نوید شاکی نگاهم کرد.
– باز کجا؟ مگه قرار…
– میخوام برم اونجا رو بهش نشون بدم. هنوز نمشاهده کرده… شاید شب برنگشتیم.
ندا آروم زد زیر خنده.
– خوش بگذره.
چپچپ نگاهش کردم و ازجا بلند شدم.
– بهسلامت!
شوکا کیفش رو برداشت و همونطورکه ضربهای به سر مجسمهی میمون جلوی در میکوبید از خونه خارج شد.
– واقعاً زشته!
خندهم گراهی شد. نمیدونم چه مشکلی باهاش داشت!
– میمون سمبل و نماد خوششانسی و پوله. اگه روز اولی که اومدیم اینجا این رو واسهش هدیه نمیآوردم الان جیب شوهر جنابعالی پر پول نبود که ببره واسهت تور عمارتگردی بذاره!
زیردیدهی نگاهش کردم.
– یعنی کل اون بدبختیای که کشیدم همه هیچ بود؟ هرچی درآوردم صدقهسر این میمون بوده؟
شونهای بالا انداخت.
– قبول نداری بذارش دم در ببین چهجوری به خاک سیاه میشینی.
شوکا آروم خندید.
– کاملاً هم اصرار داره روی حرفش بمونه، بیچاره شبنم چی میکشه ازکف دستت!
با اومدن اسم شبنم همه خاموشی کردیم.
وارد آسانسور شدم و یواشکی به نوید خیره شدم. خوبه که فکرش درگیر بشه… تازه اولشه!
با خداحافظی از ندا و نوید سوار ماشین شدیم و بهسمت عمارت جاده افتادیم.
کف دستش رو گراهی شدم و نفس آرومی کشیدم.
– اضافه کردم قبلاز من برن عمارت رو تمیز کنن، چندتا نگهبانم فرستادم. فقط امیدوارم توی این مورد سلیقهت تغییر نکرده باشه. کل خونه و باغ رو به سلیقهی تو دیزاین کردم!
فشاری به دستم وارد کرد.
– سلیقهم که تغییری نکرده، ولی خب نباید انتظار داشت مثل شوکای قدیم از ذوق دورتادور خونه بدوئم و جیغ بکشم.
تبسم کمرنگی روی لبم قرار گرفت.
– جیغ کشیدنت که هنوز مثل قدیم سر جا شه، زیاد هم خودت رو بزرگ ندون. چند روزگارِ گدشته انقدر سر هرچیزی داد و بیداد مسیر انداختی که پردهی گوشم پاره شد.
چشمغرهای بهم راهی شد.
– دیگه ببخشید که با متوجه شدن قاتل بابام با کف دستهگل و شیرینی خدمت نرسیدم!
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– زبونتم مثل قبله.
با صدای ریزی اضافه کرد: دیگه بعضی موارد ذات آدمه، قابل تغییر نیست. مثل…
کمی مکث کرد. زیردیدهی نگاهش کردم.
– مثل چی؟
نگاهش رو ازم گحرکت کرد و به بیرون خیره شد.
– مثل قلبپاکی و مظلومیت تو!
نفسم حبس شد. واقعاً راجعبه من اینجوری فکر میکرد؟
– یادمه تا چند وقت پیش یاکان تو دیده یه بندهخدایی یه شیطان مجسم بود!
سرش رو زیر انداخت و مشغول بازی با انگشتاش شد.
– اون موقع از بسیار چیزها خبر نداشتم…
با بیتابی نگاهش کردم. یاکان همیشگی نگاهش به لبهای شوکا بود تا ببینه میتونه دوسش داشته باشه یا قراره همهی عشقش برای امیرعلی باشه!
– الان نظرت چیه؟
آروم و منتظر بهسمتش برگشتم. با شرمندگی نگاهم کرد.
– الان به نظرم از امیرعلی هم معصومتر و دوستداشتنیتره. ببخشید، نباید دلت رو میشکوندم. من… اون موقع از هیچی خبر نداشتم!
حس کردم چیزی توی وجودم ترک خورد… انگار یاکان بود!
گفته بود یاکان دوستداشتنیه، یعنی میتونست یه روزگاری مثل قدیمها عاشقم باشه؟
یاکان وسوسه رو بهجون خرید و جهنم رو به تملک خودش درآورد تا بهجای سیب، از درخت انار بچینه و دونهبهدونهی انار رو به دنبال دونهی سرخ و بهشتی خودش گشت تا با سرپیچی از خدا به دلدادگی نفرینشدهش برسه و الان مدتی بود که میتونست طعم شیرین انار رو بچشه!
بیهوا پشت کف دستش رو به لبهام نزدیک کردم و با لذت بوسیدمش.
– همواره همینجوری بمون، انار!
خجالتزده نگاهم کرد و چیزی نگفت.
کف دستش رو نکشید و اجازه داد بین دستهام جا خوش کنه.
با رسیدن به عمارت نگاهی به اطراف انداختم.
صبح که بیدار شدیم بهش قول دادم بیارمش به خونهای که یه روزگاری آرزوی جفتمون بود.
در ماشین رو باز کردم. هردو پیاده شدیم و بهسمت خونه بهراه افتادیم.
اضافه کرده بودم قبلاز اومدن ما به اینجا خونه رو تمیز کنن و برن.
در باغ رو با کلید باز کردم و عقب از حرکت ایستادم.
همینکه وارد حیاط شد با مشاهده کردن استخر کوچیکی که پر از آب شده بود کمی مکث کرد.
نگاهم رو دورتادور باغ چرخوندم،
تمیز و سرسبز بود. بیدهای مجنون گوشهای از باغ رو به خودشون اختصاص داده بودن.
گلدونهای رازقی، پلههایی رو که به خونه میرسیدن مزین کرده بودن و همهجا بوی حیات میداد.
– اینجا… بسیار قشنگه، امیرعلی…
صوتش از بغض لرزید.
– انگار دارم توی همون رویاهای قدیمی زندگی میکنم. اون گلهای رازقی رو ببین فقط… وای نمیدونم چی بگم!
کف دستم رو پشت کمرش گذاشتم و با حظ خاصی به نگاههای پر از شوقش چشم دوختم.
شوکای من با اوایلی که مشاهده کرده بودمش فرق کرده بود، دیدههاش مثل قبل دلگیر نبود. دلش سرد نبود… تبسم روی لبهاش نمرده بود.
دونه انار من داشت به زندگی برمیگشت و من خوشامگاهختترین مرد روی زمین بودم!
– چیزی نگو، فقط نگاه کن. همهی اینها متعلق به توئه! بریم تو خونه، بازم واسهت سوپرایز دارم.
بیتوجه به من ذوقزده بهسمت خونه رفت.
بین جاده کف دستش رو روی گلهای رازقی میکشید و با لبخند نگاهشون میکرد، انگار که داشت با اون کف دستها و نگاه، من رو نوازش میکرد.
یاکان اجازه نداشت قد بلند بخنده و از خوشی روی پا بند نباشه، ولی حالا نگاههاش مست بود، انقدر مست و ناهشیار که روی مرز ناپایدار این خوشبختی تلوتلو میخورد و با لمس لبخندهای انارش عاشقیبازی میکرد!
در خونه رو باز کردم و اشاره زدم وارد بشه.
دیدهش روی دکوراسیون بنفشرنگ خونه چرخید.
از پیانوی گوشهی سالن و شومینهی بزرگ کنارش گذشت و روی صنقلبی گهوارهای خیره موند.
کمکم آوای خندهش بلند شد.
– نگو اون رو خریدی که من روش تاب بخورم!
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– یادمه قبلاً دوست داشتی.
دیدههاش گرد شد.
– فقط داشتم شوخی میکردم. اصلاً این پیانو چی میگه، امیرعلی؟ نه من بلدم بزنم و نه تو!
بهسمت اتاقخواب راه افتادم.
– یادمه میبیان کردی دلت میخواد مثل این بچهپولدارها یه پیانوی خاکخورده گوشهی خونهت افتاده باشه تا گاهوبیگاه وقتی خوابم، با درآوردن صوتی گوشخراشش آزارم بدی.
بار دیگر ریز خندید و دلم آروم گرفت. بعداز متوجه شدن اونهمه درد توی چشمهاش، متوجه شدنِ خندههاش برام تصور بهشت بود.
– چه کلمهبهکلمهی حرفهام هم یادته.
خیره نگاهش کردم.
– من هیچی از تو یادم نحرکت کرده، شوکا…
اشارهای به سرم زدم.
– هرچیزی که مربوط به تو باشه موبهمو اینجا حک شده!
چند لحظه نگاهم کرد… دیدههاش پر از حرف بودن و اون هم مثل من سکوت رو ترجیح میداد.
در اتاق رو باز کردم و ازش میل داشتم وارد بشه.
به دکور سادهی اتاق اشاره کردم.
– راستش زیاد مطمئن نبودم واسه اتاقخواب چه دکوری بپسندی، گذاشتمش بهعهدهی خودت.
چرخی توی اتاق زد و روی تخت قرار گرفت.
– ساده و دلنشینه. خوبه، دوست ندارم اطرافم زیاد شلوغ باشه. راستی کی قراره بیایم اینجا؟
به چارچوب در تکیه دادم.
– باید یهکمی صبر کنیم، نمیخوام از خونهی سامدت بیام بیرون و استاد رو حساس کنم.
هومی کشید.
– با شبنم کی ارتباط میگیری؟
– هروقت بتونه گوشیش رو جواب بده!
قد بلند شد و از اتاقخواب بیرون زد.
– ببینم این اتاق برای چیه؟
کمی مکث کردم.
– فعلاً به کارمون نمیآد… اتاق بچهست، بعداً پرش میکنیم.
توی صدم ثانیه لپهاش سرخ شد.
تبسم کمرنگی زدم و با گحرکت کردن کمرش به خودم نزدیکش کردم.
– داری کاری میکنی هر سری یه حرفهایی بزنم که لپهات از خجالت سرخ بشه، دونه انار.
کف دستهای ظریفش رو روی سینهم گذاشت و ابرویی بالا انداخت.
– فکر نکن کاری ازم برنمیآد و میتونی اذیتم کنی، یاکان خان!
هروقت میخواست اعلان جنگ کنه صدام میکرد یاکان!
با طمأمینه شالش رو از سرش کشیدم و بیهوا سرم رو توی گردنش فروبردم، بوی لیموشیرین میداد، درست مثل قدیمها.
دم بیقراری از پوست لطیفش گحرکت کردم و آروم بیان کردم: من کی اذیتت کردم، دونه انار؟ فقط یهکمی بغل از زن رسمیم میخوام، حقم نیست؟
دستهام با شور و اشتیاق خاصی از روی پهلوهاش بالاتر اومد…
توی یه خلسهی پرالتهاب غرق شده بودم…
قبلاز اینکه قدم دیگهای بردارم، بیهوا با یه حرکت تند و حرفهای جفت دستهام رو از روی پهلوهاش برداشت و با چرخوندنم به عقب کف دستهام رو محکم پیزیراد و پشت کمرم قفل کرد!
برای چند لحظه مات و مبهوت و شوکهشده باقی موندم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن