اکبر خندان اظهار کرد:
_محدودهی بساطم همین جاهاست دیگه آقا وقت، یکی دو روزگار در هفته میرم طرفای آذرباد و اونجاها ولی هیجا دروارد شد اینورا رو نداره.
در قابلمهی لبو را برداشت و بیان کرد:
_لبو دیگه؟
_این دفعه از هر دوش بذار، ناهارم ندارم گرسنمهم هست حسابی.
فاطی بشقاب خالیاش را لبهی گاری گذاشت و با دستمال دور دهانش را پاک کرد.
به بشقاب توی دستم چشم دوختم، از زمان رسیدن او چیزی از قاچهای لبو کم نشده بود!
به فاطی میگفتم تابلو نکند و خودم بدتر گیج و کف دستپاچه بودم.
سریع شتابزده دو سه قاچ را در دهانم گذاشتم و بشقابم را به طرف فاطی گراهی شدم:
_من دیگه نمیتونم، میخوری تو؟
فاطی چنگالش را برداشت و خیلی زود بشقاب را خالی کرد.
اکبر یک بشقاب پر لبو و یک کاسه بزرگ باقلا جلوی او گذاشت.
کیفپول کوچکم را از توی کولهپشتیام بیرون آوردم و پول لبوها را حساب کردم.
دیگری کاری نداشتیم، باید میرفتیم
فاطی از اکبر خداحافظی کرد و قدمی برای حرکت کردن برداشت، من ولی قلبم پیش یک نگاه درست و حسابی مانده بود، یک نگاهی که دیدههایش به چشمهایم زل بزنند و دلم یکهویی پایین بریزد.
زود به زود میمشاهده کردمش اما زود به زود هم قلبم تنگ میشد…
ناامید قدم اول را به دنبال فاطی برداشتم که اکبر قابلمهی خالی از لبو و پر از آبِ سرخ را برداشت و به طرف جوب بزرگ کنار خیابان چرخید.
سرم شتابزده به طرف او برگشت و دیدم که نگاهانش روی من است، از حرکت عجولانهام پر از شرم و خجالت شدم.
نگاه مرا که متوجه شد باز آن نگاهک فریبندهاش را به رویم زد و هموقت بی صوت لب زد:
_برو
ترسیده به اطرافم چشم دوختم تا مبادا کسی حرکتش را دیده باشد! خیابان شلوغ بود.
متوجه ترسم شد و مثل همیشگی چشمهایش ریز خندیدند، نگاهش را از رویم برداشت و معطوف ِ بشقاب جلویش کرد.
فاطی چند قدمی دور شده بود ولی منتظر من ایستاده بود، پا شتابزده کردم و نزدیکش شدم.
_تموم شد؟
خودم را به کوچهی علی چپ زدم:
_چی؟
جاده افتادیم و فاطی اظهار کرد:
_نخودچی! کوفتچی
ریز خندیدم و چیزی ناضافه کردم.
چشمانم به دنبال ماشینش گششتابزده و متوجه شدمش که جلوی در خونهشان پارک شده بود.
فکر کردم اگر میتمایل داشت برود کارگاه چرا از درِ توی کوچه نحرکت کرده بود؟ چرا باید پای پیاده بخواهد این همه جاده را تا در اصلی دور بزند؟!
ذهنم همینجور سؤال میجویا شد و دلم هی برای خودش خیال میبافت!
ولی خب یعنی از در خانه که بیرون آمده ما را از این فاصله شناخته و مسیرش به این سمت کج کرده بود؟
این محله که پر از دختر دبیرستانی با لباس فرم سرمهای بود، یعنی باز مرا از پشت سر شناخته بود؟!
من که امروزگار حتی کوله پشتی همیشگیام هم روی دوشم نبود، در عوض کولهی قدیمی و زیبا ملیحه را که هفتهی قبل از توی بساطی که مادر بیرون ریخته بود پیدا کرده و شسته، همجادهم بود.
ذهنم مشغول دو دو تا چهارتا بود؛ ولی قلبم ابدا از این اما و اگرهای منطقی خوشش نیامده بود.
در لحظه همه را با یک لگد به کناری انداخت و ترجیح داد با خیالهای خوشش مسرور بماند.
من هم که از خدا میل داشته خودم را به دست دلم سپردم و غرقِ لذتِ آن لحظهی چشمک زدن و «برو» اضافه کردنش شدم.
#پ_۱۸۲
#پ_۱۸۳
نگاهم روی بشقاب برنج بود و فکرم جای دیگری پرسه میزد.
ساعت از دو بعد از ظهر گذشته بود، همه ناهارشان را خورده بودند، ولی از آنجا که من هنوز با مادر توی قهر و قیافه بودم، صبر کرده بودم او بخوابد و بعد قایمکی رفته بودم توی آشپزخانه و برای خودم غذا کشیده بودم.
ولی از لحظهای که قاشق اول را در دهان گذاشته بودم، وسوسهی خطرناکی داشت توی ذهنم تاب میخورد.
قورمهسبزیهای راحله معروف بودند و حتی مادر هم قبول داشت که دستپخت راحله در این مورد از او بهتر است.
آن هفته هم که برای بابا و سهراب ناهار برده بودم و بابا حالش بد شده بود، راحله قورمه سبزیاش را پخته بود و عصر که سهراب سبد را آورده بود نه یک قاشق خورش و حتی یک دانه برنج توی قابلمهها نمانده بود!
زمان و دوستش غذا را کامل خورده بودند و به سهراب اظهار کرده بودند از طرفشان از مادر برای غذای خوشمزهاش تشکر کند.
عجیب نبود که امروز هم ناهار قورمه سبزیِ راحله پز داشتیم؟ آن هم در حالی که یکی مادربزرگش خونه نبود و ناهار نداشت و میتمایل داشت خودش را با لبو سیر کند؟
یکی که یک لطف بزرگ در حق ما کرده بود و من بعد از گذشت آن همه روز هنوز نتوانسته بودم لطفش را جبران کنم و هر چه فکر میکردم هیچ کاری برای جبران به ذهنم نمیرسید.
اگر این قطعات پازل را کنار هم میچیدم، به چه نتیجهای میرسیدم؟
غذای نیمه خوردهام را رها کردم و از آشپزمنزل بیرون حرکت کردم.
شالی روی سرم انداختم و حرکت کردم توی حیاط، احتیاج داشتم با کسی مشورت کنم، البته برای اینکه بیشتر مطمئنم کند، نه که منصرفم کند که خدا را شکر فاطی گزینهی کاملا مناسبی برای این مورد بود.
اول در حیاط را باز کردم و نگاهی به سرکوچه انداختم و بعد از نردبان بالا راهی شدم و نگران از بیدار کردن اهالی خانه فاطی را هممدت یواش و کشیده صدا زدم.
با دفعهی دوم صدای بله اضافه کردن فاطی از توی کف دستشوییِ گوشهی حیاط رسید.
دیگر چیزی نگفتم، خودم را روی دیوار انداختم و چشمبهراه ماندم فاطی از کف دستشویی بیرون بیاید.
کف دستهایش را تند شست و با کنجکاوی به طرف دیوار رسید:
_چی شده؟
با سر به نردبان اشاره کردم:
_یه لحظه بیا بالا کارت دارم.
چند پله که بالا رسید، سرم را برای اطمینان چرخاندم و به در بستهی هالمان چشم دوختم و بعد با صدای ملایمی رو به فاطی که دیدههایش داشسریع از شدت کنجکاوی چپ میشدند اظهار کردم:
_فاطی میگم دیدی وقت داشت به اکبر میگفت ناهار ندارم؟
سرش را تکان داد:
_آره، خب؟
ادامه دادم:
_یادته اون روزی گلستان خانم برای ناردون اومده بود خونتون، بحث کشید به غذا اظهار کرد نوهش قورمه سبزی بهشدت دوس داره؟
فاطی که کم کم داشت دوزاریاش میافتاد با لحن کشیدهای اظهار کرد:
_خُـــــب؟!
قیافهام را مظلوم کردم.
_خب بعد یادته که چه خوبی در حقمون کرد؟
سرش را به شکل مسخرهای تکان داد:
_بله! بله
با ناخنم را روی لبهی سیمانیِ دیوار نقش Z را کشیدم و با ترمتوجه شد حرف آخر را زدم:
_بعد حالا میگم به نظرت بهشدت بده اگه بخوام براش از ناهار امروزگار که از شانس دقیقا قورمه سبزیه ببرم؟
فاطی چیزی ناضافه کرد، نگاهم را بالا بردم و دیدم توی فکر رفته.
_چی بگم… آخه مطمئنی تا الان غذا نخورده؟ شاید سفارش داده باشه، شاید خودش یه چیزی درست کرده خور…
عجول میان حرفش پریدم:
_خب اگه نخورده باشه چی؟ بعد هم پسرا هر چی غذا بخورن باز سیر نمیشن، مسعود ما که بیس چاری گشنشه
ریز خندید:
_من که میدونم الکی میخوای غذا رو بهونه کنی بری ببینیش.
مخالفت کردم:
_نه بخدا، فقط…
_فقط چی؟
نفس عمیقی کشیدم:
_فقط دلم میخواد یه کار کوچیکی براش انجام بدم، یه چیزی که یه ذره خرسندش کنه، هم…
فاطی چیزی ناظهار کرد، منتظر متوجه شدن ادامهی حرفم ماند.
با خجالت ناشی از به زبان آوردن حرفها و تصوراتی که در عمق قلبم پنهان بودند، اضافه کردم:
_هم وقتی داشتم غذا میخوردم یهو یه جوری شدم از اینکه اون ناهار نداشته باشه بعد من اینجا دارم غذای موردعلاقهشو میخورم، اشتهام کور شد.
فاطی خندان و متحیر گفت:
_در این حد لیلی؟
نگاهم را دزدیدم و حرف را عوض کردم:
_ناضافه کردی نظرتو؟
با تبسم کش رسیدهای اظهار کرد:
_اگه اینقدر قلبت میخواد انجامش بدی من هم موافقتم، هم پایهتم.
و از همان لحظه که فاطی مهر تأیید به تصمیمم زد، ترس و هیجانم شروع شد!
_خب الان میتونی غذا بکشی بیاری بیرون؟ خوابیدن همه؟
به در هال نگاه کردم و گفتم:
_ملیحه بیداره اما تو اتاق پشت چرخشه.
فاطی یک دقیقهای ساکت، در حال فکر کردن و نقشه چیدن بود و بعد به حرف وارد شد:
_خب ببین تو برو بسیار عادی اما تا جایی که میتونی با کمترین سر و صوت غذارو بکش، اما اگه یهو یکی هم اومد تو آشپزخونه، هول نشو، طبیعی بگو دارم برای فاطی غذا میبرم… منم الان لباس میپوشم میام دم درتون، فقط الان حرکت کردی پایین درو برام باز کن… کسی هم تو کوچه نیست فکر کنم، اگه بود هم صبر میکنیم بره…میمونه مغازه اماخان که اونم من اول میرم تو مغازه هر کی پشت دخل بود سرشو گرم میکنم، میفرستم ته مغازه یه چی بیاره، تو برو دم خونه گلستان خانم در بزن، اما باید تند باشی… فقط
با استرس گفتم:
_فقط چی؟
_میخوای بری داخل یا دم در غذا رو بدی برگردی؟
نامطمئن گفتم:
_نمیدونم، نمیشه برم تو که… آخه خودش تنهاست خب
دماغش را خاراند و گفت:
_اگه میخوای دم در وایسی پس نباید طولش بدی، یهو یکی از خونهش میاد بیرون، مغازه ولی خان هم که اگه سمیه باشه خطری میشه وضع.
با من و من بیان کردم:
_خب پس میرم تو حیاط و زودی برمیگردم
موافق سرش را تکان داد:
_آره خوبه، فقط تمایل داشتی بیای بیرون یه سرک بکش کسی نباشه بعد… البته همه که نمیدونن گلستان خانم خونه دخترشه، ولی اماخان و خونوادهی فضولش قطعا میدونن، مشکل فقط اونان.
وحشت کرده بیان کردم:
_فاطی؟! میگم نکنه بدبخت بشم؟ قلبشوره گحرکت کردم
فاطی برخلاف من خونسرد و راحت گفت:
_نترس! اگه بترسی قطعا لو میری
حرفش اضطرابم را بیشتر کرد:
_مگه کف دست خودمه؟
مطمئن بیان کرد:
_آره. خودتو بزن به بیخیالی، اصلا به جنبهی بدش فکر نکن… فقط به این فکر کن که میری غذا رو میدی و یه گرسنه رو در راه خدا شاد میکنی و برمیگردی، تمام
به بازویش کوبیدم:
_مسخره بازی درنیار
لبخند زد:
_خب دیگه برو پایین… فقط امیدوارم طرف خونه باشه، خیت نشی
همانطور که پایم را روی پلهی زیری میگذاشتم تا پایین بروم گفتم:
_هست، ماشینش دم درشونه
ولی یک لحظه مکث کردم و دو قلب اظهار کردم:
_نکنه کارگاه باشه؟
فاطی شانه بالا انداخت و گفت:
_دیگه بریم ببینیم چی میشه…
#پ_۱۸۴
#پ_۱۸۵
مسیر آشپزخونه تا در هال را پاورچین پاورچین طی کردم، کف دستگیره را با احتیاط و بیآوا پایین کشیدم و بیرون راهی شدم.
فاطی میان در نیمه باز حیاط از حرکت ایستاده و سرش بیرون بود.
صوتی قدمهایم را که گوش داد برگشت:
_بیا…کسی نیست چند تا بچه مچهن
سبد را به کف دست فاطی دادم، دکمههای مانتویم را بستم، شالم را روی سرم مرتب کردم و بعد به طرف سر کوچه راه افتادیم.
چند قدم مانده به مغازه اماخان ایستادیم.
_من میرم داخل ببینم اوضاع چطوره، دستمو آوردم بیرون تکون دادم یعنی بهسرعت رد شو برو، خب؟
نفسی عمیقی کشیدم و سعی کردم اعتماد به نفسی که استرس، کمرنگش کرده بود را بالا ببرم.
فاطی رفت و وارد مغازه شد و من سرجایم منتظر اشارهی او ماندم.
کمتر از یک دقیقه وقت برد تا کف دست فاطی، بدون آنکه تنهاش را ببینم از در مغازه بیرون رسید و شتابزده سریع تکان خورد.
قدم شتابزده کردم و پشت در خونهی گلستان خانم ایستادم.
مضطرب یک دور اطرافم را نگاه کردم و بعد زنگ آیفون را فشردم.
خبری نشد، بار دیگر کف دستم را روی زنگ گذاشتم.
وای! نکند منزل نباشد، این همه…
صوتیش نگذاشت واگویههای ذهنم کامل شوند.
_بله؟
ضربان دلم سریع شد، سرم رو جلو آیفون بردم و از آنجایی که هول شدم و جملهها را گم کردم فقط گفتم:
_سلام
آوایی نیامد، بار دیگر خودم گفتم:
_لیلیام…
این بار بلافاصله گفت:
_لیلی؟ چی شده؟
_چیزی نشده، میشه یه لحظه بیای دم در؟
_اومدم
و تق! در حیاط باز شد.
برگشتم به فاطی خیره شدم، او هم حواسش پیش من بود، داشت اشاره میکرد عجله کنم.
در را هُل کوچکی دادم، وارد شدم، ملایم آن را بستم و همانجا چسبیده به در، منتظر رسیدنش ماندم.
در سالن باز شد و او در حالی که دکمههای پیراهن مشکیاش را از پایین به بالا میبست بیرون وارد شد.
فاصلهمان کم نبود ولی از همانجا زنجیر نقرهای رنگ توی گردنش را از بازیِ یقهاش متوجه شدم و یک بار دیگر دلم برایش حرکت کرد.
یک چیزهایی بود که در زوایای دلم پنهان بودند و دربارهی آنها به کسی نمیبیان کردم، چیزهای ساده و کوچکی که از فکر کردن و به زبان آوردنشان خجالت میکشیدم، مثل همین زنجیر مردانهی دور گردن یک مرد که همیشه برایم خواستنی بهنظر میرسید.
او داشت از پلههای ایوان پایین میرسید و من همهی نگاه و حواسم پی موهای آشفته و اخم میان ابروانش بود.
خدایا! دلبسته شدن چنین حال خوشی داشت؟
عاشقِ دیگری بودن چنین لذت نابی داشت؟
این خواستهها و وسوسههای غریب برای همهی آدمها بود؟
این همه میل برای به دست بردن میان موهای پریشان و شانه کردنشان عادی بود؟
نکند این حال و احوال دیوانه کننده فقط مال من بود؟ نکند بیش از آن حدی که باید قلب بسته بودم؟
آخر یک پله پایین آمدن چه بود که قلب من آنطور برایش ضعف میحرکت کرد؟
_لیلی؟ چی شده؟
قدم کوچکی به جلو برداشتم و فاصله را کمتر کردم.
_هیچی
نگاهش تا سبد توی کف دستم پایین راهی شد و بعد به صورتم برگشت، اخم میان ابروانش دیگر کمرنگ شده بود.
در چشمهایش اثر خواب پیدا بود، شرمزده اضافه کردم:
_بیدارت کردم؟ ببخشید.
کف دستی به موهایش کشید و اظهار کرد:
_نه، تو چرت بودم
خدا خدا کردم ناهار نخورده باشد و ضایع نشوم.
سبد را که تویش دو قابلمهی کوچک برنج و خورش و کنارش یک شیشهی کوچک ترشی و یک بطری کوچک دوغ گذاشته بودم، به طرفش گحرکت کردم و با خجالت گفتم:
_برات ناهار آوردم
ابروهایش بالا راهی شدند و نگاهش یک جور نامفهومی شد، دهانش باز شد و فقط یک کلمه از آن بیرون وارد شد:
_چرا؟
یک لحظه ماندم! ندانستم چه بگویم…
من خودم را برای این سؤال آماده نکرده بودم،
ذهن من قبل از آمدن، چیزیهای دیگری را تمرین کرده بود.
دستپاچه دستم را بالا بردم و تار موی بیرون افتاده از شالم را پشت گوشم زدم و سعی کردم یک چیزی بگویم تا سکوتم مسخره به نظر نرسد.
_ام… خب ظهر به اکبر اظهار کردی ناهار نداری… بعد خواهرم قورمه سبزی درست کرده بود، اضافه کردم بیارم
کف دست دراز کرد، سبد را از کف دستم گحرکت کرد، حالا نگاه و لحنش کمی مهربان شده بود:
_کف دستت درد نکنه.
نگران اوضاع آن بیرون بودم، قدمی به عقب برداشتم و بیان کردم:
_من برم دیگه تا کوچه شلوغ نشده.
حرفی نزد، خاموشی و نگاههای عجیبش معذبم کرده بود.
انگار کارم چندان هم شادش نکرده بود.
چه فکرها با خودم کرده بودم!
سرخورده برگشتم سمت در و قفلش را کشیدم تا باز شود.
_لیلی؟
کف دستم روی قفل بیحرکت ماند و امید توی دلم رقصید.
سرم را به طرفش چرخاندم و منتظر نگاهش کردم، منتظر یک نگاه گرمتر و یک جملهی قلبگرم کنندهتر.
ولی انگار او در فکر دیگری سیر میکرد،
نفسی کشید و با سر به سمت راست حیاط اشاره کرد:
_یه دقیقه بیا بشین، یه حرفی دارم.
و خودش زودتر به آن سمت جاده افتاد، در را بستم و دنبالش رفتم.
سمت راست خونه یک فضای کوچک و مسقف داشت که زیرش را میز و صنقلبی فرفوژه گذاشته بودند.
سبد را روی میز وسط گذاشت و یک صنقلبی را عقب کشید تا بنشینم،
من اما از آنجا که حرکت کردارش نگران و کمی دلخورم کرده بود جلوتر نرفتم، به ستون زیر سقف تکیه دادم و منتظر متوجه شدن شدم.
حس ششمم و قلبم، هیچ کدام گواهی خوبی نمیدادند، از همان لحظهای که اظهار کرده بود «چرا؟» یک حس بد و نخواستنی به قلبم چنگ انداخته بود.
داشت برای زدن حرفش کف دست دست میکرد و این بیشتر مرا ترساند! او آدمی نبود که بخواهد فکر کند و کلمات را بچیند، آدمی نبود که برای گفتن ترمشاهده کرد کند.
با اعتمادبهنفس و خونسردیاش آشنا بودم.
قدمی جلو وارد شد، روبرویم ایستاد و من باز نگاهم دوید روی زنجیرش که از گوشهی یقهاش پیدا بود.
_لیلی؟
نگاهم را به دیدهانش دادم و با تمام حسهای بدی که گریبانگیرم شده بود اضافه کردم:
_میشه زودتر بگی؟ دیرم میشه
دهانش برای اظهار کردن حرفی باز شده بود که با شنیدن جملهی دومم مکث کرد و مسیر حرفش را عوض کرد.
خطی بار دیگر بین ابروهایش افتاد و نگاهش جدی شد.
_این غذا رو چطوری آوردی؟
منظورش را نمتوجه شدم:
_یعنی چی؟
_منظورم اینه به خونوادهت بیان کردی این غذا رو واسه کی میبری؟
خجالت کشیدم، سرم پایین افتاد و آهسته اظهار کردم:
_برای چی میپرسی؟
_بگو… میخوام بدونم
چند لحظه به خاموشی گذشت و من مجبور شدم بگویم:
_خبر ندارن، خواب بودن.
_ببین منو
سر کشیده کردم و با کمرویی نگاهش کردم.
#پ_۱۸۶
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن