با مضطربی نگاهش کردم.
– گریه نکن حالت بد میشه، آروم باش!
لبهاش لرزید.
– گفتن میکشنت… مثل بابا.
فکم منقبض شد و با اعصابی داغون و بههمریخته بهش خیره شدم. من اون مرید بیشرف رو با دستهای خودم میکشتم.
– آخ… علی!
با شنیدن صداش متوجه شدم کف دستش که بین دستهام بود رو زیادی فشار دادهم.
پلکهاش مدام رویهم میافتاد، اما سعی میکرد بهسختی باز نگهشون داره.
دستش رو بالا آورد و روی صورتم گذاشت، درست مثل موقعی که توی خیابون با نوازش کف دستهاش بهم جون بخشید. انگار میتمایل داشت مطمئن بشه که اینجام. بدنش جون نداشت.
کف دستم رو بالا بردم و روی دستش که به گونهم رسیده بود گذاشتم، به صورتم فشارش دادم و نفس آرومی کشیدم.
– باید بری، امیرعلی. مگه نمیدونی اونا هرچی که واسهم مونده ازم میگیرن؟ میدونن نامزدمی!
دستش رو بیشتر به گونهم فشار دادم و با حس حرارتش دیده بستم.
– بذار توی این دنیا فقط من واسهت بمونم. خود خدا هم نمیتونه من رو از تو بگیره، شوکا… دیگه نمیذارم.
– اونا خطرناکن!
چشمهام باز شد و جدی نگاهش کردم.
– من ازشون خطرناکترم. با کف دستهای خودم کسی رو که مسبب این حالت شده میکشم، شوکا.
آروم لب زد: میخوای بهخاطر من یه گناه نابخشودنی انجام بدی؟
با اشتیاق نگاهش کردم.
– مثل کاری که آدم برای حوا کرد و واسه همواره از بهشت رونده شد؟ اندیشیدی بهاندازهی آدم عاشق نیستم؟ من بهشت رو بدون تو میخوام چیکار؟
با دیدههای نیمهباز نگاهم کرد. اخمهام توی هم رفت.
– استغفرالله، اینجوری قشنگ نگام نکن، ظالم… بگو ببینم اون بیشرف وقتی بهت زنگ زد چی اظهار کرد؟
نگاهش متعجب شد.
– از کجا میدونی بهم زنگ زدن؟
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– واسهت بپا گذاشتم، در ذهنش گذراندی من همینجوری ولت میکنم؟ اصلاً این رو ول کن، اون سرهنگ چی میگفت؟ یادم نراهی شده جونت رو بهخاطر مأموریتش بهخطر انداخت! اگه گیر یکی غیر من میافتادی چی؟
دیدههاش رو کمی گرد کرد.
– الان در ذهنش گذراندی گیر تو افتادم سرنوشتم بسیار بهتر شده؟ والا خیلی پررویی!
سعی کردم جلوی تبسم زدنم رو بگیرم.
– میخوای خودم برم دنبال جواب سؤالام یا خودت میگی؟
چشمهاش رو بست.
– بالاسر مریض انقدر سروصوت نمیکنن، میخوام بخوابم.
لبهام رو بههم فشردم و از لبهی تخت پا شدم تا روی صنقلبی بشینم که وحشتزده دیدههاش رو باز کرد.
– کجا میری، علی؟
متوجه شدن نگاه مظلومش باعث شد کلافه بشم.
– هیچجا، شوکا. می خواستم بشینم روی صنقلبی. بخواب، من کنارتم. بهتر که شدی میریم خونه!
انگشتهای کف دستش رو بین انگشتهام قفل کرد و دوباره نگاههاش رو بست.
مشخص بود تا الآن بهسختی بیدار مونده. چند لحظه بیشتر نگذشته بود که صدای نفسهای منظمش قد بلند شد.
نگاهم روی کف دستهای قفلشدهمون چرخید. انقدر از نبودنم ترسیده بود که اینجوری محکم بهم چسبیده بود؟
لبخندم کمرنگ شد، شاید هم فقط یادگاری باباش واسهش زنده شده بود!
بیحرکت و توی خاموشی بهش خیره شدم. یعنی قرار بود شوکا تا چند روزگار دیگه زن من بشه؟
این رویا انگار میلیونها سال نوری با تنم فاصله داشت. باید هرچه زودتر مراسم رو بهمسیر مینداختم.
ممکن بود امروزگار حسرت خیلی چیزها به دلش بمونه، اما همهچیز رو جبران میکردم. الآن تنها چیزی که اهمیت داشت تضمین امنیت شوکا بود.
باید میبردمش به قلمرو خودم! اینجا کف دستم حسابی بسته بود و این عصبیم میکرد.
کف دستم رو جلو بردم و موهای سرکشی که مجدداً روی صورتش ریخته بودن رو کنار زدم. زر طلای من!
با آوای تقهای که به در خورد بهسرعت به عقب برگشتم.
پرستار وارد اتاق شد و آروم اضافه کرد: حالا که خوابیده تشریف ببرید بیرون.
اخمهام توی هم راهی شد. اشارهای به دستهامون زدم.
– ازش دور بشم بیدار میشه… تا وقتی چشمهاش رو باز کنه همینجا میمونم!
کمی تعلل کرد.
– آخه خانوادهشون…
با لحنی جدی تو حرفش پریدم.
– خانوادهش منم… میخواد که فقط من کنارش باشم. تا وقتی دیدههاش رو باز کنه همینجا میمونم!
کمی مکث کرد و با کلافگی از اتاق بیرون راهی شد.
بهسمت شوکا برگشتم، با وجود اینهمه سروصوت از جاش تکون هم نخورده بود.
انگار خیالش راحت بود.
میدونستم تا وقتی مرید و آدمهاش تو این جهان نفس میکشن شوکا هیچوقت آروم و قرار نداره و نمیتونه با خیال راحت حیات کنه؛ پس تنها جاده، حذف کردن یه مشت لکهی کثافت از این جهان بود.
نمیدونم چهقدر منتظر موندم، کمرم کمی درد گراهی شده بود. عقبتر راهی شدم و به صنقلبی تکیه دادم.
تمایل داشتم گوشیم رو چک کنم که ضربهی آرومی به در خورد و نوید سرش رو داخل آورد.
با مشاهده کردنم با حرص بیان کرد: بابا، مگه زاییده و منتظری بچه رو بغل کنی بعد بیای بیرون؟! بیا دیگه خشک شدیم. به جان خودم بهزور این پرستاره رو پیچراکهدم.
تمایل داشتم بگم آرومتر حرف بزنه، اما دیر شده بود.
شوکا نگاههاش رو باز کرد و نگاهی به نوید انداخت.
– چی شده؟
نوید سری واسهش تکون داد.
– سلام، عروس دیوونه! بهتری؟
شوکا اخمی بهش کرد.
– هنوز یهکم دیوونگی تو وجودم مونده، میخوای نشونت بدم؟
نوید دیدههاش رو ریز کرد.
– د من اگه فوتت کنم که غش کردی، دختر! کم قمپز بیا.
شوکا چشمی واسهم چرخوند.
– یه چیزی بهش میگم بره تو لونهش دیگه بیرون نیادا…
نفس عمیقی کشیدم، شاد بودم برگشته به خود سابقش.
– حالت بهتره؟
کمی نیمخیز شد.
– آره، میخوام برم خونه.
– پا شو خودت رو لوس نکن دیگه. بپر لباسهاتو عوض کن، میخوایم بریم خونه عروست کنیم. آ باریکلا.
برگشتم و اشارهای به نوید زدم.
– برو انقدر حرف نزن، به پرستار بگو بیاد.
خودش رو عقب کشید و در رو بهضرب بست.
شوکا چشمهاش رو گرد کرد.
– این مریضه؟
لبهام رو بههم فشار دادم.
– بگینگی آره.
– مشخصه!
نگاهی به در بسته انداختم.
– فردا میرم جواب آزمایش رو میگیرم. یه وقت هم میگیرم برای محضر، شوکا. بهتره هرچه زودتر از اینجا بریم.
کمی مکث کرد.
– من مشکلی ندارم.
با خیال راحت سر تکون دادم. همونوقت ضربهای به در خورد و دکتر و پرستار وارد اتاق شدن.
– جناب، لطفاً شما بیرون تشریف داشته باشید.
بعداز چشم دوختن به چهرهی بیخیال شوکا ازجا بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم.
انگار با تموم شدن اثر مسکنها به خودش برگشته بود… دیگه قلبم نمیتمایل داشت اونجوری مظلوم و ضعیف ببینمش.
اون حالت همیشهعصبانی و پرخاشگرش رو ترجیح میدادم.
عاشقی اون من رو صبور کرده بود، طوریکه اگه تا ته دنیا هم بهم سنگ میزد چیزی جز نوازش واسهش نذارم.
– چه خبر، یاکان؟ دکتر چی گفت؟
قبلاز اینکه جواب ندا رو بدم معصومه خانم بهسمتم اومد.
– چی شد پسرم؟ میتونیم ببریمش خونه؟
نگاهی به اطراف انداختم، فقط خودش و بهرام مونده بودن.
– حالش بهتره، دکتر داره معاینهش میکنه.
آروم بیان کرد: خدا رو شکر، شرمنده مزاحم شما هم شدیم.
اخمی کردم.
– این چه حرفیه؟ وظیفهمه. مثل اینکه زودبهزود یادتون میره شوکا قراره تا چند روزگار دیگه همسر من بشه!
– کی بیان کرده که تو واسه خودت میبری و میدوزی؟ از این خبرا نیست!
مشتم رو به پشتم بردم و لبهام رو بههم فشار دادم. آخ اگه دایی شوکا نبود!
خونسرد نگاهش کردم.
– پیشنهاد دادم و شوکا هم قبول کرد… بهمحض اینکه عقد کردیم بهعنوان همسرم با خودم میبرمش به خونهم.
قدمی بهسمتم برداشت و دندونهاش رو بههم سایید.
– تو یه ریگی به کفشته! میخوای هرچه زودتر زنت شه که افسارش رو بگیری با خودت ببریش، نه؟ شوکا خواهرزادهی منه، از بچگی تو بغل من بزرگ شده و تا من نخوام این اتفاق نمیافته!
نگاه تیز و سنگینم رو مستقیم به نگاههاش دوختم.
کف دست راشد روی شونهم قرار گحرکت کرد. نگاهم رو از چشمهای طلبکارش نگحرکت کردم.
دستم رو بالا بردم و بهآرومی انگشت اشارهم رو روی شونهش کوبیدم، صوتم محکم و با تأکید قد بلند شد.
– شوکا برای خودش یه هویت مستقل داره. اون نه زن منه و نه خواهرزادهی تو! اونقدری هم عقل و شعور داره که بتونه راجعبه زندگی شخصیش تصمیم بگیره؛ پس وقتی داری راجع بهش حرف میزنی مواظب کلماتی که از دهنت بیرون میآد باش!
میل داشت چیزی بگه که معصومه خانم تند بینمون قرار گراهی شد.
– آروم باشید تو رو خدا. شوکا میشنوه بار دیگر حالش بد میشه. شما هم کوتاه بیا، آقا علی. بهرام خشمگین بود یه چیزی اظهار کرد.
با گوش دادن حرفش سکوت کردم. بههیچوجه نمیخواستم صدای بحثمون به گوش شوکا برسه.
بهرام عصبی نگاهش کرد.
– چی داری میگی، خواهر من؟ این…
معصومه خانم تند بازوش رو گرفت و به عقب کشیدش. کمی که ازمون دور شدن دم گوشش شروعبه پچپچ کرد.
– تو هم آروم باش دیگه، پسر. یارو پلیسه، لج میکنه میافته پی ما، بیچاره میشیم. درضمن دایی شوکاست، میخوای ناراحتش کنی؟
نگاهی به ندا انداختم و نفس سریعی کشیدم.
– یه روزگاری این رو میشونم سر جاش، ببین کی اضافه کردم! دیر و زود داره، ولی سوختوسوز نداره.
نوید سری تکون داد.
– منم از اون شامگاه تمایل داشتگاری زیاد ازش خوشم نیومد. انگار کینه و کدورت داره، تنش میخاره. تمایل داشتی، بهم خبر بده رفع خارش کنیم.
ندا ضربهای به پشت نوید کوبید.
– دهنت رو ببند! ما داریم این رو آروم میکنیم شر بهپا نکنه، تو هی آتیش میندازی به جونش؟
نوید لبخند کمرنگی بهش زد.
– یاکان اگه نسوزونه که اسمش یاکان نیست، ما هم این وسط یه تفریحی نصیبمون میشه.
راشد سری به دو طرف تکون داد.
– تو انگار با کتک خوردن تغذیه میشی، نه؟
گوشهی لبم بالا پرید.
– قول تغذیهی جمتوجه شدش رو شوکا بهش داده.
ندا آروم ریز خندید و نوید اخم کرد.
– بسیار پرروئه! حیف، حیف…
به شونهش زدم و سمت اتاق شوکا راه افتادم.
– بههرحال هیچ غلطی نمیتونی بکنی.
– کجا میری؟ میخوای باز دکتر بیرونت کنه؟ وایسا بیان بیرون دیگه.
نچی کردم و دم در منتظر موندم.
– چرا انقدر طول کشید؟
راشد نگاهی به پشتسرمون انداخت.
– الان واسه چی انقدر منتظری؟ اونکه با دایی و مولینش میره، ما باید بریم خونه.
اخمی کردم.
– لازم نکرده، خودم میبرمش.
ندا دیدههاش رو گرد کرد.
– میخوای بار دیگر دعوا راه بندازی؟ این روی زبوننفهمت اینهمه سال کجا بود رو نکرده بودی؟
نوید سیگاری از توی جیبش بیرون کشید.
– به این دختره رسید اینجوری شده والا! انگار این اصلاً یاکان نیست. آدم انقدر چند رو میشه آخه؟
اشارهای بهش زدم.
– بیمارستانه، سیگارت رو بذار تو جیبت. چیزی تغییر نکرده، فقط امیرعلی برگشته.
همهشون خاموشی کردن و ندا تبسم زد.
– خوبه، امیرعلی رو بیشتر از یاکان میپسندم.
نوید سیگار رو توی جیبش فروکرد و بیان کرد: اینهمه زحمت نکشیدم از اون پسر پاستوریزه یه مرد هات و بد بسازم که تهش با مشاهده کردن یه دختر وا بدی! جمع کن خودت رو، انگار عشقوعاشقی نون و ماست میشه.
خیره نگاهش کردم.
– این رو کسی داره به من میگه که خودش عاشق دختر استاده؟
با چشمهای ریزشده سرش رو تکون داد و به عقب برگشت.
– تا اون سلیطه رو مرخص کنن میرم بیرون سیگار بکشم.
– درست حرف بزن، نوید.
کف دستی توی هوا تکون داد و رفت. ندا چشموابرویی اومد.
– میبینی، تا اسم شامگاهنم میآد موش میشه دنبال سوراخ میگرده.
راشد پوزخندی زد.
– مثل سگ از استاد میترسه! آدم بزقلب عاشق میشه آخه؟
متفکر نگاهش کردم.
– ترس گاهی بهخاطر بزقلب بودن خودت نیست، بهخاطر امنیت طرف مقابلته. اینجوری به این بیشرف نگاه نکن، پاش بیفته و موقعیتش پیش بیاد سر استاد رو گوشتاگوش میبره میذاره رو سینهش.
ندا آهی کشید و صوتش آروم شد.
– گاهی واقعاً بیرحم میشه، ازش میترسم.
سکوت کردم. نوید هرچهقدر بیشرف، هیچوقت به عزیزانش آسیب نمیزد.
با بیرون اومدن دکتر از اتاق بهسرعت بهطرفش راهی شدیم.
– چی شد دکتر، میتونیم ببریمش؟
– با اصرار خودش بله!
جلوش رو گرفتم.
– دکتر، اگه حالش خوب نیست راضیش میکنم بمونه.
– انگار این محیط حالش رو بدتر میکنه، بهتره ببریدش خونه.
معصومه خانم خودش رو به دکتر رسوند.
– امضا میکنیم با مسئولیت خودمون میبریمش. اینجا نمونه بهتره.
دکتر سری تکون داد و از کنارمون گذشت.
معصومه خانم نگاهی بهمون انداخت.
– میرم کمکش کنم حاضر شه. شما هم خسته شمتوجه شد، دیگه بهتره تشریف ببرید. ما شوکا رو میبریم خونه.
قاطعانه نگاهش کردم.
– نیازی نیست. شما با آقا بهرام برید، خودم میآرمش!
– آخه…
– لازمه باهاش حرف بزنم. ضروریه!
برگشت و نگاه مضطربی به بهرام انداخت.
– چی بگم والا، هرچی خودش بخواد.
سری تکون دادم و بهسمت صندوق رفتم تا تسویهحساب کنم.
نمیمیل داشتم بار دیگر با داییش روبهرو بشم، برای همین بعداز انجام کار دم در منتظر موندم تا شوکا رو حاضر کنن و بیرون بیان.
چند دقیقه بعد ندا و راشد بهطرفم اومدن.
– ما دیگه میریم خونه، یاک. فکر نکنم وجودمون ضروری باشه.
نگاهی به اطراف انداختم.
– نوید نیومد داخل؟
– نه، بیرون داره خودش رو با سیگار خفه میکنه.
نفس عمیقی کشیدم.
– برید خونه، منم شوکا رو رسوندم میآم. کلی کار داریم، باید برای عقد آماده بشیم.
– باشه، پس میبینمت.
بعداز حرکت کردنشون، شوکا و مادرش و بهرام از راهرو بیرون اومدن.
با قدمهای کشیده بهسمتشون حرکت کردم و به رنگ پریدهی شوکا چشم دوختم.
– حالت خوبه، شوکا؟
– خوبم!
بهرام نگاهش رو از من گرفت.
– میرم صندوق حساب کنم، همینجا صبر کنید تا بیام.
خودم رو به شوکا رسوندم و گفتم: حساب کردم. خودم شوکا رو میآرم، شما میتونید برید.
توی صدم ثانیه صورتش سرخ شد.
– لازم نبود شما کف دست…
– بهرام!
معصومه خانم بازوی بهرام رو گرفت و دنبال خودش کشید.
از حماقت این مرد متعجب بودم. چهطور میتونست با مشاهده کردن وضعیت شوکا بازهم حالش رو متشنج کنه؟
بهمحض راهی شدنشون خودم رو به شوکا نزدیک کردم و نگاهی به دستش انداختم.
کمی اینپا و اونپا کردم. صورتش چیزی رو نشون نمیداد.
– میتونم کف دستت رو بگیرم؟
سؤالی و متعجب نگاهم کرد.
– چی؟
اشارهای به بازوش کردم.
– دستت رو بگیرم تا ماشین همراهیت کنم؟
کمی مکث کرد و نگاهش گیج شد، انگار انتظار نداشت اجازه بگیرم.
– با…باشه!
خیالم کمی راحتتر شد. کف دستم رو جلو بردم و آروم بازوش رو گراهی شدم.
انگار که بهم شوک وارد شده باشه لحظهای خشکم زد.
اولین بار بود بعداز اینکه اومدم با اجازهی خودش لمسش کردم! با اینکه از روی لباس بود، ولی باز باعث شد دلم ضرب بگیره.
– نمیریم؟
گلوم رو صاف کردم و فشار ملایمی به بازوش آوردم. دستم رو نزدیک کمرش نگه داشتم تا اگه سرش گیج رفت حواسم بهش باشه.
با قدمهای آهسته بهطرف ماشین رفتیم.
– یهکم تندتر بریم، اینجوری تا صبح به ماشین نمیرسیم.
قدمهام رو کمی شتابزدهتر کردم.
– الان خوبه؟
حس کردم خندهش گراهی شد.
– آره خوبه، حالا نرم کلاج رو فشار بده و ترمز بگیر!
کمی گیج شدم، کمکم اخمهام توی هم رفت.
– داری کف دستم میندازی؟
نزدیک ماشین که رسیدیم بازوش رو از دستم بیرون کشید و بیخیال شروعبه مسیر رفتن کرد.
– آره خب، چرا اینطوری رفتار میکنی؟ فلج که نشدم… اصلاً میخوای بگو برانکارد بیارن!
چند لحظه با اخم نگاهش کردم. من در حد مرگ دلواپسش بودم و اون عین خیالش نبود.
نفس کلافهای کشیدم و در ماشین رو باز کردم تا بشینه.
سوار شدم و سری برای مولینش که توی ماشین بهرام قرار گرفته بود تکون دادم و بهسمت خونهشون مسیر افتادم.
– عجیبه! چرا بهرام چیزی ناظهار کرد؟
خاموشی کردم. کمی به نیمرخم خیره شد و جویا شد: بحثتون شد؟
با انگشتهام روی فرمون کوبیدم.
– نمیشه اسمش رو بحث گذاشت. حس کردم ممکنه از کف دستم خشمگین بشه!
– ببینم، بهت توهین کرد؟
شنیدن آوای خشمگینش باعث شد ابروهام بالا بپره.
– به من؟
نچی کرد.
– پس به کی؟ بهت توهین کرد، امیرعلی؟
کمی جا خوردم.
– الان مضطرب اینی که اون بهم توهین کرده باشه؟
نمیدونم چرا حس میکردم یه جای کار میلنگه، توی حالت عادی باید مضطرب غمگین شدن داییش باشه نه من!
– نه، توهینی نکرد، دلواپس نباش! روشنش کردم تا چند روزگار دیگه اسمت میره تو شناسنامهم و حق نداره برات تعیین تکلیف کنه!
نفس آرومی کشید.
– کار بهجایی کردی.
لبهام رو بههم فشار دادم.
– یادمه خانوادهی مادریت بهشدت متعصب و گیر بودن؛ توی این چند سال اذیتت کردن؟
پوزخندی زد و به بیرون خیره شد.
– اذیت واسه یه لحظهشه، رسماً توی قفس زندانی بودم. انگار بعداز مرگ بابا که بیکسوکار شدم یادشون افتاد میتونن روی واقعیشون رو نشون بدن.
کمی از طرز حرف زدنش تعجب کردم، ولی مسرور بودم که بالاخره قفل زبونش باز شده و داره باهام حرف میزنه. چیزی بیشتر از طعنه و کنایه!
انگار شوک و حمله ای که بهش وارد شده بود باعث ترس و نزدیکیش به من شده بود.
سعی کردم کمی جو رو عوض کنم.
– تو قفس بودی و آدمام هر روز تا مهمونیهای آنچنانی و باشگاه و موتورسواری تعقیبت میکردن؟ شانس آوردم پس!
پشت دیدهی واسهم نازک کرد.
– فکر نکنم تو این مدت به خودت هم زیاد بد گذشته باشه و…
اشارهای به سرتاپام کرد.
– همچین پاک و عابد و زاهد مونده باشی.
نگاهم رو مستقیم به جاده دوختم، هیچوقت نباید باهاش مستقیم وارد کلکل میشدم!
– سکوتت یعنی حق با منه؟
اخم ملایمی بین ابروهام قرار گرفت.
– در ذهنش گذراندم داری شوخی میکنی.
آروم ریز خندید.
– مگه چیزی جز حقیقت بهزبون آوردم؟
چرا عصبی میشی؟
نگاهی جدی بهش انداختم.
– هرچی که بخوای میتونی بگی، اما هیچوقت بهت اجازه نمیدم حس و وفاداریم به خودت رو زیر سؤال ببری!
شوکه شد! چند بار لبهاش ازهم باز شد تا چیزی بگه، ولی در آخر خاموشی کرد و توی خودش جمع شد.
من باهاش جدی و عصبی راهی شدار نمیکردم، اما این مورد خط قرمز من بود!
حس کردم زیرلب واسهی خودش غر میزنه. معلوم بود یه چیزی آزارش میده، ولی انقدر غد بود که حاضر نبود مستقیم بهزبون بیاره.
– شوکا، میتونی خودت رو جمعوجور کنی تا چند روز دیگه عقد کنیم برگردیم تهران؟ من اینجا امکانات لازم در دسترسم نیست، همهش دلواپستم… حالا که جات لو حرکت کرده بهتره هرچه زودتر بریم.
سرش رو تکون داد.
– مشکلی باهاش ندارم. لباس رو اینترنتی سفارش میدم، قلبم نمیخواد از خونه بیرون برم.
نفس راحتی کشیدم.
– فردا میرم نتیجهی آزمایش رو میگیرم، کارهای محضر هم با من! قراره کسی از اعضای خانوادهت بیاد؟
لبش رو تر کرد.
– مولین به یکیدو نفر از نزدیکامون اظهار کرده از زنجان بیان، عموم و مهدی هم باید باشن.
با صوتیی که بهزور از گلوم دراومد سؤال کردم: اون دوستات هم هستن؟
– خوب شد یادم انداختی. آره، حتماً میآن.
هومی کشیدم.
– یه رستوران درستوحسابی اجاره میکنم واسه ناهار. اینجوری درست نیست! شامگاه عقد حرکت میکنیم و برمیگردیم تهران.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن