راشد کنار من از حرکت ایستاده بود و ندا خودش رو به امیر
علی رسونده بود ولی نوید همچنان بالای پله ها رو به
روی شامگاهنم و استادی که اسلحه به کف دست تهمشاهده کردش می
کرد از حرکت ایستاده بود.
لرزش بدن شبنم از همین جا به وضوح حس می شد
هیچکس انتظار چنین موقعیتی رو نداشت.
با دخالت امیر علی انگار اوضاع پیچیده تر و ترسناک
تر شده بود.
امیر علی سری واسه ش بالا انداخت.
_بهت که گفتم اومدم افرادم رو از اینجا ببرم و
منظورم همه شونه استاد.
اسلحه رو از روی سر نوید بکش کنار تا نگفتم افرادم
خاک عمارتت رو به توبره بکشن!
می دونی که می دونم اینجا کسی رو واسه دفاع از
خودت نداری.
دیدهام گرد شد، پس به نظرش این همه آدم هیچ
بودن؟
صوتی استاد قد بلند شد.
_میگن نباید فوت آخر کوزه گری رو یاد شاگرد داد!
از نقطه ضعف خودم، خودم رو میزنی آفرین… آفرین
یاکان گرگ شدی!
امیر علی بدون این که حتی نیم نگاهی به چهره ی یخ
زده م بندازه از جلوم گذشت و به سمت استاد به راه
افتاد.
_تازه شدم مثل خودت استاد درد داره وقتی کف دست می
ذارن روی نقطه ضعفت مگه نه؟
استاد جا خورده نگاهش کرد.
می دونستم منظورش بلایی بود که استاد سر من آورد
تا تحریکش کنه مرید رو نابود کنه.
با یادآوریش دلم فشرده شد.
استاد سرش رو به دو طرف تکون داد و اسلحه ش
رو پایین کشید.
_مواظب باش یاکان چوب خطت داره پر میشه.
چند لحظه مکث کرد و نگاهی به مردی که کنار امیر
علی از حرکت ایستاده بود انداخت.
_فرامرز!
انتظار نداشتم امروز اینجا و تو چنین موقعیتی ببینمت.
انگار مرید راست می اضافه کرد کم کم داری به سگ دست
آموز یاکان تبدیل میشی.
مردی که تازه متوجه شده بودم همون فرامرز معروفه تک
خنده ای کرد.
_داری دلخورم می کنی استاد… می دونی که من بنده
ی پولم.
از جنگ و خونریزی هم بدم نمیاد چراکه باعث میشه
پول بیشتری بره تو حسابم پس قبل از این که اشتباهی
به افرادم کف دستور حمله بدم این بچه رو ول کن و به
افرادت بگو مسیر رو واسه مون باز کنن.
نوید برگشت و با همون صورت سرخ و پر اخم
نگاهش کرد.
نفسی که توی سینه م حبس شده بود رو با صوت بیرون
فرستادم.
متوجه نبودم تموم این دقایق از شدت اضطراب همه
ی بدنم منقبض مونده بود.
استاد نگاهی به نوید انداخت.
_گورت رو گم می کنی اما بدون دختر من!
هفته ی بعد نامزدیشه نمی خوام خللی توی کارم پیش
بیاد یا سرکان بیگ دچار سوتفاهم بشه.
نوید با فکی منقبض به سمتش خیز برداشت.
_د بی شرف تو…
قبل از این که قدم دوم رو برداره امیر علی و فرامرز
محکم از پشت گحرکت کردنش.
امیر علی ضربه ای به شونه ش کوبید و به سمت پله
ها هلش داد.
_راه بیفت حرف اضافی نزن نوید.
تمایل داشت چیزی بگه که فرامرز فشاری به بازوش
آورد و با خودش به سمت پایین کشیدش.
_به اندازه ی کافی گند زدی فعلا تمومش کن!
صورت نوید از شدت فشار روش سرخ شده بود و
رگ های شقیقه ش بیرون زده بود.
به هدف رسیدیم اما تاوان بدی هم به خاطرش دادیم.
امیر علی دست روی شونه ی نوید گذاشت و همون
طور که با قدم های کشیده از کنارمون رد می شد غرید:
از حرکت ایستادید چی رو نگاه می کنید؟
جاده بیفتید!
لحنش انقدر عصبی و ترسناک بود که همه بی هیچ
حرفی دنبالش به جاده افتادیم.
ندا فشار آرومی به بازوم آورد که به سمتش برگشتم.
با رنگی پریده توی صورتم لب زد: بیچاره مون می
کنه!
لبم رو محکم گاز گرفتم، کف دستام سرد شده بود.
_بخدا فکر نمی کردم این جوری بشه بیان کردم میاد دوتا
داد و بیداد می کنه صوتی دعواشون که به گوش استاد
رسید کف دستش رو می گیریم و می ریم.
آروم گفت: گفتم که نوید کله خر تر از این حرفاست،
یاکان روزگارگارمون رو سیاه می کنه.
سرم رو پایین انداختم.
می دونستم بیشتر خشمگینت امیر علی به خاطر منه و
همین بیشتر باعث اضطرابم بود.
چندتا نفس عمیق کشیدم تا کمی آروم بشم.
من و ندا و راشد پشت قرار گرفتیم و نوید جلو.
امیر علی پشت فرمون نشست و به فرامرز اشاره زد
با ماشینی که توی حیاط پارک شده بود بیاد.
صورت جدی و درهم امیر علی باعث شده بود آوای
هیچکدوممون در نیاد.
بالاخره بعد از چند دقیقه خاموشی زجر آور صوتی
راشد قد بلند شد.
_یاکان ما…
_نمی خوای صوتی هیچکدومتون رو بشنوم وقتی
رسیدیم خونه به حسابتون می رسم!
صوتی سرد و سنگینش باعث شد فضای ماشین دچار
خفقان بشه.
ندا توی صندلی جمع شد و من شروع به بازی با
انگشت هام کردم.
از ته دلم اشتباهمون رو قبول داشتم اما خب انتظار
این حجم از عصبانیت رو ازش نداشتم.
ماشین رو پارک کرد و همه با هم پیاده شدیم.
همین که وارد ساختمون شدیم راشد اظهار کرد: من می رم
واحد خودم کار…
_همه می ریم بالا می خوام باهاتون حرف بزنم.
با سرهایی پایین افتاده وارد آسانسور شدیم.
زیر نگاهی نگاهش کردم.
از وقتی وارد خونه ی استاد شده بود حتی یه نگاه هم
بهم ننداخته بود و این به طرز عجیبی برام آزار دهنده
بود.
امیر علی توی هیچ دوره ای از زیستنمون هیچوقت
منو نامشاهده کرده نمی گرفت.
همین که وارد خونه شدیم کنار ندا روی مبل جای گرفتم و
به امیر علی که وسط سالن کلافه جاده می راهی شد نگاه
کردم.
بعد از چند لحظه سیگاری از جیبش بیرون کشید و با
فندک نفره ای طرح داری روشنش کرد.
خاموشیش بیشتر به جون آدم قلبهره مینداخت.
بعد از گحرکت کردن اامان کام از سیگار بالاخره آواش در
اومد.
_چرا بهم اطلاع ندامتوجه شد دارید می رید به اون خراب
شده؟
آواش آروم اما پرهشدار بود.
نوید انقدر توی حال خودش بود که نمی متوجه شد امیر
علی چی داره میگه و ندا و راشد هم خاموشی کرده
بودن.
یهو صوتش بلند شد.
_ با شمام…
هول زده لب هام رو به هم فشردم.
_من… من بهت پیام دادم داریم می ریم خونه ی استاد
دنبال شامگاهنم!
بالاخره نگاهش به سمتم برگشت.
از حرف زدنم پشیمون شدم. حتی یه ذره نرمش توی
نگاهش نبود.
_ ِکی؟ وقتی تصمیم گرفتید جاده بیفتید تا سرتون رو به
باد بمتوجه شد؟
می دونی وقتی پیام رو متوجه شدم چه قدر بهت زنگ زدم؟
توی راه چند بار نزدیک بود تصادف کنم تا خودم رو
بهتون برسونم؟
اخم هام رو توی هم کشیدم.
_ما فکر نمی کردیم قراره…
پرید تو حرفم.
_اگه فقط تعداد افرادش بیشتر بود و جراتش رو داشت
همونجا تک تکتون رو گروگان می گرفت و این
گروه رو از ریشه می سوزوند!
با شما بعدا حرف دارم شوکا خانوم فعلا طرف حسابم
این سه تا زبون نفهمن!
عذاب وجدان داشتم. باعث همه ی این اتفاقات من
بودم!
شما
به سمت اون سه نفر برگشت و بهشون توپید: ِد
عقل تو سرتون نیست تک و تنها دست این دختر رو
می گیرید راه میفتید می رید عمارت استادی که الان
خون منو بخوره سیر نمیشه؟
بار دیگر صداش بالا حرکت کرد.
_این بچه چیزی حالیش نیست نمی دونه استاد کیه و
چه بلایی می تونه سرمون بیاره شما سه تو می برید
نقطه ضعف منو دو کف دستی تقدیمش می کنید؟
اگه دیر تر می رسیدم و اون بی شرف بلایی سر نوید
میاورد و شما سه تا رو گروگان می گرفت می
تمایل داشتید چه غلطی کنید ها؟
راشد با آزردهی دستاش رو بالا برد.
_من از همه چیز بی خبرم یاک اومدم دم خونه دیدم
دارن میرن فقط راهی شدم که هواشون رو داشته باشم
همین.
ندا ضربه ای به پهلوش کوبید.
_آدم فروش!
آهی کشید و ادامه داد: باشه یاکان قبول دارم اشتباه از
ما بود ریسک کردیم اما قسم می خورم قرار نبود
این اتفاق ها پیش بیاد فقط کمی بد شانسی آوردیم، می
دونی که نوید وقتی میزنه به سرش چیزی حالیش
نیست.
به سمت نوید حرکت کرد و خواست چیزی بهش بگه که
تند دخالت کردم.
نمی خواستم حالش بدتر از اینی که هست بشه!
_تقصیر منه امیر علی من بهشون گفتم بریم. میل داشتن
بهت اطلاع بدن ولی اضافه کردم سرت شلوغه چیز مهمی
نیست خودمون بهش رسیدگی می کنیم به خدا فکر
نمی کردیم این جوری بشه.
انگشت اشاره ش رو به سمتم گرفت.
_اظهار کردم حساب شما میمونه واسه بعد شوکا خانوم،
صدبار بهت اظهار کردم توی این مسائل دخالت نکن همه
چیز رو بسپار به خودم واسه چی سرخود تصمیم می
گیری و بقیه رو هم با خودت هممسیر می کنی؟
در ذهنش گذراندی این کارا بچه بازیه؟
کمی بهم برخورد. از جا بلند شدم و رو به روش
توقف کردم.
_صدات رو بیار پایین امیر علی حالا که اتفاقی نیفتاده
چرا الکی بزرگش می کنی؟
پیشونیش کمی سرخ شد.
_برو بالا شوکا.
کمی مکث کردم و لب هام رو به هم فشردم، اامان بار
بود باهام اینجوری حرف میزد.
با آزردهی نگاهش کردم.
عصبانی تر اونی بود که فکرش رو می کردم.
بالاخره صوتی نوید در اومد.
_بس کن یاکان متوجه باش داری سر کی داد میزنی،
حالا که اتفاقی نیفتاده قضیه رو خاتمه بده تا ناراحتی
پیش نیومده در اصل همه چیز تقصیر من بود.
با متوجه شدن صدای گحرکت کرده نوید همه خاموشی کردیم.
زیر نگاهی نگاهش کردم.
سرش رو توی کف دست هاش گرفته بود و نگاه هاش رو
بسته بود.
یه لحظه قلبم برای صورت رنگ پریده اش سوخت.
حس می کردم برای امروزگار واقعا بسشه.
امیر علی بی حرف بهش خیره شد بعد از چند لحظه
اشاره ای بهمون زد.
_برید بیرون می خوام با نوید تنها حرف بزنم.
نگاهی به ندا و راشد انداختم که بی حرف از جا قد بلند
شدن.
با نگرانی نگاهش کردم.
ندا کف دستم رو گحرکت کرد و اشاره ای بهم زد.
_بریم شوکا بهتره تو کارشون دخالت نکنیم اینا می
دونن چه جوری باید با هم کنار بیان.
آهی کشیدم و کنارش به سمت در جاده افتادم.
راشد به خونه ش رفت و من و ندا هم رفتیم واحد
خودمون.
همین که روی مبل قرار گرفتم ندا به آرومی بیان کرد: از
کف دستش غمگین نباش شوکا دیدی که از مضطربی داشت
پس می افتاد دست خودش نیست زیادی روت
حساسه…
نفس عمیقی کشید و ادامه داد: از طرفی هم اگه به
موقع نمی رسید معلوم نبود چه بلایی سر ما میومد
عصبیتش از سر مضطربیشه ما هم حماقت کردیم.
آهی کشیدم و زانوهام رو بغل کردم.
_با راهی شداری که ازش متوجه شدم فکر نکنم حالا حالاها کوتاه
بیاد… اامان بار بود این جوری سرم داد میزد. اون هم
جلوی بقیه.
روی مبل قرار گرفت و دست روی شونه م گذاشت.
_یه کمی کوتاه بیا شوکا وضعیتش رو که می بینی از
همه طرف فشار روشه اتفاق امروزگار دیگه واسه ش
زیادی بود.
سری تکون دادم و چیزی ناظهار کردم.
دلخور بودم اما خب می دونستم حق با اونه.
داشتم به عکس العمل امیر علی فکر می کردم که
چیزی یادم افتاد.
_راستی متوجه شدی اونایی که دیروزگار با راشد درگیر
شدن آدمای سعید بودن؟
بهسرعت سرش رو تکون داد.
_آه راست میگی به کل یادم رفته بود ولی آخه چرا؟
راشد معمولا با بچه های سامدت مشکلی نداره.
لبم رو گاز گراهی شدم.
_باید از زیر زبونش بکشیم بیرون.
سرش رو به نشونه ی تایید تکون داد و کمی مکث
کرد.
_نوید چی میشه شوکا؟
کی قراره همه چیز رو بهش بگیم؟ امروزگار بدجوری
قلبم واسش سوخت یه لحظه داغون شد بیچاره.
باهاش همدردی کردم.
_حقیقتا منم به خاطر این اتفاق عذاب وجدان گراهی شدم
حالش بهشدت خراب بود.
تصمیم داشتیم تا شامگاه قبل از نامزدی صبر کنیم تا
حسابی تنبیه بشه ولی با مشاهده کردن وضعیت امروز دیگه
قلبم نمیاد سر به سرش بذارم.
کف دستی به موهای نسبتا قد بلندش کشید و سر تکون داد.
_نوید رو این جوری نگاه نکن شوکا بهشدت کله خره
می ترسم دوباره راه بیفته بره دم خونه ی استاد شر به
پا کنه، می دونی حرفایی که شامگاهنم بهش زد هیچ جوره
تو کتش نمیره.
هرچند اون موقع که زمان تصمیم گیری بود و با
بیخیالی طی می کرد باید به چنین روزگاری هم فکر می
کرد.
سر تکون دادم.
_همیشگی بزرگ ترین ظلم رو آدمیزاد به خودش می
کنه ندا.
تبسم تلخی زد.
_نوید از بچگی بسیار سختی کشید شوکا بعضی از
حرکت کرداراش کف دست خودش نیست از تاثیرات فشار روانیه.
با کنجکاوی نگاهش کردم.
_چطور مگه؟
نگاهش به میز خیره موند.
_توی سن کم مادرم فوت کرد… بابام ساقی محل بود
و اعتیاد شدیدی به شیشه داشت.
خیلی وقتا نوید رو هم با خودش می برد و مواد رو
توی لباسش قایم می کرد تا پلیس بهش شک نکنه. نوید
توی این محیط بزرگ شد… بین ساقی های مواد،
دعواهای خیابونی و جیب بری!
گذشت و گذشت تا من به بلوغ نزدیک شدم و کم کم به
تمایلاتم پی بردم.
به این جای حرفش که رسید آواش شکست.
_حالم بد بود شوکا خیلی بد!
وقتی می رفتم حموم و به بدنم نگاه می کردم عقم می
گراهی شد.
تنها که بودم لباسای مامان رو می پوشیدم، خودم رو
آرایش می کردم و توی حیاط می چرخیدم. در حد
مرگ می وحشت کردم و می دونستم اگه آدمای اون محل و
به خصوص بابا بفهمن من یه ترنسم منو می کشن.
با غم عجیبی به چشم های قشنگ و اشکیش نگاه
کردم.
_یه مدت که گذشت کم کم بابا و نوید به طرز رفتارم
مشکوک شدن کف دست خودم نبود من… من واقعا نمی
تونستم مثل یه مرد راهی شدار کنم.
نوید تصمیم گرفت منو با خودش ببره سرکار وقتی پام
به بیرون از محیط خونه رسید جهان برام جهنم شد!
من توان انجام کارهای زمخت و سنگین رو نداشتم و
همه ش اشکم دم مشکم بود. از طرفی هم هرکی بهم
می رسید به خاطر ظاهر و رفتارم مسخره م می کرد
و آزارم می داد. نوید هربار با همه شون دعوا مسیر
مینداخت اما نمی تونست جلوی همه شون بایسته تا
این که بالاخره عاصی شد و دیگه بهم اجازه نداد از
خونه خارج بشم.
بی هوا کف دستم رو روی بازوش گذاشتم و آروم
نوازشش کردم.
دلم به درد اومده بود.
کی قلبش میومد این بچه رو اذیت کنه؟
نگاهی به دستم انداخت و تبسمی بهم زد.
_بدت نمیاد وقتی بهم نزدیک میشی؟
بهسرعت سرم رو به طرف تکون دادم.
_معلومه که نه… بیشتر احساس آهستهش می کنم، تو
صادق ترین آدمی هستی که تو زندگیم بهش برخوردم
ندا شادم که باهات آشنا شدم.
خنده ش عمیق تر شد.
_اامان باره کسی چنین چیزی بهم میگه.
سکوت کردم.
اون هم چند لحظه مکث کرد و ادامه داد: زندگیم
برگشته بود به روتین قبل توی خونه برای خودم پرسه
میزدم و خودم رو با لباسا و لوازم مولین سرگرم می
کردم یا حتی گاهی پا رو فراتر می ذاشتم و چند
ساعتی با همون ظاهر توی پارک دانشجو می گشتم
اون قدری که حتی چندتا رفیق مثل خودم پیدا کردم!
وجودشون بهم انگیزه و آرامش می داد همه شون
قصد عمل داشتن و به منم این پیشنهاد رو دادن اون
موقع تنها آرزوم این بود از این پیله متعفن بیرون بیام.
سرش رو تکون داد و به تلخی ادامه داد: چند هفته ای
از این ماجرا گذشت مثل همیشه حاضر شده بودم تا
خودم رو به بچه ها برسونم نمی دونم اون روزگار چیشد
که از بخت بد بابا زودتر از همواره به خونه اومد و
من رو با اون سر و وضع و آرایش در حال بیرون
حرکت کردن از خونه متوجه شد!
با متوجه شدن حرفش هینی کشیدم و نگاهام گرد شد.
_خب… خب بعدش چیکار کرد؟
نفس سنگینی کشید.
_یه جوری زیر مشت و لگدش بیهوش شدم که وقتی
به هوش اومدم حتی یادم نمیومد چی بهم گذشت!
قفسه ی سینه م از شدت لگدهاش شکسته بود صورتم
کبود بود و کل بدنم بوی خون می داد… من زیر کف دست
و پاهاش و فحشا و تهمت هاش مرده بود شوکا… من
توی پیله ی خودم قبل از پروانه شدن خفه شدم و
مردم!
بغض به گلوم فشار آورد.
کنترل اشک هام سخت بود.
_نمی دونم چه قدر ازش کتک خوردم که بالاخره نوید
سر رسید هلش داد تو حیاط و دوید سمت من… داد
میزد و ازم می تمایل داشت چشمام رو باز کنم. می
تمایل داشت منو به بیمارستان ببره اما بابا نمی ذاشت و
اونم زورش نمی رسید!
یه لیوان آب خالی کرد روی صورتم تا بالاخره دیدهام
باز شد.
گیج و منگ بودم تا چند دقیقه نمی درک کردم چیشده تا این
که کم کم یادم اومد.
برگشتم و با وحشت به بابا و نگاه های به خون قرار گرفته
ش چشم دوختم.
انگار… انگار که داشت به یه آدم نجس نگاه می کرد
نگاهش خیلی درد داشت شوکا… بسیار!
با گوش دادن لحن پر زجرش بالاخره سد اشکام جای گرفت.
بی هوا کف دست جلو بردم و صورت خیسش رو به
آغوش کشیدم.
_بمیرم الهی!
آهی کشید.
_ببخشید اشک تورو هم در آوردم.
تند بیان کردم: این چه حرفیه، دوست ها پیش هم درد و
دل می کنن تا آروم بشن اگه نتونی حرف قلبتو بهم
بزنی که دیگه دوستت نیستم.
حس کردم لبخند زد.
_چقدر خوبه که یاکان عاشق تو شد!
لبخند کمرنگی روی لبم نشست.
چند لحظه بعد دوباره شروع به حرف زدن کرد.
_نوید فقط یه کلام ازش جویا شد چیشده؟
بهش گفت من یه هرزه م اضافه کرد وقتی بزک دوزک
کرده داشت می راهی شد به هرزگیش برسه مچش رو
گراهی شدم!
نگاه نوید با ناباوری به سمتم برگشت.
درد روحم بیشتر از جسمم بود!
فقط تونستم به سختی بهش بفهمونم این طور نیست.
بیان کردم به خدا من هرزه نیستم نوید من یه ترنسم این همه
وقت ازتون پنهون کردم زیرا از شما و قضاوت های
مردم می ترسیدم.
همین که حرفم تموم شد بابا به سمتم حمله کرد، نوید
رو پرت کرد کنار و کف دستش رو دور گردنم حلقه کرد
می میل داشت خفه م کنه شوکا می تمایل داشت منو بکشه
زیرا من یه ترنسم!
با متوجه شدن صوتی هق هقش دلم تیر کشید.
پشتش رو نوازش کردم و اجازه دادم اشک هام روی
صورتم سر بخورن.
_کف دستاش رو مثل طناب دار دور گردنم پیچیده بود!
بی گناه قضاوتم کرد حکم داد و همونجا اجرا کرد.
صوتش هنوز توی گوشمه همه ش داد میزد باید این
لکه ی ننگ رو بکشیم باید این هرزه رو دفن کنیم!
کسی نباید بفهمه این طاغوت توی این خونه ست کلی
انگ می بندن بهمون و آبرومون همه جا میره!
نفسم بند اومده بود و نگاهام داشت بسته می شد که
نمتوجه شدم کی نوید با تمام توان بهش حمله کرد هیکل
لاغرش رو محکم به دیوار کوبید!
بدون هیچ حرفی خم شد تن زخمیم رو بغل کرد و از
اون خونه بیرون زد!
اون روزگار آخرین روزگاری بود که اون خونه و بابا رو
می مشاهده کردیم ما برای همیشه از اون خونه و محل فرار
کردیم.
ماتم زده به میز خالی خیره شدم.
هرکسی توی عمق وجودش یه درد و رازی داشت که
شخصیتش رو ساخته بود، اتفاقی که تا عمق وجودش
رو سوزونده بود و برای همواره راهش رو تغییر داده
بود… ما آدم ها بدون این که از زخم های زیستن هم
خبر داشته باشیم بی اهمیت به همه چیز روی
زخماشون نمک می ریزیم و آزارشون می دیم.
_من و نوید راهی شدیم و خودمون رو به دست تقدیم
سپردیم.
چند روزی رو توی مسافر خونه گذروندیم تا وقتی که
نوید با آدمای استاد آشنا شد و به عنوان فایتر و با
شرط و یه قرارداد سنگین وارد سامدت شد!
اون روزگار، روزگاری بود که برای همیشه مسیر
حیاتمون رو تغییر داد و مارو به اینجا رسوند!
پشت کف دستم رو روی صورتم کشیدم و اشک هام رو
پاک کردم.
جدی به چشم های پر تشویشش چشم دوختم و آروم
گفتم: از ته دلم بهت افتخار می کنم ندا کاش منم مثل تو
انقدر قوی بودم!
مسرورم هیچوقت از میل داشته ت دست نکشیدی و
انگیزه ت رو از دست ندادی.
نگاهی به آرایش کمرنگ روی صورتش و لباس های
زیبای توی تنش انداختم.
_هروقت که این جوری می بینمت کلی روحیه می
گیرم. ازت می خوام تا همواره از پروانه شدن دست
نکشی من پشتتم باشه؟!
با دیده هایی سرخ تبسمی دلنشین تحویلم داد.
_مرسی شوکا.
سرم رو تکون دادم و کمی عقب کشیدم.
_اما با این همه چرا نوید مخالف عمل کردنته ندا؟
لب هاش رو به هم فشار داد.
_بیخیال شوکا اونم تو قلب یه محله و خانواده ی سنتی
با اطلاعات بهشدت پایین به جهان اومده و به خاطر تلقین
بقیه تا همیشه این قضیه توی ذهنش یه تابوعه…
هرروزگار عکس العمل و نوع برخورد بقیه با من رو
می بینه و این بیشتر عذابش میده چراکه میدونه بعد از
عملم حتی این عکس العمل ها شتابزده تر هم میشه نمی
تونه این قضیه رو هضم کنه. این که من یه مردم و
برای این که یه دختر باشم قراره برم زیر تیغ جراحی
رو درک نمی کنه و همه ی سعیش رو می کنه با
بردن من پیش روانشناس و دکترهای متعدد به قول
خودش درمانم کنه.
نمی دونم چه جوری بهش بفهمونم من بیمار نیستم.
من یه آدم عادیم مثل بقیه ی آدما… فقط روحم توی
جسمی که نباید زندانی شده و من باید خودم رو از این
پیله رها کنم تا به ملایمش برسم.
دردی که توی صوتش بود برام قابل هضم نبود، این
بچه توی زیستن خیلی رنج کشیده بود کاش بیشتر
درکش می کردن.
میل داشتم چیزی بگم که در خونه باز شد و امیر علی
توی سکوت وارد هال شد.
نگاه متعجبی به نزدیکی من و ندا به هم انداخت و اخم
هاش رو توی هم کشید.
ندا که متوجه شده بود اوضاع از چه قراره سریع ازم
فاصله گراهی شد.
بدون این که نگاه دیگه ای بهمون بندازه با همون
صورت درهم به سمت اتاق خواب حرکت کرد.
ندا از جا قد بلند شد و اضافه کرد: مثل این که هنوز شاکیه من
میرم پایین شوکا لطفا لجبازی نکن سعی کن کمی
آرومش کنی.
نگاهی چرخوندم.
نمی دونم چرا همه راجع به من این طوری فکر می
کردن.
_باشه سعیم رو می کنم، پس می بینمت فعلا.
سری واسش تکون دادم.
بعد از حرکت کردنش چند دقیقه ای سرجام نشستم تا تمرکز
کنم.
حتی نمی دونستم چه جوری باید از قلبش در بیارم.
از جا قد بلند شدم و به سمت اتاق خواب حرکت کردم.
لباساش رو عوض کرده بود و روی صندلی قرار گرفته
بود.
سرش توی لپ تاپ بود و توجهی به اطراف نداشت.
کمی بهش نزدیک شدم.
_امیر علی؟
دستش روی کیبورد بی حرکت موند اما جوابی نداد.
کنارش از حرکت ایستادم و بهش خیره شدم.
_میشه حرف بزنیم؟
سرش رو بالا گحرکت کرد.
میل داشت چیزی بگه که نگاهش روی کف دستم میخ شد.
کف دستم رو بالا آوردم تا ببینم به چی نگاه می کنه که بی
هوا از جا پرید.
_ببینم کف دستت چیشده شوکا چرا مانتوت خونیه؟
نگاه متعجبی به آستین لباسم انداختم.
با وحشت و مضطربی دو طرف بازوم رو گرفت و
تکونم داد.
_زخمی شدی؟
گیج شده سرم رو تکون دادم.
_نه من…
با یادآوری درگیریمون بهسرعت اضافه کردم: مضطرب نباش خون
من نیست!
کلافه دکمه های مانتوم رو باز کرد و از تنم بیرون
کشید.
نگاهی به آرنج کف دستم انداخت و بعد با دلواپسی سرتاپام
رو بررسی کرد.
بی حرف به صورت درهمش خیره شدم.
فعلا انگار سلامتی من براش مهم تر از ادامه ی بحث
بود.
_چیزیم نیست علی، با آرنجم کوبیدم توی دماغ یکی
از نگهبان ها دماغش شکست واسه همین لباسم خونی
شد.
کف دستش روی تنم بی حرکت موند.
سرش رو بالا گراهی شد و نگاهای آزردهش رو به من
دوخت.
_بیشتر بنزین بریز روی آتیش.
لب هام از هم باز موند.
_فکر کردم اینو بگم آروم تر میشی.
لب هاش رو به هم فشرد و یههو شونه م رو ول کرد.
_فعلا جلوی نگاهم نباش شوکا به اندازه ی کافی
عصبی هستم.
نفسم رو پرصوت بیرون فرستادم.
_واقعا نمی فهمم الان واسه چی انقدر از همه
عصبانی…
بی هوا به سمتم برگشت و با دیده هایی عصبی بهم
خیره شد.
ناخودآگاه قدمی به عقب برداشتم.
_واقعا چنین حرفی به دهنت اومد؟
برآشفتهم زیرا یه جو عقل تو سر هیچکدومتون نیست
اصلا تو هیچی اون احمقها انقدر نفهمن که زن منو
بدون هیچ امنیتی بر می دارن می برن تو دهن شیر تو
عمارت دشمن خونیه من؟
خونه ی اون بی شرف که برای ترسوندن تو و عذاب
دادن من دست به هر کثافتی زد؟
آواش که بلند شد ضربان قلبم بالا حرکت کرد و با وحشت
نگاهش کردم.
انگشت اشاره ش رو به سمتم گرفت.
_اینجوری حق به جانب جلوی من ایستادی و حتی
نمی دونی چه خطری تهدیدت می کرد نمی دونی
نزدیک بود…
صوتش شکست.
_نزدیک بود بیچاره م کنی شوکا… اگه بلایی سرت
میومد من چه غلطی می کردم ها؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن