نگاهم بهسمت عکس بابا چرخید. میدونستم حواسش به منه. بهشدت قلبم میخواست بدونم اگه میدونست با تصمیمش حیات من به این روزگار میافته بازهم به اون مأموریت میحرکت کرد؟
من برعکس بابا آدم صبور و بخشندهای نبودم و تنها چیزی که توی وجودم باقی مونده بود کینه و سیاهی بود.
روی تخت دراز کشیدم و نگاهم رو به صفحهی گوشیم دوختم.
چه خواستگاری پرسروصدا و دلنشینی، چیزی درست مطابق میل من! عروسی که تا آخرین لحظه از عروس شدنش خبری نداشت!
یاد روزهایی افتادم که باهم راجعبه شب تمایل داشتگاری حرف میزدیم.
خاطرات محوی جلوی چشمهام شکل گحرکت کرد.
اون موقعها واقعاً عاشقم بود، حرفاش قلبم رو گرم می کرد. حاضر بودم بهخاطرش جلوی همه بایستم.
با خندههاش جون میگراهی شدم و با نگاهش گرم میشدم، ولی امروز همهچیز سرد و تاریک بود، برعکس گذشته و تصوراتی که داشتیم.
***
توی ایستگاه قرار گرفتم و نگاهم رو به اطراف دوختم.
قرار بود دنبالم بیاد تا با اجازهی خانواده کمی باهم حرف بزنیم.
بیشتر از این وضعیت بچگانه و کلافهکننده خندهم میگحرکت کرد. چرا من و امیرعلی باید باهم توی یه کافه قرار میذاشتیم و بیشتر همدیگه رو میشناختیم؟
قرار بود اون از خاطرات محمولههای قاچاقش بگه یا من از دیوونهبازیام و سر به دیوار کوبیدنام؟
– دونه انار؟
با متوجه شدن صوتی گرم و آرومش سریع سرم رو بالا گراهی شدم.
خاطرات چندین بار توی ذهنم چرخ خوردن و مجدداً سر جاشون برگشتن… روزگارهایی که با ماشین قرضی دنبالم میاومد و دیدههای جفتمون پر از برق حیات بود… نگاهم که به صورتش رسید فهمیدم چشمهای اون هنوز هم برق میزنن، درست برعکس من.
ازجا بلند شدم و سوار ماشین شدم.
دفعهی قبل نتونستم خوب به همهچیز توجه کنم.
جوری که شواهد نشون میداد انگار پولدارتر از چیزی بود که فکرش رو میکردم.
– حالت خوبه، شوکا؟
بهسمتش چرخیدم و به چشمهای مضطرب و پر از محبتش چشم دوختم.
– خوبم، قراره کجا بریم؟
ماشین رو راه انداخت و زیردیدهی نگاهم کرد.
– میریم سوئیتی که اجاره کردیم. قلبم میخواد از اول با همهشون آشنا بشی.
بیحوصله سر تکون دادم. بدم هم نمیاومد اطلاعات بیشتری ازش بهکف دست بیارم. اینجوری فکرم کمتر مشغول مسائلی که اتفاق افتادن میشد.
سرم رو به شیشهی ماشین تکیه دادم و به بیرون خیره شدم.
– توی این چند روزگار اتفاق جمتوجه شدی نیفتاد؟ خانوادهت چیزی نبیان کردن؟
قلبم میمیل داشت بگم اونها خانوادهی من نیستن، اما خاموشی کردم.
– نه…
چند دقیقه گذشت و فضا بار دیگر سرد شد.
قبلاً همیشه کل راه رو ازش آویزون میشدم و تا به مقصد برسیم کلافهش میکردم و الان حتی صدام هم برای حرف زدن یاریم نمیکرد.
شاید بعداز یه مدت وقتی اثری از شوکای قبلی نمیمتوجه شد اون هم خسته میشد!
اینجوری برام بهتر بود، تنهایی همیشگی ترجیح من بود.
– اونها چیزی دربارهی خانوادهت نمیدونن، شوکا. لازم نیست حرفی بزنی… البته نوید و ندا از یه چیزایی خبر دارن، ولی راشد و مادرش نه.
چیزی برای گفتن نداشتم. اصلاً من چرا باید با اون آدمها راجعبه خانوادهم حرفی میزدم؟
– بهنظر بیحوصله میآی. میخوای بریم بیرون یه دوری بزنیم بعد بریم سوئیت؟
نفس عمیقی کشیدم، انگار بیخیال بشو نبود.
اون بهاندازهی پنج سال باهام حرف داشت و من به همین اندازه نیاز به تنهایی و خاموشی داشتم.
– من همیشگی همینشکلیام، ربطی به بیحوصله بودنم نداره… بریم باهاشون آشنا بشیم، بعدش هم من رو برگردون خونه تا وسایلم رو جمع کنم.
با تعجب نگاهم کرد.
– وسایلت رو؟
آروم گفتم: نکنه بعداز عقد میخوای من رو اینجا بذاری و بری؟
لبهاش ازهم باز موند.
– عقد؟!
کمی مکث کرد و با انگشتهاش روی فرمون ضرب گحرکت کرد.
– چیز عجیبی اظهار کردم؟
بیحواس بهسمتم چرخید.
– نه، فقط زیادی دور از تصور بود. فکر میکردم باید خیلی بیشتر از اینها صبر کنم… باورش سخته، انار!
لبخند تلخی روی لبم نشست. از اینکه قراره دونه انار برای خودش بشه خرسند بود؟ پس من چرا از زود تموم شدن همهچیز انقدر دلگیر بودم؟
کف دستهام مشت شدن. اون هیچوقت درد من رو نمیفهمید.
همهشون راست میبیان کردن، من دیوونه بودم.
ازطرفی دلم میتمایل داشت از کف دست این خانواده خلاص بشم و از طرف دیگه از اینکه انقدر کمارزشم که بیمعطلی بارم رو بسته بودن آزرده بودم.
برای هزارمین بار توی قلبم زمزمه کردم… «کاش بودی، بابا. من رو دست چه آدمایی سپردی؟
فضای ماشین انقدر مرده بود که نفسم داشت بند میاومد، ولی چشمهای اون هنوز برق میزدن. انگار همین که کنارش بشینم واسهش کافی بود.
ماشین رو جلوی یه ساختمون شیک و نقلی پارک کرد و پیاده شد.
قبلاز اینکه به در طرف من برسه پیاده شدم و منتظرش موندم.
چند لحظه مکث کرد و زنگ آیفون رو فشار داد.
– بله؟
– باز کن نوید، منم.
صوتی باز شدن در و دادوبیداد نوید باهم بلند شد.
– آقا، عروس و دولید اومدن. مهری خانم، اون اسپند رو بیار…
ابروهام بالا پرید. علی با خنده سر تکون داد و منتظر موند وارد بشم.
همینکه پام رو تو حیاط گذاشتم در خونه باز شد و همه باهم بیرون ریختن.
– خوش اومدی، عروس خانم، صفا آوردی. بفرمایید تو، دم در شگون نداره…
با دیدن حالت سرخوششون کمی تعجب کردم. واقعاً توقع چنین استقبالی رو نداشتم!
– سلام!
ندا با لبخند جلو اومد و دستم رو کشید.
– بریم تو بچهها رو بهت معرفی کنم، عروس خانم. اینا جوگیر شدن یههو ریختن تو حیاط معطلت کردن توی این هوای سرد.
سری تکون دادم و کفشهام رو درآوردم.
همینکه وارد خونه شدیم مهری خانم با ظرف اسپند بهسمتم اومد و همونطورکه دور سرم میچرخوند صلوات فرستاد.
حقیقتاً از یه اکیپ قاچاقچی و خلافکار انتظار هرچیزی رو داشتم بهجز چنین استقبالی!
– ممنون، مهری خانم. زحمت کشیدید.
اسپند بهدست خم شد و صورتم رو بوسید.
– رحمتی، عزیز قلبم. ماشالله… چشم نخورید یه وقت. لحظهی اول که متوجه شدمت مهرت به قلبم نشست. با خودم اضافه کردم یعنی میشه خدا چنین خانمی جلوی مسیر راشد منم بذاره… خوشامگاهخت بشید انشالله.
لبم رو تر کردم. اینجور که معلوم بود مهری خانم کلاً درجریان چیزی نبود!
– ممنونم. بسیار محبت دارید، مهری خانم.
خواست جوابی بده که امیرعلی به مبل اشاره زد.
– بشینید، سرپا نمونید… ندا، بپر یه نوشیدنی داغ بیار، هوا خیلی سرده. راستی شامگاهنم کجاست؟
ندا که انگار توی خونه برای پوشیدن لباس دخترونه راحتتر بهنظر میرسید شونهای بالا انداخت.
– آخرین بار رفته بود دوش بگیره، الان دیگه میآد.
مهری خانم که وارد آشپزخونه شد راشد اشارهای بهم زد و بیان کرد: دفعهی قبل خوب به هم معرفی نشدیم. من راشدم، رفیق یاکان!
سری تکون دادم و لبخند کمرنگی زدم.
– بله، همونی که من رو از جلوی راه دزمتوجه شد!
نوید آروم زد زیر خنده.
– خوب آشنایی ها. منم که نیازی به معرفی ندارم…
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– خیر، جناب فایتر! با شما که حسایی آشنام، یه خوردهحسابهایی هم با هم داریم…
چشمکی به ندا زد و گفت: علاوهبر دیوونه بودن کینهای هم هست!
دیدههام گرد شد، تا حالا کسی اینجوری مستقیم بهم نگفته بود دیوونه!
– دهنت رو ببند، نوید…
با دیدهغرهی امیرعلی شونهای بالا انداخت و روش رو برگردوند.
– من ندام، عزیزم. نرمالترین فرد این جمع و به هرچی نیاز داشتی میتونی روم حساب کنی!
نگاهی به ظاهر عجیبش انداختم و کف دستش رو بین کف دستهام فشار دادم. اگه اون نرمالترین آدم این جمع بود بقیهشون مسلماً از منم دیوونهتر بودن!
بهطرزی باورنکردنی همهی مشکلات زندگیام یادم رفته بود و قاطی این جمع عجیب شده بودم.
دلم میتمایل داشت بیشتر ازشون بدونم!
– خب واسه شام چی سفارش بدم؟
نوید خواست چیزی بگه که ندا سریع گفت: با تو نبودم، اولویت نظر عروس خانمه.
لبم رو تر کردم.
– شامگاه نمیتونم بمونم، خانوادهم…
نوید با خنده توی حرفم پرید.
– تو این سن هنوز از خانواده اجازه میگیری شامگاه بیرون بمونی؟
دندونهام رو بههم فشار دادم. اولین بار نبود بهخاطر این قضیه مورد تمسخر قرار میگراهی شدم، اما این پسر عجیب رو اعصاب بود.
جدی نگاهش کردم.
– آره خب، این چیز خوبیه. نشون میده یه خانوادهی درستوحسابی بالاسرمه!
تبسمش جمع شد. صاف سر جاش نشست و جفت کف دستهاش رو بالا برد.
– باشه، تسلیم. دیوونه نشو، دختر خوب، مزاح بود.
واقعاً آدم حرصدرآری بود! قبلاز اینکه جواب بدم علی تکسرفهای کرد.
– کافیه نوید. دیگه این کلمه رو تکرار نکن! شوکا شامگاه نمیمونه، آوردمش اینجا که با شماها آشنا بشه. باید زود برگردیم، بعداً برای کنار هم بودن کلی وقت داریم.
چشم چرخوندم، راشد سری تکون داد.
– چه آشنایی پرافتخاری هم بود… بههرحال به این خانوادهی دربوداغون خوش اومدی، شوکا خانم. شما تازه ما رو شناختی، ولی ما پنج ساله با خاطراتت کنار یاکان زندگی میکنیم، برای همین زود باهات احساس صمیمیت کردیم. شما به قلب نگیر!
نگاهم بهسمت امیرعلی چرخید. ساکتترین فرد این جمع بود، دیدههاش با گوش دادن حرف راشد جمع شد، اما عکسالعملی نشون نداد.
انگار واقعاً همهی اونها من رو از متوجه شد امیرعلی میشناختن، از خاطرات اون، از حرفهاش، از محبتی که به من داشت!
شاید دیدن این دختر بدقلق و وحشی براشون تعجبآور بود… دختر توی رویاهای امیرعلی هرکی که بود شخصی که با بدخلقی جلوشون قرار گرفته، نبود!
– خواهش میکنم، این چه حرفیه؟ اتفاقاً کمی روحیهم عوض شد.
نوید لبخند محجوبی زد.
– بههرحال قراره ازاینبهبعد شما بهعنوان عروس…
قبلاز تموم شدن حرفش، در اتاقخواب باز شد و دختری با صورتی دلربا و ناآشنا وارد هال شد.
– وای بالاخره اومدید؟ شرمنده، کارم طول کشید. خوش اومدی، شوکا جان. من شامگاهنمم!
ازجا بلند شدم و باهاش دست دادم.
– خوشوقتم، عزیزم.
سؤالی به علی خیره شدم تا معرفیش کنه، اما قبلاز اینکه حرفی بزنه نوید بیان کرد: ایشون سوگلی استاد هستن، تکدخترشون!
با متوجه شدن حرفش انگار چند میلیون سوزن توی رگهای عصبیم فروحرکت کردند و تنم سرد شد.
از اولین باری که راجعبه اون گوش داده بودم حس بدی بهش داشتم. دیدنش کنار علی توی آخرین روزگار متوجه شدارمون باعث شد حتی بیشتر از قبل ازش انرژی منفی بگیرم.
کف دستم رو از کف دستش بیرون کشیدم و با تبسم سردی سر جام جای گرفتم.
شوکای قدیم کلافه و بیقرار بود. اینهمه سال اون لحظهبهلحظهش رو کنار امیرعلی گذروند؟
لبهام رو بههم فشردم و نفس آرومی کشیدم. این احساسات شمتوجه شد و احمقانه چی بود که بهم هجوم آورده بود؟!
– نظر شما چیه، شوکا جون؟
گیج و متعجب دیده به ندا دوختم.
– بله؟
نگاه خیرهی امیرعلی رو روی خودم حس میکردم.
– چیزی شده، شوکا؟ انگار رنگت پریده!
بدون اینکه نگاهش کنم سر تکون دادم.
– خوبم، فقط یه لحظه حواسم پرت شد! چی میاضافه کردید، ندا جان؟
ندا زیرچشمی نگاهی به علی انداخت.
– میاظهار کردم بعداز عقد با ما برمیگرمشاهده کرد تهران دیگه، نه؟
آروم سر تکون دادم.
– مجبوریم برگردیم دیگه. میدونید که امیرعلی چه شغل حساس و خطرناکی داره، نمیشه زیاد از محل کارش دور بمونه.
صوتی خندهی نوید بالا حرکت کرد.
– ماشالله کف دست به متلکت خوبه ها. به این میگن عروس نمونه!
صوتی جدی امیرعلی باعث شد همه خاموشی کنن.
– یه سری مسائل سکرت هست که هیچکدومتون ازش خبر ندارید. وقتی برگردیم تهران راجعبه نقشهی جمشاهده کرد باهاتون حرف میزنم. فعلاً باید تمرکزمون روی هرچه تندتر پیش بردن این ازدواج باشه. تا وقتی برنگردیم دستمون بستهست.
ابروهام بالا پرید.
– یعنی الان ازدواج ما هم جزوی از این پلن بزرگ و خطرناکه که هرچهزودتر باید بهش پرداخته بشه؟
نفس آرومی کشید.
– تا یه جایی نمیشه بین زندگی شخصی و کار مرزی گذاشت. وقتی برگردیم همهچیز رو واسهت توضیح میدم، شوکا… فعلاً داییت داره دماغش رو میکنه تو کفش من و باید قبلاز اینکه چیزی پیدا کنه عقد کنیم و از جلوی دیدهشون غیب بشیم.
لبهام رو بههم فشار دادم.
– زیستن شخصی و کار؟ باریکلا، شما حتی از منم بیخیالترید. بهعنوان آدمی که خلاف میکنه اعتمادبهنفس بالایی دارید، اصلاً روحیهتون رو نباختید!
نوید آروم خندید.
– خواهش میکنم، خانم… اما تا حالا کسی مستقیم مسئلهی قاچاقچی بودن ما رو عنوان نکرده بود، حس کردم به شغل شریفم توهین شد.
چشمی واسهش گردوندم. امیرعلی خاموشی کرده بود.
کاش میمتوجه شدم توی سرش چی میگذره. جواب هیچکدوم از حرفها و تیکههام رو نمیداد و مسلماً این آدم صبورتر از چیزی بود که انتظارش رو داشتم.
چند لحظه بیشتر نگذشته بود که شامگاهنم با سینی توی کف دستش از آشپزخونه خارج شد.
بهسمتم اومد و کمی خم شد.
– بفرما عزیزم…
کف دست قد بلند کردم تا یه قهوه بردارم که تند اضافه کرد: اون بدون شکره، شوکا جان. برای یاکان ریختم، بقیهش شیرین شده.
کمی مکث کردم. شوکایی که کمکم داشت خودش رو نشون میداد شدیداً تمایل داشت به زیر سینی بکوبه. حیف نمیمیل داشتم دیوونهتر از چیزی که هستم بهدیده بیام!
این حقیقت که اون اینهمه سال انقدر به امیرعلی نزدیک بود که حتی طریقهی قهوه خوردنش رو هم ازبر بود، حالم رو بههم میریخت.
اما قرار نبود این مسائل تا این حد برام مهم بشه!
یاکان (امیرعلی)
همهی حوّاس بدنم بهسمت اون معطوف شده بود. درست از وقتی سوار ماشین شدیم تا همین لحظه توانایی گحرکت کردن نگاهم رو ازش نداشتم، جوریکه خطبهخط میمک صورتش رو از حفظ شده بودم.
چشمهاش اندازهی یه جهان غم داشتن، حرف داشتن، اما خاموشی رو ترجیح میداد و این عامل نابودیش بود…
از وقتی اومدیم حالت صورتش مدام درحال تغییر بود و الان سردتر از همیشگی بهنظر میرسید.
با نگاه پرغرور و سردش از بالا به همه نگاه میکرد، حتی به من که صدها آدم با آوردن اسمم خموراست میشدن!
عجیبتر از همه این بود که من انقدر مخبّط و شیدا بودم که بیتوجه به این موضوع اجازه میدادم هر رفتاری میخواد نشون بده!
من ترسیده بودم! اگه باهاش ناآرومی میکردم و از بیحسی مطلق به تنفر میرسید چی؟
بهاندازهی کافی توی این زندگی عذاب کشیده بود، میدونستم قراره بهم سخت بگذره… یاکان تحمل این حرکت کردار و این زبون تلخ رو نداشت، اما برای من، که سالها با وهم و خیالش عاشقیبازی کردم کنارم بودنش خدا بود!
با اومدن مهری خانم همه خاموشی کردن.
مهری خانم عملاً چیزی از کارهایی که ما انجام میدادیم نمیدونست و فکر میکرد راشد فقط رانندهی یه شرکت بزرگه.
– خب دخترم، خانوادهت هنوز چیزی راجعبه شب خواستگاری ناضافه کردن؟ کی زنگ بزنیم برای گحرکت کردن جواب؟
شوکا نگاهش رو به مهری خانم دوخت.
– یه چند روزگاری اجازه بمشاهده کرد تحقیقاتشون تموم بشه، به علی اطلاع میدم.
مثل هر باری که توی این چند روز آوام زد علی، ضربان قلبم مختل شد… اون نمیدونست فقط با صدا زدن اسمم میتونه ریتم زندگیم رو تغییر بده.
– عروس و داماد که راضیان، دیگه چرا سنگ میندازن؟ زودتر عروسمون رو بدن ببریم دیگه.
شوکا لبخند محوی زد.
– داییم اصرار داره بیشتر راجعبه شرکتی که علی توش کار میکنه تحقیق کنه.
اسم داییش که اومد اخمهام کمی توی هم رفت. بهطرز عجیبی سمج بود و انگار قصدش فقط و فقط آتو گراهی شدن از من بود!
باید هرچهزودتر از کف دستش خلاص میشدم و شوکا رو با خودم میبردم تا راحتتر به اجرای نقشهم برسم.
با مشاهده کردن صورت بیحوصلهی شوکا حدس میزدم از اینجا موندن خسته شده باشه.
سرفهای کردم و ازجا کشیده شدم.
– ما دیگه کمکم برمیگردیم. باید بریم بیرون یه دور بزنیم، نمیخوام به شامگاه بخوریم.
شوکا سریع پا شد و بهطرفم اومد.
– ممنون از پذیراییتون. از آشنایی باهاتون خوشحال شدم.
نوید پوزخندی زد و سر تکون داد.
– کاملاً مشخصه، خانم… به امید دیدار.
میدونستم شوکا با راهی شدارها و نگاهش حسابی روی اعصاب نوید حرکت کرده.
شوکا بدون نگاه کردن به نوید برای بقیه سر تکون داد و بهسمت در رفت.
نوید چشم چرخوند و اشارهای بهم زد.
– درِ قلبت رو گل بگیرن با این عاشق شدنت! برو، برگشتی حرف میزنیم.
نفس عمیقی کشیدم و پشتسر شوکا مسیر افتادم.
درسته کمی بدقلق شده بود، اما اون عملاً هیچچیزی از بچهها نمیدونست و به بدترین شکل ممکن باهاشون روبهرو شده بود. برای همین ذهنیت بدی داشت و سرد برخورد میکرد.
شوکای من دل مهربونی داشت. میدونستم اگه بیشتر با بچهها آشنا بشه گاردش رو پایین میآره.
سوار ماشین که شدیم متوجه شدم صورتش از وقتی که میاومدیم هم درهمتره، انگار یه چیزی آزارش میداد.
– شوکا!
صورت اخموش رو بهطرف بیرون چرخوند.
– بله؟
ابروهام بالا پرید. انگار از من ناراحت بود. اونهم به قلبایلی که اصلاً نمیتونستم حدس بزنم!
این راهی شدارش من رو عجیب یاد قدیمها و لوسبازیهاش انداخت.
نگاهی به اطرافم انداختم و با دیدن کافهای که نزدیک چهارراه بود ماشین رو کناری پارک کردم.
بالاخره بهسمتم برگشت.
– چرا اینجا از حرکت ایستادی؟
در ماشین رو باز کردم.
– انگار اینجا یه نفر به شکلاتدرمانی نیاز داره.
برای لحظهای چشمهاش برق زد، ولی به همون سرعت خاموش شد.
– باید برگردیم خونه، قرار نبود انقدر بمونم… درضمن دیگه مثل قدیم شکلات دوست ندارم.
اخمی کردم و اشاره زدم پیاده بشه.
– وقتی میگم نیاز داری یعنی داری. پیاده شو، جواب خانوادهت با من!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن