بیخیال تقلا و حس معذب بودن شدم و کلافه سرم رو روی سینهش گذاشتم تا بتونم از این تاب خوردن ملایم لذت ببرم.
– تو هم گهواره داشتی…؟ توی پرورشگاه که بودیم یه اتاق بود مخصوص نوزادها. سرتاسرش گهواره بود و بچهها رو هر شامگاه توش میخوابوندن، هر روزگارم باید روغنکاری میشدن که صداشون بچهها رو بیدار نکنه!
بخوام اعتراف کنم، بزرگتر که شدیم میرفتیم تو اون گهوارهها همدیگه رو هل میدادیم و این میشد تابسواریمون! تهش هم مدیر پرورشگاه میدرک کرد و یه گوشمالی اساسی بهمون میداد!
باید با گوش دادن خاطرات بامزهی بچگی امیرعلی تبسم میزدم، اما بغض کرده بودم.
با انگشت اشاره شروعبه نقش کشیدن روی سینهش کردم.
– منم گهواره داشتم… چیز زیادی ازش یادم نیست. بزرگ شده بودم، بابا گذاشته بودش توی زیرزمین.
کف دستش روی موهام نشست و سرم رو نوازش کرد.
– میخوام تا وقت هست برم پی یه کاری!
سرم رو بالا گراهی شدم.
– چیکار؟
نگاهش ملایم شده بود.
– میخوام خونوادهی مادریت رو پیدا کنم… دوست نداری ببینیشون؟
نفسم حبس شد و نگاه سرگردونم روی صورتش چرخید.
– اون روزگار….
ابروهاش رو بالا انداخت.
– میدونم گوش وایساده بودی.
لبهام جمع شد.
– کی؟ من…
– سایهت افتاده بود روی زمین.
دهنم بسته شد.
– خب چرا آدرسشون رو گحرکت کردی؟ من قلبم نمیخواد چیزی ازشون بدونم.
کمی مکث کرد.
– واقعاً قلبت نمیخواد یا میترسی مولینت دلخور بشه؟
نگاهم رو ازش دزدیدم.
– حالا که دیگه رعنایی نیست، چرا دنبال خونوادهش بگردم؟
آهی کشید.
– نمیدونم، شاید اونجا یکی دیدهانتظار تنها یادگار رعنا باشه.
با گوش دادن حرفش بیهوا قلبم گرفت. عمو میاظهار کرد من یه مولینبزرگ داشتم، نکنه زنده بود و چشمانتظار دیدن من؟
هیچوقت وظیفهی فرزندیم رو برای مولین رعنا بهجا نیاوردم، چراکه از وجودش خبر نداشتم، ولی الان…
– میخوای دنبالشون بگردم یا نه؟ تصمیمش با خودته.
چند لحظه خاموشی کردم و نگاهم رو به دیدههاش دادم. منتظر جواب بود.
نفس آرومی کشیدم.
– بگرد!
سری تکون داد و موهام رو پشت گوشم زد.
– میدونستم قلبت طاقت نمیآره.
لبش رو به پیشونیم چسبوند و نفس عمیقی کشید. چشمهام رو بستم.
– امیرعلی؟
– جانم، انار؟
میوحشت کردم ازش سؤال کنم، اما باید میمتوجه شدم.
– بعداز تموم شدن همهی این ماججادها… تکلیف من و تو چی میشه؟
سؤالی نگاهم کرد.
– منظورت از…
تو حرفش پریدم.
– قراره بری زندون؟
نگاهش تیره شد.
– چهطور بحث رو به اینجا کشوندی؟
حس کردم ته دیدههاش دلخوری موج میزنه.
– واسهم مهمه بدونم آیندهمون چی میشه.
سیبک گلوش تکون خورد و نگاهش سرگردون شد.
– میخوای اگه رفتم زندون… اگه سابقهدار شدم… اگه نبودم که مواظبت باشم ازم جدا بشی؟
لبهام ازهم باز موند و نگاههام توی حدقه لرزید.
– راجعبه چی حرف میزنی، علی؟
مستقیم و جدی به صورتم خیره شد.
صنقلبی تکون نمیخورد و سکوت، گوشهام رو خراش میداد.
– راجعبه جدایی… چیز غریبیه واسهت؟
لبهام رو به دندون گحرکت کردم. قلبش چرکین بود، میدونستم هیچوقت فراموش نمیکنه.
کف دست روی شونهش گذاشتم، بدنش کمی منقبض شد.
– به من نگاه کن، امیرعلی! اون موقع که تصمیم گرفتم زنت بشم توی نگاه من فقط یاکان بودی، یه خلافکار ترسناک که هیچ ربطی به امیرعلیای که یه روزگار عاشقش بودم نداشت… من از همون وقت پی همهچیز رو به تنم مالیدم. برام مهم نبود قراره چی بشه، چون میخواستم خودم برای زندگیم تصمیم بگیرم؛ تا آخرش هم پای تصمیمم از حرکت ایستادهم!
اشارهای به خودمون زدم.
– به ما نگاه کن… تو دیگه برای من اون یاکانی که با بیرحمی آدم میکشه نیستی؛ تو مردی هستی که بهخاطرم دست به هر کاری میزنه! یاکان یا امیرعلی فرقی نمیکنه، تو آدم خوبی هستی و من قرار نیست هیچوقت ازت جدا بشم.
اخمهاش کمی ازهم باز شدن، ولی ته چشمهاش هنوز ترمتوجه شد موج میزد.
کف دستهاش روی پهلوهام نشست و آروم گفت: پس من فقط واسهت یه آدم خوبم که میتونه لقب شوهرت رو یدک بکشه؟!
از حرفهایی که میتمایل داشتم بهزبون بیارم، از خودم و قلبم، از زندگیم، از هیچی مطمئن نبودم. تنها چیزی که بهش اطمینان داشتم دوام این رابطه و دلدادگی امیرعلی به خودم بود، همین.
دلم رو به دریا زدم و لبم رو تر کردم.
کف دستهام رو جلو بردم و صورتش رو بینشون قاب کردم.
به چشمهایی که رنگ امید داشت خیره شدم.
من کسی نبودم که بتونه این نگاهها رو ناامید کنه.
اون امیرعلی بود… ناجی من… تنها کسی که از ته قلب عاشقم بود… کنارش همهچیز امن و سر جای خودش بود و تنها کسی از گذشتهم که گاهی توی ناخودآگاهم قلبم واسهش تنگ میشد!
– علی، من گاهی همینجوری بیهوا میزدم زیر گریه. یه حس بیقراری غریبی داشتم، اما نمیدونستم برای کی…
من فراموشت کرده بودم، ولی قسمتی از وجودم هنوز بهیادت بود! مثل برکهای وسط یه دشت بزرگ که میخواست مسیرِ دریا رو پیش بگیره، ولی پایی نداشت…
اون دشت من بودم که سعی داشتم فراموشت کنم، دریا تو بودی و برکه اون قسمت از وجودم که هرچهقدر به درودیوار میکوبید بهت نمیرسید!
این جنگ سرد داخلی هیچوقت به پایان نرسید تا وقتی که…
به دیدههای براق و پر از محبتش خیره شدم.
باید میگفتم… فقط یه ذره دیگه مونده بود.
لبهام که ازهم باز شد، قبلاز اینکه کلمهای از دهنم خارج بشه خم شد و لبهاش رو روی لبهام کوبید.
تازه متوجه اشکهای جمعشده توی چشمهام شدم.
پلکهام رو بههم فشار دادم و قطرهای اشک روی گونهم چکید.
بیحرف و پر از شوق بعداز یه بوسهی عمیق سرش رو عقب کشید و با لبهاش اشک روی گونهم رو شکار کرد.
– هیشش دیگه بسه… حرفت رو ادامه نده… اشکهات رو ادامه نده…
بیقراریهات رو به گوشم نزن، انار… تا همینجا کافیه! بذار فقط یهکمی بیشتر شیرینی این لحظه رو به کام بکشم.
دستهام روی سینهش مشت شد، نفس توی سینهم گره خورده بود. امیرعلی با شنیدن یه جمله از من اینجوری بیتاب و پر از لذت میشد!
امیرعلی پنج سال توی این لجن غرق شد برای اینکه قاتل بابای من رو کف دستگیر کنه و بعدش معلوم نیست چه بلایی سرش ییارن.
امیرعلی پنج سال وجببهوجب این خاک رو دنبال من گشت، چون من تنها کسی بودم که عاشقشه و من حتی نمیتونستم ذرهای از این عمر ازکف دستراهی شده رو جبران کنم.
فقط این رو میدونستم اگه آسمون به زمین بیاد… جهنم گلستون بشه و بهشت تبدیل به دوزخ، من هیچوقت امیرعلی رو تنها نمیذارم!
نمیتمایل داشتم از روی حس ترحم یا احساس دِین کنارش بمونم، امیرعلی لایق یه دلدادگی عمیق بود و من همهی تلاشم رو میکردم که این رو بهش بدم!
تحمل نگاه سنگینش رو نداشتم، پیشونیم رو به سینهی محکمش تکیه دادم و چشمهام رو بستم.
صنقلبی مجدداً گهوارهوار شروعبه تکون خوردن کرد و دستهای اون نوازش شد روی تن زخمیم.
امیرعلی برای من مرهم شده بود، زخمهای تنم رو میبوسید و تیمار میکرد و دل من از وقتی درگیرش شد که اون، روحم رو بوسید!
من هیچوقت حتی ذرهای از دلدادگی امیرعلی به خودم رو نمیتونستم جبران کنم، فقط همین رو میدونستم که دلم نسبت بهش بیتفاوت نیست!
غرق فکر و خیال بودم که صدای گرم و آرومش توی گوشم نوازش شد.
– جز تو یاری نگراهی شدیم و نخواهیم گرفت
بر همان عهد که بودیم بر آنیم هنوز…
آن بهشتی که همه در طلبش معتکفاند
منِ کافر همهشب با تو به آغوش کشم
تبسم کمرنگی روی لبم جای گرفت.
– جناب وکیل روحیهی شاعری هم داشت و رو نمیکرد؟
– وقتهایی که تنهام کتاب زیاد میخونم، از فکروخیال نجاتم میده.
هومی کشیدم.
– یادمه قبلاً هم دوست داشتی. فکر کنم اگه وکیل نمیشدی استاد ادبیات میشدی… باز خوبه تو زندون سرت گرمه و حوصلهت سر نمیره.
خندهش گرفت.
– به بچهمون بگو بابات آدم خوبی بود!
اخم کمرنگی کردم.
– آدم خوبی بود؟! نمردی که از فعل گذشته استفاده کنم، میگم آدم خوبی هست.
بهسرعت بهسمتم خم شد.
– این یعنی قراره بچه داشته باشیم؟
نگاههام گرد شد و نگاهغرهای بهش رفتم.
– سؤال انحرافی بود؟ خجالت بکش، یاکان خان!
صدای خندهش قد بلند شد. این جزو معدود دفعاتی بود که میدیدم بلند میخنده.
– دیر و زود داره، اما سوختوسوز نداره، دخترِ بابا… سعی کن واسه خودت یه آمادگی ذهنی ایجاد کنی.
کمی مکث کردم، بابا علیرضا همیشگی اینجوری صوتم میزد… دختر بابا.
از اون موقع هنوز یادش مونده بود!
خواستم چیزی بگم که آوای زنگ آیفون باعث شد با تعجب نگاهش کنم.
– منتظر کسی بودیم؟
سری تکون داد.
– آره، غذا.
آهانی اضافه کردم و از روی پاش قد بلند شدم.
بهسمت در جاده افتاد تا غذا رو تحویل بگیره.
نگاهی به دورتادور خونه انداختم، اما آخرش بهحرف نیومد قراره بعداز همهی این اتفاقها چیکار کنیم!
من حتی دلواپس بچههای گروه هم بودم،
اصلاً ندا چهجوری قرار بود تو محیط زندان دووم بیاره؟
آهی کشیدم و بهسمت پیانوی گوشهی سالن رفتم.
سعی کردم آوایی ازش دربیارم، اما با اامان حرکتم و پخش شدن آوایی گوشخراش توی سالن بیخیال ادامهی کار شدم.
آخه با خودش چه فکری کرده بود… ما که هیچکدوممون بلد نیستیم پیانو بزنیم.
گاهی واقعاً باید بیخیال عقاید و حرفهای گذشتهمون میشد.
– اینهم از غذامون! داشتی با مامانت حرف میزدی نشد ازت بپرسم چی میخوری. کباب برگ سفارش دادم، اگه دوست نداری…
بهسمتش برگشتم.
– خوبه، دوست دارم.
با پلاستیک غذا به آشپرخونه حرکت کرد.
پشتسرش وارد شدم و کمک کردم میز رو بچینه.
– امیرعلی، شبنم گوشیش رو جواب نداده؟ نکنه فکر کنه تنها ولش کردیم اونجا؟ همینجوریش هم از دست نوید میکشه بیچاره.
روی صندلی جای گرفت و سری تکون داد.
– نه، جواب نداده. نوید جنسش خرابه، اما قلبش پاکه…
انگشت اشارهم رو بهطرفش گراهی شدم.
– تناقض تو جملهت موج میزنه؛ آدم یا جنسش خرابه یا دلش پاکه. نمیشه هردوش رو باهم باشه!
نچی کرد.
– بههرحال بهتره به حال خودشون بذاریمشون، اونم بالاخره سر عقل میآد.
برگردیم سر خودمون!
سؤالی نگاهش کردم.
– خب؟
لیوان نوشابه رو جلوم گذاشت.
– یه روزگار که وقتم آزاده میریم دفتر ثبت، این خونه رو بهنامت کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن