داشت، آن یکی را باید تا همیشگی قیدش را میزدم.
حیف شده بود، با کلی ذوق خریده بودمش و عمر استفادهاش به چهار بار هم نرسیده بود.
#پ_۳۰۹
تا وارد شدم مشاهده کردم که زن عمو و بیبی هم خانهی ما هستند.
زن عمو از فاطی سؤال کرد و من همانطور که به طرف اتاق میرفتم جواب دادم:
_راهی شد خونه
دکمههای پالتویم را باز میکردم که صدای زنعمو از توی هال وارد شد:
_واه! گفتم ما میریم خونه عموت که
حرفی نزدم.
لباسم را عوض کرده و بیرون راهی شدم، همین که نشستم ملیحه اضافه کرد:
_چرا تو هَمی؟
کنار بخاری دراز کشیدم، سرم را گوشهی بالشی که بیبی به آن تکیه داده بود، گذاشتم و با نگاههای خسته و بسته اضافه کردم:
_خوابم میاد
متوجه جملهی بعدی ملیحه نشدم، پشت پلکهایم تصویر او و توی گوشهایم زنگ آوایش جای گرفته بود.
نیاز داشتم تنها باشم تا مثل هرباری که دیده بودمش، لحظهی اول تا آخر دیدارمان را به یاد بیاورم و هزار بار با لذت مرورش کنم؛
اما بهخاطر برف دیشامگاه اتاقم سردتر از آن بود که بشود در آنجا دراز کشید.
صوتی بلند ملیحه از توی خلسه بیرونم کشاند و نگاههایم را باز کرد.
_الان یعنی خواب بودی؟
پوفی کشیدم، بیآنکه جواب ملیحه را بدهم کف دست دراز کردم و یک مشت تخمه از توی ظرف جلوی راحله برداشتم.
زن عمو نگاهم کرد:
_میری فاطیو آوا بزنی بیاد اینور؟
ناطلاع داشتم چه بگویم، اامان جملهی مزخرفی را که به ذهنم رسید به زبان آوردم:
_شاید میخواد بخونه، مزاحمش نشم!
حرفم باعث خندهی بقیه شد، زن عمو که همیشه آمادهی حرص خوردن بهخاطر درس نخواندن فاطی بود، با افسوس اضافه کرد:
_حسنی به مکتب نمیرفت، وقتی میراهی شد جمعه میرفت؟! تا امتحانا بود درس نمیخوند الان میخواد بخونه؟
ملیحه از کنارمان قد بلند شد و همانطور که پشت چرخش میقرار گرفت، با تیزی و زیرکی بیان کرد:
_این دو تا با هم دعواشون شده، قهر کردن وگرنه الان داشتن تو اتاق پچپچ میکردن
با دیدههای جمع شده به ملیحه خیره شدم و بی صوت فحشی نثارش کردم.
او هم برایم اَبرو بالا انداخت و لبخند خبیثانهای به رویم زد.
راحله تخمهی توی دستش را نزدیک دهانش نگه داشت و رو به من بیان کرد:
_آره؟!
زن عمو که من هنوز بله نداده به جواب رسیده بود پرسید:
_سرِ چی؟
هم حوصلهی انکار و نقش بازی کردن نداشتم و هم آنکه من و فاطی آنقدر در طول روزگار بهم چسبیده بودیم که اگر برای چند دقیقه هم قهر میکردیم همه خبردار میشدند.
خاموشیم شده بود مُهر تأییدِ حرف ملیحه ولی نمیاطلاع داشتم باید جواب زنعمو را چه بدهم.
راحله که هنوز در تعجب قهر ما بود با تبسم کمرنگی اظهار کرد:
_یادته بچه بودین روزی بیست بار قهر میکردین؟ چند ساله دیگه دعواتون نشده؟
راحله آنقدر با ازدواجش از ما دور شده بود که گمان میکرد آخرین قهر من و فاطی به همان سالها پیش و هنگام حضور او برمیگشت.
نمیاطلاع داشت آخرین بار همین تابستان پیش بود که دو روزگار تمام با هم حرف نزده بودیم!
#پ_۳۱۰
بچگیهایمان زیاد توی سر و کلهی هم میزدیم و دم به دقیقه چنگهایمان توی موهای همدیگر میراهی شد ولی خوبیاش این بود که برای آشتی هم کم طاقت بودیم و به یک ساعت نرسیده مجدداً توی حلق همدیگر بودیم و یادمان میرفت چند دقیقه قبل با خشم و حرص توی صورت هم داد زده بودیم: «قهر قهر تا روزگار قیامت!»
بزرگتر که شده بودیم تعداد قهر و دعواهایمان به یک بار در ماه و نهایتا از چهارده سالگی به بعد رسیده بود به دو سه بار در سال!
ولی بدیاش این بود که با بزرگ شدنمان مدت زمان قهرمان هم بیشتر شده بود و دیگر قلبمان آنقدر کوچک نبود که نتواند کینه و ناراحتی را فقط چند دقیقه در خود نگه دارد!
ملیحه لبخند زد و گفت:
_سال؟! صبح بخیر! بگو چند ماه؟!
راحله نگاهم کرد:
_آره؟ هنوز هم دعوا میکنین؟
مادر برخلاف جمع سؤال دیگری جویا شد:
_چی بردین؟
سرم را به سمت جایی که قرار گرفته بود چرخاندم:
_چی؟
کف دسته ترهی توی کف دستش را دو نیم کرد، توی سبد جلوی دستش انداخت و از وقفهی چند ثانیهایِ مابین حرفهای بیبی استفاده کرد و پرسید:
_میگم چی بردین خونه دوستتون؟
تعللم را که متوجه شد کف دست از کار کشید، نگاهم کرد و طوری که انگار خطای بزرگی مرتکب شدهام گفت:
_نکنه کف دست خالی حرکت کردین؟!
تند به خودم آمدم و اضافه کردم:
_آها، برا عیادتش میگی؟ نــــــه! یه مغازه سر کوچهشون بود… کمپوت خریدیم!
بیبی صبر کرد تا من جوابم را بدهم و بعد مجدداً داستانش را از سر گراهی شد.
ملیحه باز گفت:
_نبیان کردی سر چی دعواتون شد؟
_دعوا نکردیم، یه بحث کوچیک بود…
و تا خواستم دروغی را که تازه به ذهنم رسیده بود به زبان آورم در هال باز و فاطی وارد شد.
ملیحه و راحله لبخند زدند و فاطی هاج و واج ماند که چه شده.
#پ_۳۱۱
مادر و زن عمو هم حواسشان حرکت کرد پی فاطی و وارد شدنش.
تنها بیبی بود که بیاهمیت به صحبت و موضوعِ میان ما، همچنان داشت دربارهی ظلمهای پایان ناپذیر مادرشوهرش قصه سرایی میکرد.
هر وقت بیبی از این داستانها برایمان تعریف میکرد، مادر و زن عمو مدام به همدیگر نگاههای معنادار میانداخسریع، یک بار هم مادر پشت سرش با گِله اضافه کرده بود: « مثلا داره به در میگه که دیوار بشنوه، که یعنی من چه مادرشوهر خوبی برای شماهام… حالا انگار ما عروس بدی براش بودیم، از گل نازکتر بهش اظهار کردیم تا حالا؟!»
فاطی صاف آمد از کنار من که همچنان درازکش بودم رد شد و عمدا پایم را لگد کرد.
_هوووو کوری؟
پشت دیدهی برایم نازک کرد و گفت:
_پاتو از زیر کف دست و پا جمع کن!
خندهام گراهی شد، متوجه شدم فاطی قصد قهر و دوری ندارد.
اینطور بهم پریدنمان مقدمهی صلح بود و همیشه بعد از چند ساعت به آشتی منجر میشد.
خودم را حفظ کردم و محلش ندادم، فاطی نجای گرفت، به طرف اتاقم حرکت کرد و با لحن مثلا ناراضی بیان کرد:
_ یه لحظه بیا
راحله لبخند زد:
_این چه قهر کردنیه دیگه!
از جایم برخاستم و با ناز گفتم:
_البته این قسمتِ منت کشیشه!
فاطی که دم در اتاق از حرکت ایستاده بود برایم دهنکجی کرد:
_غلط کردی!
وارد اتاق که شدیم در را بست، چند لحظه همینطور همدیگر را با خصم و ادا و اطوار نگاه کردیم و بعد دیگر نتوانستیم خودمان را کنترل کنیم و هممدت زدیم زیر خنده.
هر دو به دیوار تکیه دادیم و فاطی با خندهای که محو شده و جایش را به نگرانی داده بود بهآرامی بیان کرد:
_تو راه مدتو مشاهده کردم!
تکیهام را از دیوار برداشتم و سر جایم تکان خوردم:
_خب؟
با نفس عمیق آه مانندی بیان کرد:
_ازش دربارهی اون قضیه جویا شدم
_خب؟
_اظهار کرد شاگرد اون مغازه تعمیراتیه، اونی که یه برچسب گنده ی قرمز رو درشه دربارهی من و بهادر بهش اضافه کرده
درک کردم از کدام مغازه حرف میزد، همانی بود که آن روزگار توی پاساژ وقتی با وحید صحبت میکردیم وقت و دوستش وارد آنجا شده بودند.
_خب؟
چپ چپ نگاهم کرد:
_کوفت! قرص خب خوردی؟!
حرفی نزدم، نگاه منتظرم را که دید ادامه داد:
_بهش گفته یه بار جلوی مغازههاشون وایساده بودن به صحبت کردن، بحث به این چیزا کشیده شد، یهو یکی یه تیکه انداخته به رفت و رسید من و پشت من حرف زده، بقیه هم تأییدش کردن!
عصبی شدم:
_اینا دیگه چقدر فضول و خبرچینن! اومدن کاسبی کنن یا زاغ سیاه بقیه رو چوب بزنن؟!
فاطی هم دَم گرفت:
_آشغالا، اصلا شاید یکی واقعا کار درسی داره میره اونجا...به شماها چه که پشت سرش صفحه میذارین؟! زمان میاضافه کرد بیان کردن یا میاد میشینه پشت این سیستما با پسرا چت میکنه یا با خود بهادر اینا سروسری داره، یکیشون هم اون وسط بیان کرده نه خودش یه بار تو کافینت بوده، متوجه شده من و بهادر ته مغازه کنار هم قرار گرفته بودیم… آقا خب شاید من به عنوان مشتری یه چیزیو بلد نبودم داشتم از صاحب کافینتی میجویا شدم! چرا باید فوری داستان درست کنی؟!
#پ_۳۱۲
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن