#پ_۱۱۰
در توالت باز شد، دختری بیرون آمد، کنار فاطی از حرکت ایستاد و همانطور که کف دستهایش را میشست، فاطی را چپ چپ نگاه کرد.
فاطی مداد را از چشمش فاصله داد و برگشت رو به دختر سر تکان داد:
_ها؟
دختر دماغش را چین انداخت و با نگاه بدی بیرون حرکت کرد.
فاطی با صورت کج و کوله ادای نگاهش را درآورد:
_عنتر فضول
لبخند زدم:
_این فکر کنم از تو سالن دنبال ما اومده ببینه داریم چیکار میکنیم.
فحشی نثار دخترک کرد و مجدداً مشغول کشیدن خط نگاهش در آینهی سرویس بهداشتی شد.
چند دقیقهای بود که یک لنگ پا منتظر توقف کرده بودم تا آرایشش را تمام کند.
بالاخره بعد از صدبار بار خط کشیدن و پاک کردن، مداد را توی کیف که از همکلاسیاش قرض گراهی شده بود انداخت و رو به من ایستاد:
_خوبه؟ قرینهاس؟
_آره دیگه ولش کن، زخم شد.
_میگم یه ریمل هم بکشم؟
به صورتش که با آرایش زیباتر شده بود نگاه کردم و اظهار کردم:
_دیگه زیاده روی نکن، بهادر بیاد تو کافه تشخیصت نمیده ها.
لبخند زد:
_میخوام فکش بیفته کف کافه.
ریمل را با دقت روی مژههایش کشید بعد درش را بست و توی کیف لوازم آرایش انداختش، ولی رژ سرخ و آینهی کوچک جیبیاش را توی کیف کوچک همراهش گذاشت.
_خب دیگه تموم؟ چیزی نموند؟
عطرش را از توی جیب کوله پشتی بیرون آوردم و کف دستش دادم:
_فاطی نری بشینی به عاشقونه بازی یهو به خودت بیایی ببینی ساعت هشتهها ، هفت و نیم دقیق تو کوچه باش.
سرِ رولی عطر را روی مچ کف دستهایش کشید و گفت:
_بسیار خب بابا درک کردم دیگه، چند بار میگی!
کف دست خودم نبود، از صبح یک دلشورهی عجیبی خِرم را چسبیده بود و هر چه بیاعتنایی میکردم، ول کن بود.
_هزار بار هم بگم کمه، بخدا تا امروز تموم شه از استرس سکته میکنم، میدونم آخر این قرارای تو و بهادر منو به کشتن میده.
عطر را توی جیب بزرگ کوله پشتی من که شده بود انبار وسایلش انداخت:
_حالا هی تو قلبمو خالی کن.
گوشیاش را از توی کیفش درآورد و شمارهی آژانس سر خیابان را گراهی شد.
مشاهده کردن این صحنه برایم عجیب و ناآشنا بود، عادت داشتم فاطی را در حال بیرون آوردن گوشی از یقهاش ببینم، آن هم با هزار ترس و لرز؛ اینطور راحت و آشکار بیرون آوردن گوشی از کیفش و حرف زدنش با آوای عادی، نه آن صدای خفه و بهآرامیی همیشگی، برایم دور و بعید میوارد شد.
گوشی را قطع کرد.
_اضافه کرد یکی دو دقیقه دیگه میرسه.
به مانتو شلوار فاطی که ته کوله پشتی چپانده شده بودند چشم دوختم.
_ولی فاطی کاش لباساتو میبردی تو همون کف دستشویی کافه یا ماشین بهادر عوض میکردی، میترسم موقعیتش پیش نیاد تو کوچه تاریکه عوض کنی.
اسم مسیر باریکی را که از کنار خانهی صبری خانم میگذشت و کوچهمان را به خیابان پشتی وصل میکرد، کوچه تاریکه گذاشته بودیم، چرا که همیشه در سایه و تاریک بود و هیچ وقت رنگ آفتاب را به خودش نمیمتوجه شد.
با لحن آسودهای اظهار کرد:
_چرا موقعیت پیش نیاد؟ اونجا که همیشگی خلوته، شامگاها هم که اصلا کسی جرئت نداره ازش رد بشه، رد هم بشه اینقده تاریکه کسی نمیشناسمون… الکی فکرای منفی نکن، راحت میرم و میام آب از آب تکون نمیخوره، مثل همواره.
حرفهای فاطی چندان از دلواپسیام کم نکرد ولی نخواستم دمِ رفتن بیشتر موضوع را کش دهم.
خودش دوباره گفت:
_بعدشم من با این سر و وضع و اِهن و تُلُپ پاشم برم پیش بهادر، اون وقت موقع برگشت برم تو کف دستشویی با مانتو شلوار سرمهای بیام بیرون؟ خیلی داغونه خب
دیدههایم را توی حدقه چرخاندم:
_باشه بابا قانع شدم، بیا تا برسی دم در، آژانس هم رسیده.
کف دستمال کاغذی توی کف دستش را با احتیاط طوری که کِرم صورتش پاک نشود به به نوک دماغش کشید و حرصی اظهار کرد:
_لعنت بهش، این آبریزش هم بند نمیاد که
_همین که صدات خوب شده خدارو شکر کن
نگاه آخر را در آینه انداخت:
_اما لیلی کاش میاومدی، اینجوری خیلی سختمه با این همه وسیله، برم دم گلفروشی، بار دیگر آژانس بگیرم برم قنادی، بعد دوباره بگیرم برم کافه.
فاطی از دیروز چند باری اصرار کرده بود هممسیرش بروم، من اما زیر بار نحرکت کرده بودم، خوشم نمیوارد شد نقش لولو سر خرمن را بازی کنم.
یا باید میراهی شدم طبقهی بالا، میقرار گرفتم ور قلب فاطی و بهادر و گند میزدم به خلوت دو نفرهشان.
یا هم مجبور بودم تنهایی طبقهی پایینِ کافه بنشینم و به در و دیوار کافه زل بزنم و دود و دم پسرهای سیگار به کف دست را تنفس کنم.
باز اگر در و دیوار کافه مشاهده کردنی بود یک چیزی!
کافهی دوست بهادر نسبت به دو کافهی دیگری که تا به حال رفته و مشاهده کرده بودم، بهشدت معماماتر و حتی بیریختتر بود، اما خوبیاش این بود که طبقهی بالایش خصوصی و برای قرارهای پنهانی جای امنی بود.
_اوووه! هی میخوای آژانس بگیری، هی وسایلو دربیاری پیاده شی؟ همین یکی رو دربست کن دیگه.
_معطلی داره خب، پولش زیاد میشه
به سمت خروجی حرکت کردم:
_خب بشه، این همه پولو به فنا دادی عین خیالت نبود، الان واسه یه کرایه آژانس پسانداز کن شدی؟
دنبالم رسید:
_ببین اون زنیکه پاچهگیر تو حیاط نباشه.
مسئول کتابمنزل را میاضافه کرد!
کلهام را بیرون بردم و یک دور حیاط درندشت را از نظر گذراندم، به جز دو سه تا از بچهها که نمیدانم در آن هوای سرد دنبال چه بودند، کسی نبود.
شانسمان این بود که کتابمنزل، یک سرویس بهداشتی هم بیرون از سالن و توی حیاط داشت وگرنه که عبور فاطی با این تیپ و قیافه از مسیرروی میان سالن مطالعه میشد یک سوژهی داغ و درجه یک که همه را از درس خواندن میانداخت.
_نه بیا برو
بیرون آمد، باکس هدیه را از کف دستم گراهی شد، نیم چرخی زد و اظهار کرد:
_خوبم؟ ایرادی چیزی؟
در آن کت مخمل و پیجادهن کشیده کرم رنگی که حسابی به تنش خوش قرار گرفته بودند، قلبربا شده بود.
لبهی شال مشکی حریرش را مرتب کردم و اضافه کردم:
_نه، عالی شدی، برو به سلامت.
با تبسم شاد و سرخوشی خداحافظی کرد و دور شد.
#پ_۱۱۱
#پ_۱۱۲
باران به یک باره شدت گراهی شده بود و به تشویش و اضطرابم دامن میزد.
پاهایم مدام بین کوچه تاریکه و خیابان در رفت و آمد بودند و چشمهایم به دقت ماشینها را به انتظار دیدن ماشین بهادر میپاییدند، ولی بدبختانه هیچکدام توقف نمیکردند و همگی با سرعت از جلویم رد میشدند.
ساعت یک ربع به هشت بود و فاطی همچنان پیدایش نبود.
ساکت و قرار نداشتم و از شدت استرس حالم بهم ریخته بود، دیر کردنمان یک طرف، مضطربیام برای فاطی یک طرف دیگر؛ هزار و یک فکر و خیال بد توی سرم نقش بسته و داشت مغزم را میخورد.
دو سه دقیقهی دیگر صبر کردم اما باز هم خبری نشد.
ترسان و لرزان به سمت خیابانمان مسیر افتادم و با امیدواریِ احمقانهای فکر کردم شاید فاطی، جای کوچه تاریکه، سر کوچهی خودمان منتظرم ایستاده باشد؛ میخبر داشتم احتمالش صفر است، اما نمیتوانستم یکجا بند شوم و منتظر بمانم.
به سر کوچه که رسیدم باران بار دیگر نم نم شد، ولی دیگر تمام لباسهایم خیس شده بودند، یک بار هم که خودم میل داشته بودم چترم را هممسیرم ببرم ملیحهی پررو زودتر برش داشته و برده بودش.
پشت تیر چراغ برق توقف کردم و تمام کوچه و خیابان را از نظر گذراندم اما نه اثری از فاطی بود، نه هیچکس دیگری جزء اماخان و زنش که پشت دخل مغازهشان قرار گرفته بودند.
باران و سردی هوا کوچه را خلوتِ خلوت کرده بود.
کف دستم به هیچجا بند نبود و نمیدانستم چه غلطی کنم.
تو قلبم هزار فحش نثار محمدجواد کردم که اگر میگذاشت من گوشی بخرم الآن اینجور توی گِـل گیر نمیکردم.
باید یک تلفن پیدا میکردم و به فاطی زنگ میزدم.
روی مغازهی اما خان با آن گوشهای کنجکاوش که نمیشد حساب کرد، باید یک مغازهی ناآشنا پیدا میکردم.
یا شاید هم نیازی نبود؛ از ذهنم گذشت «نکند الان که من وارد شدهام اینجا، فاطی سر کوچه تاریکه منتظرم باشد.»
از پشت تیر برق بیرون رسیدم و دوباره راه خیابان پشتی را در پیش گرفتم، شتابزده شتابزده قدم برمیداشتم و در قلب خدا را به هزار چیز و هزار کس قسم میدادم که امشامگاه را به خیر بگذراند.
نور ماشینی که از روبرو میرسید، تو نگاهم افتاد و سرعتم را کم کرد، توی دلم ترس افتاد، فکر کردم نکند مسعود باشد! او معمولا شبهای پنجشنبه همین موقع به خانه برمیگشت.
ولی ماشین که کنارم از حرکت ایستاد و شیشهی سمت شاگردش که پایین آمد با خودم بیان کردم کاش همان مسعود بود!
نادر با آن صورت همواره جدیاش نگاهم کرد و گفت:
_اینجا چیکار میکنی؟
حس کردم دارم پس میافتم، قلبهرهی دیر کردن فاطی به اندازهی کافی رمقم را گراهی شده بود، دیگر جانی برای نقش بازی کردن جلوی نادر نداشتم.
جوابی به ذهنم نمیرسید، مثل میت زل زده بودم به نگاه تیز نادر و هیچ نمیاظهار کردم.
اخمهایش در هم رفتند، نصف و نیمه از ماشین پیاده شد و اضافه کرد:
_چته لیلی؟ چیزی شده؟
نمیدانم خدا آن دروغ را به قلبم انداخت یا شیطان که یکهو زبانم باز شد:
_دارم میرم مغازه.
به مغازهی ولیخان اشاره کرد و گفت:
_مغازه اینوریه
کم کم که نقشه توی ذهنم شکل گراهی شد، اعتماد به نفسم بیشتر شد:
_اینجا نداشت، میرم خیابون روبرویی.
ناباور نگاهم کرد و گفت:
_چی میخوای که اینجا نداره؟
سر بالا انداختم:
_یه چیزی هست دیگه
_یعنی چی؟
عصبی اظهار کردم:
_حتما یه چیزی هست که نمیشه به تو بگم، بفهم دیگه!
چند ثانیه اندیشید و بعد از حالت صورتش فهمیدم که متوجه منظورم شده.
توی ماشین قرار گرفت و بیان کرد:
_باشه بیا بریم
با لحن طلبکارانهای که سعی کرده بودم شرم و خجالت را هم قاتی آن گفتم:
_خودم میرم اَه تو برو دیگه
و سریع از کنار ماشینش گذشتم و به مسیرم ادامه دادم.
خدا خدا کردم ترفندم بگیرد و دیگر پاپیچ نشود، که همین هم شد؛ به پشت سرم نگاه نکردم ولی صدای ماشینش را متوجه شدم که دور شد.
شروع کردم به دویدن، وقتی نادر چیزی از فاطی نجویا شده بود یعنی تازه داشت میراهی شد خانهی عمو و هنوز از بیرون بودن او خبر نداشت؛
حالا میرفت منزل، فاطی را نمیدید و از جریان حرکت کردنمان به کتابمنزل باخبر میشد و بدبخت میشدیم.
حتی اگر در آن لحظه هم فاطی سر کوچه تاریکه منتظرم از حرکت ایستاده بود باز توی مخمصهی بزرگی افتاده بودیم؛ همانطور که با تمام سرعت طول خیابان پشتی را به سمت کوچه تاریکه میدویدم توی ذهنم دنبال سناریویی برای توجیه نادر و بقیه میگشتم.
ولی وقتی به کوچهی تنگ و باریک رسیدم و فاطی را نمشاهده کردم ذهنم از کار افتاد و زانوهایم سست شدن!
به دیوار تکیه دادم و مأیوسانه چند بار اسمش را میان سیاهی کوچه صدا زدم اما جوابی نگوش دادم.
گریهام گراهی شده بود و ترس و وحشت داشت خفهام میکرد!حتما تا الان نادر موضوع را درک کرده و بقیه را هم باخبر کرده بود.
پاساژ و مغازههای کناری همه بسته بودند، فقط سوپر مارکت بزرگ و میوهفروشی آن طرف خیابان باز و چراغهایشان روشن بود.
باید میراهی شدم و از آنجا به فاطی زنگ میزدم، هر چند که میوحشت کردم یکهو نادر سر برسد و همه چیز خرابتر شود؛ اما چارهی دیگری هم نداشتم، نمیتوانستم تا ابد آنجا بمانم آن هم در حالی که نمیدانستم چه بلایی سر فاطی رسیده که آن همه دیر کرده است.
همین که تکیهام را از دیوار برداشتم در خانهی صبری خانم باز شد!
چشمهایم را محکم روی هم فشار دادم؛ خدایا این چه شب نحسی بود که از زمین و آسمانش دردسر نازل میشد.
فوری رویم را به سمت مخالف برگرداندم و به طرف خیابان پا سریع کردم؛
اما آوایی که در آن لحظه هیچ قلبم نمیخواست بشنومش، سرجایم نگهام داشت:
_لیلـی؟
نامم را با تعجب و ترمشاهده کرد آوا زده بود!
آخ لعنتی! چطور بود که همواره مرا از پشت سر میشناخت؟
#پ_۱۱۳
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن