کف دستش رو روی کف دستی که صورتش رو لمس میکرد گذاشت و با لذت عجیبی دیدههاش رو بست.
– هیچکدوم… من وطن شوکام! هرجا که بری همواره به من برمیگردی! بی من غمِ غربت اسیرت میکنه، دونه انار. این رو خودت خوب میدونی، مگه نه؟ برای همین از قعر جهنم مجدداً بههم رسیدیم!
من نباید دلم میلرزید. این تصویر لرزون، دختر سرسختی نبود که از خودم ساخته بودم… نباید!
پیشونیش رو به پیشونیم تکیه داد و با نگاههایی که برق میزدن خیره به دیدههام مثل خودم زمزمه کرد: وقتی رفتی جونم رو با خودت بردی، شوکا… الان جونم بهم برگشته! می دونم مقصر همهچیز منم! من تو رو بهخاطر عشق دروغیای که بهم داشتی، بهخاطر شکستنم میبخشم و قسم میخورم این بار جوری عاشقت کنم که جونت بشم و نفسِ دل کندن از من نداشته باشی!
لحنش انقدر جدی و محکم بود که انگار قرار بود حیاتیترین کار زندگیش رو انجام بده و من از این استبداد میترسیدم!
میخواستم چیزی بگم، ولی لبهام ازهم باز نمیشد، چه بلایی سرم اومده بود؟
– آقا دولید، نمیخواین بیاین بیرون؟ به ما در حد پنج دقیقه حقالخاموشی دادی، دارین میزنین زیرش؟! بابا دیر شد، بیاین بریم محضر، بعدش دیگه مال خودتون!
حس کردم لبخند شیطونی روی لبهاش نشست.
ناخودآگاه کف کف دستام عرق کرد. من واقعاً قرار بود زن این مرد زیادی بیقرار بشم؟
قدمی به عقب برداشت و همونطورکه نگاه خیره و ملتهبش روی صورتم میچرخید در اتاق رو باز کرد.
با باز شدن در و هجوم هلهله و جیغ مهمونا و دود اسپند نتونستم بیشتر از این بهش خیره بمونم.
– مبارک باشه، عزیز قلبم. چه خوشگل شدی!
یاسمن و خاله رو بغل کردم و بهسمت عمو برگشتم.
– خوشبخت بشی، عمو جان. چهقدر جای بابات خالیه امروزگار.
خم شد و پیشونیم رو بوسید. مامان اسپند رو دور سرمون چرخوند و امیرعلی کف دستش رو دور کمرم حلقه کرد تا زودتر از خونه خارج بشیم.
متوجه دوستهاش که به شکل غریبی یه گوشهی خونه دور از همه توقف کرده بودن شدم. تفاوتشون با بقیه حسابی بهنگاه میاومد!
نگاهم رو ازشون گراهی شدم و کنار امیرعلی راه افتادم.
همینکه سوار ماشین شدیم نفس راحتی کشید. معلوم بود سروکله زدن با مردم واسهش بسیار سخته.
امیرعلی آدم اجتماعیای بود و راحت میشد باهاش معاشرت کرد، اما یاکان چیزی در نقطهی مقابل امیرعلی بود. نمیدونستم توی این چند سال چی به سرش اومده که انقدر منزوی شده!
– دستات سرد بهنظر میرسه.
با تعجب نگاهش کردم.
– چی؟
اشارهای بهم زد.
– میتونم کف دستات رو بگیرم؟
زیرنگاهی نگاهش کردم.
– میتونی بخاری رو زیاد کنی!
شوکا
نوشیدنی بهکف دست زیر سنگینی نگاه آدمهایی که سرتاپا هیج سنخیتی باهاشون نداشتم منتظر امیرعلی ایستاده بودم.
وجود ندا و شامگاهنم و راشد کمی بهم قوت قلب میداد.
هیچوقت دوست نداشتم به نگاههای آدمها خیره بشم.
راستش جوریکه آدم تصویر خودش رو توی آینهی دیده بقیه میبینه بسیار ترسناکه!
نگاهم به نوشیدنی بدون الکل توی دستم بود. این آدمها برای من واقعاً عجیب بودن.
– پس همسر یاکان تویی؟
با شنیدن آوایی غریبه با مکث سرم رو بالا گراهی شدم.
دختری قدقد بلند با ظاهری موجه و دیدههایی به ترسناکی بقیهی آدمهای این سالن بهم خیره بود.
از بالا تا پایین تنم رو اسکن میکرد و از نشون دادن پوزخند روی لبش ابایی نداشت.
– بله؟
شبنم کمی خودش رو جلو کشید و آروم پرسید: اینجا چیکار میکنی، رها؟
دختری که اسمش رها بود تبسمی به شامگاهنم زد.
– اتفاقاً من میتمایل داشتم همین سؤال رو از تو بپرسم، یعنی انقدر بیکاری که توی این مراسمها ول میچرخی؟! مگه نباید دنبال راه انداختن سوروسات عروسیت با سرکان بیگ باشی؟ مرید و استاد که بسیار واسهش شوق دارن.
گیجشده به صورت رنگپریدهی شامگاهنم چشم دوختم.
انگار که خیالش از بههم ریختن حال شبنم راحت شده باشه بار دیگر بهسمت من چرخید.
– پس بهخاطر تو بود که اینهمه سال یاکان سفتوسخت کسی رو جزو آدم بهحساب نمیآورد؟
اینکه از بالا به آدمها نگاه کنم و آدم منفوری بهنظر برسم واسهم راحتترین کار ممکن بود! من ایفای این نقش رو بهخوبی بلد بودم.
– از غرضی که توی حرفهاته مشخصه از اون دستهای بودی که جزو آدم بهحساب نیومدن، نه؟! فکر میکنم دلیل این خصومت در مقابل کسی که تا حالا ندیده بودیش نمیتونه چیز دیگهای باشه.
دیدههاش رنگ باخت، ولی لبخندش کمرنگ نشد.
– بیخیال، دختر خوب. میدونی پدر من کیه؟ مرید… تا حالا اسمش به گوشت خورده؟ اگه من واقعاً کسی رو بخوام نمیتونه بهم نه بگه!
سری واسهش تکون دادم و لیوان نوشیدنیم رو بهطرفش گحرکت کردم.
مرید یکی از منفورترین آدمهایی بود که امیرعلی ازشون واسهم تعریف میکرد.
– پس بهخاطر پدرته که نمیشه ردت کرد، نه؟
بیتفاوت لیوان رو به لبهام رسوندم.
– نکنه وظیفهی خدماتدهیشون هم میرسه به پرسنل پدرت؟
نگاهم رو با مکث به سرتاپاش دوختم.
– خودت که همچین چنگی به دل نمیزنی!
آوای خندهی عصبیش باعث شد لبخند کمرنگی روی لبهام بشینه.
صحرا همیشگی میاظهار کرد اگه بخوای میتونی انقدر منفور باشی که یه آدم تا آخر عمرش ازت متنفر بمونه.
– فکر میکنی اگه به اعتبار یاکان نبود می تونستی اینجا بایستی و واسه من بلبلزبونی کنی؟
قبلاز اینکه حرف بزنم ندا که پیش راشد ایستاده بود و با دقت و شوق عجیبی به حرفهامون گوش میداد دهن باز کرد.
– بهتره برگردی و تو جایگاه خودت بایستی، رها. خوب میدونی که نزدیکان یاکان چهقدر واسهش عزیز و قابل احتراماند، مخصوصاً دختری که جلوت ایستاده. پس بهتره واسه خودت دردسر درست نکنی!
نگاه رها شعله کشید و من برای اامان بار از کنار امیرعلی بودن احساس غرور کردم.
اگه مسئلهی کاری که میکنه رو درنظر نگیریم زیستن کردن بین آدمهایی که تا این حد ازش حساب میبرن جالب بهنظر میرسه.
نمیدونم چی توی فکرش بود که تبسم از لبهاش پاک نمیشد.
قبل راهی شدنش با ابرو اشارهای به ندا و راشد زد.
– سروته همهتون رو بگیری سگهای استامشاهده کرد. منتظر روزگاری که قلادههاتون رو بده دست مرید باشید.
صورت راشد و ندا درهم شد، ولی جفتشون خاموشی کردن.
از حرفهایی که میزدن سر در نمیآوردم، بیشتر قلبم میمیل داشت خودم رو به امیرعلی برسونم. وقتی اینجا نبود انگار لخت وسط یه جنگل سرد توقف کرده بودم.
– شامگاهنم! حرفهاش رو که جدی نگراهی شدی؟این دختره یه رودهی راست تو شکمش نیست.
صوتی شامگاهنم گحرکت کرده و دیدههاش سرخ بود.
– بالاخره به اون روزگار میرسیم، ندا. دیر و زود داره، اما سوختوسوز نداره. نوید هم که خودت میدونی…
خاموشی کرد و چشمهای ناراحتش رو به جمعیت دوخت.
توی این یکیدو روزگار متوجه شده بودم شامگاهنم زیادی آروم و مظلومه. هیچوقت نمیتونست حرفش رو بهزبون بیاره.
نمیدونم چهجوری میتونستم نمتوجه شده و نشناخته ازش متنفر باشم.
بهقول امیرعلی حسادت آدم رو کور میکرد.
– شامگاهنم، بیا بریم سرویس یه آبی به دستوصورتت بزن. همین مونده جلوی این حرومزاده بزنی زیر گریه.
لیوان رو روی میز گذاشتم و کنارشون راه افتادم.
– منم باهاتون میآم.
راشد نگاهی بهمون انداخت.
– لازمه منم باشم؟
ندا چپچپ نگاهش کرد.
– میخوای تا مستراح هم پشتسرمون بیای؟ بشین سر جات ببینم.
راشد چشمی واسهش چرخوند.
– باشه، اما تو هم از توی جو بیا بیرون. پشتسرشون راه نیفتی بری تو دستشویی که پرتت میکنن بیرون!
توجهی به حرفهاش نکردیم و دنبال ندا حرکت کردیم.
انقدر با قضیهی ندا عادی حرکت کردار میشد که حتی من هم تا وقتی راشد و نوید مدام بهش اشاره نمیکردن متوجهش نمیشدم.
شبنم میل داشت وارد سرویس بشه که نگهبانی که کنار در از حرکت ایستاده بود جلوش رو گحرکت کرد و آواش رو پایین آورد.
– سرویس درحال تعمیره، خانم. حدود نیم ساعتی طول میکشه تا درست بشه، لطفاً از سرویس باغ استفاده کنید. واقعاً شرمندهم.
شامگاهنم پوفی کشید و با اخمهایی درهم بهسمت باغ مسیر افتاد.
از عمارت که بیرون زدیم لرزی به تنم نشست.
هوا سرد بود، ولی نیاز داشتم از اون محیط خفه و نگاههای سنگین آدمهاش دور بشم.
نمیدونستم امیرعلی کجاست و داره چیکار میکنه. امیدوار بودم بتونه بدون درگیری از اینجا خارج بشه.
من جون یه تشنج دیگه رو نداشتم.
باغ برعکس داخل سالن آروم و تاریک بود.
شامگاهنم با شونههایی افتاده بهسمت ته باغ بهراه افتاد.
ندا زیرچشمی نگاهش کرد.
– امشب با ما برمیگردی؟
شبنم شونهای بالا انداخت.
– اگه شرایطش باشه آره، قلبم نمیخواد اینجا بمونم.
ندا تمایل داشت چیزی بگه، ولی با متوجه شدن صدای پچپچی که از ته باغ میاومد خاموشی کرد.
دو مرد تقریباً هیکلی که شامگاهیه به بادیگاردها بودن از پشت درختها ظاهر شدن.
تمایل داشتیم از کنارشون بگذریم که آوای یکیشون باعث شد مکث کنیم.
– نیما! ببینم تو همون پسره نیستی که دختره؟
نفر کناریش بلند زیر خنده زد.
– آره، همونه که سعید اسکلش کرده بود کشیدش سر قرار، بعدش یه بلایی سر سعید بدبخت آوردن که تا دو روز تو کما بود.
با دیدن صورت رنگپریده و خجالتزدهی ندا اخمهام توی هم راهی شد.
بیشک حتی اسم حیوون هم برازندهی این آدمها نبود.
اشارهای به ندا و شامگاهنم زدم.
– بریم بچهها، ارزش وقت تلف کردن ندارن…
همینکه قدم اول رو برداشتم مجدداً آواش قد بلند شد.
معلوم بود مست بودن و حالت عادی ندارن.
– به این دوجنسه زیاد اعتماد نکن، میبره ته باغ بلایی سر…
قبل از تموم شدن حرفش مشتی که بسیار وقت بود غلاف کرده بودم توی صورت اون مرد نشست و به عقب پرت شد.
بهخاطر انگشترِ توی کف دستم نصف گونهش خراشیده شد و به خونریزی افتاد.
از شدت خشم و دلخوری به نفسنفس افتاده بودم.
دیدن چشمهای سرخ و آزرده ندا باعث شد این دفعه واقعاً کنترلم رو ازکف دست بدم.
مردی که کنارش ایستاده بود بهسرعت قد بلندش کرد و بهسمت من خیز برداشت.
– آهای، داری چه غلطی میکنی، دخترهی وحشی…
قبلاز اینکه دستش بهم بخوره پام رو قد بلند کردم و با نوک تیز پاشنهی کفشم لگد محکمی به قفسهی سینهش کوبیدم.
آوای جیغ شامگاهنم و ندا هم باعث نشد دست از کارم بکشم.
امشامگاه اونقدرها هم حوصلهسربر و کسلکننده نبود!
این آدمها نفرتانگیز بودن. نمیتونستم آسیبی که به دل ندا میزنن رو ترمیم کنم، اما میتونستم همهشون رو خفه کنم.
ضربان دلم بالا حرکت کرده و پیشونیم عرق کرده بود.
مردی که جلوم افتاده بود از شدت درد به خودش میپیچید.
کف دستهای لرزون ندا روی بازوم نشست.
بیتوجه بهش خم شدم و محکم یقهی مرد رو توی دستم گحرکت کردم.
– این دفعه قبلاز اینکه حرفی رو به دهن کثیفت بیاری خوب بهش فکر میکنی، خب؟ امشامگاه اینجا مهمونم و نمیخوام آبروریزی جاده بندازم، پس از خوششانسیت استفاده ببر و گورت رو از جلوی نگاههام گم کن!
– اینجا چه خبره؟!
با متوجه شدن صوتی متعجب امیرعلی بهآرومی یقهی مرد رو رها کردم و ازجا بلند شدم.
دامن لباسم رو درست کردم و با کنار زدن موهام از جلوی دیدههام، نگاهم رو به صورت بهتزدهی امیرعلی دادم.
– چیزی نیست، جاییش نشکسته!
نوید جاخورده قدمی بهسمتمون برداشت و به دو نفری که از درد مینالیدن چشم دوخت.
– ما با یه مشت قاچاقچی و قاتل اون داخل صلح نکردیم که بیایم بیرون ببینیم خانوم داره بادیگاردهای این آدمها رو سلاخی میکنه.
اخمی بهش کردم که ندا سریع جواب داد: مزاحم شده بودن، شوکا بهخاطر من زدشون.
امیرعلی با همون قیافهی بهتزده اشارهای به راشد زد.
– این دوتا رو جمع کن ببر یه جا که نگاه کسی بهشون نیفته تا مهمونی تموم بشه.
قدمی بهسمتم برداشت و با صورتی جدی و پر از اخم مچ کف دستم رو گرفت.
– شما هم با من بیا کارت دارم!
زیر نگاههای مضطرب و هراسیدهی ندا و شبنم پشتسر امیرعلی کشیده شدم.
ساکتشی که درونم حس میکردم نشون میداد حسابی خالی شدهم! کم بود، ولی آرومم کرد.
قدمهاش کشیده و عصبی بهنظر میرسید.
– کجا میریم؟
جوابی بهم نداد و دستم رو محکمتر کشید.
صورتم درهم شد، بهخاطر کاری که کردم عصبانی بود؟
نکنه آبروش رو پیش این آدمها برده بودم؟
همینکه به سرویس بهداشتی رسیدیم به داخل هلم داد و در رو بست.
روبهروم توقف کرد و با اخمهایی درهم نگاهم کرد.
کف دستم هنوز بین دستهاش فشرده میشد.
– این چه کاری بود کردی؟
لبهام رو بههم فشار دادم.
– من فقط…
بدون اینکه اجازه بده بقیهی حرفم رو بزنم کف دستم رو بالا گرفت و اشارهای به پشتش زد.
– کف دستت رو ببین داره خون میآد. اون بیشرف ارزشش رو داشت؟
تازه متوجه سوزش کف دستم شدم. فکر کنم از برخورد به دندونهای اون مرد به این روز افتاده بود.
شیر آب رو باز کرد و کف دستم رو زیرش گراهی شد.
همونطورکه خون رو از روش پاک میکرد عصبی ادامه داد: کافی بود یه زنگ بهم بزنی تا بیام بیرون مادرش رو به عزاش بشونم! تو به چه حقی به خودت آسیب زدی، ها؟
دستم رو تکون داد تا به صورتش نگاه کنم.
– با توام، به چه حقی به انار من آسیب زدی؟ مگه همینجوری الکیه؟ تو دست خودت ولینتی، میفهمی؟
گرمای عجیی به قلبم هجوم آورد. لبم رو تر کردم و آروم اضافه کردم: به ندا توهین کرد. منم یههو برآشفته شدم نفهمیدم دارم چیکار میکنم، گحرکت کردم زدمشون!
نگاههاش در حین خشمگینت برق زد.
– گحرکت کردی زدیشون؟! دِ مگه تو لات چالهمیدونی، دختر؟ چه با افتخارم تعریف میکنه! من با توی افسارگسیخته چیکار کنم، زرطلا؟
احساس میکردم حرفهاش جدی نیست و نرم شده.
یه حس جالب و خاصی توی نگاهها و حرفهاش موج میزد، جوریکه انگار بهشدت هم بدش نیومده!
آروم بیان کردم: تا تو باشی وقتی من رو جایی میبری تنهام نذاری که حوصلهم سر بره.
خیره به نگاههام کمی پشت دستم رو نوازش کرد و بعداز چند لحظه بهسمت لبهاش برد.
لبهای داغ و بیطاقتش که روی خراشیدگی پشت کف دستم نشست نفسم توی سینه حبس شد.
کف دستم کمی لرزید. تمایل داشتم عقب بکشم که ضربهای به در خورد.
– یاکان، بیا بیرون. حرکت کردی تو کف دستشویی زنونه چیکار؟
با گوش دادن آوای ندا امیرعلی عقب کشید و من بهآرومی خندیدم.
دیدههاش رو واسهم ریز کرد.
– میخندی؟ پامون به خونه میرسه دیگه!
بعداز مرتب کردن لباس و موهام که کمی آشفته شده بودن در سرویس رو باز کرد و دستم رو کشید تا ازش خارج بشیم.
با بیرون راهی شدنمون شبنم و نوید که درحال پچپچ بودن بهطرفمون برگشتن. حال جفتشون گراهی شده بود.
امیرعلی بیتوجه بهشون اشاره زد بازوش رو بگیرم.
چند لحظه مکث کردم و بعد دستم رو دور بازوش حلقه کردم و بهسمت باغ جاده افتادیم.
نوید هم کف دست شامگاهنم رو گراهی شد و همونطورکه با خودش میکشیدش رو به من بیان کرد: میخوام بهت افتخار بدم و به یه مبارزه دعوتت کنم. دوست دارم بدونم چندمرده حلاجی! بسیار خوشم اومد که با پاشنهی کفش قفسهی سینهش رو سوراخ کردی.
اولین بار بود کسی بهخاطر کتککاری تشویقم میکرد.
لبخندی روی لبم جای گرفت. میل داشتم چیزی بگم که امیرعلی جدی جواب داد: بسیار کار دلنشینی کرده که تازه تشویقش هم میکنی؟
دیدهی چرخوندم.
– من نیازی به تشویق و تکذیب کسی ندارم، جایی که لازم باشه کارم رو میکنم!
اخمهاش توی هم حرکت کرد.
– تو فقط کافیه به من خبر بدی، شوکا. اصلاً لازم نیست خودت رو توی دردسر بندازی.
– بیخیال، مگه خودم کف دستوپا ندارم که پرت کنم سمت کسی؟ یارو حمله میکنه، من بهت پیام بدم، بعد کف دستبهسینه بایستم کتک بخورم تا تو برسی نجاتم بدی؟!
نفس پرآوایی کشید. قبلاز اون نوید جواب داد: منظورش اینه این دستها ظریفه، حیفه بشینه رو تن و بدن زمخت این نرهخرها. بهتره بسپاریشون به ما مردها.
امیرعلی چپچپ نگاهش کرد.
– شما لازم نیست تو مسائل زناشویی ما دخالت کنی.
نوید کف دست شامگاهنم رو محکمتر کشید تا از ما جلو بزنن.
– واسه خودت گفتم. این دو روز دیگه خودتم میگیره زیر مشت و لگد، هر روزگار کبود میآی خونهی ما پلاس میشی.
نچی کردم.
– بهجای این حرفها حواست به کارت باشه. کندی دست دختر مردم رو! یهکم آرومتر.
انگار که به خودش اومده باشه نگاهی به شبنم و صورت درهمش انداخت و کف دستش رو کمی آزاد کرد.
– چرا نمیگی محکم فشار دادم؟
– ماشالله به این زبون، مگه اجازهی حرف زدن هم میدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن