امیرعلی ابرویی بالا انداخت.
– حالا شد بندهخدا؟
نگاه و ابرویی واسهش اومدم که سوتی نده من قبلاً چهقدر ازش بیزار بودم.
شامگاهنم آروم اظهار کرد: همیشگی همینه. حتی نمیذاره یه کلمه حرف بزنم، واسه خودش میبره و میدوزه. حتی این قضیهی سرکان هم گیر داده تقصیر منه که جدی برخورد نکردم.
اخمی به صورت ناراحت نوید کردم.
– کاش اونقدری که از این بچه انتظار داری خودت جدی حرکت کردار میکردی، نوید خان.
بعد رو به شبنم ادامه دادم: خربزهی پخته همیشه نصیب شغال میشه. بیا اینجا…
شبنم کف دست نوید رو ول کرد و بیخیال کنار من بهراه افتاد.
امیرعلی فشار آرومی به دستم آورد. میدونستم منظورش این بود دخالت نکنم، اما نمیتونستم.
نمیدونستم این ویژگی خوبیه یا بد، اما وقتی میدیدم یه نفر مظلومه و نمیتونه حقش رو بگیره باید ازش دفاع میکردم؛ قلبم طاقت نمیآورد ساکت بمونم.
نوید خواست جوابم رو بده که چشمم به راشد خورد و سریع واسهش دست بلند کردم.
– اگه کاری نداری برو دم سرویس. ندا تنهاست دوباره کسی اذیتش نکنه. داداشش که عین خیالش نیست، منم تازه یادم افتاد!
نوید اخمی بهم کرد.
– چه خبره شلنگ رو گرفتی رو ما، حاج خانوم؟
شونهای بالا انداختم. سر و تهش رو میزدن ازش خوشم نمیاومد!
امیرعلی در عمارت رو باز کرد و باهم وارد شدیم.
بهمحض اینکه بهطرف صندلیهامون راهی شدیم متوجه نگاه خیرهی استاد که کنار مردی که حدس میزدم مرید باشه از حرکت ایستاده بود شدیم.
این دفعه امیرعلی توجهی بهش نکرد و توی دورترین جایگاه بهشون نشستیم.
نوید چند لحظه کنارمون از حرکت ایستاد و بعد بهسمت ورودی عمارت مسیر افتاد تا منتظر ندا و راشد بمونه.
همینکه رفت شبنم تند سؤال کرد: بابام چی بهتون گفت که نوید انقدر شاکی بود؟
امیرعلی نگاه بیتفاوتی بهش انداخت.
– گفت مراسم بعدی جشن نامزدی تو و سرکانه.
متوجه لرزش دستهای شامگاهنم شدم.
– نوید… چیزی نگفت؟
امیرعلی ازجا قد بلند شد.
– بزقلبتر از این حرفهاست.
لبم رو گاز گحرکت کردم و تمایل داشتم چیزی بهش بگم، اما توجهی نکرد و آروم گفت: باید با فرامرز حرف بزنم، جایی نرید زود برمیگردم.
پوفی کشیدم و از پشت به هیکل چهارشونهش خیره موندم.
– کاش یه راهی بود میشد امشب رو بپیچراکهم برگردم پیش شما.
نگاهم رو به شامگاهنم دادم.
– آخه مگه عهد حجره که دختر رو بهزور بفرستن خونهی بخت؟
آهی کشید.
– سرکان بیگ شریک مریده و استاد تا حدودی از مرید حساب میبره. اون روباه پیر هر کاری که فکرش رو بکنی ازش برمیآد!
– چرا استاد ازش جدا نمیشه؟
ازجا بلند شد.
– چراکه نابودش میکنه. بالاخره مرید کم کسی نیست، هرکسی باشه از رئیس گروه ققنوس میترسه! میرم یه سری وسیله از اتاقم بردارم…
حرفهاش توی گوشم زنگ زد و نگاهم به قدمهاش خیره موند.
درست گوش دادم؟ مرید رئیس گروه ققنوس بود؟
گروه ققنوس… این اسم مثل ناقوس مرگ توی گوشم صدا کرد.
«– بگو دیگه چی شده، دایی؟
– قضیه برمیگرده به آخرین مأموربت بابات. راستش این دفعه با بد آدمایی درافتاده، یه گروهک تروریستی به نام قفنوس که نقشههاشون رو خراب کرد و نصف افرادشون رو دستگیر کرد. بعداز اون هر روز واسهش پیام تهمشاهده کرد میفرستن!»
فصل پنجم: کــاژه
(پناهگاه، اصطلاحاً جایی یا کسی که آدم در آن یا کنارش احساس آرامش دارد.)
سرم گیج حرکت کرد و نفسم بند اومد. کف دستم رو محکم به صندلی گحرکت کردم و نگاهم رو بهسمت مرید چرخوندم. مردی که داروندار و همهی زندگیم رو به آتیش کشید، یتیم و بدبختم کرد… یه بار کالبد پدرم رو سوزوند و صدها بار من رو!
حالم انقدر بد بود که هیچی نمیفهمیدم. سروآوا و همهمهی سالن توی گوشم محو شده بود. قلبم جوری محکم به سینهم ضربه میزد که هرلحظه منتظر بودم بیرون بپره.
چشمهام روی چهرهی منفورش میخ شده بود و نفسم بهمعنای واقعی قطع شد.
دستم رو به صنقلبی گرفتم و درحالیکه نفسنفس میزدم بهسختی ازجا قد بلند شدم. نمیتونستم باورش کنم!
نه، الان وقت حمله نبود. نباید اینجا زمین میخوردم.
نگاهم دنبال امیرعلی چرخید… وای بر من، امیرعلی بین این آدمها چیکار میکرد؟ اون برای مردی که قاتل پدر من بود کار میکرد؟
پیداش نکردم. حس وحشتناکی بهم هجوم آورد.
اشک به چشمهام نیش زد. لبم رو محکم گاز گرفتم و بیتوجه به نگاههای متعجب روم تلوتلوخوران بهسمت در خروجی راه افتادم.
کف کف دستهای عرقکردهم رو به نردههای محافظ گراهی شدم و بهزور خودم رو از پلهها پایین کشیدم.
پاهام میلرزیدن. تحمل این بار سنگین رو نداشتن.
– شوکا؟ کجا داری میری؟
بیحواس و یخزده به عقب برگشتم.
نوید بود که با مضطربی نگاهم میکرد.
با مشاهده کردن یه چهرهی آشنا سر جام میخ شدم و بالاخره بغضم شکست.
– ن… نوید؟
با قدمهای قد بلند خودش رو بهم رسوند.
– چی شده، دختر؟ چرا رنگت پریده؟ داری میلرزی!
به هقهق افتادم، چنگی به دستش انداختم.
– من… من رو از اینجا ببر، نوید، دارم خفه میشم! تو رو خدا من رو ببر.
با وحشت و مضطربی به اطراف چشم دوخت.
– باید به یاکان…
قبلاز تموم شدن حرفش پاهام قدرتشون رو ازدست دادن و روی زمین افتادم.
بهسرعت خم شد و زیر بازوهام رو گرفت.
کف دستم بهطرف گلوم حرکت کرد. نفسم بند اومده بود و میدونستم صورتم کبود شده.
– نمیخوام ببینمش…
زار زدم: تو رو خدا من رو از اینجا ببر، نوید.
نمیدونستم از مشاهده کردن صورت کبودم وحشتزده شد یا با متوجه شدن التماس و حال زارم دلش واسهم سوخت.
قد بلندم کرد و همونطورکه نگاه دلواپسش به اطراف بود من رو بهسمت پارکینگ کشید.
قلبم میمیل داشت اگه اینها کابوسه هرچه زودتر از خواب بیدار بشم و اگه واقعیته نگاههام رو ببندم و دیگه هیچوقت بیدار نشم.
روی صنقلبی جای گرفتم و صورتم رو بین دستهام گحرکت کردم. صوتی گریههام کنترلشدنی نبود.
نوید بهسمتم برگشت و آروم اظهار کرد: یاکان…
سرم رو به دو طرف تکون دادم و با خفگى زمزمه کردم: نه… فقط من رو از اینجا ببر، نوید. نمیبینی دارم جون میکنم؟
کلافه فرمون رو توی مشتش گحرکت کرد و ماشین رو بهراه انداخت. کفشهام رو درآوردم پاهام رو روی صنقلبی گذاشتم و توی خودم جمع شدم.
شونههام از شدت گریه میلرزید و خاطرات امونم رو بریده بود. خودم رو با دستهام بغل کردم و سر روی زانوم گذاشتم.
اون مرد آتیش به جون بابا علیرضام کشیده بود و امیرعلی براش کار میکرد!
مگه نمیدونست… مگه داستان مرگ من رو نشنیده بود؟
چندتا سرفهی خشک از گلوم بیرون پرید. نمیتونستم با این نفس بریده اون بیشرف رو با کف دستهای خودم بکشم.
چند لحظه بعد ماشین گوشهی خیابون متوقف شد.
– حالت خوبه، شوکا؟ میخوای پیاده شی یهکمی هوا بخوری؟
سرم رو به دو طرف تکون دادم و گیج نگاهش کردم.
– امیرعلی هم میدونست؟ همهتون خبر داشتید؟
سؤالی نگاهم کرد.
– از چی؟
صوتم لرزید.
– اینکه مرید رئیس گروه ققنوسه… قاتل بابای من!
لبهاش ازهم باز موند و بهتزده نگاهم کرد.
– تو… تو از کجا متوجه شدی؟
با دیدن عکسالعملش همهی امیدم ناامید شد.
صورتم رو بین کف دستهام گحرکت کردم و نگاههام رو بستم.
نمیدونستم باید چه واکنشی نشون بدم، چیکار کنم که آروم بگیرم.
– صبر کن، شوکا. یاکان خودش همهچیز رو واسهت توضیح میده. تو نباید…
با حالت تهوع کف دستم رو بالا گحرکت کردم.
– من رو ببر به آدرسی که بهت میگم.
بهسرعت عکسالعمل نشون داد.
– کجا میخوای بری، شوکا؟ یاکان بفهمه دیوونه میشه.
انقدر حالم بد بود که دلم میمیل داشت خودم رو از ماشین به بیرون پرت کنم! کف دستم بهطرف دستگیره رفت.
– بهجهنم که دیوونه میشه! من رو میبری یا…
بهسرعت قفل ماشین رو فعال کرد.
– باشه، خودم میبرمت. آروم باش، دختر. آدرس رو بهم بگو!
لبهام ازهم فاصله گرفت. تنم داغ بود، اما از درون یخ زده بودم، درست مثل اون روزگار.
اصلاً چهطور شد؟ چرا همهچیز به اینجا کشید؟ بین اینهمه آدم چرا اون؟
چرا مردی که ادعا میکرد عاشقمه برای کسی که قاتل همهی آرزوهام بود کار میکرد؟
همهی بدنم از شدت انقباض درد میکرد. نمیتونستم تکون بخورم.
گوشی نوید شروعبه زنگ خوردن کرد، اما جواب نداد.
میدونستم اونه، ولی انقدر حالم بد بود که نمیتونستم تحملش کنم. میخواستم دورم حصار بکشم و قد یه دنیا از همه دور بشم.
همینکه ماشین رو نگه داشت بهسختی و با بدنی دردناک پیاده شدم و بهسمت خونهی عمو حرکت کردم.
بین جاده خم شدم و کفشهام رو درآوردم. پاهام به زمین سرد برخورد کرد و تنم لرزید.
تلوتلوخوران خودم رو به در رسوندم.
متوجه حرکات آهستهی نوید پشتسرم بودم.
زنگ آیفون رو بهصدا درآوردم و بیحال به در تکیه دادم.
– بله؟
با صوتیی گحرکت کرده جواب دادم: منم عمو، در رو باز کن!
صوتش متعجب شد.
– شوکا؟
چند لحظه بعد صدای باز شدن در اومد.
بی.توجه به نوید خودم رو کشونکشون توی حیاط انداختم و روی زمین قرار گرفتم.
عمو که تازه از در خونه بیرون اومده بود وحشتزده بهسمتم دوید.
– یا خدا… چی شده، شوکا؟ این چه سر و وضعیه، دختر؟
توی خاموشی نگاهش کردم. با قدمهای کشیده خودش رو بهم رسوند و محکم بغلم کرد. تنش بوی تن بابا علیرضا رو میداد.
سرم رو روی سینهش گذاشتم و آروم هق زدم: سرده، من رو ببر تو خونه، عمو.
سریع کف دست انداخت دور بدنم و ازجا قد بلندم کرد.
در خونه رو با پا باز کرد و عصبی و مضطرب پرسید: چه اتفاقی افتاده؟ چه بلایی سرت اومده، شوکا؟ شوهرت کدوم گوریه؟
با شنیدن حرفش بار دیگر آوای گریهم بلند شد.
من رو روی تخت گذاشت و سراسیمه به طرف آشپزخونه راهی شد.
– گریه نکن، دختر خوب، عمو اینجاست. ببین من مواظبتم. آروم باش، الان نفست بند میآد. قرصات اینجا نیست؟
با یه لیوان آب بهسمتم برگشت.
– نه نیست. خونه جا گذاشتم.
کنارم روی تخت جای گرفت و همونطورکه کمک میکرد آب بخورم شونههام رو ماساژ داد.
– سعی کن نفس عمیق بکشی، بابا جان. نمیخوای بگی چی شده؟
حالم که کمی جا اومد با شرمندگی به نگاههای سرخ و ترسیدهش چشم دوختم.
نمیدونستم چی بگم، زبونم به حرف نمیچرخید.
– چیزی نیست. با امیرعلی بحث کردیم، منم برآشفته شدم زدم بیرون.
نگاهی به لباسها و آرایشم انداخت.
– با این ریخت و سرولباس؟
خجالتزده سر تکون دادم.
– وسط مهمونی بودیم!
اخمی روی پیشونیش جای گرفت.
– چه مهمونیای؟ با هم بحث کردین، بعد بدون اینکه بهش چیزی بگی یهراست کشیده شدی اومدی اینجا؟
با بیحالی روی تخت دراز کشیدم.
– ول کن عمو. حالم بهتر شه واسهت میگم! میشه یه مسکنی، ساکتبخشی، چیزی بهم بدی؟
با ناراحتی ازجا بلند شد.
– نصفهجونم کردی، دختر. حداقل بگو سر چی بحث کردین!
نگاههام رو با دلخوری رویهم فشار دادم.
بازهم اشک از گوشهی چشمهام فوران کرد، ازشون متنفر بودم!
– نمیدونم سر چی بود اصلاً. نمیدونم اون مقصره یا نه، فقط برآشفته شدم و زدم بیرون.
پوفی کشید و پا شد.
– من به توی کلهشق چی بگم، دختر؟
استراحت کن، بیدار که شدی راجع بهش حرف میزنیم.
بعداز خوردن آهستهبخش پتو رو دور خودم پیچیدم و زیرش جمع شدم.
نوازش کف دست عمو روی موهام باعث شد کمی آروم بشم، انگار که بابا بالای سرم نشسته بود.
خوشحال بودم مهدی خونه نیست، نمیتمایل داشتم اون هم من رو توی این حال ببینه.
بین خواب و بیداری و کف دستوپا میزدم که پیامکی به گوشیم اومد.
صفحه رو باز کردم و بهسختی شروع به خوندن حروفی که توی هوا پرواز میکردن شدم.
– بیا بریم خونه، انارم… پایین توی ماشین منتظرتم، همهچیز رو واسهت توضیح میدم. قرصهات پیشت نیست، مضطربتم.
انقدر خوابآلود و بیحال بودم که نتونستم جوابی بدم. مجدداً گوشی رو کنار تخت انداختم و دیدههام رو بستم.
باید یهکمی میخوابیدم تا این فکروخیالها از سرم بیرون بره، وگرنه دیوونه میشدم.
……………….
دست سرد و یخزدهای صورتم رو نوازش میکرد. انگار که همین الآن از وسط بوران بیرون اومده بود.
بوی تلخ سیگار بینیم رو قلقلک میداد… عمو که هیچوقت سیگار نمیکشید!
بهسختی پلکهام رو ازهم باز کردم. با مشاهده کردن صورت سرخ و مضطرب امیرعلی سعی کردم نیمخیز بشم.
– تو… تو اینجا چیکار میکنی؟
با متوجه شدن چشمهای بازم صورت آرومش جدی و پر از اخم شد.
– اومدهم دنبال زنم…
پشت دستش رو نوازشوار روی صورتم کشید.
– خوب نیست زن و شوهر شامگاه رو دور از هم بگذرونن…
موهام رو پشت گوشم زد.
– خوب نیست باهم روی یه تخت نباشن!
آهی از سینه بیرون داد و با دیدههایی غمگین کف دستش رو پس کشید.
– شاید این وسط یه نفرشون در حد مرگ بیقرار بشه.
به نگاههای لرزونم نگاه کرد.
– شاید برای چندمین بار مجبور بشه پشت در توی سرما بمونه تا زنش رو ببینه!
لبهام رو تر کردم.
– من همهچیز رو میدونم.
اخمهاش عمیقتر شد.
– اتفاقاً برعکس، تو هیچی نمیدونی.
سیبک گلوش تکون خورد.
– مگه بهت پیام ندادم منتظرتم، بیا برگردیم خونهمون؟
تکیهم رو به بالش دادم و نفس آرومی کشیدم. اون حالش از من بدتر بود.
مغزم داشت منفجر میشد و میلیونها کلمه توی سرم شناور بودن.
– نمیمیل داشتم با کسی که برای قاتل بابام کار میکنه برگردم زیر یه سقف.
فکش منقبض شد و صورتش تیره.
– واسهت لباس گرم آوردم. کشیده شو بپوش، برمیگردیم خونهمون.
جوری روی خونهمون تأکید میکرد که انگار میتمایل داشت این کلمه رو با تمام وجود توی سرم حک کنه.
– نمیآم…
صوتش با تحکم و عصبی شد.
– اظهار کردم قد بلند شو راه بیفت، شوکا. بهاندازهی کافی مزاحم عموت شدیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن